Original subtitles

«Να ξαναγεννηθείς, αυτό είναι το ερώτημα.»

Υποτιτλισμός: haroldpoi

Α, τώρα κατάλαβα.

Αγαπημένε μου γιε, ο θάνατος είναι μόνο ένα παραπέτασμα.

Άπλωσε το χέρι σου μέσα από αυτό, και θα βρεις

- αυτούς που αγαπάς. - αυτούς που αγαπάς.

Εδώ τη βρήκα εγώ.

- Γεια. - Καλημέρα.

Γεια. Στέλαν, σύμβουλός σου.

- Εύα. - Χαίρομαι.

Θα σου δείξω τον χώρο.

- Από 'δώ. - Ευχαριστώ.

Αυτός ο διάδρομος οδηγεί στη βιβλιοθήκη, και εκείνος στο μουσείο, ανοιχτά όλο το 24ωρο.

Και αυτός οδηγεί στον αυτόματο πωλητή καφέ.

- Ευχαριστώ. - Αρχαία Ιατρική.

Αναγεννησιακή.

Και στη βιβλιοθήκη έχουμε αρκετά κείμενα για την προκολομβιανή ιατρική.

- Υποτίθεται ερευνώ ιατρική του 18ου αιώνα. - Ναι, απλώς ήθελα να σου δείξω αυτά.

Ωραία.

Δεν έχω χρόνο να σου δείξω του 18ου αιώνα, αλλά θα τα βρεις στο τέλος του διαδρόμου.

- Εντάξει; - Ναι, βέβαια.

Εύα! Τι πας να κάνεις;

Πού πας; Κάτσε κάτω, δεν τελειώσαμε!

Τι θα κάνεις; Απάντησέ μου, γαμώτο! Κοίτα με! Κοίτα με!

Μην με αγγίζεις!

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η θεραπεία είναι

εξαντλητική για την καρδιά, κάτι που επιδεινώνει την κατάστασή σου.

Ρίσκαρες πολλά όταν μετακόμισες εδώ.

- Μα τώρα είμαι εδώ. - Ναι, είσαι.

- Γεια. - Έφερα λουκουμάδες και καφέ.

Έλα εδώ.

Συγγνώμη για χθες. Ήμουν αγχωμένος και βιαζόμουν.

Δεν χρειάζεται να μου γλείφεις τα πόδια.

Πήρες το πτυχίο ιατρικής σου απ' το Πανεπιστήμιο του Λάιντεν.

Με άριστα.

Η διατριβή σου αφορούσε την εφαρμογή της βιοτεχνολογίας στην ογκολογία.

Έγινες χειρουργός, και μετά περιέργως τα παράτησες όλα,

και άρχισες να μελετάς έναν επαρχιώτη γιατρό του 18ου αιώνα από την Πρωσία.

Τι το παράξενο έχει αυτό;

Απλώς είναι ασυνήθιστη καριέρα. Μπορώ να ρωτήσω: Γιατί ο Δρ. Άνμουτ;

Θέλω να καταλάβω γιατί οι γιατροί έπαψαν να ακούνε τους ασθενείς τους.

Πότε οι ερμηνείες των ασθενών για τα σώματά τους έγιναν ασήμαντες;

Η δουλειά του Άνμουτ ίσως το αποδεικνύει. Τα ανατομικά σχέδια του 18ου αιώνα είναι τέλεια.

Τότε έγινε τεράστια πρόοδος. Έμαθαν να ανασυνθέτουν το σώμα σε κάθε λεπτομέρεια,

μα ταυτόχρονα έπαψαν να βλέπουν τους ασθενείς ως ανθρώπους.

Εστίασαν μόνο στο σώμα. Το σώμα έγινε αντικείμενο.

Έγινε πεδίο δράσης.

Γιατί ξεπεράσαμε το δέρμα;

Θέλω να σου δείξω κάτι. Έλα!

- Τώρα; - Ναι.

Αυτό είναι το πιο πολύτιμο βιβλίο της συλλογής. Ορίστε.

Εκατοντάδες προσωπικές σημειώσεις ασθενών του Άνμουτ, καταγεγραμμένες πιστά απ' αυτόν.

Δεν υπάρχει άλλο βιβλίο για τη σχέση ασθενών και γιατρών σαν αυτό.

Και προσπαθώ να βρω τις περιπτώσεις που ανέφερε σε βασιλείς και άλλους.

Σίγουρα υπάρχει τέτοια σύνδεση. Ίσως εσύ τη βρεις;

Ναι.

- Συγγνώμη… - Όλα καλά;

- Ναι. - Εύα…

- Είσαι καλά; - Ναι.

Ανησύχησα για σένα. Έφυγες τρέχοντας προχθές.

- Έχουν ονόματα; - Έχουν.

- Πώς τα λένε; - Αυτός είναι ο Αλέξανδρος.

- Αγόρι; - Ναι.

Και αυτή είναι η Τίνα.

Δεν υπάρχει κίνδυνος.

Πού θα πήγαιναν, αν δεν τους σταματούσε η στέγη;

Είναι κοντά. Σύντομα θα με βρει.

Είναι λίγες σελίδες μακριά απ' την αρχή μας.

«18 Απριλίου 1729. Η νεαρή υπηρέτριά μου, η Μαρία, ήταν έτοιμη να γεννήσει.

Τα όνειρά της ήταν ξεκάθαρα. Πονούσε, κι έτσι της έδωσα κόκκινη σκόνη κοραλλιού.

Μα ο πόνος δυνάμωνε. Δεν συνήθιζα να βοηθάω σε τοκετούς,

αλλά επειδή λυπήθηκα τη Μαρία, βοήθησα τη μαμή. Έγινε σε μια αποθήκη,

γιατί απαιτούνταν άμεση δράση και διακριτικότητα.»

Όλα θα πάνε καλά, Μαρία.

Δεν είναι παιδί.

Μαρία…

Δεν καταλαβαίνω. Η Μαρία έτρωγε κανονικά μαζί σας, όχι σαν τις φτωχές γυναίκες.

Θα βρούμε λύση.

«Όταν η φύση αποβάλλει το περιεχόμενο της μήτρας πρόωρα,

η διαδικασία ονομάζεται "άμβλωση", απ' τα ελληνικά,

αναφορά στους οφθαλμούς του κλήματος, που πέφτουν πριν βγουν νέοι βλαστοί.»

Τα όνειρα της Μαρίας περιγράφουν διαφορετικό σενάριο: μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη.

Τα όνειρα μερικές φορές παραπλανούν τους γιατρούς.

Η Ελισάβετ φον Ουερμπαχ, σύζυγος του κυβερνήτη του Τέκλενμπουργκ,

μου το απέδειξε αυτό πριν λίγα χρόνια.

Ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά, και το αίμα να κυλάει ορμητικά.

Όλα ήταν κόκκινα και δίνονταν.

Μετά κατέρρευσα, εξαντλημένη.

Το όνειρό σας ακούγεται περισσότερο σαν εγκύου…

παρά σαν γυναίκας με πυρετό.

Δεν το νομίζω. Ο άντρας μου είναι πολύ φιλόδοξος,

και νιώθει το καθήκον.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα για έναν άντρα με στρατιωτική καριέρα.

Ένας αξιωματικός πρέπει να σκέφτεται πρώτα το μέλλον του βασιλείου του.

Η οικογένεια έρχεται δεύτερη.

Έχω μάθει να το αποδέχομαι.

Παρόλο που η οικογένειά μου έχει κλίση περισσότερο προς τις τέχνες,

παρά προς τις πολεμικές τέχνες.

Ίσως γι' αυτό τα όνειρά μου είναι τόσο ασυνήθιστα.

Μόνο την άνοιξη μεγαλώνουν τα κυδώνια και τα ρόδια.

Ποτίζονται απ' τα ρυάκια στον παρθένο κήπο της κόρης.

Και τα πρησμένα άνθη των σταφυλιών ανθίζουν κάτω απ' τη σκιά των αμπελιών.

Μα για μένα…

δεν υπάρχουν εποχές χωρίς αγάπη.

Από τότε, ένα κομμάτι μου μένει ακόμα στο δωμάτιό της.

Άφησέ το κάτω! Συνέχισε εδώ.

- Ζητήσατε να με δείτε, Κύριε Λάνγκβερ; - Σας ευχαριστώ ολόψυχα, κυρία μου.

Ήθελα να σας το πω καιρό τώρα.

Ο Μάστερ Γκύντερ είναι πολύ ταλαντούχος.

Χρειάζεται όλη την προσοχή, ειδικά στα λατινικά και στη φιλοσοφία.

Γι' αυτό θα ήταν καλό ο Μάστερ Βάλεντιν να έχει άλλον δάσκαλο.

Δεν καταλαβαίνω γιατί.

Για να μπορώ να επικεντρωθώ στον Μάστερ Γκύντερ.

Το επίπεδο των σπουδών του απαιτεί περισσότερα από μένα.

Βάλεντιν, εσύ τι λες;

Εγώ συμφωνώ, ο δάσκαλος μυρίζει.

Ευχαριστώ για τη συμβουλή σας, κ. Λάνγκβερ. Με χαροποιεί η επιτυχία του Γκύντερ.

Και ο Βάλεντιν συμφωνεί. Θα βρούμε άλλον δάσκαλο.

Είμαι ευγνώμων που το αίτημά μου έγινε δεκτό, κυρία μου.

Και εσύ, Μάστερ Βάλεντιν, πρέπει να μελετάς χωρίς να σε ενοχλούν.

- Τα φώτα είναι αναμμένα. - Για να σε καλωσορίσουν, Χάιντς.

Ευχαριστώ, Ελισάβετ, αλλά δεν θα μείνω πολύ.

Τότε η επίσκεψή σου είναι ακόμα πιο σημαντική. Έχω κάτι να σου πω.

- Ο τρίτος σου γιος θα γεννηθεί το καλοκαίρι. - Αυτό με χαροποιεί, Ελισάβετ.

Θα προσλάβω έναν γιατρό που θα βοηθάει τον Γιόχαν Άνμουτ.

Έναν άξιο νεαρό που μπορεί να αναλάβει μερικούς ασθενείς.

Και θα σε φροντίσει κι εσένα, κατά τη διάρκεια του τοκετού σου.

Μα ο Γιόχαν ήταν παρών και στους τοκετούς των δύο γιων μας.

Η οικογένειά μας δεν μπορεί να συνεχίσει να δέχεται τη φροντίδα του Γιόχαν Άνμουτ.

Σε παρακαλώ, μην αμφισβητείς την απόφασή μου.

Το παιδί μου είναι καλά.

Τι;

Το παιδί είναι καλά. Είναι στο δέντρο.

- Τι λες; - Μη στεναχωριέσαι.

Δεν είναι πια αίμα, μα χυμός.

Μαρία, όταν μιλάς έτσι, επιβεβαιώνεις τις προκαταλήψεις όλων για σένα.

Μου μιλάνε, οι λεγόμενοι νεκροί.

Τους λένε νεκρούς, γιατί δεν ζουν πια.

Τότε δεν ξέρω τι είναι, αλλά μου μιλάνε.

Βάλεντιν;

- Ποιος σε έφερε εδώ; - Η Μαρία.

Α, μάλιστα;

Χάρηκα που σε είδα!

Έχεις μεγαλώσει.

- Ποιος είναι αυτός; - Εγώ είμαι.

Α, νόμιζα πως ήμουν εγώ!

Ας δούμε τους εαυτούς μας, και ας δούμε αν μπορούμε να φτιάξουμε μια εικόνα.

Γκύντερ, περίμενε εκεί.

Στρατηγέ φον Ουερμπαχ, καθίστε παρακαλώ.

Σε τι οφείλω την τιμή;

Δυστυχώς, υπήρξαν αναταραχές στο Τέκλενμπουργκ.

Και με τις αναταραχές γεννιούνται φήμες, καρπός της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας.

Οι φήμες αφορούν υποτιθέμενη μαγεία.

Μια κατάρα που εμποδίζει τις γυναίκες να γεννήσουν φυσιολογικά.

Λένε ότι οι αφαιμάξεις σας είναι αναποτελεσματικές.

Οι πιο παράλογες φήμες ισχυρίζονται ότι η αφαίμαξη είναι η πηγή της κατάρας.

Είναι ανοησίες και δεν τις λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη, σας διαβεβαιώ.

Μα οι φήμες μπορεί να γίνουν επικίνδυνες και ενοχλητικές.

Πρέπει να ακούσατε τη φήμη ότι η υπηρέτριά σας, ή όπως την αποκαλούν, μάγισσα,

κυοφορούσε το παιδί σας, και ότι ήταν προς το συμφέρον σας να ξεφορτωθείτε το μωρό.

- Δεν θα πίστευα ποτέ κάτι τόσο παράλογο. - Η Μαρία είναι σαν κόρη μου.

Σας γνωρίζω καιρό, Άνμουτ, και εμπιστεύομαι απόλυτα την ακεραιότητά σας.

Πάντα φροντίζατε καλά την οικογένειά μου.

Μα ήταν πολύ άτυχο που αρχίσατε να φροντίζετε τη Μαρία.

Η οικογένειά της μετά βίας φρόντιζε τον εαυτό της, δεν μετανιώνω την απόφασή μου.

Μπορείτε να πείτε στο αγόρι σας να αφήσει τα εργαλεία μου;

Γκύντερ!

Κατανοώ τα κίνητρά σας, Άνμουτ, μα έχω ευθύνη απέναντι στους πολίτες

και την Αυτού Μεγαλειότητα Φρειδερίκο Γουλιέλμο. Οι φήμες πρέπει να σταματήσουν.

Η δεισιδαιμονία εισχωρεί στο μυαλό του λαού, σαν σκουλήκι που μας αποδυναμώνει.

Η μικρή μας περιοχή θα περάσει σύντομα σε μια νέα εποχή.

Επιτέλους θα γίνουμε πραγματικό κομμάτι της Πρωσίας. Πρέπει να ξεκουραστείτε.

Γι' αυτό θα προσλάβω έναν γιατρό που θα σας βοηθάει, τον Νιλς Λίντγκρεν.

Έναν λαμπρό νεαρό απ' τη Σουηδία, που τον εκτιμά πολύ η αυλή.

Με μικρά βήματα, χτίζεται το φωτεινό μέλλον ενός βασιλείου.

Η αυλή μπορεί να βρει ακατάλληλο να είναι η οικογένεια στρατηγού υπό τη φροντίδα σας.

Τουλάχιστον όσο διαρκούν οι φήμες.

Δεν χρειάζεται πια να επισκέπτεστε το σπίτι μας.

Ο Λίντγκρεν θα φροντίσει την οικογένειά μου.

Γκύντερ!

Όλα φαίνονται καλά. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε.

Καλό μεσημέρι, κυρία μου.

- Ο Άνμουτ θα μου έδινε σκόνη κοραλλιού. - Ναι, ξέρω. Μα τώρα δεν χρειάζεται.

- Απαιτώ εξηγήσεις! Αγγίξατε τη γυναίκα μου! - Εμπιστευτείτε με, κύριε.

Μόνο αν εξετάσουμε το σώμα, ανακαλύπτουμε τις ασθένειες. Μπορεί να φαίνεται βιαστικό

ή ιερόσυλο. Οι γιατροί όμως είναι εξερευνητές,

Η άγνωστη περιοχή είναι το ανθρώπινο σώμα, και κρύβει ένα ολόκληρο σύμπαν.

Όπως εσείς, έτσι κι εμείς εξερευνούμε θαρραλέα νέους δρόμους.

Μη μιλάτε για θάρρος! Θα ήθελα να σας πιστέψω αν δεν γινόταν σε βάρος της γυναίκας μου.

Δεν το λέω με κακία, κύριε. Μα για να κάνω το καθήκον μου ευσυνείδητα,

πρέπει να ακολουθήσω αυτό που πιστεύω. Δεν με νοιάζουν οι ιστορίες των ασθενών.

Με νοιάζουν τα όργανά τους, κάτω απ' το δέρμα.

Δεν ξέρω αν είστε ασυνήθιστα αγενής, ή ασυνήθιστα ώριμος.

Κύριε.

- Πολύ βαθιά, χάνει πολύ αίμα. - Χρειάζεται για να καυτηριάσουμε την πληγή.

Εγώ θα το κάνω. Δώσε μου το σίδερο. Παρακαλώ.

Σπόροι κεχριού!

Έτοιμο.

Το κόψιμο κάτω απ' το γόνατο ήταν το σωστό, για να αφαιρέσουμε το κακό αίμα.

Ελισάβετ, ακόμα και το έδαφος που πατάω μοιάζει ασταθές.

Οι γυναίκες δεν γεννούν πια όπως ορίζει η φύση.

Η Μαρία είναι μια απ' αυτές.

Μιλάει για τους νεκρούς σαν να είναι σπόροι που φυτεύεις.

Θεωρεί ότι η γη είναι μήτρα που θρέφει όλα τα παιδιά που έχουν πεθάνει.

Πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά τέτοιες σκέψεις;

Ή να τις απορρίπτουμε, ως επικίνδυνες ανοησίες;

- Δεν μπορούσα να σταματήσω να τα διαβάζω. - Γύρισες.

- Ευχαριστώ που με άφησες να τα πάρω σπίτι. - Χαρά μου.

Κοίτα, επιτέλους σκανάρουμε το βιβλίο και τα γράμματα.

Και μετά, με έναν αλγόριθμο, μπορούμε να βρούμε και να αναζητήσουμε

γεγονότα, μέρη, ονόματα… Έτσι θα μπορέσουμε να συγκρίνουμε τις δύο πηγές.

Απ' τη μια έχουμε τα γράμματα και τα γεγονότα,

κι απ' την άλλη έχουμε το βιβλίο, την ιστορία.

Τα γράμματα είναι απίστευτα. Ρίχνουν νέο φως στη δουλειά του Άνμουτ.

Είναι σαν να διαβάζεις ανατομία μέσα από ένα ποίημα.

Το βιβλίο είναι το δέρμα, και τα γράμματα η καρδιά.

Δεν ξέρεις σε τι μπλέκεις.

Ας συναντηθούμε στο ίδιο μέρος όπως και πριν.

Δεν ήμουν σίγουρος αν θα ερχόμουν.

Ήθελα να μάθω πώς είσαι. Άκουσα πως έχεις γιατρό να σε βοηθάει.

Ελισάβετ, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

- Ο άντρας μου δεν είναι εχθρός σου. - Μάλλον θα συνταξιοδοτηθώ.

Είμαι έγκυος.

Πέρασε ένας μήνας απ' την τελευταία μου περίοδο. Θα γεννηθεί το καλοκαίρι.

Ναι, αγόρι. Το νιώθω, όπως και πριν.

Θέλω να με φροντίσεις εσύ. Θέλω να μπορώ να είμαι ανοιχτή μαζί σου.

- Δεν μπορώ. - Γιόχαν…

Πρέπει να φύγω.

Πώς είναι ο Βάλεντιν;

Ονειροπολεί συνέχεια.

Έχει τόσο όμορφα όνειρα.

Βάλεντιν!

- Μείνε μακριά απ' τον γιο μου! - Δεν θα ξαναφύγεις απ' το πλευρό μου!

- Γιατί θέλεις να κόψεις το δέντρο; - Ο δρόμος θα περάσει από εδώ.

- Όχι… - Σκάσε, μάγισσα! Ή θα δεις τι θα πάθεις!

Αν δεν μπορείτε να προσέχετε την υπηρέτριά σας, θα το κάνω εγώ!

Αυτή η μάγισσα παρασύρει τον Βάλεντιν σε λάθος δρόμο. Το καταλαβαίνετε;

Το να συναναστρέφεται μαζί της είναι το τελευταίο που χρειάζεται.

Το αγόρι επηρεάζεται εύκολα. Η φαντασία του είναι επικίνδυνη, όπως και της μητέρας του.

Μερικές φορές δεν τον αναγνωρίζω. Είναι αδύναμος ψυχικά.

Δεν καταλαβαίνω πώς σκέφτεται. Όλα φαίνονται τόσο ασαφή.

Αυτό που σας φαίνεται ασαφές, για τον Βάλεντιν

είναι ακριβώς πέρα από την εμβέλεια. Έχετε δοκιμάσει να παρατηρήσετε κάτι με τηλεσκόπιο;

Αν πλησιάσεις πολύ, γίνεται μόνο θολό και αφηρημένο.

Παρατηρήστε το ίδιο πράγμα από μακριά, και θα παρατηρήσετε

ότι παίρνει μορφή και γίνεται ξεκάθαρο.

Ο Βάλεντιν κοιτάζει μακριά.

Εσείς κοιτάζετε μόνο αυτό που συνθλίβετε με τα πόδια σας.

Χρησιμοποιήστε κιάλια, Στρατηγέ Ουερμπαχ,

και τότε θα δείτε καθαρά τον γιο σας.

«Από τότε, ένα κομμάτι μου μένει ακόμα στο δωμάτιό της.»

Μα γιατί αντικαταστάθηκε ο Άνμουτ με έναν νεότερο γιατρό;

Και γιατί ο Ουερμπαχ σταμάτησε να υποστηρίζει την έρευνά του;

Εκεί γίνεται η μετάβαση απ' την αρχαία στη σύγχρονη ιατρική. Ο νεαρός Λίντγκρεν

είχε σπουδάσει στο Χάλε, στην Πρωσία, και έφερε μια εντελώς νέα άποψη για την ιατρική.

Ξεπέρασε ένα όριο. Ο Άνμουτ, απ' την άλλη,

αντιπροσώπευε το παρελθόν. Δεν άγγιζε ποτέ τους ασθενείς του. Άκουγε τι έλεγαν,

και ότι οι ψυχές τους επηρέαζαν τα σώματά τους.

Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στα γράμματα. Κάτι θα πρέπει να υπάρχει εδώ…

- Να μιλήσουμε καλύτερα πίνοντας κάτι; - Γιατί όχι…

- Γεια! Σου παρήγγειλα ένα ουίσκι. - Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ! Καλησπέρα! Ήρθε η ώρα για το βραδινό τζαμάρισμα.

Απόψε τιμούμε τους Velvet Underground. Κανείς;

Θέλω να τραγουδήσω.

Ξέρετε το "Candy Says";

- Βέβαια! Τραγούδα, κι εμείς θα συνοδεύσουμε. - "Candy Says".

Πήγαινε σπίτι τώρα. Η φίλη σου κοιμάται. Είναι καλά. Πήγαινε σπίτι και κοιμήσου.

Ευχαριστώ.

Καλώς ήρθες πίσω.

Ορίστε.

Το να λιποθυμάς είναι γνωστό ότι συμβαίνει μερικές φορές στην κατάστασή σου.

Αν προσέχεις, θα κρατάμε την κατάσταση υπό έλεγχο.

Επιπλέον, έχεις μια δύσκολη απόφαση να πάρεις.

Υποσχέσου μου ότι θα αποφασίσεις σύντομα.

Περάστε!

- Γεια. - Γεια.

Δεν είσαι η πρώτη γυναίκα που λιποθυμάει στην αγκαλιά μου.

- Χωρίς λουλούδια; - Σου έφερα κάτι άλλο.

- Συγγνώμη. - Μη λες συγγνώμη.

Δεν έχω όρεξη να μιλήσω γι' αυτό.

Δεν έπρεπε να σου το δώσω, μα το θέλω πολύ.

- Πρέπει να φύγω. - Εντάξει.

- Θα τα πούμε. - Ευχαριστώ.

Αντίο.

Μαρία;

Μαρία… σε ανησυχεί κάτι;

Ναι, ναι… Κάτσε εκεί, Λούντβιχ.

Γιατί είσαι λυπημένη;

Η μητέρα μου πεθαίνει.

Δεν πιστεύω τέτοιες ανοησίες, και δεν ξέρω πού τα άκουσες αυτά.

Μα θα επισκεφτώ τη μητέρα σου.

Μπορεί να είναι ανεύθυνη.

Μα είναι αλήθεια άτυχη.

Μα δεν μπορείτε να κάνετε ιατρικές επισκέψεις πια. Ο Λίντγκρεν σας ακολουθεί σαν σκιά.

Στα κομμάτια ο Λίντγκρεν!

Μαρία, λυπάμαι, μα η μητέρα σου πέθανε.

Το είδα στο ποτήρι.

Ξεκουράσου σήμερα. Μη δουλεύεις.

Ποιοι έχουν δικαίωμα να είναι στο βιβλίο σας;

Ο αξιωματικός και η γυναίκα του θα δοξαστούν απ' τους μεταγενέστερους.

Ο Χάιντς Ουερμπαχ θα παραμείνει ευεργέτης, παρά τα όσα έχει κάνει.

Οι νεκροί, όπως η μητέρα και το παιδί μου, θα εξαφανιστούν. Σε τέτοιους καιρούς,

είναι πιο σημαντικό να μιλάμε για τους νεκρούς, παρά για τους ζωντανούς.

Μην αγνοείτε τα πνεύματα του λαού! Μιλήστε για ζωντανούς και νεκρούς!

- Μαρία, ηρέμησε! - Κανείς δεν μ' ακούει.

Πεθαίνω χωρίς να αφήσω ίχνος, γιατί μου λείπει η ιστορία.

Μιλήστε για μένα, και για τους νεκρούς! Δώστε μας την ψυχή που μας αξίζει!

Μαρία, σου απαγορεύω να βγεις έξω!

Σάββατο με τον κοσμήτορα… Πώς σε έπεισα να έρθεις!

Το κατάφερες.

- Είναι ωραία εδώ. - Ναι.

Ήταν η πρώτη φορά!

- Πρέπει να είναι η επιρροή της φίλης σου. - Δρ. Μόργκαν, αυτή είναι η Εύα.

- Χαίρομαι πολύ. - Χαρά μου. Περάστε.

- Στην υγειά μας! - Στην υγειά μας!

Εύα…

έχεις ερευνητική υποτροφία στο πανεπιστήμιό μας. Τι ερευνάς;

Ήμουν ογκολόγος στην Ολλανδία, μα τώρα θα εξερευνήσω την ιστορία της ιατρικής.

- Ενδιαφέρον! - Αλήθεια;

- Τόσο χαμένο ταλέντο! Γιατί το κάνεις αυτό; - Πρέπει να κάνουμε το ίδιο σε όλη τη ζωή;

Φυσικά και όχι, αν δουλεύει με ασθένειες!

Συγγνώμη αν σε προσέβαλα, μα γιατί να ερευνάς το παρελθόν,

όταν μπορείς να επικεντρωθείς στις σύγχρονες προκλήσεις;

- Πόσο μακριά θα πιέσουμε την επιστήμη; - Η Εύα μάλλον εννοεί απλώς…

- Η Εύα μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της! - Πρέπει να σκέφτεσαι το μέλλον.

Πώς θα αντιμετωπίσουμε τις πραγματικές προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.

Αμφισβητώ παρελθόν, παρόν και μέλλον. Θέλω να μάθω το γιατί.

Ξέρω τι κάνω, και είναι δική μου επιλογή.

Αυτά τα γεύματα μπορεί να είναι αρκετά βαρετά,

μα αυτό είναι διασκεδαστικό.

Εσείς οι δυο ακούγεστε σαν ένα δηλητηριασμένο, γέρικο ζευγάρι.

- Έλαμψες σήμερα. - Δεν ήταν πρόθεσή μου να λάμψω.

Συνήθως προσπαθώ ν' αποφεύγω τις αντιπαραθέσεις.

Μου αρέσει να παρατηρώ, και μετά να δίνω τη χαριστική βολή.

Μα γιατί κρατιέσαι;

Γιατί τότε μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έχω τον έλεγχο, επιφανειακά.

Είναι σαν σέρφινγκ.

Τότε μπορώ να είμαι ο εαυτός μου με κάποιον που συμπαθώ.

Με κάποιον που αξίζει. Κάποιον σαν εσένα.

Σταμάτα!

- Μπράβο, Στέλαν! - Μάλλον είναι η τυχερή μου μέρα.

Ναι, έχεις πολλές τέτοιες μέρες.

Πρέπει να σου πω κάτι.

Συγγνώμη για εκείνο το μεσημέρι. Το θέμα είναι ότι η Εύα είναι ασθενής μου.

- Ναι, ξέρω ότι είναι άρρωστη. - Ναι, μα ήξερες ότι είναι έγκυος;

- Όχι. - Όχι.

Πρέπει να διακόψει την εγκυμοσύνη. Αλλιώς κινδυνεύει να πεθάνει και αυτή και το μωρό.

Και πρέπει να την πείσεις εσύ…

Στέλαν! Στέλαν!

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τα αληθινά του κίνητρα.

Δεν αποτελώ εξαίρεση.

Δεν γνωρίζω γιατί γράφω αυτό το βιβλίο.

Ένας άντρας μπορεί να είναι ευγενικός, επειδή αυτό τον ευχαριστεί.

Ένας άλλος μπορεί να είναι εξαιρετικά σοφός, γιατί η σοφία θεραπεύει την ψυχή του.

Ένας τρίτος μπορεί να είναι μάρτυρας,

γιατί απ' τη φύση του θέλει να χαθεί στις φλόγες.

Πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι τα κίνητρά μας είναι ειλικρινή;

Μόνο όταν οι πράξεις μας αντιβαίνουν στη φύση μας.

Και πώς καταλαβαίνουμε ότι οι πράξεις μας αντιβαίνουν στη φύση μας;

Μόνο όταν ταξιδεύουμε σε δύο αντίθετους δρόμους ταυτόχρονα.

Μαρία, γιατί σωπαίνεις;

Πρέπει να μου μιλήσεις!

Θα σ' ακούσω, υπόσχομαι.

Η μητέρα μου κατεβαίνει απ' το δέντρο.

Της λέω να μείνει, μα δεν μ' ακούει.

Έρχεται προς το μέρος μου.

Μου ψιθυρίζει στ' αυτί.

Μου μιλάει για μια τραγωδία.

Για ένα παιδί.

Ένα μικρό αγόρι.

Βάλεντιν.

Κάψτε τα όλα! Και εκεί!

Βάλεντιν! Βάλεντιν!

«Την ημέρα που κόπηκε το μεγάλο δέντρο, πέθανε ο Βάλεντιν Ουερμπαχ, οκτώ χρονών.

Τα βαθιά νερά της λίμνης κατάπιαν το σώμα του.

Αιτία θανάτου ήταν πνιγμός.»

Στέλαν!

Στέλαν;

Τι έχεις;

Εσύ τι έχεις;

Σε έψαχνα όλη μέρα χθες. Έκλεψες το βιβλίο από τη βιβλιοθήκη.

- Τρελάθηκες; - Ήθελα να σου πω. Συνέβη κάτι απίστευτο.

Ονειρεύτηκα τον θάνατο του Βάλεντιν. Το βιβλίο λέει ακριβώς το ίδιο.

- Μάλλον το διάβασες στο βιβλίο. - Όχι, είναι στο τέλος του βιβλίου.

Τι συμβαίνει;

Μην ανησυχείς για τα όνειρα. Έχεις μεγαλύτερα προβλήματα.

Ο Μόργκαν μου είπε ότι είσαι έγκυος.

- Είναι δικό μου θέμα. - Όχι, αν θέτεις σε κίνδυνο τη ζωή σου.

Το μωρό μου δεν θα μου κάνει κακό. Θα τα καταφέρουμε.

Είσαι τρελή.

Βάλεντιν…

Περιγράφει τον θάνατο του γιου μου. Αυτός το έγραψε!

Μάλλον τρελαίνεται.

Πιστεύεις αυτή την κακιά γυναίκα; Πώς τολμάει αυτή η μάγισσα να με προσβάλλει έτσι;

- Ελισάβετ, πήγαινε να ξαπλώσεις. - Τι λέτε εσείς οι δυο;

Πώς τα πήρατε αυτά;

Μην ασχολείσαι μ' αυτά, κυρία μου. Είναι σημειώσεις ενός τρελού.

Ελισάβετ… Ελισάβετ;

Αγάπη μου…

Τι συμβαίνει, μαμά;

Τίποτα.

Ο Βάλεντιν δεν επιτρέπεται να ξαναβγεί έξω.

Κι εσύ είσαι αρκετά μεγάλος για να προσέχεις τον αδελφό σου.

- Προσπάθησε να τον αγαπήσεις. - Μην ανησυχείς, μαμά.

Δεν νομίζεις πως θα συγχωρέσω τον Άνμουτ, έτσι; Πρέπει να τιμωρηθεί!

- Άφησέ με! - Ελισάβετ, έλα εδώ!

Ελισάβετ! Ελισάβετ, δεν θα ανεχτώ τέτοια συμπεριφορά από σένα!

Ελισάβετ…

Υπηρέτες! Υπηρέτες!

Αναπνεύστε αργά, σας παρακαλώ.

Τα πράγματα που δεν είπαμε ποτέ ο ένας στον άλλον, δεν είναι χαμένα.

Κάθε βήμα, κάθε λάθος και κάθε μυστικό με οδήγησαν εδώ.

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την αγάπη σου.

Μα πρέπει.

Είναι ένα όμορφο αγοράκι! Ακριβώς όπως το φανταζόσουν.

Όχι! Δεν επιτρέπεται να μπείτε εκεί μέσα!

«Με εντολή του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου και του στρατηγού Χάινριχ φον Ουερμπαχ,

ο γιατρός Γιόχαν Άνμουτ θα μεταφερθεί στο ψυχιατρικό νοσοκομείο του Τέκλενμπουργκ.»

Όχι, δεν μπορείτε να το κάνετε! Αφήστε με!

- Όχι, δεν μπορείτε! - Μαρία…

Σας παρακαλώ, μην το κάνετε αυτό! Σας παρακαλώ!

- Όχι, όχι, όχι! - Μαρία, ηρέμησε!

- Πρόσεχε πώς συμπεριφέρεσαι. - Όχι!

Σύντομα θα με φτάσει, εκεί που μεγαλώνουν οι σκιές.

Οι στρατιώτες θα ρίξουν το φταίξιμο στον πυρετό. Αυτοί που τη μισούν θα χαρούν.

Μα κανείς δεν πεθαίνει στ' αλήθεια.

- Τέλος πάντων, τον πήραν. - Ποιον;

Τον Άνμουτ, που είναι το ίδιο τρελός με τη Μαρία που αγαπάς.

Η Μαρία είναι όμορφη!

- Το δέντρο σας δεν υπάρχει πια. - Δεν είναι αλήθεια!

Ορίστε, πήγαινε να δεις μόνος σου.

Κράτα τα μάτια σου ανοιχτά. Διάπλατα ανοιχτά.

Τόσο ανοιχτά που να κρατάς την ανάσα σου.

Ο χρόνος, ο χώρος και ο φόβος έχουν φύγει.

Ο φόβος έχει φύγει.

Μόνο μια αχτίδα κατανόησης, όταν βαδίζεις σε έναν καινούριο δρόμο.

Το μωρό είναι καλά.

Μα πρέπει να κάνεις καισαρική.

Πριν, όμως, πρέπει να φροντίσουμε την καρδιά σου. Όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο.

Η ρομποτική χειρουργική θα είναι πιο εύκολη για σένα, μα παρ' όλα αυτά είναι σοβαρό.

Δεν φοβάμαι. Όχι πια.

Αυτό συνέβη μεταξύ μας.

Τα πράγματα που δεν είπαμε ποτέ ο ένας στον άλλον.

Δεν είναι χαμένα.

Κάθε βήμα, κάθε λάθος και μυστικό με οδήγησαν εδώ.

Όλα αυτά τα συναισθήματα θα μεταφερθούν σε άλλους ανθρώπους.

Θα βρούμε την πίστη μας, θα ανακαλύψουμε νέους κόσμους και νέες αγάπες.

Μακάρι να είχα τη δύναμή σου, Εύα. Τότε θα ήμουν καλύτερος άντρας.

Είναι πολύ δύσκολη κατάσταση, και δεν θα έπρεπε να είσαι μόνη.

- Είμαι δική σου. - Και εσύ είσαι δικός μου.

- Προσπαθούσα να σε βρω. Η Εύα σε χρειάζεται. - Μου είπε ψέματα.

- Σ' αγαπάει, να πάρει! - Τι ξέρεις εσύ για την αγάπη;

Εντάξει, εγώ πάω στο νοσοκομείο τώρα. Θα κάνω ό,τι μπορώ για εκείνη.

Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει, μα ξέρω ότι το κάνω από αγάπη!

Κάτσε εδώ και λυπήσου τον εαυτό σου, ή γίνε μέρος μιας αγάπης

που έρχεται μόνο μία φορά στη ζωή, αν είσαι τυχερός!

«Αγαπημένε μου Γιόχαν,

δεν φανταζόμουν ποτέ ότι μια μέρα θα μπορούσε να καθορίσει μια ολόκληρη ζωή.

Την ίδια μέρα που γεννήθηκε ο τρίτος μου γιος, σε πήραν,

και ο Βάλεντιν βρέθηκε νεκρός στη λίμνη του Τέκλενμπουργκ.

Τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.

Δεν ξέρω πώς μπόρεσες να το προβλέψεις αυτό. Μακάρι να είχα τη δική σου δύναμη.

Τότε θα ένιωθα λιγότερο χαμένη. Πού είναι τα λόγια σου τώρα;»

Κύριέ μου.

Μάστερ Γκύντερ.

Συγγνώμη.

Για σένα, μαμά.

Δρ. Μόργκαν, όλα είναι έτοιμα.

«Αγαπημένη μου Ελισάβετ, ένας άνθρωπος, ακόμη και ένας μέτριος σαν εμένα,

μπορεί να ανυψώσει το πνεύμα του και να αντιληφθεί τον κόσμο των αγγέλων.

Κι όμως, υπάρχει κάτι στον άνθρωπο που προκαλεί φθόνο, ακόμα και σ' αυτά τα όντα.

Μπορεί να έχουμε το κεφάλι στα σύννεφα, και ταυτόχρονα να έχουμε τα πόδια στη γη.

Ο γιος μου Βάλεντιν δεν πέθανε.

Απλώς στέκεται στις μύτες των ποδιών του, για να δει μια νέα αποκάλυψη.»

Και να 'μαι κι εγώ.

Καλή τύχη, αγόρι μου.

Υποτιτλισμός: haroldpoi

Μεταφράζονται σύντομα: haroldpoi.click