Original subtitles

De Koninklijke Botanische Tuinen van Kew

hebben al twee eeuwen een belangrijke taak.

Planten en zaden van over de hele wereld verzamelen.

Het is een schattenjacht. Er zijn meer planten...

binnen de muren van deze tuinen

dan eender waar op aarde.

Dit is een levende, groeiende verzameling

van meer dan 30.000 soorten.

Bewaakt door een leger wetenschappers,

worden er hier 7 miljoen soorten bewaard.

Dat maakt Kew uniek.

En dat is waarom deze filmploeg,

geleid door David Attenborough, naar hier kwam.

Ze stelden hier hun basiskamp op voor een ambitieus project van een jaar lang.

Ze gaan het plantenrijk onderzoeken,

zijn diepste geheimen onthullen,

en beelden vastleggen die voordien enkel waren gekend door een handvol botanici.

Dit op manieren die nog niet eerder werden geprobeerd.

We zullen planten zien zoals ze echt zijn.

Hoe ze groeien, veranderen en bewegen.

We kunnen vandaag zoveel bijzondere dingen doen met camera's en spelen met de tijd.

Je kan nergens in de wereld planten zien zoals hier in Kew.

Deze beelden werden allemaal vastgelegd in wonderbare 3D.

Het is een nooit geziene technische uitdaging.

Maar eentje die ongelooflijke resultaten beloofd.

Je ziet deze fantastisch gekleurde bloemen openen, maar in 3D...

is het beklijvend, het is bijna onaards.

Dit is het verhaal van de reis, de technologie en de problemen..

die gepaard gingen met het maken van David Attenborough's "Kingdom of Plants".

Een glimp achter de sc�nes van een buitengewone reeks.

Achter de sc�nes kijken is altijd een soort van stout privilege.

Soms is het filmen van de natuurhistorie een kwestie van de natuur ingaan.

Een camera opstellen en wachten tot de magie plaats vindt.

Zo zal "Kingdom of Plants" niet werken.

Dit is een serie die afhangt van bijzondere planning.

Technologie met hoge precisie en vaak een nauwkeurig gecontroleerde omgeving.

De uitdaging van vandaag zijn hoge snelheids- opnames, een epische tocht met vleermuizen.

In 'n afgewerkte opname die toont hoe planten dieren gebruiken om zelf te overleven,

zien de kijkers blijkbaar vleermuizen door de cactusserres van Kew vliegen,

die hun buitengewone migratie door de woestijnen van Mexico en Arizona nabootsen.

Om door de woestijn te raken hebben ze tankbeurten nodig.

Dus, op de weg erheen, stoppen deze zwangere vrouwtjes

op regelmatige basis bij specifieke cactussen, om nectar te drinken.

Het probleem van de vleermuizen hier is, dat ze niet ginder waren.

De vleermuizen vrijlaten in Kew was het initi�le idee en

we waren wat ongerust omdat we niet wisten of ze gingen gespietst worden op de cactussen.

omdat ze blijkbaar niet zijn opgegroeid tussen de cactussen in het wild

en nu werden vrijgelaten in Kew�s cactus- serres zouden er vrij snel

vleermuisongevallen gebeuren.

De sterren voor deze opnames zijn eigendom van dierenco�rdinator Trevor Smith.

We zetten een net op om absoluut zeker te zijn dat ze er niet uitraken.

We controleren als de vleermuisman ze vrij zal laten om door de opstelling te vliegen.

Ik hoop dat ze niet recht naar hun kooi gaan vliegen, en de camera's passeren.

Het is tof dat we niet naar Mexico moeten, op locatie kost het je zes maanden,

en hier hebben we ��n dag om de klus te klaren.

Dus, we laten de vleermuizen vliegen, apart en in groep,

en proberen een beeld de scheppen van de migratie van een hele zwerm.

We filmen in slow motion met 2000 beelden per seconde.

We moeten zorgen als alles goed gaat, dat 't lijkt of de vleermuizen zeer traag vliegen,

zodat je elke beweging van hen ziet.

Goed dat dit er is, want het zijn nachtdieren

je moet het werkpatroon wijzigen omdat ze zich nu overdag moeten voeden.

Ze hebben echt honger.

Mijn zorg is om ze in de juiste zone te houden

zodat ze vrij kunnen rondvliegen.

Wat als er eentje ontsnapt? - Zeg dat alsjeblieft niet...

dan zal ik hier voor altijd blijven, ik vertrek niet voor ik m'n vleermuis terugheb.

Dat kan ik me niet veroorloven.

Ik heb bang van vleermuizen, maar laat niemand behalve de cameraploeg dat weten.

Ik kijk ernaar uit dat deze dag snel voorbij is.

Ja ok�, breng de kooi nu dichter bij de camera.

Het duurt enkele opnames voordat camera's, licht en vleermuizen goed samenwerken.

De vleermuizen vlogen zo goed niet.

Ze vielen vrij snel naar beneden, maar technisch gezien zijn we er tevreden mee.

Er zal redelijk wat geduld nodig zijn.

Maar uiteindelijk begint het allemaal goed te komen.

Het is prima. - Licht aan, alsjeblieft.

Al wat er nog nodig is, is wat digitaal toegevoegd maanlicht en een bepaalde stem...

Zwangere vrouwtjes, 100.000 stuks, zijn op weg naar speciale geboortegrotten

in het noorden, waar hun jongen ter wereld zullen komen.

De vleermuizen vinden voldoende nectar om hun tocht te voltooien

en als wederdienst bestuiven ze de cactussen.

Deze jaarlijkse vleermuizen migratie

komt precies overeen met de nachtelijke bloei van de cactussen.

Dus vliegen de vleermuizen door een nectar corridor.

En zo kunnen ze een woestijn oversteken

wat anders en op een ander tijdstip onmogelijk zou zijn voor hen.

De huidige technieken zijn videotechnieken,

en kunnen een inzicht geven bij planten

gelijk we het nooit eerder konden.

Je kan ik Afrika olifanten gaan bekijken,

en je kan meer zien dan op televisie,

maar je kan eender waar in de wereld gaan, maar nooit planten zien gelijk op televisie.

Natuurvorsers wisten altijd al dat de sleutel tot begrip van de plantenwereld ligt

in het begrip van de planten tijd.

Veranderingen waarnemen die vaak te traag plaatsvinden

om door mensenogen te worden gezien.

Het team vertrouwt op versnelde beelden

met opnames van een of twee beelden per minuut.

Ze dan afspelen op normale snelheid

toont gebeurtenissen die anders onopgemerkt blijven voor ons zicht.

Organismen zijn geen dode wezens, planten zitten daar niet gewoon maar,

Je kan hun ware aard onthullen, planten kunnen zeer agressief zijn.

Ze kunnen parasiteren, ze kunnen met elkaar worstelen,

ze kunnen aan buitengewone snelheid groeien.

E�n van mijn favoriete beelden in het pro- gramma is dat misschien niet voor iedereen.

Er is een liaan die tentakels uitsteekt,

ze klimt niet zelf, ze wil een lift van een andere plant die omhoog groeit.

Ze beweegt dus in het rond om die plant te grijpen,

en ze doet dat eigenlijk behoorlijk snel.

En met versnelde beelden lijkt het op een zweep die rond gaat.

En ze kan een plant zo raken en zich er dan rond gooien.

Als ze dat doet, hoor je "wieuw wieuw",

we hebben dat geluid erop gezet.

Dat is niet echt zo, maar maakt wel het punt erg levend.

3D versnelde beelden zijn een nieuwe techniek

die het sleutelpunt zijn van "Kingdom of Plants".

Ze kunnen uren, dagen, zelfs maanden

van graduele veranderingen, samenvoegen in enkele dramatische seconden.

Dit is de waterlelie serre, de heetste en meest vochtige omgeving in Kew.

Ze werd gebouwd in 1852 om de recentste botanische ontdekking te tonen,

de reusachtige amazone waterlelie.

Zelfs als David en het team niet in Kew zijn,

zijn er altijd camera's aan het werk.

De technologie aanpassen aan de hitte en vochtigheid van de serres in Kew,

zijn een grote uitdaging.

De opnames zijn sowieso moeilijk, je hebt technische problemen, lichtproblemen,

cameraproblemen, je hebt de problemen van de planten,

de planten gedragen zich volgens hun eigen agenda.

3D maakt dat enkel maar moeilijker,

je moet beelden opvangen met je linker- en rechteroog,

op een zeer kleine schaal.

Je kan geen apparatuur gebruiken die spe- ciaal voor versnelde beelden zijn ontworpen.

Als de camera faalt of ��n millimeter uit positie staat,

of als de planten niet doen wat van hen werd verwacht,

zijn honderden uren film verspild.

E�n van de opnames van de reeks is een openbloei sequentie en...

dat is behoorlijk moeilijk om meerdere redenen, waterlelies bewegen veel,

en redelijk snel ook, en er komen water- druppels van het dak van de serre,

en luchtbellen komen omhoog in het water.

Nu is het februari en de vijver is zo goed als leeg,

maar binnen enkele weken zullen exotische waterlelies van alle soorten open bloeien.

De voorouders van de huidige waterlelies, zoals we weten van hun fossielen,

waren bij de eerste planten die bloemen produceerden.

Dus, 300 miljoen jaar op de planeet,

150 jaar in Kew, 5 weken van zorgvuldig filmen,

16 seconden beeldtijd.

Maar wat als we willen tonen hoe het hele plantenrijk is ge�volueerd?

Vertraagde beelden kunnen nooit zoveel informatie samenvatten.

Dus baseren deze sequenties zich op door computers gemaakte beelden

om te vertellen wat misschien het grootste verhaal is van de natuurhistorie.

Een moeilijke live opname in de reeks is die

waar David in een kamer staat en de evolutie bij planten beschrijft.

We wilden een soort van geanimeerde grafiek of kaart, iets visueel sterk,

om dit zeer complexe concept uit te leggen.

David had enkele idee�n over hoe het er moest uitzien.

En de regisseur liet mij communiceren

met David, omdat hij er zo een sterk zicht op had.

Je kan 'n diagram tonen met de voorouders van 't dieren- of plantenrijk, of wat dan ook,

maar als je het tot leven brengt, moet je het in drie dimensies doen,

en moet je het laten bewegen.

En het moet ook veel informatie geven.

Je kan het uiteraard maar doen in schematische voorstelling

maar moet een idee geven van de complexiteit van de geschiedenis.

De truc met deze grafiek is dat hij de info had die nodig was,

maar voor de kijker was hij nog een redelijk ingewikkelde grafiek,

en hem er goed laten uitzien, was wel het moeilijkste.

Ik moest denken aan hoe hij zou groeien, en ook ontwerpen hoe hij er moest uitzien.

Planten groeien meestal toevallig en zonder ritmiek,

terwijl ik dit veel vloeiender wou hebben, meer grafisch.

Ik was op de set toen ze de kamer filmden en nam veel stilstaande beelden op,

nam maten, keek waar de camera's waren, de lenzen, afstanden, waar de lichten waren,

met in het achterhoofd dat ik dit moest cre�ren.

Een voorwerp dat de kamer moest vullen.

David moest doen alsof deze levensboom er echt was.

Hij was er natuurlijk niet en er waren wat adembenemende momenten op de set,

als hij rondom zich keek, en ik zei om niet naar daar te kijken,

daar gaat hij niet staan!

Maar we hebben er ons wel doorgeslagen.

Het begint met de algen, de simpelste der planten,

die snel worden gevolgd door de mossen.

De dikte van de stengels duidt het aantal soorten aan in elke individuele groep.

Voor de eerste helft van de geschiedenis van de plantenevolutie,

bloeiden alle takken met soorten even weelderig.

Maar dan, 140 miljoen jaar geleden, was er een explosieve uitstraling van soorten,

Darwins mysterie.

Dat waren de angiospermen, planten met bloemen.

De evolutie was nog meer gradueel dan Darwin had gedacht,

maar het was duidelijk dat de angio- spermen snel de dominante groep werd.

Ze diversifieerden tot een enorme scala aan soorten,

die bijna elke bekende habitat op aarde hebben ingenomen.

Maar wat gebeurde er om deze massale uitbreiding te stimuleren?

Er was het gelukkige toeval van twee gebeurtenissen.

De eerste was een verdubbeling in het genetisch materiaal van planten,

dat hen toeliet sneller te evolueren als hun milieu wijzigde.

De tweede was ook zo een wijziging,

de ontwikkeling van een unieke relatie tussen planten en dieren.

Als je wil begrijpen hoe planten echt werken,

moet je hen bekijken vanuit het standpunt van de insecten.

We gebruiken afstandsbediende drone- camera's om het insectenzicht na te bootsen.

Voor sc�nes met meerdere bestuivers, relaties met bloemen,

in de hoop dat dit ons een beter beeld zal geven van het zicht van insecten

tijdens de sensatie van het vliegen.

Als je ge�nteresseerd bent in de mechanica van hoe je film maakt,

dan zijn deze kleine speelgoedjes, die af en toe op opduiken, zeer interessant.

Drone camera's zijn een nieuw speelgoedje voor filmmakers.

Ze zijn enkel mogelijk met het gebruik van ultra effici�nte lithiumijzer batterijen.

De camera die deze draagt is veel kleiner dan de andere, gebruikt voor het filmen.

Hij weegt minder dan ��n kilogram.

Toch blijft het een energie verslindend systeem.

Het is altijd een risico om de opnames te hebben voor de batterijen leeg zijn,

en de rotor ophoudt met draaien.

Bedankt, dat is het. En nu terug naar de hoogte waarop we net waren.

De vliegtijd is ongeveer zeven minuten met de 3D-camera waarmee we vandaag vliegen.

De concentratie is immens, de input in de besturing vraagt massa�s oefening.

Het is leuk, maar ook zeer stresserend.

Het wordt tijd voor nog meer stress...

..ze gaan proberen om binnen in een serre te vliegen.

Dit deel wordt het minst Kew vriendelijk, want we gaan de drone hun serre insturen,

wat enkele problemen heeft opgeleverd, maar ze zeiden dat we het mochten doen.

De serres werden gebouwd in de 19de eeuw en waren hun eigen uitvinding.

Ze waren de eerste grote serres in de wereld.

En ze konden niet weten dat de potplanten van de 18de eeuw er nu nog zouden zijn.

Nu zijn het de oudste potplanten ter wereld.

Ik hoop dat we niks vernielen daarbinnen.

Duizenden panelen antiek glas, een onbetaalbare 230 jaar oude plant,

dit zijn geen normale vliegomstandigheden.

Er stroomt een licht briesje doorheen,

en het riskante is dat ik tegen de wind in er achteruit terug uitvlieg.

Je gaat dus wat beweging hebben,

het hangt af van de bries op dat moment.

Met het riskante werk achter de rug, wordt de drone nu op verkenning gestuurd.

Wat hij ontdekte is een van de wonderbaar- lijkste bezienswaardigheden in de wereld.

Bij het bekijken van de beelden gaan de mensen denken hoe pienter...

we wel waren, maar dat is niet zo. De kijker moet niet worden verblind met technische pracht,

hij moet zich kunnen inleven bij wat we hem tonen in dat stuk van de film.

Het is dus aangenaam, het is een leuk speelgoedje.

Mar er is meer mee gemoeid dan insectenzicht.

De reukzin van de insecten is veel meer accuraat dan de onze,

en de uitdaging voor het team is, om een manier te vinden om dat te demonstreren.

Ook al werken ze met de beste technologie,

er bestaat nog geen manier om geur vast te leggen en uit te zenden.

De truc is om geuren te combineren met beeld, dus moesten we een concept bedenken

waarmee we de kijker iets konden tonen wat zo abstract is als geur,

maar in een visuele vorm.

De regisseur wilde tonen dat elke bloem een andere geur heeft,

en dat hebben we zichtbaar gemaakt met verschillende kleuren.

Dit is allemaal door de computer gegenereerde rook,

wat heel wat tijd in beslag nam om over te brengen.

en in lagen vast te leggen om dit te verkrijgen.

Planten verlaten zich niet alleen op kleuren om hun insecten bestuivers aan te trekken,

ze produceren ook geuren.

Terwijl ik hier sta ben ik eigenlijk omringd door een uitwaaierende werveling

van parfums van vele soorten.

En spijtig genoeg kunnen de menselijke neusgaten slechts 5 procent ervan detecteren.

Insecten doen het veel beter.

De bedoeling van deze opname was om de kleine oliepartikels in de lucht te tonen,

die de planten vrijlaten om met andere planten te communiceren,

en met insecten. En we wilden er middenin staan,

dus is het 3D effect verwezenlijkt met een 3D montage als het ware,

waar de partikeltjes zich rond de kijker bevinden.

Deze opname nam zowat 2 � 3 weken in beslag.

We moeten ons microscopische etherische oliedruppeltjes voorstellen,

zwevend in de lucht.

Veel insecten hebben antennes die hiervoor buitengewoon gevoelig zijn.

Sommige kunnen een concentratie van slechts enkele deeltjes per miljard detecteren.

Seizoenen komen en gaan in Kew,

maar sommige dingen blijven constant.

Geluid is er een van.

Het is misschien een botanisch paradijs,

maar Kew ligt in het midden van Londen,

vlak onder een Heathrow landingsbaan.

Ik ben er nog nooit in geslaagd om de Britse Luchtvaart of Heathrow Airport

te overtuigen om hun vluchtschema's te veranderen.

Zelfs op gelegenheden dat ik smeekte en bad, zeiden ze neen.

Je moet de camera en de rest echt voor het lawaai stoppen,

en wachten op het signaal om verder te spreken

en is de verleiding erg groot om sneller te praten.

Deze zijn de bloeivormen van een schimmel,

hun functie is om stofachtige sporen te produceren,

die dan door de wind worden weggeblazen over de bossen op elders te gaan groeien.

maar deze zijn slechts een minuscuul deel van de schimmel,

het merendeel van de schimmel bevindt zich onder de grond

in een wirwar van dunne draden, die honderden meters ver door het bos reiken.

Pas nu realiseren we ons dat deze draden essentieel zijn voor de groei

en de gezondheid van veel bosplanten.

De tweede episode van de serie gaat over de onzichtbare wereld in Kew,

over dingen van planten die je niet met het blote oog kan zien.

Een belangrijk deel van deze wereld komt in feite van de schimmels,

die geen planten zijn maar het plantenrijk ondersteunen.

Ze leven vooral ondergronds met een enorm netwerk van draden

die materiaal recycleren waarmee de planten zich kunnen voeden

en zo het leven mogelijk maakt voor planten.

Vastleggen wat er zich afspeelt in deze verborgen wereld

vergt unieke vaardigheden.

De enige man voor de job is macrofotograaf Tim Shepherd.

Ik werk al een lange tijd voor programma's van David,

hij wist dus zeker dat ik voor de dag zou komen met goede opnames.

En ik weet zeker dat hij goede dingen maakt,

ik was dus heel blij dat ik dingen kon doen.

Ik wist dat het geweldig spul zou opleveren.

Ik ken Tim al lang en er is misschien wel iemand

die de specifieke combinatie van zijn talent heeft,

maar ik weet niet wie dat is.

Wat mij betreft is Tim echt de enige.

In feite woont hij in Devon in zijn geheim laboratorium,

dat verborgen ligt in een pittoreske boerderij.

Tim laat de dingen groeien,

en filmt ze als ze daarmee bezig zijn.

Dit is een eerste schimmelopname die volgens mij niet meer gaat groeien.

Ik denk niet dat de paddenstoelen nog verder gaan groeien.

Ik ga het nu afbreken. Wanneer je met een camera op normale snelheid filmt,

in 3D heb je dan 2 camera�s nodig, voor het linker- en rechterbeeld tegelijk.

Als je 3D doet met versnelde beelden, heb je die mogelijkheid niet nodig,

want je neemt slechts ��n beeld per keer op.

Je kan in feite maar ��n camera gebruiken,

je neemt de rechterfoto, verplaatst de camera iets, en neemt dan de linkerfoto.

Wat we hier hebben is een apparaatje dat de camera zijwaarts beweegt.

Ik zal het even aanzetten om je te tonen hoe ik een opname maak.

Hij nam nu het rechterbeeld, beweegt een beetje zijwaarts,

neemt het linkerbeeld, en zet zichzelf klaar voor de volgende opname.

De paddenstoelen zijn in die korte tijd niet veranderd,

ik verander nu een beetje voor de volgende opname,

voor binnen de 10 minuten, laten we zeggen.

Ik scheid deze beelden nadien op de computer,

zodat ze worden gerangschikt als aparte opnames,

en als ze dan worden samen gezet in de 3D,

geven ze het stereoscopisch effect.

In feite worden er duizenden foto�s samen gezet, na wekenlange inspanning.

Wat Tim onmogelijk kan weten is of de opnames zijn gelukt.

Ziezo, nu van het houten bakje nemen, we zijn er klaar mee,

en op naar de volgende.

Hij is een uitstekende vakman met verstand van techniek.

Hij kan toestelletjes maken die zijn camera's kunnen aansturen.

Hij heeft een artistiek talent om prachtige sets te bouwen,

die echt wonderlijk mooi zijn.

En hij heeft ook uitzonderlijke groene vingers,

hij krijgt dingen in de was, laten groeien in sterk gekunstelde omstandigheden.

Ik heb hier enkele bakjes waarvan ik hoop

dat er paddenstoelen op groeien,

of schimmels die groeien op deze blok of op de aarde er rond.

Dit zijn degene die ik vorig jaar verzamelde.

Natuurlijk kende hij ook al tegenspoed, ik herinner me nog goed de beginjaren,

toen hij een plant had die ongeveer zo omhoog groeide,

zijn bloemblaadjes prachtig opende,

en dat dan een leger slakken aanviel, en alles meteen op camera vernietigde.

En Tim: "Nou ja, dan begin ik opnieuw."

Ik heb een tropische serre in de andere kamer

waar er venusvliegenvangers groeien, die ik in de juiste fase tracht te krijgen,

in een voortdurende strijd om de dynamiek gaande te houden,

en de camera�s aan het werk te houden.

De meeste opnames moeten hier buiten de uren worden gemaakt,

tussen de zonsopgang en het openingsuur.

Enkele tientallen mensen, een halve ton materiaal,

beelden maken in 3D is een moeilijke en tijdrovende zaak.

En vandaag krijgt het team het echt te voelen,

ze gaan 6 meter boven de grond werken, op wat voor iedereen het hoogtepunt in Kew is,

de wandelbrug boven de boomtoppen.

Voor mij is het makkelijk, ik zeg: "Kom we gaan van bovenuit filmen",

maar zij doen het zware tilwerk, want de camera is zeer zwaar, ongeveer 70kg.

Er zijn wel lichtere en kleinere camera's, maar voor verschillende redenen...

waren we er niet zo gelukkig mee toen we ze probeerden.

Niets gebeurt er in de 3D-wereld zonder nauwkeurige planning.

De opnames van vandaag nemen slechts enkele seconden in beslag in het scenario,

maar duurden 6 maanden om ze te maken.

Het is winter in Kew.

Onze camera's kunnen doorheen het jaar tonen hoe dramatisch seizoenenwissel is.

Het is zo koud en de zonsopgang is zo onbeduidend,

dat planten niet kunnen groeien.

Toen we hier in februari aankwamen, waren er geen bladeren op de bomen,

we maakten opnames en plaatsten markeringen om te weten waar we in de winter draaiden.

We konden de camera's dan op precies dezelfde positie zetten

om opnames te maken zodat we op beeld van winter naar zomer gingen.

Je ziet dan de bomen zich tooien met bladeren, het ziet er spectaculair uit.

Ze zijn allemaal klaar, nu hopen dat het weer meewil.

Ze verlangen een glorieuze blauwe hemel op een zonnige dag,

maar wat ze krijgen is iets somberder, iets grijzer.

Iets meer typisch Brits.

Ze kunnen enkel hopen dat de wolken optrekken

voor de deuren opengaan en de eerste bezoekers toekomen.

Hoewel hier filmen riskant is en zeer tijdrovend,

kan het nergens anders worden gedaan.

Kew is een opmerkelijke plek en natuurlijk de beste plek in de wereld,

en velen, zeker hier, zeggen dat Kew de top is

van de botanische tuinen in de wereld.

Zeker omdat het een van de eerste was,

het werd gebouwd in de 18e eeuw,

op een ogenblik dat Groot-Brittanni� de wereld afschuimde

en expedities uitstuurde om specimen terug te brengen.

En het is opmerkelijk dat de specimen die werden teruggebracht van de exploraties,

wetenschappelijk van cruciaal belang zijn.

Als je wil weten wat een plantensoort is,

hoe kan je dat zeggen? Het antwoord is:

als er uiteindelijk een discussie is, kom je naar Kew en bekijk de eerste exemplaren.

Terug op de boomtoppenbrug is het Davids taak om uit te leggen wat we gaan zien

Hierboven, op deze wandelweg tussen de boomtoppen,

kan je de transformatie volgen terwijl ze plaatsvindt.

Dit was fout, we doen het nog eens.

Hierboven...

Er zijn enkele valse starten...

en we zijn nu klaar om te beginnen.

Hierboven, op deze wandelweg tussen de boomtoppen,

kan je de transformatie volgen terwijl ze plaatsvindt.

In slechts enkele weken tooien de bomen zich in het groen.

De hoeveelheid bladeren en scheuten die worden geproduceerd is buitengewoon.

Op ��n hectare kan het 4 ton wegen.

Om de sc�ne te voltooien moeten ze nog die ene speciale opname in de boomtoppen hebben,

Uiteindelijk, en luttele minuten voor de poorten voor het publiek opengaan,

komt de zon te voorschijn.

Dat betekent dat ze eindelijk een prachtig zicht kunnen onthullen,

dat al te vaak onopgemerkt voorbijgaat.

Bij elke nieuw seizoen onthullen zich nieuwe werelden.

In de late lente, met langere dagen, sterker zonlicht,

groeit het belang van de bladeren.

En zo laat nieuwe technologie ons toe om echt te zien wat er gebeurt

in het plantenrijk.

Dingen aanschouwen die het menselijk oog nooit alleen kan oppikken.

Nu, in deze nauwkeurig opgezette studio,

zal het team verder gaan:

Vastleggen op welke buitengewone wijze de insecten het licht zien.

Dit blijkt alweer een nieuwe tv-premi�re te zijn.

Het gaat hier niet om speciale camera's of pientere verlichting,

want ze moeten eigenlijk van nul beginnen,

en een behoorlijke jungle opbouwen.

Je kan niet zeker zijn hoe insecten precies het licht zien,

maar het is zeker anders dan bij ons.

Wij kunnen slechts een deel van het lichtspectrum zien,

van lange golflengtes in het rood tot oranje, geel, groen, blauw tot violet,

wat licht is met een korte golflengte.

Je kan tests doen op insectenzicht en zien hoe ze reageren op situaties of niet,

zodat je hun bereik in zicht kan vastleggen op de spectrumschaal.

Onze sensitiviteit is gewoon die van ons,

en niet hetzelfde als die van leeuwen, of van andere levende wezens.

En het is zeker niet hetzelfde als bij insecten.

We weten dat insecten zeker iets kunnen zien wat wij niet kunnen,

ultraviolet licht.

Het plan is om, met alle andere licht geblokkeerd,

en onder een sterke U.V.-lamp,

bloemen er voor ons zullen uitzien zoals voor een naderende bij.

We kunnen proberen de fluorescentie te filmen,

ik sprak met een fotograaf in Noorwegen,

omdat hij het al gedaan had.

Dus sprak ik met hem om idee�n op te doen over hoe de planten te filmen in ultraviolet.

Wij moeten 't doen op 'n zeer kleine schaal en kijken naar slechts enkele millimeters...

van een meeldraad, om het stuifmeel te hebben.

Wij moeten de camera accuraat richten en

dat filmen in ultraviolet en in 3D!

Eveneens iets ingewikkeld proberen, zoals een beweging vastleggen.

Eerst in gewoon licht filmen en dan met een overgang naar ultraviolet.

Als je een U.V.-camera gebruikt om de dingen te bekijken

ontdek je dat bloemen er heel anders uitzien.

Ze hebben niet enkel andere kleuren, het rood wordt eerder purper,

maar er zijn gedetailleerde markeringen die enkel zichtbaar zijn onder U.V.-licht.

Het resultaat zijn deze beelden van bloemen,

en hoe ze eruitzien voor de wezens om wie het gaat, de insecten.

Niemand heeft ooit op deze manier gefilmd.

Maar daarna zal het team nog een premi�re proberen,

een sc�ne in 3D vastleggen van iets wat maar elke acht jaar plaatsvindt.

De serres in Kew bezitten exemplaren van ��n van de vreemdste planten ter wereld.

Deze stengel, die eruit ziet als een volledige boom,

is in feite slechts ��n blad, van de reuzenaronskelk.

Op een dag sterft het blad af en verschijnt er een spectaculaire bloem uit de bodem.

De reuzenaronskelk is ongelooflijk zeldzaam,

ze leeft enkel in het wild in de jungles van Sumatra.

Ze produceert ook de grootste bloem ter wereld.

Het team krijgt maar ��n kans om ze op beeld vast te leggen.

Slechts ��n specifieke plant bloeit enkel om de zeven jaar,

maar dezer dagen hebben de botanische tuinen het probleem onder de knie

en kunnen je ruwweg vertellen, binnen zes maanden of zo,

wanneer ze haar ding zal doen.

Als de reuzenaronskelk bloeit, doet ze dat in een tijdbestek van 2 tot 4 uur,

en blijft gedurende twee nachten geopend, als je geluk hebt.

Ze bloeit ��n keer, je krijgt geen tweede poging,

toch niet de eerste acht jaar.

Vanaf het moment dat 't topje uit de bodem verrijst, zijn ze in opperste paraatheid.

Het duurt ongeveer een week om deze drie meter hoge speer te produceren.

Je kan ze bijna horen kraken als ze omhoog schiet aan 30cm per dag of zo.

En ik zweer je, als je er naast zit, voel je ze precies pulseren.

Je baseert je op de kennis van enkele zeer ernstige mensen hier in Kew,

en dan voeg je er een hoop geluk aan toe,

en dan hoop je dat ze die nacht gaat bloeien,

eigenlijk zit je erbij en kijkt er naar, en hoopt dat ze bloeit.

En dan neem je tegen middernacht de beslissing dat ze niet gaat bloeien,

en dan ga je naar huis en kom je de volgende dag terug.

Het moment dat de reuzenaronskelk zich opende, kwam laat die nacht.

Het team haastte zich ter plaatse en legde deze beelden vast.

Een schouwspel waarvan tot nu toe enkel een handvol botanisten getuige was geweest.

De bloem die je nu ziet is 3 meter hoog.

We wisten niet of we dit gingen hebben tijdens het maken van dit programma,

en dan kwam deze fantastische opportuniteit.

Ze blijft slechts twee dagen in bloei,

en dan sluit ze zich.

Dus het team heeft insectenzicht nagebootst,

we zagen ze worstelen met stunt-vleermuizen,

en overtuigden paddenstoelen om voor de camera op te treden.

Nu moeten ze zich voorbereiden om te werken met een artiest,

veel minder voorspelbaar en meewerkend, dan eender welke ze voordien ontmoetten.

Hij zal voortdurende zekerheid moeten hebben.

Hij zal pas op het laatste moment toekomen.

En hij zal niets doen, tenzij zijn persoonlijke dieet het oplegt.

Hij is perfect in staat om weg te wandelen, als wat hij ziet, hem niet aanstaat.

Dit is dus een gespannen tijd voor het team.

Kom dan, brave jongen, kom maar.

Het is koud van de reis, hij is het niet gewoon.

Kom op, Tankie. Kom op, Tank.

Tank was in London Zoo, toen zag ik hem voor de eerste keer,

en hij zat er maar, zoals schildpadden doen,

En de zoo vond dat hij een goed toonbeeld was

en ze verhuisden hem naar een vriend zijn huis in Londen,

en hij werd de vriend van Tank.

En hij ontdekte wat Tank echt lekker vond,

en hij bevruchtte dan voor het eerst een vrouwelijke schildpad in dit land.

en produceerde eieren. Hij was dus een ster.

Wat een tank...

Hij is niet meer van de jongste, zowat 120 jaar denk ik,

Hij beslist zelf wat hij wil, en je kan hem niets commanderen,

zelfs al geef je hem een banaan, wat zijn lievelingskost is.

Als je wil dat Tank ergens heen gaat, en hij wil niet, dan gaat hij niet.

Je moet gewoon Tank volgen.

Probeer hem naar hier te krijgen.

Je wilt hem daar dan?

Hij moet vooruit lopen, dus moet je hem meer naar achteren hebben... Wat?

Dat weet ik, maar als je hem die kant kan laten uitgaan...

dan komt hij daar in de juiste positie...

om uit het beeld te wandelen.

En richt hem meer die kant op.

Dat is het. Prima, prima. Ok�.

Dit is de meest bekende inwoner van het eiland Rodriguez,

een reuzenschildpad.

Hij houdt van bananen...

maar hij houdt ook van groene bladeren, dat is hun belangrijkste voedsel.

Dus elke plant die dicht bij de grond leeft, heeft weinig overlevingskansen

als er schepsels als deze rondlopen en ze opeten.

Als je een informatief programma maakt, heb je de taak belangrijke info te rapporteren,

anders moet je het scherm niet bezet houden.

Je doet het beter duidelijk, netjes en ondubbelzinnig,

dan weet iedereen waar het over gaat.

Het is klein, produceert bladeren, die heel dun zijn en niet eens groen.

En de schildpad, die geen al te best zicht heeft, ziet ze zelfs niet.

Dus heeft hij geen notie van bladeren zoals deze,

en kan de plant groeien.

Omdat ze kan groeien, wordt ze wat groter,

maar nog steeds zijn de bladeren dun en donker en eerder onopvallend.

En ze valt nog steeds niet op, totdat ze behoorlijk groot is,

en pas dan produceert de plant zijn eigen groene bladeren en bloemen.

Maar tegen dan is ze buiten het bereik van een reuzenschildpad.

Je kan het goed doen of middelmatig, en ik probeer het goed te doen.

Het team van "Kingdom of Plants" verbleef een jaar in Kew,

en het laatste wat ze moeten vastleggen, is in feite de opening van de hele reeks,

Davids introductie.

Voor de laatste keer moeten ze het probleem bestrijden dat er al van in het begin was.

Ik filmde al over de hele wereld, in zoveel verschillende situaties en opstellingen,

maar voor mij, technisch gezien, was dit een van de moeilijkste uitdagingen,

de beslissing nemen of iets goed of slecht klinkt,

of er te veel vliegtuigen in zaten, maar we hadden een erg geduldig team,

en een erg geduldige regisseur.

We konden de technologie vooruit brengen,

omdat we spectaculaire dingen met planten wilden doen,

en ik denk dat dat zeer opwindend is,

en erg nieuw in 3D.

Het idee voor deze opname is bedrieglijk simpel,

Deze kraan zal naar beneden draaien terwijl David spreekt,

maar er is een klein probleem, wat niemand had kunnen voorzien.

We zijn klaar met de opnames, en filmden al een jaar,

en de dag dat we een kraan laten komen,

is de dag dat een orkaan over Groot-Brittanni� trekt.

De kraan is een serieus stuk gereedschap,

meer dan een ton aan elektronisch gestuurde precisietechnologie.

Dit is episcoopkraan waar we de camera hier op plaatsen,

en hem 8 meter kunnen laten uitschuiven. De kraan gaat op en neer,

net zoveel als we willen.

Deze kraan kan stabiel blijven bij een windsnelheid van 30 knopen,

maar momenteel hebben we 40 knopen wind.

Dus gaan we de camera nu opstellen, dat gaat al wat tijd in beslag nemen,

en brengen dan de camera in positie en zien dan hoe stabiel hij gaat zijn.

Als de camera beweegt kunnen we niet de opname maken die we willen.

Met de klok die verder tikt en geen kans om op een andere dag terug te komen,

nemen ze de beslissing om ervoor te gaan.

Met de komst van een geclassificeerde storm, bereidt David zich voor op zijn tekst.

De wind gaat enkele seconden rusten, en ze kiezen voor dat moment.

Dit is onze introductie tot het buitengewone "Kingdom of Plants".

Ik zag planten groeien in hun natuurlijke habitat in de hele wereld,

maar hier in Kew kan je ze bestuderen op een manier die in het wild niet kan.

Hier zijn zowat 90% van alle gekende planten- soorten aanwezig in een of andere vorm.

Dus in deze ene plek kan je het volledige plantenrijk overzien,

en daarenboven, onthullen 3D camera�s enkele van hun meest intieme geheimen.

Kew heeft zijn enorme schatten.

In een jaar hier, heeft het team heel wat daarvan vastgelegd.

Met een unieke locatie, de meest moderne technologie,

en een gids met onge�venaarde kennis van zijn onderwerp,

konden de enkele van de meest opmerkelijke spektakels uit de natuur tonen,

op een volledige nieuwe manier.

Dit is onze wereld zoals hij nog nooit werd gezien.