Original subtitles

(Park Cha Oh Reum, Korte ng Timog Korea)

aalis na ako.

(Episode 2)

My gosh, Lola.

Bakit ka naghihintay dito sa labas?

- naku! Nandito na si Judge Park. - Tingnan mo kung sino ang nandito!

- Ay naku. - Kumain ka na ba?

- nagugutom ako. - Kainin mo ito.

- Gusto mo itong wheat tteokbokki. - Magkaroon din nito.

- Uy, kailangan nating painitin ang mga iyon. - ayos lang.

Oh Reum, ipakita mo sa akin ang iyong judge ID card.

- Aking ID card? - Oo.

- Ipakita mo muna sa akin. - Gusto ko rin makita.

- Huwag mo akong kausapin ng sabay-sabay. - Ipakita sa amin.

- Tingnan natin. - Ilalabas ko na.

- Lalabas na. - Inilalabas niya ito.

- Ta-da. - Oh, aking kabutihan.

- Narito ito! - Gusto kong makita ito!

Ay naku.

Goodness, hindi ko akalain na mahahawakan ko ang isang bagay na napakahalaga.

Ito ay parang...

ang tableta ng lihim na inspektor ng hari noong unang panahon.

"Isa akong secret royal inspector!"

"Mabuhay ang hari!"

Manahimik ka.

pumunta ka ba sa nanay mo...

pagkatapos ng trabaho ngayon?

Oo.

Sigurado akong alam ng nanay mo kung gaano ka naging matagumpay.

Utang ko lahat sa inyo mga babae.

Hindi, hindi iyon totoo.

Utang mo lahat sa lola mo.

Ang ginawa lang namin ay pakainin ka.

tama yan!

tama ka. Utang ko lahat kay Lola.

Kung wala ang palagi mong sinasabi sa akin, hinding-hindi ako mangangahas...

para maisip na maging judge.

- Oo! - Tama.

Manahimik ka na.

Nagsumikap ka at nakamit mo ito sa iyong sarili.

Hindi mo ito utang sa sinuman.

Lola. Lola, lola ko...

- Lola ko. - Sus, itigil mo na.

Oh Reum.

- Oh Reum! - Hoy.

- Nandito ka na, Oh Reum. - Tita.

Oh Reum.

Pumunta ako sa korte kahapon.

Paano ito napunta?

Ang hukom ay patuloy na nagsisikap na tapusin ang paglilitis.

ano?

- Hindi ba ito ang unang pagsubok? - Oo.

Umupo ka dito.

Sa tuwing sinusubukan kong ipaliwanag ang nangyari,

nagalit sa akin ang judge at sinabihan akong magdala ng ebidensya.

Hindi raw siya makapaniwala sa sinabi ko nang hindi nakikita ang kontrata.

Naiinis siya sayo?

Nagtiwala ako sa tao, hindi sa papel na iyon.

Hindi ako mabubuhay kung hindi ko maibabalik ang perang iyon.

Yung pera lang ang meron ako.

Tita, ayos lang.

Sabihin sa hukom na magdadala ka ng saksi.

Ibig kong sabihin, alam ng lahat sa palengke na ito kung ano ang nangyari.

Pupunan ko ang aplikasyon para sa pagharap sa saksi.

Ngunit ang bagay ay...

Wala akong masabi sa judge kasi natatakot ako.

Bakit ka matatakot?

Sa tuwing ako ay nakatayo sa harap ng hukom,

Tinatakot ko lahat.

Nakaupo siya sa taas, alam mo ba.

At walang ekspresyon ang mukha niya na parang naka mask.

Hindi man lang siya mukhang tao.

Wala akong ginawang mali,

pero natatakot ako na parang nakagawa ako ng krimen.

Tita, kasalanan ng judge kung bakit ka niya pinaparamdam.

Huwag kang matakot.

Huwag kang matakot.

Sasagutin ko ang lahat ng mga form para sa iyo, kaya huwag mag-alala.

Oh Reum, salamat. maraming salamat po.

Ngayon na ikaw ay isang hukom,

dapat mong gawin ang iyong makakaya at maging isang napakahusay.

Nakuha ko ang iyong likod.

maaga ka.

Ikinalulungkot ko ang kagabi, Judge Im.

Hindi ako nagalit sayo.

Saka sinong nagpagalit sayo?

Kung gusto mo talagang malaman... Galit ako sa korte.

- Dahil sa matandang babae na iyon? - Hindi, ako ay...

Sa totoo lang, nagpasya akong pumunta dito dahil galit ako sa lugar na ito.

- Bakit ka nagagalit? - Hindi mo ba alam?

Alam ng lahat sa labas.

Naging judge ka yata dahil gusto mong baguhin ang lugar na ito.

Good luck.

Oh, hello. Dahan dahan lang.

Hello.

Sige.

(Civil Case Department 44, Associate Judge, Presiding Judge)

Hello.

Hindi yata tayo nagkita noon.

Dapat ikaw ang assistant clerk dito.

Oo, sa pagkakaalam ko.

nasa office ako katabi mo...

Ikaw ay Associate Judge Jung Bo Wang sa Departamento 43.

Magkasama kayo ni Judge Im sa high school.

Magkaibigan o magkaaway kayong dalawa.

- Ano... Pasensya na? - Maaari kang pumasok.

Nasa opisina niya si Judge Im.

Okay, yun...

O nandito ka para makita ako?

Hindi.

Hindi, ako lang... Maghintay.

Mangyaring huwag makakuha ng maling ideya. ako ay...

Papasok na ako.

Pero... Okay, dahan-dahan lang.

Kabutihan.

Sus.

My gosh, anong nangyayari dito?

Ang gusaling ito ay napakasama,

ngunit ang iyong opisina ay napakaliwanag. Dito at sa labas.

Ang opisina ay nakaharap sa timog, kaya dapat itong makakuha ng maraming araw.

ganito.

Hello. Ako si Judge Jung Bo Wang mula sa katabing opisina.

Magkaibigan kami ni Judge Im.

sabi ni sino?

Hello, ako si Park Cha Oh Reum.

Alam ko, siyempre. Isa kang celebrity.

Patawad? Isang celebrity?

Akala ng mga tao ay walang diyos...

dahil kay Ba Reun.

Narito kung bakit.

Palagi siyang nangunguna sa kanyang klase at top scorer sa institute.

Napakatalino niya.

Ikaw naman,

nag-drop out sa music school.

Nakapasa ka sa bar exam sa pamamagitan ng pag-aaral sa bahay.

Na may pinakamataas na marka sa instituto,

tinanggap ka sa District Court.

Mas matalino ka pa sa bastos na brat na ito.

Wala ka na.

Maswerte lang ako.

Sus, ang humble mo rin.

Tapos ka na para.

Bukod,

nag-iwan ka ng matinding impresyon mula noong unang araw mo.

Tumigil ka sa daldal. Dapat kang pumunta kung tapos ka nang kumusta.

Wag mong sabihin yan. Dumating siya para kumustahin.

Kung hindi ka mag-iingat, baka abalahin ka niya araw-araw...

Huli na yata.

nga pala,

Nabalitaan ko na nagkaroon kayo ng malaking away ni Presiding Judge Han.

anong nangyari?

Hindi ba nagyayabang si Judge Im dahil senior mo siya?

Mayroon kang unang pagsubok ngayon. Hindi ka ba kinakabahan?

Nag-away kami, at malinaw na nanalo ako.

Nagyayabang nga siya.

Ito ang aking unang pagsubok, kaya sobrang kinakabahan ako.

Nagpapanggap akong hindi.

Down to earth ka. gusto na kita.

- Bigyan mo ako ng high five. - High five.

High five. Magaling yan. Puno ka ng positibong espiritu.

Hindi na kailangang kabahan.

Kung masyado kang kinakabahan sa korte, umupo ka na lang ng tahimik ng ganito.

Panatilihing tuwid ang iyong likod.

Si presiding Judge Han ang gagawa ng lahat ng pagsasalita.

Hindi na yata ako uupo.

May sakit ka ba sa likod? Pagkatapos ay gumamit ng isang unan.

Dapat kang bumalik sa iyong desk.

Alam mong abala siya sa pagre-review ng mga file para sa trial.

alam ko. Aalis na sana ako.

- Magkita tayong muli. Good luck. - Bye.

Ba Reun. Ikaw maliit...

Napaka bastos mo. aalis na ako.

Natapos mo na bang basahin ang mga file?

Medyo mabilis akong nagbasa.

nakikita ko.

Judge Park.

Oo, sir.

Ito ba ang iyong unang pagsubok ngayon?

Oo.

Sa araw ng unang pagsubok para sa isang kamakailang tinanggap na hukom,

Ako mismo ang nagsuot ng robe sa iyo.

Salamat po sir.

Isang mamamayang may soberanya...

sa robe na ito...

kumakatawan sa mga tungkulin ng hudikatura.

Tandaan mo yan.

Naiintindihan ko po sir.

pasok na tayo.

Bumangon lahat.

Mag-scoot over.

Mangyaring maupo.

(Ilegal na Batas, Mga Parusa sa Kriminal)

ano yun? How dare you?

- Bitawan mo ako. - Anong ginagawa mo?

- Anong ginagawa mo? - Tumigil ka!

Masama ang amo ko.

Bakit hindi niya ako binabayaran?

Boss, isa kang kakila-kilabot na punk.

Magaling siyang magmura. Susunod na nagsasakdal.

2, 3.

- Hello, kami ay magagandang nilalang. - Hello, kami ay magagandang nilalang.

- Kami ay Mga Cute na Hayop. - Kami ay Mga Cute na Hayop.

- Mahal ka namin. - Mga mag-aaral, tumahimik!

Kabutihan.

Lahat ng nakakainis na kaso at apela sa sibil...

ay itinalaga sa Departamento 44.

Hindi ka ba kumakain, Judge Park?

Hindi ako makalabas sa balcony.

Natatakot ako na baka tumalon ako.

Sino ba naman ako para ilantad...

ang katiwalian at dalhin ang aking sarili sa ganitong sitwasyon?

Masama ang anak ko.

Masama ang puso niya.

Kailangan ko ng pera.

Boss ko...

Grabe ang boss ko.

Grabe siya.

Wala akong pakialam kung hindi makakuha ng allowance o mabayaran ang aming mga gastos.

Dapat hayaan na lang nila tayong kumain.

Siya ay nasa ika-siyam na baitang pa lamang. Lumalaki pa siya.

Nabubuhay siya sa instant noodles araw-araw.

Hayop sila, hindi tao.

Paano magiging hindi patas ang bawat kaso?

Bumababa ang haba ng buhay ko sa tuwing dadalo ako sa isang pagsubok.

- Bumalik tayo sa korte. - Your Honor, binayaran ko ang utang.

I swear na nagbayad ako.

Hindi, hindi mo ginawa.

How dare you lie in court?

Ma'am, hindi mo na kailangang magtaas ng boses.

pasensya na po.

Napaka unfair.

Ma'am, kung nabayaran mo ang utang,

dapat ay nabawi mo ang promisory note.

Nasa nagsasakdal pa.

Akala ko sapat na ang pagbabayad ng utang.

Paulit-ulit niyang sinasabi na hindi ko binayaran ang lahat ng interes.

- Siya ay gumagawa ng mga dahilan. - Ano ang sinabi mo?

Nagbayad ka lamang ng interes sa loob ng dalawang buwan.

- How dare you lie? - Nagsasakdal, maupo ka.

Nagsisinungaling kasi siya.

First time kong...

humiram ng pera para sa kasal ng anak ko.

Naglinis ako para magbayad ng utang.

Sa loob ng ilang buwan, wala akong pera.

Dalawang araw akong nagugutom.

Ganyan ko binayaran ang utang.

Pero...

Ito ay hindi kapani-paniwala.

Kung wala kang ebidensya na isusumite, isasara namin ang pagdinig.

Isasara namin ang pagdinig at magpapasya sa pangungusap.

Hindi mo kailangang pumunta sa araw ng pagpapahayag.

Ipapadala namin ang panghuling desisyon sa iyong address.

Maaari kang pumunta.

Sunod ay ang reconstruction case ng Jangmyeon Apartment.

Nandoon ba ang kinatawan ng kumpanya ng konstruksiyon?

Oo, present ako.

Mangyaring sumulong. Nandoon ba ang nagsasakdal?

- Oo. - Kayong dalawa, humakbang pasulong.

- Ano? - Magkakilala ba sila?

Dapat magkakilala sila. Nag-hello lang siya.

hindi mo ba nakita?

Wala kang ideya kung ano ang ibig sabihin ng robe.

Kabutihan.

Ano ang ibig sabihin ng namumunong hukom?

May nagawa ba akong mali?

Hindi mo ba kinamusta ang abogado ng construction company?

Oo.

Siya ang aking propesor sa institute.

Mas nirerespeto ko siya.

kilala mo ba yung mga tao sa likod...

ng madla?

Mga residenteng lumalaban sa construction company.

Gayundin,

hindi mo makontrol ang iyong mukha sa panahon ng pagdinig.

Ito ay hindi isang sinehan.

Nasa court kami.

Sa robe na iyon, hindi ikaw si Park Cha Oh Reum.

Isa kang judge.

Wala kang karapatang magpakita ng personal na damdamin.

Kailangan ko bang kalimutan ang damdamin ng tao kapag isinuot ko ang damit na ito?

Dapat mong alisin ang iyong mga kahinaan.

Ako ay isang tao at isang hukom.

Hindi ako magiging walang ekspresyon na judge.

Sa tingin mo ba ay personal ang bawat kaso?

Oo, ituturing ko ito bilang isang personal na bagay.

Hindi ka na magiging judge.

- Ano? - Ang pagsubok ay bagay ng ibang tao.

Kung hindi ka lumayo, hindi ka maaaring manatili sa pagiging isang hukom.

Oo, sir.

nakuha ko na.

Humanda ka sa paglabas. May dinner kami sa department.

Para sa iyong kaalaman, hindi magiging madali ang unang hapunan.

Bakit hindi?

Isa itong uri ng away ng mga judges.

Sa tingin ko, maaari kang maluto bago ang karne.

gagawin ko.

Si Judge Im ay masyadong abala sa pag-aaral upang mag-ihaw ng karne sa kanyang buhay.

Dapat mong i-ihaw ito sa halip.

Dapat magaling ka sa mga gamit since nag martial arts ka.

Oo, level three ako sa kendo.

Mag-iihaw ako ng karne.

Napakaganda mo.

Nabalitaan ko na isa ka ring nangungunang manlalaro ng taekwondo.

Tinalo ko ang marami sa aking mga nakatatanda.

Hindi pa ako nakakalaro sa Olympics.

Narinig kong may ginawang big deal ang ibang babaeng guard...

dahil nakita mo ang inosente at gwapo nating judge.

ano sabi mo

Judge Im, kahit anong mangyari sa korte, huwag kang mag-alala.

Poprotektahan kita.

Siguradong ligtas ka.

Naglalaro ka ba ng tennis kapag nagkataon?

Bakit hindi ka pumunta at tingnan ang aming tennis club bukas ng gabi?

- Naglalaro ka ng tennis? - Nag-major ako sa sports.

Judge Im, maaari kang sumama sa amin kung gusto mo.

Poprotektahan kita.

Hindi mo kailangan. Magaling talaga ako sa tennis.

talaga? Interesado ka ba sa foot volleyball competition?

Hindi gaanong mga hukom ang nakikilahok. Dismayado ang ibang empleyado.

Walang laman ang baso ko.

- Ay naku. pasensya na po. - Ito ay ganap na walang laman.

Napakasarap ng alak ngayon.

Presiding Judge Han, ngayong lasing na tayo,

may sasabihin ba ako sayo?

Sige na.

Hindi ba nakakapagod ngayong araw?

Ang bilang ng mga kaso na tinutugunan ng departamentong ito...

bawat araw ay medyo mataas.

- Kaya? - Kaya...

kahit walang nangahas magreklamo,

lahat ay medyo hindi nasisiyahan.

Hindi nasisiyahan? Sa ano?

Ano ito?

Sir, ang keyword ng lipunan ngayon ay...

"pinagkasunduan".

Sumusunod sa uso, hindi ba dapat...

may libreng talakayan bilang kapantay sa departamentong ito?

Hindi ba maganda iyon?

Oh well... Inom tayo.

Uminom sa akin, ginoo.

Halika na.

gagawin mo?

Paano kung hindi tayo pantay?

pasensya na po. Dapat ay kumilos ako sa aking edad,

pero medyo umungol ako.

Inom tayo. Judge Im, Judge Park,

- at Ms. Lee. Inom tayo. - Inom tayo.

Kailangan kong pumunta ngayon.

- Magsaya ka. - Okay.

Sobrang saya namin. saan ka pupunta

May gagawin ka?

- Oo. - Ano?

Ano ito?

Isang bagay na ginagawa mo sa gabi.

Gusto mo bang malaman?

ano? Ano ito?

Maaari kang pumunta.

- See you. - Tumigil ka.

Aalis ka talaga? Sus, ang yabang.

- Kasama ang namumunong hukom dito... - Putulin ito.

Siya ay may kakayahan.

Wala pa siyang typo.

Ngunit ang kakayahan ay hindi lahat.

Nasa isang organisasyon kami.

Ang pagiging may kakayahan ay higit pa sa sapat.

Ito ay mas mahusay kaysa sa buttering up sa hapunan ng koponan.

- Judge Im. - Oo?

Gusto mo bang uminom kasama ko?

Paumanhin, ngunit hindi ako makakainom ng marami.

Hindi ka masyadong sosyal.

Ang isang tao ay dapat na kayang hawakan ito magkano.

Ito ay utos ni Presiding Judge Han.

Inom tayo.

Pagpipilit sa pagsunod...

habang pinapakiramdaman ako, nagpapanggap na lasing.

Gaano ka-typical.

Ito ay kung paano nila itinatag ang hierarchy sa loob ng isang lipunan ng lalaki.

Halika na.

Well... iinumin ko.

Sobrang init dito. nauuhaw ako.

Nasusunog ako. Painumin ko.

iinumin ko.

- Sigurado ka ba? - Oo.

- Bottoms up. - Bottoms up.

Oo.

Lalaki siya. Sigurado siya.

Judge Im nakatulog.

Masyado siyang suplado, pero hindi niya kayang uminom ng kasing dami ng babae.

Sus, Presiding Judge Han.

Kapag sinabi mong, "Hindi niya kayang uminom ng kasing dami ng babae,"

ano ang mararamdaman ng isang babae?

Nagsasalita ka na naman.

Sinasabi ko ito sa iyo dahil punong-puno ka ng lakas...

at dahil gusto kita.

Kahit na may sinabi ang iyong senior na hindi makatuwiran,

hindi ba dapat subukan mong intindihin?

katawa-tawa yan. Ito ay basura.

Hindi mo ba masasabi ang isang bagay na may katuturan sa unang lugar?

Bakit dapat subukan ng ibang tao na maunawaan?

Ito ay walang katotohanan.

Well... Mukhang lasing na lasing si Judge Im.

Bumangon ka na. Hahanap ako ng taxi para sa iyo.

ayos lang.

Wala bang pamilya kayong dalawa?

Bumalik ka sa iyong pamilya sa bahay.

Kami ay mga kasamahan, hindi magkaibigan.

Pagod na tayong lahat sa mga pagsubok. Hindi ba tayo makakauwi?

Ano ang silbi ng hapunan ng pangkat?

Isang hapunan ng grupo?

Isang hapunan ng grupo...

Isang hapunan ng grupo...

- Hindi ba siya uminom ng isang baso lang? - Oo.

Nakakahiya.

Napaka-impressed mo kagabi.

nagulat ako.

- May nangyari ba? - Oo.

Walang nangyari.

Hello, Ms. Yoon.

- Hello, Judge Park. - Nakauwi ka ba ng ligtas?

Nagtataka ako...

kung maaari kong matanggap ang mga transcript ng pagsubok nang mas maaga.

Okay.

Hello. Civil Case Department 44...

- Hello, Judge Park. - Hello, Ginoong Maeng.

Ang mga ulat ay isinulat nang maikli.

Para sa mga kaso na walang abogado, gusto kong malaman ang higit pang mga detalye.

Magtatagal.

Dapat ko bang ipadala sa iyo ang ilan sa aking mga tala?

Hindi. Ayos lang.

Sigurado ka ba? Okay.

Sige. Salamat nang maaga. salamat po.

Okay.

Hindi nila gustong baguhin ang kanilang mga istilo sa trabaho.

Walang tumatanggap ng mga hukom nang labis.

Ngunit ito ay para sa mga taong sangkot sa mga kaso.

Ang mga tao ay hindi kumikilos para sa iba.

Tapos?

Well...

Para sa kanilang sarili...

o ang kanilang mga panig.

I guess yun na yun.

Hindi ba't iyon lang ang iniisip mo?

Mali ba ako?

Pumasok ka.

- Judge Park, pakipirmahan ito. - Okay.

salamat po.

- Dito ka na. - Salamat.

Maghihintay ako sa ibaba.

- See you. - See you.

Nire-review mo na ba ang kaso kahapon?

Oo. Nag-aalala ako sa babaeng nagsasabing nabayaran na niya ang kanyang utang.

Kapag walang sapat na ebidensya, wala kang magagawa.

Namumuno ka batay sa ebidensya, hindi simpatiya.

Kung titingnan mo ang isinulat niya sa kanyang malamya na sulat-kamay,

napakadetalyado ng mga paglalarawan niya.

Maaari bang magkaroon ng solusyon?

Ang hindi pagsusulat ng kontrata o IOU ay parang...

nakakalimutang patayin ang gas. Kasalanan ito ng isa.

Ang prinsipyo ng sariling pananagutan, tandaan?

nakikita ko. Ang lamig mo na parang yelo.

Alam mo ba kung gaano karaming tao ang...

hindi kailanman nagsulat o nakabasa ng kontrata sa kanilang buhay?

Bakit kailangan ng sinuman ang isang hukom...

kung ang mahalaga ay hindi ang katotohanan, ngunit ang mga papeles?

Kailangan natin ng ebidensya para mahanap ang katotohanan.

Ang isang hukom ay hindi isang manghuhula o isang physiognomist.

Hindi ba dapat minsan magtiwala ka sa mga tao...

base sa kung gaano katotoo ang kanilang mga kwento?

Judge Park.

Ayaw mong matalo ang mga tao dahil sa kakulangan ng ebidensya, di ba?

- Hindi. - Pagkatapos...

dapat muna nating linawin na walang ebidensya ang ibig sabihin ay walang panalo.

Sa maraming pagbubukod, hindi babaguhin ng mga tao ang kanilang mga pag-uugali.

Bakit lahat ng tao sa opisinang ito ay sobrang down sa tuwing ako ay bumibisita?

Huminga ba kayo minsan?

Sa ikalawang pagpasok ko, naisip kong pumasok ako sa isang guardhouse ng militar.

Naalala ko talaga ang panahon noong nasa militar ako.

Anyway,

alam niyo naman na ang tennis club gathering ngayon diba?

- Dinala mo ba ang iyong raket? - Dito.

Ba Reun, eto na. Focus!

Dito na tayo!

- Ano ang nangyari? - Oo!

Oo!

- Magaling! - Magaling!

Mas mabuting manatili kang nakatutok!

Sus, akala ko estatwa ka o ano.

Tao ka naman diba?

I'm sorry about that.

Sabi niya poprotektahan niya ako.

Judge Im, huwag masyadong patayo.

- naku. - Hindi ko kayang mawala.

Gawin mo ang iyong makakaya. Gumawa ng mas mahusay.

Nakuha mo ito. Kaya mo yan.

- Kaya ko. - Go for it.

Narito ang pangalawa.

Dito na tayo!

- Magaling! - Hukom ako!

Siguradong hindi mo ako matatalo, tanga.

- Magaling. - Mahusay na trabaho.

Guys, mananalo tayo!

Ipagpatuloy natin ito!

Pinapatay ako nito.

Darating na. Pindutin ito!

- Heto na! - Magaling. Mahusay na trabaho!

- Panatilihin ang iyong mga mata sa bola! - Napakagaling mo.

Eto na!

Tapos na ang laro. Masyadong madali iyon.

- Tungkol saan iyon? - Ano ang nangyayari sa mga taong ito?

- Hindi iyon makatarungan. - Maglalaro ako ng ganito sa susunod.

ganito.

- Mga atleta ba sila o ano? - Okay ka lang ba, Judge Im?

Natamaan ko ito!

Okay ka lang ba, Judge Im?

- I'm sorry. - Tingnan mo nga.

Uy, sinadya iyon.

Nakita ko lahat.

Kaya mo yan.

- Kaya ko. - Oo.

Gosh, ang saya.

Judge Park, ang galing.

Napakagaling mo sa tennis. Napakagaling mo talaga.

I guess that means dapat i-treat niyo kaming dalawa sa isang pagkain.

Isipin mo na lang na malas. Mali ang napili mong partner.

Oo, kailangan ko na lang tanggapin.

Sige, mabuti.

- Iyon ay masaya. - Magandang trabaho ngayon.

Mahusay na trabaho.

Nakakapanibago ito.

- naku! - Hoy!

Hoy, okay ka lang?

- Ba Reun, okay ka lang? - Okay ka lang ba, Judge Im?

Oo, okay lang ako. buhay ako. ayos lang ako.

ginoo! Ano ka ba...

Kabutihan. Hoy, bakit...

Bakit mo hinarangan ng mukha mo ang bolang iyon?

Ang mga tao ay may dalawang kamay upang magamit sa mga sitwasyong tulad nito.

Isara ito. Nadulas ang mga paa ko.

talaga? Kaya ba ginamit mo ang iyong mukha sa halip na ganito?

- Hoy! - Sige. Bumangon ka na.

Kabutihan.

Tara na.

Ito ay medyo kaakit-akit.

Masasabi ko kung ano ang binabasa niya sa pamamagitan lamang ng pagtingin sa kanyang mukha.

Ang kaso ng pandaraya kung saan walang kahihiyang naglalaro ang salarin na inosente.

Ang kaso na hindi namin sigurado...

kung ito ay may kinalaman sa isang nominal na tiwala o hindi.

Ang kaso sa high school girl na nasugatan...

sa isang aksidente sa sasakyan.

Aling kaso ang binabasa niya?

hindi ka ba napapagod?

gutom ka ba?

Nakatitig ka sa cheese cake na iyon nang buong pagmamahal.

Ako ba? Ngunit muli,

ang mga ito ay medyo kaibig-ibig, hindi ba?

Siguradong hindi siya normal.

Tara na para mananghalian.

Naku, parang hindi ako makakasama mo kumain ngayon.

medyo naluluha na ako.

Wag ka din magtrabaho...

Sige, kung ganoon.

(Ibalik mo ang anak ko, mga hatak!)

Wala siya ngayon.

Yan ang paulit-ulit kong sinasabi.

Pero... Gosh, nakakadismaya.

Ang mga rekord na iyon ay hindi para sa isa sa aming mga kaso.

Tama. Para ito sa matandang babae na nag-iisang nagpoprotesta.

Ito ay hindi isa sa aming mga kaso.

Wala siyang ebidensya at hindi umapela.

Bakit mo tinitingnan ang isang saradong kaso?

May nakita akong butas.

- Ano? - Ang nakasulat na paghatol...

ipinadala sa kanyang address,

ngunit ang anak ng may-ari ng lupa ang siyang pumirma pagkatanggap nito.

Siya ay isang mag-aaral sa kolehiyo.

Kaya kinalimutan na niya ito at huli na niyang ibinigay.

Kung hindi niya kasalanan na napalampas niya ang deadline para mag-apela...

Maaari niyang hilingin na maibalik ang karapatang iyon.

Ngunit hindi nararapat na pinupunan mo ang form...

para sa kanya.

Dapat itong punan ng kanyang abogado.

Halatang hindi niya kayang kumuha ng isa.

Well, maaaring kailanganin siya ng abogado.

Yan lang ang masasabi ko sa ngayon.

nga pala,

natapos mo na bang isulat ang paghatol para sa susunod na linggo?

Sus, huwag kang mag-alala.

Sapat na ang nagawa ko, kaya sigurado akong matutugunan ko ang deadline.

Gumugol ka ng maraming oras sa pagtingin sa kaso...

na walang anumang ebidensya.

Pagkatapos ay naging maingay ka tungkol sa ulat ng ibang tao.

At ngayon, excited na kayong lahat sa paghahanap ng butas...

sa kung paano hinahawakan ang kaso ng ibang departamento.

Ano ba talaga ang gusto mong sabihin?

Ang iyong priyoridad ay dapat na siguraduhin na ang iyong mga kaso ay ganap na pinangangasiwaan.

Kapag may butas,

kung ito ay ginawa nang may mabuting hangarin o hindi ay hindi mahalaga.

Dito, walang pagkakamali ang kinukunsinti kahit na mabuti ang iyong intensyon.

Oo, sigurado. Okay.

Para kang biyenan.

- Tumingin sa camera at ngumiti. - Okay.

1, 2.

(Kaganapan sa Pagbabahagi ng Pag-ibig)

pasensya na po.

Mangyaring tumayo nang mas malapit.

- Hoy. - Hoy, Park Cha Oh Reum.

Uy, nabalitaan ko na ikaw ang pinakamainit na sumisikat na bituin...

sa mga walang awa na abogado.

Balita ko, celebrity ka na sa lahat ng judges.

Ako ang sentro ng atensyon saan man ako magpunta, alam mo ba.

nga pala,

Nabalitaan ko na pinagkakaabalahan mo ang iyong sarili sa mga bagay na hindi mo nagagawa noon.

Nabasa ko ito sa mga pahayagan.

Malapit na ang local election, tama ba?

Hoy, 'wag mong intindihin ang malinis kong intensyon.

Gusto kong mahalal ngayong taon,

pero hanggang doon lang ang katakawan ko.

Oo, siyempre. alam ko yun.

Tama, maraming matatanda ang nasa mahihirap na sitwasyon ngayon.

May isang matandang babae na ganyan sa harap ng east gate namin.

Ito ay medyo isang kuwento. Sasagutin ng media ang lahat.

Binabantayan na siya ng mga abogadong gustong tumakbo sa pwesto.

- Ang silangan na tarangkahan sa korte? - Oo, ang aming silangan na tarangkahan.

Hindi kami makakatrabaho sa iyo kung ganito ang mangyayari.

- Pasensya na? - Ms. Yoon...

ay nagtatrabaho gabi-gabi. alam mo ba

Gusto mo ba ang bawat dokumentong naisumite...

bilangin para mas maayos sila?

Iyan ay mahusay na,

ngunit bakit kailangan pang magtrabaho ng ating assistant clerk para gawin ito para sa iyo?

- Ginoong Maeng. - Gusto mong tawagan namin ang mga doktor ...

sino ang hindi nagsumite ng kanilang mga ulat?

Marahil ay iniisip mo na ang pagtawag sa telepono ay hindi isang malaking bagay.

Pero alam mo kung ano? Kung ikaw mismo ang tatawag sa telepono, matututo ka...

na walang nagagawa ng ganoon kadali.

Kung ang mga tao ay dumating upang magreklamo,

we have to humor them hanggang sa umalis sila.

Nang tumawag kami pabalik, umalis ang doktor sa trabaho para sa araw na iyon.

Gusto mo bang ipagpatuloy natin ang ganito?

Ang hukom ay matataas na opisyal.

Ikaw ay itinuturing na sagrado.

Kaming nasa lower department rank...

hindi magagawa iyon.

Kung hindi ito mababago, ilalabas ko ang isyu...

sa unyon ng manggagawa ng District Court.

Alam kong mahirap,

ngunit hindi ba dapat gawin kung kinakailangan?

Kami ay mga lingkod-bayan kung tutuusin.

Masyadong mabait si Yoon Ji Young.

Ginagawa niya ang lahat ng ibinigay.

Alam mo bang single mom siya?

Kailangan niyang kunin ang kanyang limang taong gulang...

mula sa court kindergarten bago umuwi.

Upang hindi mag-overtime,

nagtatrabaho siya nang walang pahinga.

Mangyaring hayaan siyang huminga.

pakiusap ko.

- Judge Park! - Oo?

Tinawagan mo ba yung babaeng nagsabing nabayaran niya yung utang niya?

Oo, may isang bagay na gusto kong suriin.

Ikaw ba ang judge?

Nakikinig ka sa magkabilang panig sa panahon ng pagsubok!

Hindi mo tinatawag ang isa sa kanila!

pasensya na po sir.

Narinig kong posibleng tumawag...

para ma-verify kung kailangan ang mga pagbabago.

Mga susog? Hindi pwedeng amyendahan ang kasong iyon.

Sa totoo lang, parang may karanasang loan shark ang kabilang partido.

Tumawag ako kaso pinagsasamantalahan ang matandang babae.

Sa anong batayan ka naniniwala na ang isa ay isang loan shark?

Consistent ang matandang babae sa simula.

- Sigurado akong may dahilan siya... - Kung sila ay mga loan shark,

malamang naglagay sila ng collateral sa deposito.

Pinahiram nila siya ng mas maraming pera pagkatapos ng isang linggo.

Sa palagay mo sila ay isang bihasang loan shark?

alam mo ba...

ano ang sinabi ng walang alam na matandang babae sa kabilang partido pagkatapos?

Alam mo ba na ang bata, babaeng judge...

ang malayo kong pinsan?

Nakausap ko siya sa phone kanina.

Itigil ang pagiging matigas ang ulo, at ibagsak ang demanda.

Kung ipipilit mo pa, wala akong babayaran kahit isang sentimos. Sige?

Pagkatapos ng tawag sa telepono, dumating ang nagsasakdal upang magreklamo.

Umiiyak siya!

Nagreklamo siya tungkol sa aming departamento!

Sus, pinahiya mo ako.

Darn it!

pasensya na po sir. Nagmamadali ako.

(Korte)

Late ka na naman ba nagtatrabaho ngayon?

Mag-o-order ako ng isang paghahatid ng pinakamahusay na maanghang na sopas ng baka.

Sumama ka kay Judge Park.

Nagtatrabaho kami para kumain pagkatapos ng lahat.

- Dapat tayong kumain ng maayos, tama ba? - Hindi, salamat.

Si Judge Park ay nagtatrabaho nang huli nang hindi kumakain ng maayos.

alam mo ba yun?

Mabilis mong natapos ang iyong trabaho dahil may kakayahan ka.

Gayunpaman, dapat kang tumingin sa paligid paminsan-minsan.

Tingnan mo si Judge Park. Masama ang pakiramdam ko kung gaano karaming timbang ang nawala sa kanya.

okay lang ako.

Ano ang mali? Nawalan ka ba ng gana?

Bakit napakababa ng tingin mo?

Ang sarap.

tama? Masarap diba?

Judge Park, hindi ka ba nalulungkot...

sa pamamagitan ng kung paano masarap ito?

Napakaraming oras ang ginugol ko sa mga presiding judges kaya nakakasawa akong mga biro.

Hindi ka ba naasar dahil sa pangalan mo noong bata ka?

Hindi, pero mahaba ang pangalan ko.

Oh Reum lang ang tawag sa akin ng mga tao.

"Oh Reum"?

Hindi ba't "tama" ang ibig sabihin?

Ang iyong pangalan ay perpekto para sa isang hukom.

Ang parehong naaangkop sa kanyang pangalan.

Ngayon ko lang nalaman na ang Department 44...

ay isang kamangha-manghang departamento.

Kasama si Presiding Judge Han, ikaw ang tama at tamang judge.

di ba? Sumasang-ayon ka ba? sa tingin ko.

Palaging tama ang pagtawa.

Halika at ngumiti. Ngayon, mas katulad ka ni Judge Park.

Masyado kang seryoso ngayon.

- Hindi ka ba masyadong nagtatrabaho? - Hindi, hindi ako.

kaya ko.

Wala naman akong gagawin kung uuwi ako ng maaga.

Kaya naman nahuhuli ako.

Masama ang pananatiling huli sa trabaho sa lahat ng oras.

Mag-ingat, o ito ay magiging isang ugali.

maglilinis ako.

- Eto na. - Okay lang ako. Ito ay wala.

salamat po.

Anong oras ka nakalabas sa trabaho kahapon?

Late ako bumaba.

Tinanong kita kung anong oras.

Bandang 3:30am.

Nagtrabaho ka ba hanggang umaga sa buong linggong ito?

Judge Park.

Bakit napaka-reckless mo?

Hindi ka ba magtatrabaho bilang isang hukom sa buong buhay mo?

Ang pagiging hukom ay hindi isang short-distance na karera.

Parang marathon. Ito ay panghabambuhay.

Kung mahulog ka mula sa labis na trabaho, masasaktan mo ang iba pa sa koponan.

pasensya na po.

Umuwi ka na para hindi maapektuhan ang trabaho mo bukas.

Bakit ganyan ang mukha mo?

Ito ay wala.

Ano ito?

"Oh Reum, nasaktan ka ba?"

"Masakit din sa akin."

Iyon ay isang paikot-ikot na paraan upang sabihin ito.

Sus, tumalsik sa buong katawan ko.

Kabutihan.

Ba Reun, galit ka ba?

Judge Park, sabi ko umuwi ka na.

Mayroon akong paghatol na isusumite bukas.

Pupunta ako pagkatapos kong kalkulahin ang bahagi ng mana.

Kaso si Jung Joon Dang ba?

Mayroong 33 nasasakdal. Hindi ba't ilang beses na naganap ang mana?

Oo.

Maaari akong gumamit ng isang programa upang kalkulahin ito sa loob ng 30 minuto. Iwanan ito at umalis.

Kaso ko yan.

Gagawin ko kung ipapakita mo sa akin kung paano.

Aabutin ng mahigit 30 minuto para ipaliwanag.

Gagawin ko, kaya hayaan mo na.

Judge Im.

Hindi ako bata na nangangailangan ng proteksyon.

Gagawa ako ng sarili kong gawain.

Ang mga collegiate panel ay gumagana bilang isang pangkat.

Itigil ang pagiging bata. Pagbutihin mo para hindi maapektuhan ang team.

Okay.

See you bukas.

nakikita ko. Nagdulot ka ng gulo.

Nais kong gumawa ng isang kamangha-manghang trabaho.

Masyado akong naiinip.

Patuloy akong nagkakamali.

Maaari mong palaging ayusin ang iyong mga pagkakamali.

Huwag magtrabaho nang walang isip.

Maaaring mapanganib iyon.

Matututo kang maging matiyaga sa iyong sarili.

Nagmamadali ako...

na wala akong panahon para isaalang-alang ang mga judge na kasama ko.

Oh Reum, mga tao sa abalang palengke na ito...

makinig ka pa rin sa akin.

Alam mo ba kung bakit?

Ito ay dahil...

alam ng lahat na kakampi nila ako.

Hindi pwedeng sa salita lang.

Dapat kang maging tunay at taos-puso.

Malayo lang ang mararating mo kapag magkasama kayo.

Huwag masyadong maiinip.

Kung wala kang lakas, wala kang mapupuntahan.

Kumuha ng pagkain.

Lahat ng tao nagkakamali.

tama yan.

Ang mga pagkakamali ay ang ama ng imbensyon.

- Hindi ba iyan ang ina? - Pareho sila.

- Hindi ba ang ama? - Napaka tanga mo.

- Para ka kasing tanga. - Magkaiba ang ama at ina.

- Babae o lalaki. - Lolo o lola.

- Pinasuso ka ba ng tatay mo? - Pareho sila.

Hindi, napasuso ka na ba?

- Ito ay pareho. - Makinig, mga babae.

Maaari ba akong magkaroon ng isang sandali upang magmuni-muni?

Sino ang kakain ng lahat ng pagkaing ito?

Tita.

Judge Im, maaga ka ngayon.

- Nagpahinga ka na ba? - Oo, salamat sa iyo.

salamat po.

Pina-e-mail ko sa iyo ang talahanayan ng pagbabahagi ng mana ngayon.

- Ang talahanayan ng pagbabahagi ng mana? - Oo.

- Salamat. - Bahala ka.

Judge Im.

Pupunta ka ba sa foot volleyball competition ngayong gabi?

Ang kaganapang iyon ay kadalasang para sa mga klerk.

Hindi gaanong mga hukom ang lumahok.

nakikita ko. Iniisip kong sumali.

Kung magbago ang isip mo, pumunta ka mamaya.

hindi ako sigurado.

Sinabi ko sa iyo na dalhin ang iyong selyo.

- Nasaan na? - Hindi mo sinabi sa akin.

Kailangan natin ito para maproseso ang kaso.

Tingnan mo.

Sa telepono...

(Kagawaran ng Sibil)

Judge Park.

napahinto ako. Masyado kang abala, tama ba?

Maligayang pagdating.

Maliban sa seremonya ng pagtatapos ng taon,

hindi bumababa ang mga hukom dito.

Nagtutulungan kami.

Dapat madalas tayong bumisita sa isa't isa.

Pinagsama-sama ko ang mga materyales sa ebidensya,

pero hindi ako sigurado kung tama ang ginawa ko.

Magdadagdag pa ako sa daan.

Gayundin, kapag humingi ka ng mga ulat sa pisikal na pagsusuri,

sa halip na tawagan ang lahat ng isa-isa,

bakit hindi ka magpadala ng mail sa lahat nang sabay-sabay?

Sinubukan ko at sumulat...

isang napaka-emosyonal na sulat.

Mangyaring basahin ito.

- Oo naman, Judge Park. - Salamat.

Pwede ba akong sumali sa foot volleyball competition?

gusto mo?

Syempre. Ito ay aming karangalan na magkaroon ka.

Welcome ka.

Susubukan kong huwag magdulot ng anumang gulo.

- Magkita tayo sa gabi. - Okay. salamat po.

See you.

Paano ito?

Iniisip ko kung gusto ng iyong anak iyon.

Mahal ko pa rin ang mga iyon.

See you.

Mahal kong Judge Im.

Hinatid kita... Teka. nasaan siya?

Gusto siyang makita ng presiding Judge Han.

nakikita ko.

Ano ang ating magandang Judge Park...

nagtatrabaho sa kaya masigasig?

- Iyong kape. - Salamat.

Oh, yung isa.

Kailangan mong kalkulahin ang mga pagbabahagi ng mana, tama?

Hayaan mong sabihin ko sa iyo ang tungkol sa gawaing ito.

Ang ganitong uri ng gawain ay nakapagtataka sa iyo...

bakit ka naging judge in the first place.

Sasabihin ko na ito ay kabilang sa tatlong ibaba.

At ginagawa mo na ito?

Kakaiba yun. Sabi ni Judge...

aabutin lamang ng 30 minuto kung gumamit siya ng programa sa pagkalkula.

Walang ganyanan.

Ang batas ay nagbago nang maraming beses.

At kailangan mong patuloy na bumalik sa rehistro ng pamilya.

Sa paghusga sa laki ng kaso,

Masasabi kong tatagal ito ng hindi bababa sa dalawang araw.

Pagtingin ko pa lang ay sumasakit na ang ulo ko.

Naaawa ako sayo.

Good luck. Kailangan mong magtrabaho nang huli.

- Magsaya ka. - Okay.

Bakit napakakomplikado ng family tree nila?

Ang mga tao ay hindi kumikilos para sa iba.

Tapos?

Well... Para sa sarili nila...

o kaya...

kanilang panig.

Ang mga collegiate panel ay gumagana bilang isang pangkat.

Itigil ang pagiging bata. Pagbutihin mo para hindi maapektuhan ang team.

(Kompetisyon sa Foot Volleyball ng Seoul Central District Court)

- Pumunta ka! - Pumunta ka!

- Pumunta ka! - Pumunta ka!

- Pumunta ka! - Pumunta ka!

Tara na!

Time out!

- Ayos ka lang ba? - Oo.

Wala kaming papalit sayo. Bumangon ka na.

- Subukang igalaw ang iyong binti. - Nasaktan ka ba?

- Judge Park, kailan ka dumating? - Judge Park.

Nandito ka na.

- Dapat ba akong pumalit? - Sigurado ka ba?

- Ikaw? - Magtiwala ka sa akin.

Okay.

Tara na!

Eto na ako!

Oo!

Judge Im!

- Dumating ka. - Oo.

Maligayang pagdating.

Kailangan kong humingi ng pabor sa iyo.

- Pasensya na? - Halika dito.

Halika.

Manatili sa kanya.

Well...

Makipaglaro sa amin. Buong oras kang nagyaya.

- Mangyaring kunin din ito. - Okay.

- Halika. - Okay lang ako.

Dapat maglaro ka.

- Tayo na! - Tayo na!

Ikinagagalak kitang makilala. ako ay...

Ako ang kasamahan ng nanay mo, si Im Ba Reun.

Im Ba Reun?

- Pumunta ka! - Pumunta ka!

- Pumunta ka! - Pumunta ka!

Well... Hello.

Hello.

- Ito ay maluho. - Nasaan ang...

Ay naku. Judge Park!

- Oh Reum! - Oh Reum!

Well...

Tita, ito ang aking tagapagturo, ang huwes sa kanang upuan.

Mga tita ko sila.

nakikita ko.

- Hello. - Ako si Hyang Sook.

- May date ka ba? - Masakit.

I'm Hee Ja.

Putulin ito.

Umupo ka sa kanang upuan? Sa tingin ko ikaw ay kanang kamay.

Sorry ha?

- Ikaw ang right-seat judge. - Itigil mo na.

Oo, tama iyan.

- Dito. - Salamat.

Mas masarap ang Makgeolli kapag may kasama kang inumin.

totoo naman. Uminom ka.

Cheers.

- Cheers. - Cheers.

Napakaraming pagkain ang dinala mo.

- Pwede ba tayong bumalik? - Masarap ba ang lasa?

Ang sarap nito.

- Mukhang masarap yan. - Judge Im.

Salamat sa pagpunta ngayon.

Salamat din sa pagtulong sa akin sa mga kalkulasyon.

Ito ay wala.

Ito ay hindi wala.

Judge Im.

Sumama ang pakiramdam ko pagkatapos mong makitang dumugo ang iyong ilong kahapon.

Ako dapat ang iyong tagapagturo,

pero hindi ko napansin na overworking ka pala.

Wag mong sabihin yan.

Ako ay sobrang sigasig...

at lumampas sa dagat.

Ako ay puno ng tiwala,

pero nagdulot lang ako ng gulo.

Well... Hindi naman ganoon kalala.

Nakaramdam din ako ng kilabot para sa mga klerk.

Dapat sinuportahan ko muna sila kasi nagtutulungan kami.

"Kakampi natin siya."

Ang gayong pagtitiwala ay magbibigay-daan sa atin na magtulungan nang mas mahusay.

Well...

Hindi mo naman talaga kailangang magsisi ng ganyan.

(Ang alas ng aming hukuman)

- naku! - Hoy!

hindi ka ba napapagod?

gutom ka ba? Nakatitig ka sa cheese cake na iyon nang buong pagmamahal.

Judge Im.

- Tumingin sa aking mga mata kapag ako ay nagsasalita. - Well...

- Sus, halika. - Ito ay isang bagay na may kalayuan.

- Judge Im. - Kapag ganito ka kalapit, nakukuha ko...

Magpatuloy tayo sa susunod na kaso.

Nagsasakdal Jin Se Hee, Defendant Choi Il Nam,

andito naman si Defendant Jung Soon Ryeo diba?

Ayon sa records, kumakain ang nagsasakdal...

sa isang barbecue restaurant kasama ang kanyang anak, at ang server... Ms. Jung.

Nahulog mo ang grill noong pinalitan mo ito ng bago,

at ang anak ng nagsasakdal ay nasugatan nito.

Ms. Jin, umapela ka pagkatapos matalo sa unang pagsubok,

pero nasaan ang anak mo na nasugatan?

Bakit ikaw lang ang nagsasakdal?

Your Honor, hindi ba ito patunay na ang babaeng ito ay...

sinusubukan lang kumuha ng pera sa amin?

Walang medikal na ulat, at ang kanyang anak ay wala pa rito.

Mangyaring maupo.

Hindi kita tinatanong. Tanong ko sa nagsasakdal.

Nagsasakdal, mangyaring sagutin ang aking tanong.

Hindi ba pwedeng alinman sa amin ang magsasakdal sa kasong ito?

Ayokong pumunta sa korte ang anak ko.

Defendant, umamin ka...

na nahulog mo ang grill,

ngunit dati mong sinabi na hindi ito gumalaw kahit kanino.

Nagsisinungaling ang babaeng iyon.

Siguradong tumama ang grill sa mukha ng anak ko.

Sus, pasensya na.

Namutla ang mukha niya, at humingi siya ng tawad.

Ngayon, binabago niya ang kanyang mga salita.

Ngunit sa mga larawang ito na iyong isinumite,

Wala akong nakikitang sugat o galos mula sa grill.

wala akong nakikita.

Ang mga larawang ito...

Sus, ang dami kong iniinom na omega-3,

ngunit hindi ito nakakatulong sa aking paningin.

Your Honor.

Well... Ms. Jung...

ay taga-Yanbian, kaya malakas ang accent niya.

Kaya siguro naisip ng babaeng iyon na madali lang kaming tangayin.

Kahit totoo ang mga sinasabi niya,

hindi mo makita ang peklat dahil napakaliit nito.

Paano siya makakapagdemand ng 5,000 dollars? May katuturan ba iyon sa iyo?

Nasasakdal.

Hindi ko masyadong nakikita, pero maayos naman ang tenga ko.

Hinaan mo ang boses mo.

Humihingi ako ng paumanhin, Your Honor.

Parang nabiktima lang ako.

Binabasa ko dito na ikaw din...

idinemanda ang nagsasakdal.

Maaari mo bang ipaliwanag ito?

Yung loko...

Matapos ipahayag ang hatol mula sa unang pagsubok,

binato niya ng bato ang front window ng restaurant ko at binasag ito.

Maghahain ako ng claim para sa lahat ng pinsala.

Para sa pagharang sa negosyo at paninirang-puri din.

Gusto ko ng 100,000 dollars.

Okay, narinig ko na ang sasabihin niyong dalawa.

Alam ko ito dahil ginagawa ko ito sa loob ng 20 taon.

Habang tumatagal, mas...

pareho kayong maghihirap.

Ang sinasabi...

Walang magbabago kahit gaano pa kahirap lumaban,

kaya hindi niyo dapat pahirapan ang buhay ng isa't isa.

Paano kung subukan mong tumira at makahanap ng mapayapang resolusyon? kayong dalawa.

Your Honor, hindi ito tungkol sa pera.

Kaya malamang tungkol sa pera.

Hindi pera ang isyu dito. Naglingkod ako sa Marine Corps.

Hindi ko kayang tiisin ang kawalan ng katarungan.

Naku, salamat sa pagpapaalala niyan.

Kaya nagsilbi ka sa Marine Corps.

No wonder kung bakit ang tigas mo.

Sinabi mo lang na hindi pera.

Kung gayon hindi naman mahirap mamagitan sa kasong ito, di ba?

Patawad? Pamagitan ang kaso?

I'm so glad na dinala mo ito.

Naglingkod ka sa Marine Corps. Magaling yan.

Sige, susunod!

Well, ito ay isang simpleng kaso. Subukan mong mamagitan, Judge Park.

Hikayatin silang tumira at alisin ang mga singil.

Sir, pero...

sa tingin mo ba tama na ang mediating sa kaso ngayon?

Hindi ba dapat alamin natin kung sino ang may kasalanan?

Ano ang pinagsasabi mo?

Walang anumang layunin na ebidensya.

At hindi sila parang mga ordinaryong tao.

Kahit na ang mga palihim na tao kung minsan ay nakakaharap na sumusubok na manligaw sa kanila.

Wala kang ideya, di ba?

Isa pa, sa tingin ko both sides are at fault.

Normal lang na magalit kapag may naghulog sa iyo ng grill.

Ngunit ang nagsasakdal...

mukhang may kaya naman, base sa suot niya.

Paano siya makakapagdemand ng 5,000 dollars? Sobra na yan.

Well, kahit na may ibang dumudugo,

akala mo mas masakit yung tinik sa ilalim ng kuko mo.

Ngunit ang ilang mga tinik ay talagang napakasakit.

Kailangan mo ba akong kausapin ng ganyan?

"Sumasang-ayon ang nagsasakdal at nasasakdal na ihinto ang mga kaso..."

"at hindi na..." How ridiculous.

Pumayag na ako dahil ayoko nang makita pa ang mukha ng babaeng iyon,

ngunit ang pag-aayos ay nagkakahalaga ng kaunti.

Ms. Jin, wala ka man lang sapat na ebidensya.

Bakit mo naisipang idemanda siya?

Nagkaroon ako ng maling ideya, sa palagay ko.

Akala ko ang kailangan ko lang gawin ay ipaliwanag ang nangyari.

Hindi ako mamagitan sa kasong ito.

Ipapaalam namin sa iyo kapag na-reschedule ang trial. Mangyaring dumalo ito.

Oh, Judge Park. Paano ito napunta?

Mukhang sumuko na silang dalawa.

Oo, iniisip ko rin.

Magandang trabaho. Alam kong magkakaayos na sila.

Well, nasaan ang kanilang kasunduan sa pag-aayos?

pasensya na po sir.

Kinausap ko sila sa labas ng pamamagitan at pinauwi ko silang dalawa.

Ano sa lupa ang sinasabi mo? Nawala ka na ba sa isip mo?

Sa palagay ko ay hindi okay ang magkabilang panig sa pag-aayos.

At bago iyon... Kung ang isa sa kanila ay nagsasabi ng totoo,

ito ay magiging masyadong hindi patas para sa taong iyon.

Paano natin malalaman kung sino ang nagsasabi ng totoo?

Nanalo ang may ebidensya, at natatalo ang isa.

At saka, pareho silang responsable!

Tumanggi pa ring humingi ng tawad ang may-ari ng restaurant,

at ang babaeng iyon ay humihingi ng isang toneladang pera upang makabawi sa kanya.

Pareho silang masama!

Sir.

Paano mo masasabi na pareho silang masama?

Kung sino ang mas responsable ay dapat tumanggap ng mas malaking parusa.

Ang mga taong walang ginawang masama lang ba ang makapagbibigay ng hustisya sa iba?

How dare a newbie talk back to me like this?

Kailangan nating malaman kung sino ang mas responsable, ginoo.

Sino sa tingin mo ang makikinabang kung hindi tayo makikinabang?

Hindi ba't sila talaga ang may kasalanan...

at hindi man lang nakokonsensya dito?

Huwag kang umarte na parang biktima sila...

sa tuwing nakakakita sila ng anumang mga pagkukulang sa mga tunay na biktima?

Sir.

Tungkulin ba nating hikayatin ang mga tulad nila na manirahan?

Kahit na ang maliliit na bata ay alam na ang mga nagkasala sa iba ay dapat parusahan.

Hindi ba't tungkulin nating gumawa ng makatarungan, patas na paghatol?

Tama na, Judge Park.

Sabi mo kahit maliliit na bata alam kung gaano kahalaga ang hustisya.

Kung gayon, anong uri ng ebidensya ang susubukan mong makuha?

Dapat malaman ng mga nasasangkot sa kaso ang katotohanan.

So tatanungin mo sila?

Alam mo na gusto nila ang isa't isa!

Hindi ako tiwala, sir.

Ngunit anuman ang resulta,

Gusto kong gawin ang lahat hanggang sa huli.

Sa tingin ko, mali na sundin lang ang protocol at gumawa ng desisyon...

para sa pormalidad.

Para sa pormalidad...

Kaya gusto mong iwagayway ang iyong espada ng hustisya.

Kung gayon dapat.

Pero hindi namin alam kung sino ang sasaksakin ng espada mo.

Masyadong malupit yan sir.

mababaliw na ako dito.

Lahat ng tao sa departamentong ito ay may mga isyu sa pamamahala ng galit.

Sige. Sige at gawin mo lahat ng gusto mo.

Wala akong tanong.

Good luck sa pagtatanong nang mag-isa sa nagsasakdal at nasasakdal.

Sigurado akong gagawa ka ng mahusay.

Ang kaso ay malamang na hindi magkaroon ng maraming legal na isyu.

tama?

May kutob ako na may something.

Hindi mo ba naisip na may kakaiba sa kasong ito?

Ito ay kakaiba.

Gayunpaman...

Nagtrabaho ako sa isang kaso kung saan may umakyat sa itaas...

at sinaksak ang kapitbahay dahil sa sobrang ingay.

Nakita ko ang isang tao na nagpaputok ng air gun para sa pagputol sa kanya sa linya.

Nagsasalita ng kakaiba,

hindi ba kakaiba ang lipunan mismo?

Ang lipunan ay puno ng mga taong hindi kayang pamahalaan ang kanilang galit.

Hindi mo naman ako pinag-uusapan diba?

Dapat mayroong isang bagay sa grill case.

Gayunpaman...

Sobra na. Sobra ka na.

- Pasensya na? - Dapat nating isaalang-alang ang iba pang mga kaso ...

na aming ginagawa.

Kahit natamaan siya ng grill,

ang peklat ay hindi masyadong halata sa mga larawan.

Wala rin silang record sa ospital.

Maliit ang pinsala.

Sobra ang reaksyon ng nagsasakdal kaya hindi ito makatwiran.

Tama.

Ang bumabagabag sa akin ay ang katotohanan na sila ay sumobra...

so much kaya hindi makatwiran.

Ang katumpakan ay mahalaga,

ngunit ang pagiging mabilis ay susi din.

Kung nag-iisip ka sa mga walang kuwentang kaso,

mahuhuli ka sa iskedyul.

Ang hustisya ay isang limitadong mapagkukunan.

"Ang hustisya ay isang limitadong mapagkukunan"?

tama ka.

Alamin ang bawat detalye ng katotohanan...

maaaring imposible.

Iyon ang dahilan kung bakit ang mga pagpipilian ...

at konsentrasyon ay kailangan tulad ng iyong nabanggit.

Pero makinig ka.

Ang halaga ba ng pinsala...

ang tanging sukat?

Kailangan nating gumawa ng mga pagpipilian sa buong buhay natin.

Kung ganyan ang iniisip mo,

gawin mo ang pipiliin mo.

Nagtatrabaho kami sa magkahiwalay na departamento.

- Binabati kita. - Ginulat mo ako.

Nabalitaan kong nagsasagawa ka ng paglilitis.

Tatanungin mo ang mga saksi.

Maaari ko bang mapanood ang iyong debut performance?

"Oo." salamat po.

See you later. Good luck.

Napakasungit niya.

Magkita tayo sa korte.

Ang hairstyle mo ngayon...

mukhang kamangha-mangha. Nakakuha ka ba ng perm?

Anong ginawa mo sa buhok mo?

- Hindi ko ito nilabhan. - Ano?

Hindi kasi ako naghugas ng buhok.

Nahuli ako sa trabaho.

Kaya ba yun?

Iyon ang dahilan kung bakit. nakikita ko.

Gusto mo bang maamoy ito?

Hindi, ayos lang.

Manatiling nakaupo. Huwag kang lalapit.

Magandang araw po.

Mr. Choi Il Nam.

Mangyaring sabihin sa amin kung ano ang nangyari nang detalyado.

Nasa likod ako ng counter.

Nakarinig ako ng malakas na ingay kaya agad akong lumapit.

- I'm sorry. - Hoy!

Habang binababa mo ang grill, dumampi ito sa mukha ng anak ko.

Mukhang maayos ang iyong anak.

Kung naiinis ka, gusto mo ba ng isang plato ng karne nang libre?

ano sabi mo Sa tingin mo ba pulubi ako?

Paano mo masasabi yan kung nasugatan ang anak ko?

Maaaring isipin ng mga tao na ito ay isang emergency.

Hindi ka ba masyadong harsh?

Kung sa tingin mo ay mali, tatawag ba ako ng pulis para sa iyo?

Bumangon ka na. Ano ang problema sa kanila?

pasensya na po.

Sinabi ko na tumawag tayo ng pulis,

pero umatras siya at umalis kaagad.

Your Honor, para sa mga karaniwang tao tulad ko,

araw-araw ay isang labanan.

Inubos ko ang aking pera sa pagreretiro at nag-loan...

para magbukas ng restaurant. Hindi maganda ang takbo ng negosyo.

Maraming paghihirap.

Nagsusumikap akong mabayaran ang mga medikal na bayarin ng aking mga magulang.

Gusto ng may-ari na taasan ang upa.

Sa mga araw na ito,

kailangan nating maging masama para mabuhay.

Defendant Jung Soon Ryeo.

Korean Chinese ka ba?

"Korean Chinese"?

Sus, nakakalungkot ang tawag sa akin.

Simula ng dumating ako dito,

minahal ako...

ng napakaraming tao dito dahil sa pagiging ethnically Korean.

Wala akong pakialam kung taga-Korea ako.

Tinuturing ko ang sarili kong Chinese.

Sinundan ko ang isang broker noong ako ay 16.

Nagpakasal ako sa isang 50 taong gulang na lalaki.

Hindi ko alam kung nabili na ako o nagpakasal.

Sa araw, pagod ako sa pagtatrabaho sa isang bukid.

Nahirapan din ako sa gabi.

bata pa ako,

ngunit ako ay nagkaroon ng ilang mga miscarriages.

Nasira ang katawan ko...

mula sa paglilingkod sa aking mga biyenan at pagtatrabaho sa bukid.

Ang aking sariling bansa ay isang paraiso kumpara dito.

Ang babaeng iyon ay hindi kailanman nagtrabaho sa kanyang buhay.

Kumapit sa kanya ang kanyang anak.

She threw a fit kapag hindi naman big deal.

Malaki na ang anak niya, pero niyakap niya ito...

para siyang sanggol.

"Niyakap niya siya na parang sanggol"?

Ms. Jin Se Hee.

Habang nagsampa ka ng kaso,

maaari mo bang sabihin sa amin kung bakit hindi mo inilapat ang iyong anak bilang isang nagsasakdal?

Ang tunay na biktima ay ang iyong anak.

sinabi ko na sayo. ayaw ko lang.

Sinabi mo sa may-ari ng restaurant,

"Paano mo nasasabi yan kung nasugatan ang anak ko?"

Saan siya nasaktan?

Ano ang ibig mong sabihin doon?

Kung ito ay masyadong mahirap, hindi mo kailangang sagutin.

Alam kong nahirapan ka.

Nagulat ka siguro...

habang ang mainit na grill na iyon ay bumaba malapit sa iyong anak.

okay ka lang ba?

Nasa middle school ang kanyang anak.

Hindi naman siya baby.

Ang paraan ng pagkapit niya sa kanyang ina...

ay parang sanggol.

- Pwede ba... - May mentally challenged ba siya?

Defendant, mag-ingat sa sasabihin mo.

Humingi ng paumanhin sa nagsasakdal.

pasensya na po. Hindi iyon ang ibig kong sabihin.

May sakit siya.

May sakit kasi siya.

Tinanong mo ako...

bakit hindi ko siya dinala dito bilang nagsasakdal.

Sasabihin ko kung gusto mo talagang malaman.

anak ko...

Siya ay may sakit sa pag-iisip.

Ang kanyang katawan ay umuunlad,

ngunit siya ay nananatili bilang isang bata sa pag-iisip.

Iyon lang.

Gayunpaman, tinatawag siya ng mga tao sa mga pangalan ...

parang "mentally challenged".

Noong bata pa ang anak ko, nasunog niya ang kanyang kamay...

sa isang mainit na palayok.

Gusto niya si galbi.

Hindi siya makapulot ng karne...

dahil sa uling.

Inihain ko sa kanya ang karne sa plato niya.

Natamaan siya ng grill.

Tumilamsik ang apoy nang bumaba ang uling.

Buti na lang at hindi ito nag-iwan ng peklat sa kanya.

Pumuti na siya.

Nanginginig siya.

Gayunpaman...

hindi nagtanong ang lalaking iyon kung ayos lang ba siya.

Sa halip ay sumisigaw siya.

Maaaring isipin ng mga tao na ito ay isang emergency.

Hindi ka ba masyadong harsh?

Kung sa tingin mo ay mali, tatawag ba ako ng pulis para sa iyo?

Tatawag na ba ako ng pulis?

Tumakas ba ako?

Nang tingnan ko ang aking anak,

naiihi siya.

Sigaw ng kanyang ama...

- sa tuwing umiinom siya ng alak. - ayos lang.

Siya minsan tumatama.

Nung nakita ko siya,

Hindi ako makapag-isip ng maayos.

Kaya naman iniuwi ko ang anak ko.

Gusto kong kalimutan ang nangyari.

Nakita mo ba ang pagkakaiba sa thermal conductivity ng mga bagay?

- Oo. - Oo.

Patayin ang apoy at tapusin ang eksperimento.

ano? Napakadumi niyan. Tingnan kung naiihi siya.

Guys, umihi siya.

Mabango ito.

- Kabutihan. - Binasa niya ang sarili niya.

Pagkatapos ng araw na iyon,

lahat ng tao sa kanyang paaralan...

tinatrato siya na parang walang kwenta.

Alam mo ba kung ano ang pinakamahirap?

Sa panahon ng tanghalian,

wala siyang kaibigan na makakasama sa pagkain.

Nanay, bigyan mo ako ng marami para sa almusal.

- Marami? - Oo, Nanay.

Hindi ako makakain ng tanghalian.

Kailangan kong kumain ng marami para sa almusal.

Okay, kain tayo ng marami.

Okay.

Nang marinig ko iyon,

Naramdaman kong parang...

Naramdaman kong dinudurog ang puso ko.

Nagalit ako.

Nakipagkita ako sa isang abogado at nagsampa ng kaso.

pasensya na po.

pasensya na po.

Kasalanan ko to.

nagsinungaling ako.

Nakita ko ang grill sa balat ng bata.

Takot na takot ako.

Hindi ko nabayaran ang mga bayarin niya sa ospital.

Nang tumakas ako sa aking mga biyenan,

Nagbuntis ako sa isang babae. Ngayon ko na lang siya pinalaki mag-isa.

Nakatira kami sa basement,

at ang aking anak na babae ay may hika.

Sa tuwing makakabasag ako ng plato,

kinakaltas ng amo ko sa sweldo ko.

Sa pagkakataong ito, alam kong nasa malaking problema ako.

Pero hindi naman masama ang sugat.

Nang tumakbo ang amo ko sa akin, natakot ako.

Natakot ako.

Kinilabutan ako. pasensya na po.

pasensya na po.

Nawala na yata ako sa isip ko.

Masyado akong nahuli sa sarili kong mga problema.

Wala akong pakialam sa paghihirap ng iba.

"Ayos ka lang ba?"

"Nasaktan ka ba?"

"Masakit ba?"

"I'm sorry." Dapat sinabi ko na.

Ayokong ipakita ang kahinaan ko.

Naisip ko, kung gagawin ko, ang iba ay makakakuha sa akin.

pasensya na po. ako talaga.

Habang nakasuot ng robe ng judge, dapat mong burahin ang lahat ng facial expression.

Pero hindi mo dapat burahin lahat ng emosyon mo.

Nabigo akong makita...

ang mga bagay na makikita mo lamang ng iyong puso.

Ngunit isang tao...

hindi inalis ang kanyang mga mata.

Tapos na ang trial.

Binawi ng nagsasakdal ang demanda nang walang anumang kundisyon.

Nais marinig ng nagsasakdal...

may nagtatanong kung okay lang siya,

at ginawa ni Judge Park.

Magandang trabaho, Judge Park.

(Han Se Sang)

Han Se Sang.

(Han Se Sang)

Judge Han, ano sa tingin mo ang trabaho ng judge?

Ito ay upang gumawa ng paghatol. Upang sabihin ang tama sa mali.

tama yan. Pero...

pagkatapos ng 30 taon,

hindi ko pa alam...

kung ano ang tama at kung ano ang mali.

Judge Han, matuto kang makinig.

Bago ka magdesisyon,

siguraduhing marinig ang lahat.

Sir.

Pagkatapos ng 20 taon,

ang hirap pakinggan.

(Han Se Sang)

(Park Cha Oh Reum)

(Park Cha Oh Reum)

(Ms. Hammurabi)

Your Honor, ito ay isang pagkakamali.

Ipinadala mo sa kanya ang mga text na ito para palakasin ang kanyang kumpiyansa?

Sus, muntik na akong magmura.

Dapat magpasya ang biktima kung gaano kaseryoso ang usapin.

Ano ang mararamdaman ng isang karaniwang tao tungkol sa isang bagay na tulad nito?

May problema tayo. Sa tingin ko ito ay napakaseryoso.

Nararamdaman ba ng mga tao ang sekswal na panliligalig nang madalas?

Ang iyong pantalon ay nakaipit sa iyong ilalim.

Bakit ganyan ang gesture mo?

Naiintindihan mo na ba ang pinagdadaanan ng isang babae araw-araw?