Original subtitles

‫[ ارائه‌ای از گروه ترجمه فرانکوفیلم ] ‫FRANCOFILMS@

‫فیلمی از: ‫فرانسوا اوزون

‫[ جمهوری فرانسه ] ‫[ آزادی، برابری، برادری ]

‫مترجم: اشکان هیدی

‫آن زمان که فهمید

‫عیسی آنجاست

‫شیشه عطری با خود آورد

‫سپس در مقابل عیسی زانو زد

‫و آنچنان که به شدت می‌گریست ‫با اشک‌هایش پاهای عیسی را شستشو داد.

‫و بعد با گیسوانش پاهای عیسی را خشک کرد.

‫پاهای عیسی را غرق در بوسه کرد

‫و با عطر آنها را معطر کرد.

‫زمانیکه فریسی که عیسی را ‫دعوت کرده بود، این را دید

‫در دلش گفت:

‫ اگر این مرد واقعاً فرستادۀ خدا بود،

‫ می‌دانست این زن کیست:

‫ یک گناهکار!

‫اما عیسی به او گفت:

‫من به خانۀ تو آمده‌ام،

‫تو حتی اندکی آب برای شستن پاهایم نیاوردی.

‫ اما این زن با اشک‌هایش پاهای مرا شست

‫ و با موهایش آنها را خشک کرد.

‫به همین خاطر، ‫تمامی گناهانش بخشیده شد

‫ چون از اعماق دلش عشق ورزید.

‫این زن، مریم مجدلیه بود.

‫این بدن مسیح است.

‫آمین.

‫[وقتی پاییز فرا می‌رسد]

‫آها، این خوبه.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫اوه نه...

‫- الو؟ ‫- سلام مامان.

‫سلام عزیزم. خوبی؟

‫آره، حتماً. حتماً.

‫چه ساعتی میرسین؟

‫آها، پس واسه ناهار منتظرتونم.

‫بیام ایستگاه دنبالتون؟

‫آها باشه، ولی... ‫با ماشین لوران؟

‫ببین مامان، تو کاری نداشته باش.

‫ببخشید.

‫خیله خب.

‫باشه. خب...

‫- تا فردا. ‫- تا فردا.

‫می‌بوسمتون.

‫همین‌جا منتظرت می‌مونم.

‫- درست میشه. ‫- آره. امیدوارم.

‫برو دیگه. ‫از طرف من ببوسش.

‫ماری-کلود پرَن.

‫ممنون.

‫روز خوش خانم.

‫میشل؟

‫مرسی که همراهیم کردی.

‫ممنون.

‫کی دوباره بریم؟

‫- ده روز دیگه خوبه. ‫- اوهوم.

‫خوبه.

‫آب و هوای گرمسیری دو فصل داره:

‫فصل بارونی و فصل خشک.

‫بیا تو، در بازه.

‫- خوبی؟ ‫- آره.

‫- یه قهوه می‌خوری؟ ‫- آره، اگه وقت داریم.

‫نگران نباش، زودتر از ساعت 1 با ماشین نمیرسن.

‫- تازه اگه ترافیک باشه که... ‫- دخترت گواهینامه داره؟

‫آره دیگه.

‫- فقط تویی که نداری. ‫- هوم.

‫دیشب خوب نخوابیدم.

‫طبیعیه، ماه کامله.

‫- آه! آره، شاید به خاطر همینه.

‫مرسی.

‫- هوا، هوای قارچ چیدنه. ‫- اوهوم.

‫یه سری قارچ کوچولو ‫اون طرفا باید باشه

‫- بریم اون طرف. ‫دفعه قبل کلی اونجا بود.

‫بریم.

‫آها! ببین اونجا رو. نگاه کن.

‫اینجا رو ببین.

‫آره! این بولته (نوعی قارچ خوراکی).

‫- می‌بینی؟ آره، بولته.

‫چه قشنگه این یکی.

‫ماری-کلود، بیا اینو ببین.

‫ها؟

‫این خوبه یا نه؟

‫نه نه، این قارچ خوراکی نیست.

‫اوه، این یکی نه.

‫آه.

‫اوه!

‫عالیه، محشره.

‫زود بریم، باید غذا درست کنم.

‫آره.

‫- برام تعریف می‌کنی؟ ‫- آره حتماً.

‫- روم حساب کن. ‫- باشه.

‫کلی چیز هست که باید تعریف کنم.

‫- سلام خانما. ‫- سلام.

‫خب دیگه.

‫خیلی خوب.

‫اوه!

‫- مامان بزرگ! ‫- عزیز دلم!

‫عشق من!

‫- خوبی؟ ‫- آره.

‫- سلام. ‫- نمی‌بوسمت، سرما خوردم.

‫- آه. ‫- نمی‌خوام ازم بگیری.

‫- خوب رانندگی کردی؟ ‫- نه، تا از پاریس بیام بیرون پدرم در اومد.

‫بیا لوکاس، کیفت.

‫براتون یه ناهار خوب درست کردم.

‫- تو راه ساندویچ خوردیم. ‫- ولی من گشنمه.

‫- چه خوب عزیزم. ‫قراره تعطیلات خوبی داشته باشیم.

‫- داره با کی حرف می‌زنه؟ ‫- با بابا.

‫باز چی شده؟

‫سر تعطیلات به خاطر من دارن دعوا می‌کنن.

‫نه عزیزم. ‫ببین، مشکل تو نیستی.

‫مشکل خودشونن.

‫- داری منو مسخره می‌کنی! ‫- بیا بریم.

‫بیا با هم آشپزی کنیم.

‫ببین، قارچای تازه

‫خیلی خوشمزن.

‫- من دوست ندارم. ‫- چرا دوست داری.

‫یه کم مزه کن، باشه؟

‫با یه کم کره و سیر،

‫خیلی خوشمزه میشه.

‫من سیر دوست ندارم. (دمت گرم)

‫میشه موقع ناهار گوشیتو بذاری کنار؟

‫انقدر به من استرس نده. ‫به اندازه کافی مشکل دارم.

‫- خوبه عزیزم؟ ‫- اوهوم.

‫اون قارچا رو میدی به من؟

‫بیا.

‫- اوم، چه بوی خوبی. سیر زدی؟ ‫- آره.

‫- تو نمی‌خوری؟ ‫- اشتهامو کور کردی.

‫ببخشید، سیگارو ترک کردم. ‫اعصابم خرده.

‫یه کم چاق نشدی؟

‫فکر نکنم.

‫مواظب باش. ‫تو این سن و سال باید

‫ورزش کنی. ‫نباید ول کنی خودتو.

‫راستی، ماری-کلود چطوره؟

‫- اونم بگیر نگیر داره؛ ولی بهتره. ‫- اون پسر...

‫... پسر احمقش هنوز تو زندونه؟

‫بس کن والری.

‫همه حق دارن ‫یه فرصت دوباره داشته باشن.

‫اون عوضی نه.

‫ببین، زندگی براش ‫هیچوقت راحت نبوده.

‫مگه برای من آسون بود؟

‫نمی‌فهمم.

‫چطور می‌تونی ازش دفاع کنی؟

‫چیکار کرده مگه؟

‫هیچی. غذاتو بخور.

‫- کیش می‌خوای (یه مدل پای)؟ قارچ چطور؟ ‫- نه، مرسی.

‫- راستی، با یه رفیقم که وکیله حرف زدم.

‫بهتره وقتی زنده‌ای اموالتو به من ببخشی

‫که بعد فوتت مالیات نخوریم.

‫- مامان بزرگ قراره بمیره؟ ‫- نه عزیزم، من حالم خیلی خوبه.

‫می‌تونی خونه رو به نام من بزنی.

‫فکر می‌کردم دوستش نداری.

‫مسئله دوست داشتن نیست، ‫بحث ارزششه.

‫من به آینده فکر می‌کنم،

‫- به لوکاس. ‫- ولی...

‫من که آپارتمان پاریسمو بهت دادم.

‫خب که چی؟

‫- کسی پنیر می‌خواد؟ ‫- نه، مرسی.

‫میرم دسر بیارم.

‫نه دیگه، من خیلی خوردم.

‫من می‌خوام مامان بزرگ.

‫میرم بیارمش.

‫مرسی عزیزم.

‫اَه!

‫- با این هوا میشه بریم یه دوری بزنیم

‫- آره فکر خوبیه ‫- برو اونور

‫- شما برین من باید چندتا تلفن بزنم

‫لپ تاپمو آوردم، یه کم کار دارم

‫اینترنت خوب کار میکنه؟

‫آره، سه ماهه که کل «روستا» فیبر نوری داره

‫خدا رو شکر

‫این هفته میخوایم چیکار کنیم؟

‫هر کاری که تو بخوای

‫میتونیم بریم گردش...

‫میشه کتاب خوند، فیلم دید

‫کیک پختن...

‫قول دادم که با تبلتم بازی نکنم

‫خیلی هم خوب

‫ولی اینجا پیش من میتونی ‫یه کوچولو شیطونی کنی

‫فقط یه کم ها؟

‫اگه قول بدی بین خودمون بمونه

‫- باهام بازی میکنی؟ ‫- آره، تو بهم یاد میدی؟

‫باشه

‫- مامان بزرگ؟ ‫- جانم عزیزم؟

‫- بعضی وقتا اینجا حوصلت سر نمیره؟ ‫- نه اصلاً

‫نه

‫من عاشق زندگی نزدیک طبیعتم

‫کنار رودخونه، درختا...

‫صدای آواز پرنده ها رو شنیدن

‫اصلاً دلم واسه پاریس تنگ نمیشه

‫ولی اینجا تنهایی

‫نه، نه اصلاً!

‫من دوستم ماری-کلود رو دارم ‫میدونی که اهل همینجاست

‫نگاه کن

‫ببین منظره چقدر قشنگه

‫خونش کجاست؟

‫اوم، اونجا

‫میبینی، اونجا؟

‫بالای درختا ‫میبینیش؟

‫آره

‫هوم، چقدر کوچیکه

‫آره خب...

‫تو چی؟

‫دوست داری اینجا زندگی کنی؟

‫نمیدونم ‫ولی مامان نمیذاره

‫آره، راست میگی

‫مامانت همیشه از روستا متنفر بوده

‫اینقدر زیادن که دیگه نمیشه شمردشون

‫بریم

‫همینه

‫- بیا بریم خونه ‫- باشه

‫چی شده؟

‫ببخشید، چه اتفاقی افتاده؟

‫یه خانمی توی خونه از حال رفته

‫- وای خدای من! ‫- شما کی هستین؟

‫من مادرشم. این هم پسرشه

‫بفرمایید، بفرمایید

‫خوبه. برو تو

‫- چی شده؟ ‫- دخترت حالش خوب نبود

‫- پیداش کردیم بیهوش شده بود ‫- چشه؟

‫- نمیدونیم. میبریمش بیمارستان ببینیم چشه

‫به نظر میاد مسموم شده

‫- قارچا... ‫- مگه خورده؟

‫آره، ظهر

‫- صبح چیده بودیمشون ‫- تو هم خوردی؟

‫نه، زیاد اشتها نداشتم

‫- بچه چی؟ ‫- من از قارچ خوشم نمیاد

‫- ما هم با شما میایم ‫- نه، مستقیم برین بیمارستان

‫باشه

‫- ماری-کلود! ‫- آه!

‫خب، چی شد؟

‫هیچی. منتظریم

‫آه، خانم دکتر

‫چی شد؟

‫خب، همه چی خوبه

‫تونستیم معدشو شستشو بدیم

‫- خوب میشه ‫- چه خوب

‫خیلی خودمو سرزنش میکنم ‫من غذا رو پختم

‫آره، میدونم. ولی پیش میاد

‫برین کلانتری خودتونو معرفی کنین

‫- پلیس؟ ‫- آره

‫وگرنه خودشون میان سراغتون

‫ما باید گزارش مسمومیت رو بدیم

‫- طبیعیه که یه پرونده تشکیل میدن ‫- آره خب، معلومه

‫- باید استراحت کنی ‫- نه

‫باید برگردم پاریس

‫- مطمئنی میتونی رانندگی کنی؟ ‫- آره

‫میتونستی شب خونه ما ‫بمونی و فردا صبح راه بیفتی

‫بسه دیگه مامان ‫داریم برمیگردیم

‫چی چی رو داریم برمی‌گردیم؟

‫من با لوکاس برمیگردم

‫- پس تعطیلاتش با من چی میشه؟ ‫- دیگه بهت اعتماد ندارم

‫ولی... یه اتفاق بود دیگه

‫من داشتم میمردم مامان

‫ما هم میتونستیم بمیریم

‫نه، تو که نخوردی

‫میدونستی لوکاس دوست نداره ‫تو منو مسموم کردی

‫- تو آدم ناجوری هستی ‫- چی؟

‫حالا چه عمدی چه غیر عمدی ‫تو خطرناکی

‫پسرمو دست تو نمیسپرم

‫میخوام پیش مامان بزرگ بمونم

‫نه، برمیگردیم پاریس

‫- پس تعطیلاتم چی؟ ‫- با بابات هماهنگ میکنیم

‫- براتون ساندویچ درست کردم ‫- پوف

‫الان به این نیاز نداریم

‫- منظورت چیه؟

‫- خوب میشه اگه 500 یورو بریزی به حسابم

‫واسه آخر ماه بدجور به دردم میخوره

‫- بیا عزیزم ‫- مرسی مامان بزرگ

‫راستی، یه سر برو آزمایش بده

‫تو این سن و سال پیشگیری بهتر از درمونه

‫خب؟

‫- والری شکایت نکرده ‫- دیگه والا همینو کم داشتیم

‫- قهوه میخوای؟ ‫- نه مرسی، نه

‫درباره گذشته حرفی زدن؟

‫نه، هیچی نگفتن

‫میدونی، خودمو سرزنش میکنم ‫باید قارچا رو چک میکردم

‫خیلی وحشتناکه. والری فکر میکنه ‫واقعاً میخواستم بکشمش

‫با این دختری که تو داری، ‫همیشه همه تقصیرا گردن توئه

‫اگه نتونم لوکاس رو ببینم ‫خیلی اذیت میشم

‫اوه!

‫تو اینجا چیکار میکنی؟

‫مامانت کجاست؟

‫- هان؟ ‫- اونجاست

‫- میخوای بری اونجا؟ ‫- آره

‫میشل؟

‫اوه!

‫میشل؟

‫بله؟

‫- بیدارت نکردم که؟ ‫- نه بابا

‫الان میام، الان میام

‫آخ چقدر خوشحالم

‫باید یه کاری پیدا کنه

‫اگه بتونه زود برگرده به زندگی عادی

‫ممکنه حکمش کمتر بشه

‫- خوبه ‫- آره

‫ولی پیدا کردن کار تو این منطقه سخته

‫مهم اینه که بیاد بیرون

‫- که برگرده به مسیر درست ‫- هوم

‫سلام، شما با پیغامگیر والری تماس گرفتید...

‫آه، پسرم!

‫چقدر خوشحالم!

‫- واقعاً خوشحالی؟ ‫- معلومه خوشحالم!

‫- سنگین نیست؟ ‫- نه، خوبه

‫- خداحافظ نگهبانا ‫- خداحافظ

‫- خداحافظ ‫- خداحافظ

‫چه شانسی، هوا خوبه ‫خیلی عالیه

‫- خوبی؟ ‫- آره، تو چطور؟

‫آره! میشل منتظرمونه

‫اوه، میشل نازنین

‫هنوزم سرحال و دوست داشتنیه

‫- سلام عزیزم ‫- سلام

‫- خیلی خوشحال شدم ‫- لطف کردی اومدی

‫این چه حرفیه، وظیفه بود

‫- بریم ‫- بریم

‫- کمک میخوای؟ ‫- نه سنگین نیست

‫خب بجنبید، زود باشید سوار ماشین شید.

‫- قبل از اینکه نظرشون عوض بشه. ‫- دلم براش تنگ شده بود.

‫تو رستوران چی دوست داری بخوری؟

‫هرچی باشه خوبه. غذای اونجا خیلی افتضاح بود.

‫میتونیم بریم لا بورسودیر.

‫آره، غذاش خیلی خوبه. ‫فقط دولا پهنا حساب میکنه.

‫- مهمون من. ‫- لطف داری.

‫پای قارچ نیاد وسط، بقیه‌ش حلّه.

‫لعنتی، چقدر خوشمزه‌س!

‫- به سلامتی آزادیت عزیزم. ‫- هوم...

‫ممنون مامان کوچولو.

‫میشل.

‫به سلامتی.

‫- به امید تموم شدن خرابکاری‌ها. ‫- آره.

‫تموم شد، فینیتو.

‫- کسی دسر میخواد؟ ‫- آره!

‫ببخشید، منوی دسر لطفاً.

‫- برنامه‌ت چیه؟ ‫- خب...

‫یه کار انبارداری تو اُسِر بهم پیشنهاد دادن.

‫- بفرمایید خانم. ‫- ولی خب، اُسِر که...

‫میتونی یه جا واسه موندن پیدا کنی.

‫- آره، میشه. ‫- ولی خودت دوست داری چیکار کنی؟

‫راستش، ایده‌آل من اینه که ‫همین دور و برا بمونم

‫و یه کافه-تنباکوفروشی کوچیک باز کنم.

‫- این میتونه... ‫- مغازه وا کردن پول میخواد.

‫آره میدونم.

‫- انتخاب کردید؟ ‫- نه هنوز.

‫مامان، پروفیترول (شیرینی فرانسوی) داره!

‫- میشل، پروفیترول داره. ‫- آره، پروفیترول میخوام.

‫- میشل؟ ‫- من فقط قهوه میخورم.

‫- یه قهوه و دو تا پروفیترول. ‫- عالیه. الان میارم براتون.

‫- مرسی. ‫- ممنون.

‫اگه دوست داری، ‫میتونی پیش من کار کنی.

‫- یعنی چی؟ ‫- خب، باغ بزرگه.

‫باغچه سبزیجات رو یه کم ول کردم. ‫کار زیاد هست.

‫هیزم باید خرد بشه، ‫یه سری چیزا باید مرتب شه.

‫خب، چرا که نه! ‫من که پایه‌م.

‫ساعتی 15 یورو، بی‌مالیات

‫عالیه، خیلی خوبه.

‫ممنون میشل.

‫خب...

‫میخوام که هیزم خرد کنی

‫که تا آخر زمستون کم نیارم.

‫- باشه. ‫- بریم اونجا،

‫هر ابزاری که لازم داری ‫رو میتونی اونجا پیدا کنی.

‫بیا باغچه سبزیجات رو ببین. ‫کلی کار داره.

‫- حوصله نداشتم. ‫- آره میبینم.

‫خب،

‫اول باید...

‫علف‌های هرز این قسمت رو بکنی.

‫لای گیاها رو.

‫و بعدش،

‫کدوها رو در بیار، ‫ببر بذار تو انباری.

‫- بعدشم همه زمین رو زیر و رو کن. ‫- باشه.

‫برو ببینم.

‫(میشل.)

‫من الان کارمو تموم کردم.

‫آها، خوبه.

‫الان پولت رو بدم؟

‫آره، ممنون میشم. ‫امشب میخوام برم پیش رفقام.

‫خب، چند ساعت شد؟

‫از ساعت 2 شروع کردم. ‫میشه 3 ساعت، 3 ساعت و نیم.

‫باشه.

‫گردش میکنم 4 ساعت.

‫بفرما.

‫بگیر.

‫اینم پولت.

‫عالیه. ‫خب فردا هم همین ساعت؟

‫- فردا. ‫- باشه.

‫آره خوب شد.

‫خوب شد.

‫ممنون.

‫بفرمایید.

‫- سلام خانم. ‫- سلام.

‫- ببخشید. رمز عوض شده؟ ‫- آره.

‫میشه در رو باز کنید؟

‫- کجا میرید؟ ‫- میرم پیش دخترم، طبقه ششم.

‫قبلاً اینجا زندگی میکردم.

‫- نمیتونید بهش زنگ بزنید؟ ‫- میخوام سورپرایزش کنم.

‫ممنون خانم.

‫سلام.

‫اینجا چیکار میکنی؟

‫چون جواب نمیدی، اومدم اینجا. ‫میذاری بیام تو؟

‫خب تو بهش چی گفتی؟

‫بهش گفتم فقط چند سال دیگه زنده‌ام،

‫میخوام رابطه‌مون خوب باشه، و... ‫نوه‌م رو ببینم.

‫نوه‌م رو ببینم.

‫- اونجا بود؟ ‫- نه، مدرسه بود.

‫نمیخواد تعطیلات بعدی ‫بسپردش دست تو؟

‫نه.

‫گفت میخواد یه سال بفرستتش ‫پیش باباش دبی.

‫به لوران گفتی؟

‫نمیخواد دخالت کنه.

‫نمیخواد اوضاع طلاقشون ‫از اینی که هست بدتر شه.

‫برو پیش یه وکیل مشورت کن.

‫نمیتونن جلوی دیدن نوه‌ت رو بگیرن.

‫با اون قضیه قارچا، هیچ شانسی ندارم.

‫میدونی، من آپارتمان پاریس رو

‫گذاشتم واسش،

‫پول واریز کردم براش،

‫واسه خونه از دفتر اسناد رسمی ‫وقت گرفتم...

‫حتی یه تشکر خشک و خالی هم نکرد.

‫از نظر اون،

‫من فقط باید پول بدم.

‫فقط به درد همین میخورم.

‫فکر کن ما

‫جون کندیم واسه بچه‌هامون، اینم نتیجه‌ش.

‫اینجوری نگو.

‫ببخشید، ولی خیلی رو مخمه.

‫بله؟

‫اینجا بودی.

‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر، ونسان.

‫میرم پیش رفیقام، دارم میرم بیرون.

‫کدوم رفیقات؟

‫- فردا می‌بینمت، میشل؟ ‫- تا فردا.

‫باشه، تا فردا.

‫خیلی بده که بگم،

‫ولی با این وضعیت بچه‌هامون،

‫حسابی گند زدیم.

‫به سلامتی.

‫به سلامتی، عزیزم.

‫- بیا. ‫- خوبی میشل؟

‫میشه اینا رو ببری بندازی ‫تو سطل زباله؟ دیگه نمیخوامشون.

‫چی هستن؟ ‫وای نه نه، میشل!

‫- نمیتونم اینکارو بکنم. ‫- چرا؟

‫خب چون... آخه...

‫- دوباره نوه‌ت رو می‌بینی. ‫- نه.

‫نه، خیلی اذیت میشم. ‫ترجیح میدم از شرشون خلاص شم.

‫- ولی میشل... ‫- گوش کن... ها!

‫هر کاری میخوای باهاشون بکن، ‫دیگه نمیخوام ببینمشون. فهمیدی؟

‫براتون ضد افسردگی تجویز می‌کنم، ‫ولی مهمتر از اون اینه که سرگرم باشین.

‫یه کاری پیدا کنین که ازش لذت می‌برین.

‫حوصله هیچی رو ندارم.

‫شهرداری به داوطلب نیاز داره.

‫میتونین کمک کنین.

‫یا تو کلیسا، آموزش دینی.

‫آموزش دینی؟ شوخی می‌کنین؟

‫ببخشید.

‫در هر صورت،

‫از وقتی دیگه نوه‌م رو نمی‌بینم،

‫با بچه‌ها نمیتونم کنار بیام.

‫میترسم دارم خرفت میشم.

‫چرا همچین فکری می‌کنین؟

‫دچار فراموشی میشین؟

‫نمیدونم.

‫از وقتی که...

‫اون قضیه قارچ با دخترم پیش اومد.

‫این اتفاقی که براتون افتاد ‫ممکن بود برای هر کسی بیفته، میدونین که.

‫آره، ولی قبلاً هیچوقت ‫برام پیش نیومده بود.

‫دفعه بعد ‫بیشتر دقت می‌کنین.

‫نه، دیگه قارچ چینی نمیرم.

‫نباید خودتون رو به خاطر ‫این اتفاق سرزنش یا تنبیه کنین.

‫از قصد که نبود.

‫مگه نه؟

‫اِم...

‫دیگه یادم نمیاد.

‫الو؟

‫ماری-کلود؟

‫میشل؟

‫اتفاقی افتاده؟

‫- اصلاً ‫- یه ساعته منتظر ونسانم

‫خیلی زود از خواب پا شد ‫حتی نفهمیدم کی رفت

‫تازه موبایلشم تو خونه جا گذاشته

‫ولی قرار بود گاراژو جابجا کنیم

‫- مطمئنی قرارتون امروز بود؟ ‫- آره

‫حتماً رفته اوسر بعداً میاد

‫آره، شاید همینه

‫خب، فکر کنم یادم رفته. ببخشید

‫- اشکالی نداره ‫- میبوسمت

‫منم میبوسمت

@FRANCOFILMS

‫بله، سلام. چی میخواین؟

‫- اِ، منو نشناختی؟ ‫- نه

‫من پسر ماری کلود هستم

‫آها

‫- مگه تو نرفته بودی... ‫- نه، اومدم بیرون

‫- خیلی وقته ندیدمت ‫- باورت نمیشه، نه؟

‫میتونم بیام تو؟

‫اِم... آره

‫آره، میدونم، خیلی زشته

‫اینا وسایل مامانمه ‫باید از شرشون خلاص شم

‫- شکر میخوای؟ ‫- نه

‫خب...

‫تو پاریس چیکار میکنی؟

‫اِم، اومدم تو رو ببینم

‫منو؟

‫آره

‫چون من... ‫میخواستم درباره میشل باهات حرف بزنم

‫این دیگه چه داستانیه؟ ‫اون فرستادتت؟

‫نه، اون نفرستاده منو، ولی...

‫فقط اینکه مامانت خیلی ناراحته

‫و تو داری اذیتش میکنی

‫من دارم اذیتش میکنم؟

‫- شوخی میکنی؟ ‫- ببین، داری چرت میگی؟

‫کاری که میکنی خیلی کثیفه

‫نمیتونی با مامانت اینجوری رفتار کنی ‫اگه اون نبود، تو الان اینجا نبودی

‫چی داری میگی؟

‫به تو چه ربطی داره؟

‫تو کی هستی...

‫- ...که بخوای به من درس اخلاق بدی؟ ‫- مهم نیست من کیم

‫چیزی که من میدونم ‫اینه که اون یه زن خوبه

‫نمیتونی باهاش اینجوری رفتار کنی

‫صبر کن، نمیفهمم

‫رابطه تو با مامان من دقیقاً چیه؟ ‫میتونی بگی؟

‫میتونی بهم بگی؟

‫چون ما گذشته کوفتیشو میدونیم

‫مامان توام همینطور ‫اونا با هم کار میکردن

‫این داستانای کوچولوشون ‫تو رو اذیت نمیکرد؟

‫ولی منو چرا

‫نمیبینی چطوری ‫زندگیمونو خراب کردن؟

‫تو از زندان اومدی بیرون

‫و من اونقدر بدبختم ‫که میخوام خودمو از پنجره پرت کنم بیرون

‫اگه میخوای بدونی، ازش حالم بهم میخوره

‫حالم ازش به هم میخوره

‫- نمیتونی درباره مامانت اینجوری حرف بزنی ‫- جدی؟

‫پس چجوری باید درباره ‫مامان عزیز کوچولو حرف بزنم؟

‫مثل یه قدیسه؟

‫میرم یه سیگار بکشم ‫آرومم میکنه

‫اَه!

‫الو، بله؟ بله؟

‫آه! سلام لوران. سلام

‫چی؟

‫این... این امکان نداره

‫ولی چطوری اتفاق افتاد؟

‫لوکاس چی؟

‫بله

‫بله، بله

‫خیلی خب. بله

‫فردا

‫شما... شما زنگ بزنین

‫باشه، باشه

‫من... منتظر میمونم

‫اِ پس برگشتی!

‫یه خبر هم میدادی بد نبودا

‫میشل نگران شده بود

‫کجا بودی؟

‫ونسان، چی شده؟

‫ها؟ هیچی، هیچی

‫چیکار کردی؟

‫هیچی

‫کجا بودی؟

‫رفتم پاریس.

‫پاریس؟ واسه چی رفتی اونجا؟

‫- رفتم دختر میشل رو ببینم. ‫- واسه چی؟

‫که باهاش حرف بزنم، که...

‫که دست از این مسخره بازیاش با مادرش برداره.

‫ونسان، به تو چه ربطی داره آخه؟

‫ببین، میشل حالش خوب نبود.

‫خواستم اوضاع رو درست کنم.

‫سعی کردم باهاش حرف بزنم، همین.

‫و...

‫- اِم... ‫- و چی؟

‫و...

‫افتاد پایین.

‫- افتاد؟ ‫- از بالکن افتاد، دخترۀ احمق.

‫باورم نمیشه! این امکان نداره!

‫نه خب یه حادثه بود.

‫- یه حادثه؟ ‫- رو بالکن بودیم.

‫شروع کرد به مخ منو خوردن،

‫- رو اعصابم رفتن و... ‫- هولش دادی؟

‫نه، من هولش ندادم! ‫یه اتفاقی شد.

‫دختر بهترین دوستمو!

‫نه مامان، گریه نکن، ای بابا.

‫- میشل خبر داره؟ ‫- آره.

‫کلی زنگ زده. گریه نکن دیگه.

‫- باورم نمیشه... ‫- مامان...

‫امکان نداره...

‫چیکار میکنی؟ میخوای بهش بگی؟

‫میخوای جوابشو بدی؟

‫هی، مامان... مامان.

‫من نمیتونم برگردم زندانا. نمیتونم.

‫مامان...

‫الو، میشل؟

‫بله؟

‫- سروان؟ ‫- بگو بیاد تو.

‫- بفرمایید. ‫- ببخشید آقا.

‫والری داشت طلاق میگرفت.

‫تو کارش مشکل داشت.

‫مشکل مالی داشت.

‫و بعدش...

‫بله؟

‫من اون مادری نبودم که اون میخواست.

‫خب، این که چیز عجیبی نیست.

‫آره، ولی...

‫من قبلاً یه تن فروش بودم.

‫دخترم هیچوقت نتونست با این قضیه کنار بیاد.

‫میفهمم.

‫فکر میکنید ممکنه خودکشی کرده باشه؟

‫نمیدونم.

‫ممکنه.

‫خیلی بی ثبات بود.

‫این چند روز پیامی نداده بود؟

‫نه.

‫کسی رو میشناسید که باهاش مشکل داشته باشه؟

‫فکر نمیکنم.

‫خیلی خب.

‫با دادستان درباره کالبدشکافی صحبت میکنم.

‫قبل از اینکه تصمیمی بگیریم،

‫با ما بیاید آپارتمانش،

‫ببینیم چیز غیرعادی ای به نظرتون میاد.

‫نزدیکه؟

‫سه ماه دیگه.

‫- پسره یا دختر؟ ‫- آه، نمیخوام بدونم.

‫باباش چی؟

‫بابایی در کار نیست.

‫- ببخشید. ‫- نه، مهم نیست.

‫- سلام خانم. ‫- سلام.

‫خب؟

‫نه اثری از شکستن در هست، ‫نه اثری از درگیری.

‫- حتی یه فنجون پر هم هنوز اونجاست. ‫- چک کردیم.

‫چیز خاصی نیست، ‫فقط اثر انگشت مقتوله.

‫- اینجاست؟ ‫- آره.

‫یه سبد با یه پاکت سیگار اینجاست.

‫باید از نردبون برید بالا.

‫به نظر من، رفته بالا سیگار بکشه ‫و لیز خورده.

‫- جنازه دقیقاً کجا نسبت به اینجا افتاده؟

‫دقیقاً زیر همین نقطه بود.

‫خوبید؟

‫آره، آره.

‫من هیچ شکی ندارم. ‫از همینجا افتاده.

‫آها.

‫مجوز دفن رو درخواست میکنیم.

‫- کالبدشکافی نمیخواد؟ ‫- نه، لازم نیست.

‫خیلی خب.

‫فقط...

‫- یه سوال کوچیک دیگه دارم. ‫- بله؟

‫هنوز با محیط تن فروشی در ارتباطید؟

‫نه دیگه، تموم شد. من بازنشسته شدم.

‫از کی؟

‫از...

‫از قبل از اینکه نوه‌ام به دنیا بیاد.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫لوران...

‫بیا تو.

‫امروز صبح رسیدی؟

‫آره.

‫میدونی میشل،

‫من و والری همدیگه رو دوست داشتیم.

‫ولی بلد نبودیم درست عاشقی کنیم.

‫خودمو سرزنش می‌کنم.

‫تقصیر تو نبود، لوران.

‫نباید از هم جدا می‌شدیم.

‫فرقی نمی‌کرد.

‫همون صبح با هم دعوامون شده بود.

‫سر چی؟

‫مثل همیشه سر لوکاس.

‫- ببخشید، شرمنده،

‫باید برید بیرون. ‫آپارتمان هنوز پلمپه،

‫الان لطفاً.

‫باشه.

‫نگاه کن.

‫یه بیابون بزرگ اونجاست.

‫استخر داره.

‫آسمون‌خراش داره. ‫اینجا رو ببین.

‫دفتر من درست همینجاست.

‫خوبه، نه؟

‫- هوم؟ ‫- آره.

‫اونجا بهت خوش می‌گذره.

‫همیشه آفتابیه. ‫همیشه هوا گرمه.

‫تازه یه مدرسه فرانسوی هم داره.

‫- می‌تونی کلی دوست پیدا کنی. ‫- نه.

‫چی نه؟

‫نمی‌خوام بیام.

‫عزیزم، نمی‌تونی اینجا تنها بمونی.

‫پاشو! پاشو، پاشو.

‫دیرت میشه واسه مدرسه.

‫بدو.

‫بیا مرد کوچولوی من. ‫آفرین، آفرین.

‫وای وای.

‫عزیز دلم.

‫صبحونه آماده‌ست.

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫هیچی.

‫هنوزم بهت میگن بچه پاریسی ؟

‫گاهی وقتا.

‫نذار اذیتت کنن.

‫هوم.

‫خب...

‫- میام دنبالت. ‫- با اتوبوس میام.

‫- مطمئنی؟ ‫- آره دیگه، مثل بقیه.

‫باشه، قبول.

‫خب، تا عصر. خوب درس بخون.

‫سلام خانم.

‫میدونی، لوکاس حالش خوبه.

‫اولش سخت بود. ‫ولی الان بهتره.

‫مامان، تو منو کشتی.

‫چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟

‫هیچکس تو رو نکشت.

‫پلیس گفت یه حادثه بود.

‫یه حادثه؟

‫آره.

‫اگه دوست داری بگو خودکشی.

‫این تویی که دوست داری اینجوری فکر کنی.

‫تو خیلی اوضاع و احوالت بد بود.

‫با طلاقت، با همه مشکلاتت...

‫به چیزی که می‌خواستی رسیدی.

‫نه.

‫چرا.

‫پسرم.

‫لوکاس چطوره؟

‫داره عادت می‌کنه.

‫خیلی براش سخت نیست؟

‫من پیششم.

‫حال خودت چطوره؟

‫میدونی، وقتی به والری فکر می‌کنم...

‫صدای سرزنش‌ها و عصبانیتش رو می‌شنوم.

‫ته دلم خوشحالم که رفته.

‫حتی احساس گناه هم نمی‌کنم.

‫م... میشه یه نخ سیگار بهم بدی؟

‫مرسی.

‫پسرت حالش خوبه؟

‫می‌ترسم دوباره رفته باشه ‫سراغ خلاف و این چرت و پرتا.

‫نه بابا، الان دیگه سر به راه شده.

‫- برای خودش برنامه داره. ‫- پس چطوری میخوای توضیح بدی

‫این پول واسه کافه‌اش از کجا اومده؟

‫تو چیزی می‌دونی؟

‫بهت نگفته؟

‫نه والا. چی شده مگه؟

‫من بهش پول دادم.

‫- چی؟ ‫- بعداً بهم پس میده.

‫واسه اینکه کارش رو راه بندازه کمکش کردم.

‫آخه چرا کمکش کردی؟

‫خب، من از پسرت خوشم میاد. ‫یه زمانی کمکم کرده.

‫چی شد یهو؟

‫امیدوارم به خاطر تو

‫دوباره نیفته زندان.

‫- ماری-کلود!

‫ماری-کلود!

‫ماری-کلود...

‫خب، چطوره حالش؟

‫امشب تحت نظر نگهش داشتن

‫- جاییش شکسته؟ ‫- نه، چیزیش نشکسته، ولی...

‫باید آزمایش بده.

‫- چی؟ ‫- فکر کنم اوضاع خرابه.

‫- چرا درباره پول چیزی نگفتی؟ ‫- واسه چی باید می‌گفتم؟

‫- فکر کنم ناراحتش کرد. ‫- جدی؟

‫- خب، لوکاس منتظرمه. ‫- اوهوم. راستی حالش چطوره؟

‫- خوبه. چطور مگه؟ ‫- رو حساب مامانش که مُرده.

‫- خبرم کن باشه؟ ‫- باشه.

‫لوکاس!

‫لوکاس!

‫یه ساعته اون تویی. ‫چیکار می‌کنی؟

‫هیچی!

‫بیا شام بخور.

‫امشب زیاد حرف نمی‌زنیا.

‫هوم.

‫می‌دونی،

‫کبودی روی پیشونیت رو دیدم. ‫بی‌خودی...

‫...قایمش نکن.

‫چی شده؟

‫دعوا کردین؟

‫زدنت؟

‫سیر شدم.

‫میرم تو اتاقم.

‫داری به چی نگاه می‌کنی؟

‫عکس‌های قدیمیه.

‫تو مدرسه میگن تو یه هرزه‌ای.

‫کی همچین حرفی زده؟

‫بچه‌های بزرگتر مدرسه.

‫خب،

‫راست میگن.

‫تو پاریس چند سالی این کاره بودم.

‫مجبور نبودی که.

‫بعضی وقتا چرا، مجبور میشی.

‫روزگار مجبورت می‌کنه.

‫حالم ازت به هم می‌خوره.

‫می‌فهمم.

‫ولی...

‫راهی بود واسه زنده موندن.

‫که مامانت خوب بزرگ شه و ‫کم و کسری نداشته باشه.

‫درسته مثل بقیه شغلا نیست، ولی...

‫این کار من بود.

‫واسه همینه که ‫مامان ازت بدش میومد؟

‫آره.

‫همیشه باعث خجالتش بودم.

‫واسه بچه‌ها سخته.

‫ولی الان دیگه گذشته‌ها گذشته.

‫الان مهم من و توییم.

‫مخصوصاً تو.

‫من اینجام که کمکت کنم.

‫که همه چی خوب پیش بره.

‫که خوشحال باشی.

‫شبیه مامانی.

‫اِ، میشل! ‫چه خوب که تونستی بیای.

‫آره خب، معلومه که میام.

‫مامان داخله. تونسته بیاد.

‫- گذاشتن بیاد بیرون؟ ‫- آره.

‫خب، میرم یه روبوسی بکنم باهاش.

‫- خوبی؟ ‫- آره.

‫- کلاهت قشنگه. ‫- مرسی.

‫بشین.

‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.

‫ماری کلود!

‫ببین چه سرحالی تو!

‫آرایش کردم.

‫اینجا جای خوبیه، نه؟

‫قشنگ درستش کرده.

‫این کافه فقط دردسر درست میکنه.

‫اِوا! چرا اینقدر ناامیدی؟

‫به پسرت اعتماد کن. باشه؟

‫موفق میشه.

‫- شب بخیر میشل. ‫- شب بخیر.

‫- فردا باید برگردم. ‫- هنوز آزمایش داری؟

‫آره.

‫نگرانی؟

‫نه، تسلیم شدم دیگه.

‫خوبی میشل؟ خوش میگذره؟

‫خوبی؟

‫جدی؟ تعریف کن ببینم.

‫- میای با من برقصی؟ ‫- آره، باشه.

‫بیا میشل. بیا!

‫♪ قطعه: عاشق باشیم تا وقتی زنده‌ایم ♪ ‫♪ آرتیست: فرانسوا والری ♪

‫♪ درسته ♪

‫♪ نمیشه دنیا رو عوض کرد ♪

‫♪ میدونم ♪

‫♪ ولی خوبه یه لحظه باورش کنیم ♪

‫♪ عاشق باشیم تا وقتی زنده‌ایم ♪

‫♪ همین حالا ♪

‫اوه، عجب!

‫- مادربزرگت خوب میرقصه. ‫- اوهوم.

‫چند وقته میشناسیش؟

‫اوه، خیلی وقته همو میشناسیم، از پاریس.

‫توام مثل اون بودی؟

‫- کلاهتو در نمیاری؟ ‫- ولم کن.

‫- ببخشید، معذرت میخوام.

‫نگاه کن پیر‌‌زن رو، جنده رو باش. ‫نگاه کن جنده رو.

‫نگاه کن، دیدی مو بورو.

‫- هی، چی داری میگی؟ ‫- چیه، چه خبره؟

‫ونسان!

‫ونسان!

‫بسه دیگه، تمومش کنید! ونسان!

‫بیخیالش!

‫- میزنم لهت میکنم! گمشو از اینجا!

‫هیچوقت عوض نمیشه.

‫موزیک رو بزن!

‫- سلام، سلام ونسان. ‫- اوه، میشل.

‫خوبی؟

‫آره!

‫بزن بریم یه شراب سفید کوچولو.

‫- دیر بستی؟ ‫- آره.

‫ولی خیالت راحت، هر شب از این خبرا نیست.

‫- خوب بود که ماری کلود اومده بود. ‫- آره، خوب بود.

‫البته حال ماری کلود زیاد خوب نیست.

‫- به سلامتی. ‫- هوم.

‫نباید خودشو ببازه.

‫حس میکنم یه چیزی داره ‫اذیتش میکنه، ولی به من نمیگه.

‫- ونسان؟ ‫- جانم؟

‫یه چیزی میخواستم...

‫چی؟

‫که یه لطف دیگه در حقم بکنی.

‫- خوبی عزیزم؟ ‫- اینجا چیکار میکنی؟

‫اومدم دنبالت. میشل بهم ‫گفت بچه‌ها اذیتت میکنن.

‫اونایی که نزدیک در هستن؟

‫نه، اونا نه.

‫کیا هستن؟ بگو ببینم.

‫اونایی که اونجان، سمت راست. ‫بچه‌های بزرگ مدرسه.

‫اونا؟ باشه، حله.

‫تو دم ایستگاه اتوبوس منتظر باش. میام پیشت.

‫- باشه. ‫- فعلاً.

‫بهشون چی گفتی؟

‫گفتم تازه از زندان اومدم بیرون.

‫- راست میگی؟ ‫- آره.

‫البته افتخاری نیست. ‫زندان چیز خوبی نیست.

‫ولی روشون تأثیر میذاره، حالا میبینی.

‫و چی نشونشون دادی؟

‫اوم...

‫این.

‫دست نزن بهش.

‫- نمیشناسیش؟ ‫- چی؟

‫نه، نمیشناسیش.

‫اون کله کوچولوت رو ببین.

‫ونسان واسه چی رفت زندان؟

‫- چی گفتی؟ ‫- ونسان واسه چی رفت زندان؟

‫آه!

‫یه خریت‌هایی کرد وقتی جوون بود.

‫کسی رو کشته بود؟

‫نه بابا.

‫چرا همچین فکری میکنی؟

‫آخه اونایی که میرن زندان آدم کشتن.

‫نه عزیزم، همیشه اینطوری نیست. خداروشکر.

‫بیا، بشقابت رو بده به من.

‫چرا زن نداره؟

‫والا اینو دیگه نمیدونم.

‫شاید چون پیش مامانش زندگی میکنه، ‫یکم سخته براش.

‫خودت ازش بپرس.

‫- هوم. ‫- ها؟

‫- مدرسه چطوره؟ خوب پیش میره؟ ‫- آره، بد نیست.

‫نمره‌هات خوبه؟

‫آره. از پاریس راحت‌تره.

‫ولی نباید ول کنی خودتو. باید درس بخونی.

‫نگران نباشید لوران.

‫لوکاس خیلی خوب درس میخونه. ‫خیلی بچه منظمیه.

‫باشه. خوشت اومد.

‫- از روستا؟ ‫- آره، خوبه.

‫سال دیگه میای پیش من؟

‫حالا ببینیم چی میشه.

‫عالی میشه.

‫نگران نباشید.

‫میاد لوران، میاد.

‫ممنون میشل.

‫ونسان؟

‫خوبی؟

‫مامان بزرگ کیک پز.

‫مسخره نکن.

‫همونی رو درست کردم که دوست داشتی.

‫دستت درد نکنه، ‫ولی روز به روز کمتر اشتها دارم.

‫باید حسابی مقاومت کنی. ‫نباید کم بیاری.

‫دیگه دیر شده میشل.

‫نه، نه... ‫همیشه یه امیدی هست.

‫سرطان همه جای بدنم پخش شده.

‫- اینو بهت گفتن؟ ‫- خودم ازشون خواستم راستشو بگن.

‫اینجوری بهتره.

‫ولی حتماً یه درمانی هست؟

‫خیلی سنگینه. فایده‌ای نداره.

‫قبل از اینکه برم، ‫باید یه چیزی بهت بگم میشل.

‫فکر میکنی من مادر بدی بودم؟

‫به خاطر من، ونسان اون غلطا رو کرد؟

‫نه.

‫هر کاری از دستمون براومد کردیم.

‫الانم که پسرت حالش خوبه.

‫با اون کافه‌ش سر و سامون گرفته.

‫قول بده مراقبش باشی.

‫قول میدم.

‫میدونی،

‫اون روزی که والری مُرد،

‫ونسان،

‫اوسر نبود.

‫پاریس بود.

‫ونسان نیتش خیره، ‫ولی همیشه گند میزنه.

‫مهم اینه که،

‫میخواد کار درست انجام بده.

‫هوم.

‫سرورم، بره جواب داد، ‫اعلیحضرت

‫عصبانی نشید؛

‫بلکه در نظر بگیرید...

‫در نظر بگیرید...

‫که من دارم آب میخورم.

‫که من دارم آب میخورم

‫از رودخونه، ‫بیست قدم پایین‌تر از شما

‫و به این ترتیب، به هیچ وجه، ‫نمیتونم آب شما رو کثیف کنم.

‫تو آب رو گل آلود میکنی، ‫جواب داد این حیوون وحشی،

‫و من میدونم که سال پیش ‫پشت سر من حرف زدی.

‫چطور میتونستم این کارو بکنم ‫وقتی هنوز به دنیا نیومده بودم؟

‫- اگه تو نبودی، پس حتماً برادرته. ‫- من که برادری ندارم.

‫الو؟

‫آره، ونسان؟ آره، آره.

‫وای نه...

‫کی؟

‫وای خدای من...

‫خیلی درد کشید؟

‫آره، آره. آره، آره.

‫باشه.

‫عزیز دلم.

‫یه سر میام اونجا. ‫میام... آره.

‫ناراحتی؟

‫بهترین دوستم بود.

‫خواهرم بود.

‫- اونا کین؟ ‫- دوستامن.

‫- ونسان کجاست؟ ‫- بیرون داشت سیگار میکشید.

‫زود باش.

‫ونسان؟

‫ونسان؟

‫- شروع شده. منتظرتن. ‫- نه من نمیتونم.

‫میدونی ونسان، وقتی مامان من مُرد،

‫من تو مراسم خاکسپاریش بودم.

‫داره خون میاد.

‫نه، خوردم به جایی.

‫بگیر.

‫بگیرش.

‫صبر کن، صبر کن.

‫اَه، لعنتی.

‫خب، دیگه بسه.

‫زندگی ماری-کلود

‫پر از روشنایی و تاریکی بود.

‫ولی ما قضاوتش نمیکنیم.

‫چون خدا هم قضاوتش نمیکنه،

‫- اون که ما رو کامل میشناسه. ‫- همینجا بشین.

‫در برابر او، ما مثل یه کتاب بازیم،

‫و فقط یه فکر داره:

‫نجات دادن ما.

‫دعای امروز ما پر خواهد بود

‫از تمام خاطراتی

‫که وقتی به ماری-کلود فکر میکنیم ‫به یاد میاریم.

‫ببین، اومدم پیشت.

‫گلایی که دوست داشتی رو پیدا کردم.

‫همونایی که رو بالکنت بود.

‫سلام.

‫سلام.

‫- بهم گفتن ‫که میتونم اینجا پیداتون کنم.

‫میتونم باهاتون حرف بزنم؟

‫البته. میخواین بریم

‫کافه تریا؟

‫نه، فکر خوبی نیست.

‫- آها. ‫- ترجیح میدم بریم خونه‌تون.

‫خیلی خب.

‫- خب بالاخره زایمان انجام شد؟ ‫- آره.

‫- یه دختر کوچولو. ‫- چه عالی.

‫- اسمش چیه؟ ‫- اِو.

‫سالای اول با دخترم خیلی عالی بود.

‫کاملاً با هم یکی بودیم.

‫بعدش بود که همه چی خراب شد.

‫دخترتون پدر داشت؟

‫معلومه که داشت.

‫ولی هیچوقت براش پدری نکرد.

‫فقط بهمون پول داد، ‫اونم نوشدارو بعد از مرگ سهراب

‫پول که محبت نمیشه. ‫هیچوقت کافی نیست.

‫- بفرمایید بشینید. ‫- ممنون.

‫من اومدم چون درباره مرگ والری شک دارم.

‫چطور مگه؟

‫من مطمئن نیستم ‫که یه حادثه بوده،

‫حتی خودکشی هم نبوده.

‫میترسم که قتل باشه.

‫به خاطر قارچاست؟

‫نه.

‫من به شما مشکوک نیستم.

‫پس به کی؟

‫به پسر دوستتون ماری-کلود پرن.

‫ونسان؟

‫چرا اون؟

‫چندتا نامه بی‌نام و نشون ‫به دستم رسیده.

‫و بعدشم که گذشته‌شو میدونید.

‫زندان رفته.

‫روز مرگ والری کجا بود؟

‫یادم میاد.

‫ونسان اینجا بود.

‫آره، داشت تو باغ کار میکرد

‫وقتی که داماد بزرگم، لوران، بهم زنگ زد

‫و خبر والری رو بهم داد.

‫مطمئنید؟

‫آره.

‫قهوه میل دارید؟

‫نه، ممنون.

‫راستی،

‫گوشیش چی میگه؟

‫که پاریس بوده؟

‫نه، اتفاقاً آنتن‌دهی گوشیش اینجا بوده.

‫ولی ممکنه عمداً گوشیشو اینجا گذاشته باشه.

‫نه بابا.

‫جوونا هیچوقت بدون گوشی جایی نمیرن.

‫اونقدرام جوون نیست.

‫این شما بودید که بعد از مرگ دخترتون

‫براش پول گذاشتید تا کافه باز کنه؟

‫آره.

‫بهش پول قرض دادم.

‫پولتونو پس داده؟

‫هنوز نه.

‫ولی بهش اعتماد دارم.

‫هدیه خوبی بوده.

‫میدونید،

‫ونسان زندگی سختی داشته.

‫و یه جورایی...

‫مثل پسر خودمه.

‫با مادرش خیلی صمیمی بودیم.

‫اون ازم خواست که کمکش کنم.

‫مامان بزرگ؟

‫آه!

‫- خوبی عزیزم؟ ‫- آره.

‫- خوش گذشت؟ ‫- آره.

‫- نوه‌م لوکاس رو معرفی میکنم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫با من زندگی میکنه. ‫باباش خارج از کشوره.

‫سلام.

‫- و ونسان، پسر ماری-کلود. ‫- سلام. شما رو شناختم.

‫آها.

‫و شما؟

‫- همون خانم پلیسه از پاریس. ‫- بله.

‫واسه تحقیق درباره والری اومده.

‫اشکالی نداره از لوکاس چند تا سوال بپرسم؟

‫نه.

‫میای؟

‫- بریم بیرون؟ ‫- باشه.

‫- بریم تاب بازی؟ ‫- آره.

‫- چه باغ قشنگی. ‫- هوم.

‫- از اینجا خوشت میاد؟ ‫- آره، خیلی.

‫- با مامان بزرگت اوضاع خوبه؟ ‫- آره.

‫ونسان رو زیاد می‌بینی؟

‫آره، میاد دنبالم از مدرسه و فوتبال بازی می‌کنیم.

‫هوم!

‫باهات مهربونه؟

‫خب آره.

‫تو ساختمونی که قبلاً زندگی می‌کردی،

‫تو ورودی یه دوربین بود.

‫وقتی دوباره پرونده مامانتو نگاه کردم،

‫عکس‌های آدمایی که قبل از اتفاقش

‫اومده بودن تو رو پیدا کردم.

‫می‌شه اهالی ساختمون رو دید که میان تو.

‫و یه عکس هست که تو توشی.

‫می‌بینی؟ اینجا تویی.

‫و اینجا داری در رو برای یه مرد نگه می‌داری.

‫صورتش معلوم نیست. کلاه کاپشنش رو سرشه.

‫یادت میاد؟

‫آره.

‫اون مرد رو می‌شناختی؟

‫ممکنه ونسان بوده باشه؟

‫نه، اون نبود.

‫مطمئنی؟

‫آره.

‫- ونسان؟ ‫- بله؟

‫- بریم فوتبال؟ ‫- بزن بریم.

‫می‌تونم برم؟

‫- بفرمایید.

‫- خوبه؟ ‫- خیلی خوب.

‫- خوب جوابتونو داد؟ ‫- آره.

‫- با مرگ مادرش، اون... ‫- می‌دونم.

‫- برای نوه‌م کیک درست کردم.

‫میخوای؟

‫آره، دستت درد نکنه.

‫- خوبی؟ ‫- آره خوبم، تو چطوری؟

‫خیلی وقته ندیدمت! ‫چه مدت گذشت.

‫یه بغل بده.

‫- ساکتو بدم من ببرم؟ ‫- نه خوبه.

‫مطمئنی؟

‫ماشین تو پارکینگه اون طرف. بیا بریم.

‫- سفر خوب بود؟ ‫- آره آره.

‫جدی؟

‫خب پاریس چطوره؟ دانشگاه و این چیزا؟

‫- خوب پیش میره. ‫- آره؟

‫یه اتاق زیر شیروونی پیدا کردم.

‫به به، چه خوب.

‫چی میخونی حالا تو دانشگاه؟

‫تاریخ هنر.

‫اوه، این دیگه چیه؟ ‫به چه دردی میخوره؟

‫هنوز نمیدونم.

‫هنوز نمیدونی؟

‫نه هنوز.

‫دوست دختر داری؟

‫- نه. ‫- نه؟

‫- تو چی؟ هنوز ازدواج نکردی؟ ‫- فکر نکنم.

‫- مامان بزرگ! ‫- وای، لوکاس عزیزم!

‫چقدر خوشحالم!

‫بیا اینجا.

‫وای!

‫زود بیا تو. ‫سرما نخوری.

‫- ناهار میمونی پیشمون؟ ‫- آره، میمونم.

‫خب، بیا. ‫در رو پشت سرت ببند.

‫اوم، لعنتی چه خوشمزهس.

‫کیش خیلی خوب شده.

‫میشه بازم بخورم؟

‫ببخشید، قارچاش کنسروی بود.

‫نه، خوبه.

‫- الان قارچ دوست داری؟ ‫- همیشه دوست داشتم.

‫عه؟

‫- کافه‌ت هنوز سرِ پا هست؟ ‫- آره.

‫با این پاریسیا که میان، ‫مشتری زیاد داریم.

‫میخوای بری سر خاک؟

‫مجبور نیستی بری‌ها.

‫من دیروز رفتم.

‫قبر مامانت تمیزه.

‫گل هم گذاشتم.

‫نمیدونم.

‫منم زیاد خوشم نمیاد برم، نگران نباش.

‫ترجیح میدم بریم قدم بزنیم.

‫مثل قدیما؟

‫آره.

‫- کیک پختم. میخورین؟ ‫- صد در صد.

‫- آره. ‫- میرم بیارمش.

‫نه وایسا. من میارم.

‫مرسی عزیزم.

‫رو میزه. ‫بشقابا رو هم بیار.

‫- کوچولو چقدر بزرگ شده. ‫- آره واقعاً.

‫- خوشگله. ‫- آره.

‫شبیه مامانشه.

‫میشه کیفمو که رو مبله برام بیاری؟

‫کلیدای خونه.

‫الان مال توئه.

‫مرسی.

‫وقتی من مُردم، ‫میتونی بفروشیش.

‫این چیزیه که مامانت میخواست.

‫نه.

‫میخوام نگهش دارم.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫صبر کن میشل، کمکت میکنم.

‫وای... خوبم بچه‌ها.

‫هنوز میتونم ‫خودم راه برم.

‫- هوم. ‫- از این طرف.

‫آها.

‫- فلیپر چطوره؟ ‫- خوبه. فروختمش.

‫- نه بابا؟ ‫- چرا به خدا.

‫- آخه چرا؟ ‫- مجبور شدم. به پول نیاز داشتم.

‫- دوسش داشتم. ‫- جدی؟

‫- آره. ‫- آره یادمه تو باهاش بازی کرده بودی.

‫حیف شد فروختیش.

‫مامان.

‫- مامان بزرگ کجاست؟ ‫- هان؟

‫مامان بزرگ.

‫همین دو دقیقه پیش پیشمون بود.

‫میشل!

‫مامان بزرگ؟

‫میشل!

‫من میرم سمت ماشین. ‫تو اون گوشه رو نگاه کن.

‫- میشل! ‫- مامان بزرگ!

‫مامان بزرگ...

‫میشل!

‫میشل!

‫ونسان...

‫مترجم: اشکان هیدی

‫[وقتی پاییز فرا می‌رسد]

‫[ ارائه‌ای از گروه ترجمه فرانکوفیلم ] ‫FRANCOFILMS@

‫[ هِلن وینسنت ]