Original subtitles

Had je dit vandaag aan? - Ja.

Er zijn maar vier goede damespakken...

waarin je niet op Hillary Rodham Clinton lijkt.

Ik heb ze allemaal gehad, dus nu ga ik over op jurken.

Klaar? Staat jullie telefoon uit? - We beginnen.

Heb je John aangereden? - Ik heb John niet aangereden.

Ik heb de auto niet in z'n achteruit gezet.

Ik heb John niet geraakt met m'n auto.

Kan dit een ongeluk zijn geweest?

Er is geen enkele kans dat dit een ongeluk was.

Er is geen enkele kans dat John aangereden werd.

Je bent het zat. Je hebt...

Ik moet het vragen. - Ik ben het niet zat.

Ik beantwoord die vraag niet graag, want ik word door de mangel gehaald.

'Knipperde ze drie of twee keer met haar ogen? Grijnsde ze...

of keek ze naar rechts, omlaag, omhoog, naar links?'

Het voelt zo nep, ook al is het waar.

Ik wil liever alles uitleggen. Ik heb John niet aangereden.

Ik kan het niet oprecht genoeg zeggen.

Ik haat het om het te zeggen.

Nee. Is hij dood?

Karen Read zou haar vriend geraakt hebben...

een politieagent uit Boston, met haar auto, en hem achtergelaten hebben.

Was dit een ongeluk?

Wat hebben ze tegen me? Waarom ben ik geboeid?

Toen veranderde alles van een vreselijk ongeluk in doodslag.

Voor de politie is dit een van hen.

Dat verhoogt de inzet.

'Ik heb hem geraakt.'

De aanklagers beweren dat ze boos was, dat ze gedronken had...

dat ze hem gedood had en het wilde verdoezelen.

Bezwaar. - Toegewezen.

Dit verhaal heeft ook een andere kant. - Karen Read is erin geluisd.

Er is corruptie in deze stad.

Telefoons werden vernield. Broekzakbellen om twee uur 's nachts.

Het schokkendste is dat geen enkele getuige...

dit heeft zien gebeuren.

Ik ben een getuige en deze mensen terroriseren me.

Ze is een lekker stuk. Geen kontje, geen naaktfoto's tot nu toe.

'Geen naaktfoto's tot nu toe.'

Meen je dat? - Verbazing, men schudde het hoofd.

Alle ogen zijn nu op ons gericht. Mensen volgen het.

Feitelijk onschuldig.

In al deze jaren is dit de eerste keer...

dat ik naar een hoorzitting ga...

waar mensen een beklaagde toejuichen.

We zijn hier voor gerechtigheid voor Karen Read.

Dit gaat niet om gerechtigheid. Dit is een spektakel.

Letterlijk een moordcarnaval.

Ze leek de gelukkigste moordverdachte van Amerika...

terwijl ze over de rode loper naar haar eigen moordproces liep.

Is dit geen proces voor een agent?

Elle Magazine wil een artikel over me doen. Doe ik het?

Natuurlijk. - Spreek Karen Read vrij.

Karen is het gezicht van deze zaak. - We houden van je.

Maar dit omvat veel meer.

Dit zogenaamde rechtssysteem in Massachusetts...

Bevrijd Karen Read.

Zal hierna nooit meer hetzelfde zijn.

Ik ben Karen Read. Ik ben 44.

Ik ben nooit getrouwd geweest en heb geen kinderen.

Ik zie mezelf niet in een huisje-boompje-beestjesituatie.

Ik heb jaren bij een financieel dienstverleningsbedrijf gewerkt.

Ik gaf les aan Bentley University.

Nu word ik beschuldigd van de moord op een agent uit Boston.

Ik kan levenslang krijgen.

Nu het proces nadert, verhuis ik naar een hotel in Boston.

Het is vreemd. Je bent gewend om de hele dag te werken.

Je hebt een leven, een carrière en een routine.

En dan heb je dat opeens niet meer en vecht je voor je leven.

Ik kan nog steeds niet geloven wat me overkomt.

Bid via Christus onze Heer.

Amen. - Heel goed, Karen.

Ik heb bijna altijd in Massachusetts gewoond.

Ik heb een oudere broer en een jongere zus.

Dus ik ben het middelste kind.

Ik ben zeker de spontaanste.

Ik ben altijd erg reactionair geweest en misschien een beetje impulsief.

Ik ben op mezelf, maar open, dus ik vertel mensen alles.

Oké, pap, niet zo sentimenteel.

Welkom terug bij 'levensstijlen van de bijna rijken en beroemdheden.'

Ik ben jullie presentatrice, de lieftallige, mooie Karen Read.

Toen ze jong was, speelde ze constant een rol.

Als we gingen barbecueën of bij het zwembad zaten.

We kijken nu naar mama. Alles wat je doet, is geweldig.

Ze zorgde altijd voor plezier. Ze heeft een geweldig karakter.

Daar is m'n lieve dochter.

Ik was decaan op Bentley University.

Dat deed ik tot aan deze gebeurtenis.

Gezondheid, heiligheid en geluk voor iedereen hier.

M'n vader hield veel van z'n werk en er is een oud gezegde:

'Als je van je werk houdt, werk je nooit.' Zo is m'n vader.

M'n vader wordt 76.

Ik ben net 44 geworden en ik heb m'n vader nu meer nodig dan ooit.

Ten tijde van Johns dood werkte Karen als financieel analist.

Een baan op hoog niveau. Een masterdiploma.

Ze is erg slim en was succesvol in wat ze deed.

Ze was zo succesvol dat ze professor financiën werd.

Ze had dus twee functies.

Ze heeft een goede reputatie.

Ze heeft hard gewerkt om dat te bereiken.

Ze laat niet met zich sollen. Zo is ze nooit geweest...

in de 30 jaar dat ik haar ken, dus ze vecht terug.

Karen en ik analyseerden bedrijven in de financiële sector...

en bekeken hoe men in die bedrijven moet investeren.

Velen van ons zijn heel analytisch en rationeel ingesteld.

Zij is meer iemand die op haar gevoel afgaat.

En ze heeft veel mededogen met andere mensen.

Dat heeft ze op veel manieren laten zien met haar gulheid.

Gaan we ruilen? Oké. - We gaan ruilen.

John is twee jaar en twee maanden geleden overleden.

We hadden bijna twee jaar een relatie.

Eerst de volkoren crackers.

Je reikt erin en haalt er een paar volkoren crackers uit.

Er zitten ook chocoladerepen in.

Johnny en ik groeiden samen op in dezelfde straat.

We ontmoetten elkaar toen we vier waren.

We gingen naar dezelfde kleuterschool.

En naar dezelfde basisschool en middelbare school, tot aan het eind.

We bleven goede vrienden tijdens onze studie...

en toen ik vaak verhuisde, binnen het land, voor m'n werk.

Hij kwam altijd op bezoek, waar ik ook woonde.

Dus ik kende Johnny al ruim 40 jaar.

Johnny had z'n moeder en vader en z'n oudere zus Kristen.

En hij had nog een broertje, Paul.

Iedereen die Johnny kende, zei hetzelfde.

Dat Johnny ongelooflijk gul was.

Hij was grappig. We hebben ons hele leven alleen maar gelachen.

Hij was trouw. Hij was heel hecht met z'n familie.

Hij beschermde z'n familie.

Johnny en ik begonnen te daten toen ik 25 was.

Een grote liefde die uitgroeide tot een langdurige vriendschap.

Hij was een lieve, degelijke...

betrouwbare, eerlijke man. Heel loyaal. Onbaatzuchtig.

Ik ontmoette Johnny op de universiteit. Op Northeastern.

Hij wilde altijd al agent worden, studeerde strafrecht.

Z'n opa was agent en er was nooit enige twijfel.

Ik hoorde dat hij een geweldige agent was.

Dit is Johnny's penningnummer, 2490.

Z'n opa, ook John O'Keefe, had een penningnummer dat 490 was.

Toen hij agent werd, vroeg hij om dat penningnummer...

maar dat was geschrapt. Dus zette hij er een twee voor.

Ter ere van Johnny dragen we z'n penningnummer altijd.

Z'n vrienden en familie. We proberen z'n nalatenschap in leven te houden.

Negen jaar voor Johns dood...

bleek Johnny's zus Kristen, die wij Kristy noemen...

een hersentumor te hebben.

Ze vocht hard, maar ze overleed vrij snel.

Zo'n vijf maanden erna. Ze was jong.

Johnny was er kapot van. Ze waren heel hecht.

Toen stierf z'n zwager aan een hartaanval.

Bijna twee maanden na Kristy's dood. Op één dag na.

Ze hadden twee kinderen.

John bevond zich in een moeilijke situatie.

Z'n nichtje en neefje hadden beide ouders verloren.

Hij zei: 'Ik neem de kinderen in huis.

M'n zus zou het fijn vinden, zou trots op me zijn.

Ik heb een hechte band met de kinderen en ik wil dit doen.'

Johnny had geen enkele twijfel.

Hij zei nooit: 'Moet ik dit doen? Kan ik dit?

Ik heb al die andere dingen.' Hij deed het gewoon.

Hij nam die rol op zich, zonder enige moeite.

Ze hadden iemand nodig die er voor hen was en hij was er. Altijd.

Hij hield zielsveel van ze.

Dat leidde tot al z'n beslissingen.

Als hij zelf kinderen had gehad, was hij een geweldige vader geweest.

Ik heb John in februari 2004 ontmoet via een schoolvriend van hem.

We hebben nog een paar weken gedatet.

Die lente ging ik tijdelijk in Ierland werken.

Daardoor hebben we het contact verloren.

Aan het begin van de pandemie...

toen ik al twee weken vanuit huis werkte, werd ik gek.

Ik was al jaren niet meer op Facebook geweest.

Johnny is een alleenstaande vader. Alles ging in lockdown.

Het schijnt dat hij een Facebookbericht heeft verstuurd...

naar een aantal ex-vriendinnen en dat zij heeft gereageerd.

Ik reageerde niet meteen, want er was een foto van hem met kinderen.

Ik dacht: hij is getrouwd en heeft kinderen.

Uiteindelijk nam ik contact met hem op...

en ontdekte ik waar die kinderen vandaan kwamen.

Ik kende John pas twee jaar, maar ik wist veel over hem.

Hij hield van het leven. Er waren dingen die hij graag deed.

Dingen die hem lieten lachen, liedjes die hij leuk vond.

En wedstrijden van de Red Sox die hij volgde.

John hield meer van z'n zus dan van wie of wat dan ook.

En hij hield van die kinderen.

Ik wilde niet echt kinderen hebben.

Maar ik gaf wel om die van John.

Voor Johnny's dood mocht iedereen om hem heen Karen graag.

Niemand zei: Ik vind dat hij niet met haar moet daten.

Alles wat we zagen, wees op een gelukkige relatie.

Maar je weet niet wat er achter gesloten deuren gebeurt.

John, ik haat je. Je bent een klootzak.

Waarom maak je deze film?

Dit is mijn versie van getuigen. Deze film maken is mijn getuigenis.

Dit is mij overkomen.

Ik weet wat er tussen John en mij is gebeurd.

Ik weet wat er gebeurd is in ons leven...

in de tijd die we samen doorbrachten.

Ik weet wat er die ochtend gebeurd is, wat ik zei.

Ik weet wat ik niet gezegd heb. En ik heb het nog niet kunnen zeggen.

Het is ontzettend frustrerend.

Ik wil precies vertellen wat er gebeurd is.

John en ik hadden ruzie op de 28e, vrijdagochtend.

De meeste ruzies gingen over z'n kinderen.

Hij vond dat ik ze verwende.

Iedereen doet dingen voor zichzelf ik moet altijd de boeman zijn.

Ik vond het gemeen dat hij daar kritiek op had. Het maakte me kwaad.

Ik zei dat ik even weg moest.

Dus ik ging naar m'n huis in Mansfield.

Ik zat in de andere kamer en werkte de hele dag thuis.

Men voorspelt voor Boston de meeste sneeuwval ooit op één dag.

Die dag bereidde iedereen zich voor op een enorme sneeuwstorm.

Maar ik besefte dat ik niet hier opgesloten wilde zitten in de sneeuw.

Ik deed liever iets leuks met John en de kinderen.

We hadden altijd lol in het weekend.

En rond 18.00 uur belde ik m'n vader of hij mij.

Hij zei: 'Hoe was je dag? Wat doe je?' Ik vertelde wat er gebeurd was.

Ik haatte het om over John te klagen bij m'n ouders...

want ze mochten hem graag.

M'n vader zei tegen me:

'Karen, waarom blijf je vanavond niet thuis? Het gaat sneeuwen.'

Maar dat deed ik niet.

Pap, als ik naar jou had geluisterd, was dit niet gebeurd.

Ik denk dat ik om 20.30 uur vertrok...

en Johen ontmoette in een bar in Canton...

C.F. McCarthy's, om 21.00 uur.

20.35 uur Karen vertrekt 20.51 uur komt aan.

Toen gingen we naar de Waterfall, naast McCarthy's.

In de Waterfall ontmoetten we Jen en Matt McCabe.

We zagen Jen McCabe vaak.

Ze coachte het basketbalteam van Johns nichtje.

We zagen haar twee, drie keer per week.

Brian en Nicole Albert en Brian Higgins waren er ook.

Het weekend ervoor...

had ik de Alberts voor het eerst ontmoet via de McCabes.

Het werd laat en John zei:

'Jen heeft ons uitgenodigd bij de Alberts.'

Ik dacht altijd als ik uitging met John...

'Hij moet stoom afblazen.

Het is goed voor ons allemaal als John stoom afblaast.

Want hij heeft altijd stoom.'

Dus ik zei: 'Goed, laten we gaan. Het zal niet laat worden, hè?'

Iedereen was min of meer dronken.

Dat deden we in Canton. Iedereen dronk.

Ze verlaten de bars in hun kleine enclaves...

waar ze dronken naar huis kunnen rijden en niet aangehouden worden.

Ik reed en John belde Jen.

Hij zei dat het op Fairview 34 was.

We kwamen aan bij Fairview 34.

Het huis gaf niet de indruk dat er een soiree was.

Het zag er niet uitnodigend uit. Buiten was alles donker.

En ik zag geen bekende voertuigen.

Ik zei: 'John, kun je kijken of we wel welkom zijn?'

Hij zei: 'Ik ga naar binnen.'

Dus toen John uit de auto stapte bij Brian Alberts huis...

pakte hij m'n volle wodka-soda, die in de bekerhouder stond.

En hij liep de oprit op en John liep altijd een beetje huppelend.

Hij had altijd haast.

Ik zag hem bij de voordeur aankomen.

Dat is de voordeur aan de zijkant.

Hij opende de deur en liep naar binnen.

Ik wachtte een minuut, maar hij kwam niet.

Ik raakte al na twee of drie minuten geïrriteerd.

Dus ik belde hem.

Ik wilde niet wachten tot hij m'n sms'je beantwoordde. Hij nam niet op.

Ik zei: 'Dat meen je niet. Wat doe je?

Je gaat naar binnen en ik zit hier.

Of we welkom zijn of niet, je hebt geen vijf minuten nodig...

om dat te bepalen.'

Er gingen tien minuten voorbij en ik ging weg.

Ik was niet blij.

John, je gebruikt me. Je bent een loser.

Val dood.

Ik wist niet dat John m'n telefoontjes niet kreeg.

En dat was alles. De laatste keer dat ik hem sprak...

was toen hij uitstapte bij het huis van Brian Albert.

Agent John O'Keefe, een oudgediende bij de politie...

werd zaterdagochtend gevonden in de sneeuw...

tijdens een sneeuwstorm op Fairview Road in Canton, rond 6.00 uur.

Hij is vervolgens overleden.

Wat er die ochtend gebeurd is, haalde het plaatselijke nieuws.

En op de ochtend van 29 januari 2022...

werd ik gebeld door een goede vriend die zei dat Johnny was overleden.

Johnny. Wat? Niet John. John, hoe?

Hij was...

Ik was verbijsterd. Ik was er kapot van.

Ik kon het gewoon niet geloven.

Ik schreeuwde: 'Alsjeblieft, niet John O'Keefe. Niet John.'

Ik kon alleen maar denken aan de kinderen, Paul, Peg en opa.

Ik kan het nog amper geloven.

Zulke mensen maken ze niet meer.

Sorry, ik kan het niet.

M'n dochter is, was een van Johnny's peetkinderen.

M'n oudste. Ik moest het haar vertellen. Dat was moeilijk.

Heel moeilijk.

We hadden geen details.

Toen heb ik meteen Johnny's broer Paul gebeld.

Paul begon de gaten op te vullen.

De eerste verklaring die ik kreeg...

was dat Karen John had aangereden.

Toen Brendan me belde, zeiden we: 'Wacht. Heeft zij dit gedaan?

Heeft zij dit gedaan?'

Hij zei: 'Dat weet ik nog niet, maar het lijkt er wel op.'

Iedereen mocht Karen graag.

En alles veranderde op de ochtend van 29 januari.

Karen Read verliet de rechtbank nadat ze de borg had betaald.

Ze zou haar vriend, agent John O'Keefe, aangereden hebben...

met haar SUV, zaterdagochtend vroeg.

Plotseling was de dood van John op het nieuws van 18.00 uur te zien.

Iemand zei dat Karen Read John O'Keefe had aangereden.

Z'n wonden kwamen overeen met wat de ambulancemedewerker zei.

Dat hij geraakt was door een stomp voorwerp: de auto.

Alles wat je hier ziet, doet zich voor als een auto-ongeluk.

Dat ze hem aanreed en hem voor dood achterliet in de sneeuw.

Slechts drie dagen na Johns dood...

arresteerden ze me hier, precies waar ik nu zit.

Dit is m'n eetkamer thuis.

Ze hadden m'n auto en telefoon al in beslag genomen.

Ik wist dat ik een verdachte was.

En ik hoorde niets over andere verdachten.

Ik wist dat ze achter me aan kwamen.

Het was rond 19.45 uur.

Ik was aan het bellen en hoorde een aantal autodeuren tegelijk dichtgaan.

Ik keek naar buiten en zag een tiental agenten.

Een SWAT-team.

Ik werd aangeklaagd voor dood door schuld in het verkeer.

M'n vrouw krijgt alle meldingen op haar telefoon.

Ik hoorde een kreet van verbazing en zei: 'Wat is er?'

Ze zei: 'Je zus is gearresteerd.'

Het was onwerkelijk om je zus geboeid voor de camera te zien...

en afgeschilderd te zien worden als de vreselijkste persoon op aarde.

Ik herinner het me perfect.

De gevangenis, de hoorzitting...

de camera's, m'n ouders en de uiteenzetting over de zaak.

Ik wilde weten wat ze tegen me hadden.

Waarom heb ik handboeien om?

Ik schaamde me ervoor dat ik me in die situatie bevond.

Ik wilde naar huis gaan om te ontdekken wat er aan de hand was.

Toen ik voor het eerst hoorde hoe Johnny was overleden...

zeiden ze dat Karen Read dronken achter het stuur zat...

en dat ze John aangereden had en gearresteerd was.

Ik dacht: dat is een eenvoudige zaak.

Ik dacht dat ze berouw zou hebben.

Dat ze kapot moest zijn van wat ze had gedaan.

Dat ze schuld zou bekennen en het niet moeilijk zou zijn.

Ik had geen idee hoe erg het uit de hand zou lopen.

En ik had er nog steeds geen idee van hoe erg het zou worden.

Toen John werd vermoord, was David Yannetti...

de eerste en enige advocaat die ik belde.

Hij is er al vanaf het begin bij. En hij verscheen op tv.

Dit is een verdedigbare zaak.

M'n cliënt wilde hem geen kwaad doen. Ze hield van hem.

Ik heb sinds 1999 m'n eigen kantoor.

Daarvoor was ik assistent-officier van justitie.

Ik heb toen veel moordzaken onderzocht en vervolgd.

Toen ik hoorde dat er een agent was gedood...

wist ik dat er veel belang aan deze zaak gehecht zou worden.

Zelfs als de aanklagers dachten dat ze een zaak hadden...

die ze niet konden bewijzen, zouden ze er niet van afzien.

Het werd duidelijk dat dit veel werk zou vergen.

Er moest iemand anders bij komen.

Ik belde het Instituut voor Strafrecht van Harvard.

Ik sprak met een professor die zei:

'Je moet de zaak Kevin Spacey bekijken.

Die advocaten kunnen je misschien helpen.'

Zo heb ik Alan Jackson en Liza Little gevonden.

Goedemiddag, als u net bent aangekomen...

met vlucht 288 uit Los Angeles, uw bagage wordt uitgeladen...

op bagageband zeven. Welkom in Boston.

Heb je alles? Oké, dan gaan we.

Ik ben Alan Jackson, advocaat in Los Angeles.

Ik kreeg een e-mail en het onderwerp van de e-mail...

was iets in de richting van: 'moord op een agent uit Boston'.

Ik bekeek een van de autopsiefoto's van John O'Keefe...

en zag z'n arm en zei: 'Meen je dat? Is hij aangereden?'

Ik weet nog dat Alan me bij zich riep en zei:

'Liza, deze zaak zal je vast aanstaan.'

We bellen Karen Read.

De moties waar we echt aan moeten werken, zijn nog niet ingediend.

Wangedrag van de politie...

Alan en ik werken nu al bijna negen jaar samen.

We werkten allebei aan de Spacey-zaak.

We hebben meerdere grote moordzaken gedaan in Los Angeles.

Ik wil onze oorlogskamer zien. Kun je ons daar ontmoeten?

Goed.

De oorlogskamer.

Mooi. Dit is perfect.

Waar zijn onze dozen? - In dit hoekje.

Het duurt even om dit uit te pakken. - O, god.

Karen, doe me een plezier. - Nee.

Pak dit allemaal uit. - Ik wist dat je dat zou zeggen.

Daarom zei ik nee.

Het is vlak voor het proces. Het begint over een paar weken.

Het meeste is voor de rechtszaal, toch?

Dus er zijn drie groepen getuigen... - Nee.

M'n leven staat op het spel.

Maar ik ben niet bang voor de emotionele...

of mentale hindernissen die ik de komende twee maanden zal trotseren.

Ik weet dat ik onschuldig ben. - Het bevalt me wel.

Welkom thuis.

In dit geval heeft iedereen een mening en die is binair.

Of je denkt dat zij het gedaan heeft...

dat ze haar vriend heeft aangereden...

en hij daar lag en tragisch genoeg is overleden.

Of je denkt: wacht even, er klopt iets niet.

Het bewijs klopt niet.

Bewijs werd bizar genoeg over het hoofd gezien en werd later gevonden.

Er zijn twee tegenstrijdige theorieën...

en het publiek heeft nog geen antwoord.

Het is een klassiek moordmysterie.

We moeten uitzoeken wat er echt met John O'Keefe is gebeurd.

De dag nadat John was gedood...

was ik in de war en verbijsterd.

Ik kon me niets herinneren, maar ik had gedronken.

Het was laat en ik heb nooit meer iets van hem gehoord.

Dus ik dacht: kan ik hem aangereden hebben?

Wilde hij me bereiken toen ik wegging en zag ik het niet?

Ik heb altijd harde muziek aan, het sneeuwde.

De ruitenwissers stonden aan en de verwarming.

Raakte hij de achterkant van m'n auto en raakte ik z'n knie?

Was hij dronken en viel flauw en is gestikt of zo?

Toen ik David Yannetti inhuurde, stelde ik hem die vragen...

op de avond van 29 januari. 'David, en als ik over z'n voet reed?

Of als ik z'n knie raakte en hij bewusteloos raakte?

Of misschien gaf hij over of is bewusteloos geraakt.'

En David zei: 'Ja, dan ben je ergens schuldig aan.'

Dus dat dacht ik zo'n drie dagen.

Ik heb een politierapport waarin staat...

dat ze haar vriend per ongeluk had aangereden.

Op basis van wat ze zei...

leek dit een geval van dood door schuld in het verkeer.

Er staat veel minder op het spel, maar de zaak zou toch meer omvatten.

Ten eerste was het vermeende slachtoffer een politieagent.

Dus ik denk dat deze zaak op veel manieren anders behandeld is.

En ten tweede denk ik dat het waardevol voor ze was...

om goede pers te krijgen...

die hun zaak hielp wat de publieke opinie betreft...

om Karen Read openlijk als verdachte te tonen...

als ze naar de rechtbank ging.

Als ze geboeid uit een auto kwam en naar binnen geleid werd.

Dat is altijd goed voor de aanklager.

Deze zaak is anders dan andere zaken waarbij een agent wordt vermoord.

Er was niet alleen een agent gedood...

maar hij werd dood aangetroffen in de tuin van een andere agent.

Dus het OM stond onder grote druk...

om iemand te arresteren en de zaak 'op te lossen'.

Ze hadden een vrouw die...

wel heel competent is op professioneel gebied...

maar niet als doelwit van een strafrechtelijk onderzoek.

Dat had ze nog nooit meegemaakt.

Ze kwam niet uit Canton. Ze was een buitenstaander.

Ze was in de war door wat er was gebeurd. Ze was van streek.

Ze had haar vriend daar afgezet.

Ze kon geen andere manier bedenken waarop hij doodgegaan zou zijn.

Al heel snel besefte ik...

dat er iets mis was met hun onderzoek.

Eerst wist ik niet waarom, maar later kwamen we erachter.

Honderden mensen kwamen samen om agent John O'Keefe te eren.

Z'n wake was op zondag in de St. Franciscus-kerk in Braintree.

Ik weet nog dat het een kille dag was. Het was koud buiten.

De media doken weer overal op.

Honderden mensen stonden in de rij te wachten.

Wake voor agent John O'Keefe die vorige week is overleden.

Wij, de kistdragers, wachtten binnen achter de voordeur van de kerk.

We hoorden een doedelzak. We vernamen dat de lijkwagen er was.

Toen we de grote deuren openden...

zagen we dat het niet één doedelzak was...

maar 50 doedelzakspelers...

en honderden agenten in formatie.

Een paar nieuwszenders uit Boston deden verslag van de plechtigheid.

De steun was overweldigend.

Het was onwerkelijk om z'n kist te dragen.

Jaren eerder was hij op m'n bruiloft.

En hij was al 40 jaar m'n vriend. Een vriend...

die er altijd voor me was. Altijd. Hij maakte deel uit van m'n leven.

Ik probeerde te verwerken hoe dat...

Alles is veranderd.

Wake voor dode politieagent.

De snelweg was deels afgesloten.

Alles was dicht voor Johns begrafenis.

Dat is een eer. Ik weet nog dat het me raakte.

De snelweg werd vrijgemaakt voor hem.

Mensen stonden daar met hun hand op hun hart...

en met blauwe linten.

Heel mooi. Alsof z'n nalatenschap zich al wijd en zijd had verspreid...

voor dit een sensatie werd.

Hij zou er trots op zijn geweest dat hij zo'n afscheid had verdiend.

Zodra ik publiekelijk werd voorgeleid op 2 februari...

zeiden ze dat ik geen contact mocht hebben met z'n familieleden.

Ik ben niet naar Johns begrafenis of herdenkingsdienst geweest.

Ik ben nooit bij z'n graf geweest.

Ik keek ernaar uit om dat alles achter me te laten.

Nieuwe ontwikkelingen in de zaak Karen Read.

Een vrouw beschuldigd van de moord op agent John O'Keefe uit Boston.

Ik dacht niet weer gearresteerd te worden voor Johns dood.

Maar ik had het mis. Deze nachtmerrie was nog maar net begonnen.

Nadat Karen Read dood door schuld ten laste was gelegd...

ging de zaak naar een grand jury van de staat...

maar nu wegens doodslag, wat een tenlastelegging opleverde.

De grand jury zei: 'Er is genoeg bewijs voor een proces.'

Bij dood door schuld is er geen sprake van opzet.

Dat gebeurt als je roekeloos handelt...

waardoor een ander sterft.

Karen wordt nu doodslag ten laste gelegd.

Dat is als je iemand met opzet doodt.

Ik was verbijsterd.

M'n eerste gedachte was: wat hebben ze?

Hij is een agent uit Boston. Dat zegt genoeg.

De blauwe muur werd opgetrokken en Karen Read stond aan de buitenkant.

Zij is de buitenstaander. De sukkel.

Bodycam politie.

Ik hoorde de autodeuren weer en daar zijn ze weer.

Niet zo theatraal als bij m'n eerste arrestatie.

Maar ik zag de hoofdrechercheurs, Proctor en Bukhenik.

Eerst dacht ik dat ze me vragen kwamen stellen.

Ze is achter. - Buiten?

Toen ze achteromkwamen, werd ik bang.

Ik hoorde ze zeggen: 'Laten we achterom gaan.'

Ik trilde als een rietje.

Ik deed de deur open en zei: 'Wat is er aan de hand?'

Ze zeiden: 'Je staat onder arrest.' Ik zei: 'Waarvoor?'

Ze zeiden: 'Je bent aangeklaagd wegens doodslag.

Je staat onder arrest.' Ze lazen me m'n rechten voor. Ik deinsde terug.

Agent Proctor greep me beet en probeerde me om te draaien.

Ik probeerde hem te ontwijken...

omdat ik niet begreep waarom ik werd gearresteerd.

Laat hem je boeien, alsjeblieft.

Word ik nu aangeklaagd wegens doodslag?

Ja. - Moord met een voertuig.

En de plaats delict verlaten met de dood of letsel tot gevolg.

Er is een arrestatiebevel tegen je uitgevaardigd.

De aanklacht was veranderd van dood door schuld...

in doodslag, wat betekent dat er opzet in het spel was.

Dat ik wist wat ik deed. Dat het geen ongeluk was.

Op doodslag staat levenslang.

Je kunt vervroegd vrijgelaten worden.

Maar dat is niet gegarandeerd. Het is levenslang.

Tien jaar of levenslang voelt hetzelfde voor mij.

Ik zat twee nachten en twee dagen vast en het leek een eeuwigheid.

Dus je kunt me zes maanden opsluiten en ik...

het zou een heel leven lijken.

Ik ben 44, dus 20, 30, 40.

Het is de rest van m'n productieve leven.

Proctor sloeg me in de boeien.

Ik had boxershorts aan, geen onderbroek, een topje.

Ik trok een vest aan toen ik ze buiten hoorde.

Ik had pantoffels aan.

Welke medicijnen heb je nodig en wat heb je nu nodig?

Ik heb medicijnen nodig en toiletspullen.

Wat voor medicijnen, waar? We kunnen ze halen.

Mag ik normale schoenen, zodat ik niet zo op tv kom?

Ik heb niet eens ondergoed aan. Mag ik een broek aan?

Je ouders kunnen alles ophalen wat je nodig hebt.

Maar ik wil niet in m'n pyjama op tv verschijnen.

Maak je geen zorgen om het nieuws.

Wil je met me praten?

Zie je hoe gek ze is? Kijk naar de camera's hier.

Ze maakt zich zorgen om hoe ze eruitziet.

Ga daar maar zitten.

Ik werd weer meegenomen. Ik werd weer ingeschreven.

Klaar? Eén, twee, drie.

Ik wist dat ze weer met me zouden paraderen.

Het is eng. Ik bevind me in een kwetsbare positie.

Er gaat van alles door je hoofd.

Ze willen je opsluiten en denken dat je een moordenaar bent.

Toen besefte ik dat het menens was.

Ze wilden me te pakken nemen.

Deze kant op.

En dan de eerste rechts. En de eerste links.

Ik moet je fouilleren.

Kun je de zakken eruit halen, zodat ik niet...

Niets in de zakken? Niets in de tailleband?

De tweede nacht was veel erger dan de eerste.

Ik begon te denken dat ik nooit meer naar huis zou gaan.

Die nacht was een van de ergste van m'n leven.

Oké. Geen zakken in het shirt? - Nee.

Dit is voor jou.

De eerste keer dat Karen werd gearresteerd...

toen ik die middag terugkwam op kantoor...

zei m'n juridisch medewerker dat een zekere Mike had gebeld...

en belangrijke informatie had.

Ik belde hem terug en ik weet nog dat ik thuis in m'n kantoor zat.

Hij had een knarsende stem.

Het was een godsgeschenk...

want hij zei dat iemand anders misschien...

de dood van John O'Keefe had veroorzaakt.

En die persoon zei, bijna gefluisterd:

'Onderzoek de mensen op Fairview 34.

Onderzoek de huiseigenaren grondig.

Onderzoek de bewoners grondig.

Er zit meer achter.'

We hadden geen idee dat er iemand anders was die de dader kon zijn.

Dat was een keerpunt.

Ik liet hem komen en hij sprak met mij en m'n onderzoeker.

Het heeft verder nergens toe geleid.

Hij was geen getuige en we konden hem niet gebruiken.

Maar die tip was van onschatbare waarde...

omdat hij ons een andere richting op stuurde...

al heel vroeg in het onderzoek.

Als die tipgever die informatie nooit had gegeven...

weet ik niet of we nu hier zouden zijn.

Want in eerste instantie zei David iets in de trant van:

'Het was een ongeluk en ze is niet strafrechtelijk aansprakelijk.'

Maar na deze tip zien we de nieuwe verdediging.

Namelijk: 'Ze zeggen dat Karen Read erin geluisd is.'

De verdediging zegt dat Read hem niet aanreed...

maar dat hij in het huis geslagen werd...

en dat z'n lichaam later buiten werd gedumpt.

Alleen wij vechten voor de waarheid...

over wat er gebeurd is.

Karen, dus jij hebt het niet gedaan?

We weten wie het heeft gedaan, Steve.

En we weten wie deze cover-up bedacht heeft. Jullie weten het ook.

En nee, zij heeft het niet gedaan.

Ze is onschuldig.

De verdediging heeft een alternatief verhaal.

De politie zou iets in de doofpot hebben gestopt.

John O'Keefe ging dat huis in.

En daar zou iets gebeurd zijn.

Wie denkt u dat het is?

De staatspolitie van Massachusetts is erbij betrokken.

Mensen die in dat huis waren, zijn erbij betrokken.

Brian Albert is erbij betrokken. Jennifer McCabe is erbij betrokken.

De rest van de mensen die in dat huis waren...

waren er op een bepaalde manier bij betrokken.

De mensen in het huis die avond waren Brian Albert...

de eigenaar van het huis, en Brian Higgins.

Brian Albert is agent in Boston en leidt de voortvluchtigeneenheid.

Brian Higgins is een ATF-agent...

en is bevriend met de politiecommissaris van Canton.

Dit gebeurde buiten bij het huis van een agent uit Boston.

De eerste twee jaar van deze zaak...

wisten we dat er iets niet klopte en we vochten hard...

om toegang te krijgen tot telefoongegevens...

elektronische informatie die de sleutel tot deze zaak was.

Je kunt een samenzwering niet bewijzen met lastige vragen...

over wat dit is. Je hebt harde gegevens nodig.

Iets waar we ons echt voor ingezet hebben bij deze zaak...

was het vinden van alle elektronische communicatie.

Hoe bewijs je een samenzwering?

Onderzoek de telefoons van mensen. We leven in de 21e eeuw.

Zo worden complotten uitgevoerd.

Dat is iets waar Alan en ik...

eerder succes mee hebben gehad in de Spacey-zaak.

De aanklager had alles geëxtraheerd van Jen McCabe's telefoon.

Zij was die avond in dat huis.

Zij was een van de mensen die voorstelde...

dat John die avond langs moest komen.

We huurden een computerexpert in om dat extract te onderzoeken.

Ik zal nooit vergeten dat ik in dit kantoor stond...

en gebeld werd. Onze forensisch computerman...

wist niet veel over de zaak.

Hij wist niet wat de tijdsorde was.

Hij wist niet wat de impact van bepaalde data en tijden was. Niets.

En hij zei: 'Ik wilde iets vertellen.

Ik weet niet of dit iets voor je betekent...

maar op de telefoon van Jennifer McCabe...

vond ik de Google-zoekopdracht 'Hoelang tot je sterft in de kou?'.

Ze spelde het woord 'hoe' verkeerd, namelijk als 'h-o-s'.'

Ik zei: 'Wat? Weet je het zeker? Dat stond niet in hun rapport.'

Hij zei: 'Ja, ik weet het zeker.'

Hij zei: 'Het was om 02.27 uur en 40 seconden.'

Oké, welke datum?

Hij zei: '29 januari.'

En ik dacht: dat kan niet.

Jennifer McCabe zocht volgens het bewijs op haar telefoon...

op Google: 'Hoelang tot je sterft in de kou?'

Om 02.27 uur en 40 seconden.

Drieënhalf uur voor Johns lichaam werd gevonden.

Alleen Karen Read is aangeklaagd...

in verband met de dood van John O'Keefe.