Original subtitles

Oef! Hij is dood.

De keizer?

Misschien kunnen we nu kunnen we eindelijk over hem praten.

- Het is een belangrijke gebeurtenis. - Nee, dat is het niet.

Het is geen evenement, maar een nieuwsbericht.

Maar hij heeft net gezegd: "phew".

Ja, iedereen zegt "phew!" op dit moment.

M. De Tayllerand zal de de gelegenheid om

zijn mening over de keizer.

Het is niet nodig dat ik een mening over hem te hebben, nee.

Nou, ik moet u bekennen dat ik Napoleon nooit heb gemogen.

Dit is niet zo belangrijk je denkt dat het is.

- Trouwens, daar gaat het niet om. - Toch?

Nee, Madame! Daar gaat het niet om.

De dag van Napoleons dood, maakt het niet uit of hij het leuk vond.

- Ik heb het recht om... - Nee, mevrouw, u hebt het recht niet!

Als je iets geestigs wilt zeggen, of zelfs wreed,

over de keizer, ga je gang! Het kan zelfs zo ver gaan als godslastering.

Verstand is iets heiligs.

Maar geef ons je mening over een van de een van de grootste mannen

van de wereld, nee, Madame!

Ik betwist zelfs het recht om goed over hem te spreken, want dat zou tijdverspilling zijn. goed over hem te spreken, want dat zou tijdverspilling zijn.

Keizer Napoleon I heeft niemand en niets kan hem bereiken.

Al 20 jaar werkt hij op mijn zenuwen uit mijn hoofd.

Jouw mening over de keizer? Graag!

Als we haar hadden achtergelaten, zou ze uiteindelijk gezegd hebben:

Ik zou zoiets niet gedaan hebben als ik jou was. zoiets gedaan hebben.

Mensen zijn zo, ze grote mensen te beoordelen.

Maar individuen zijn gewoon feiten,

des te meer reden als hij durft om te praten over een man als hij.

Maar de feiten staan niet ter discussie.

Ze worden genoteerd, onderzocht, verteld...

Als ze het te horen krijgen, Prins, vertel ons dan het leven van de keizer.

Het is te vroeg. En tegelijkertijd is het al ver weg.

Tel het dan alsof er honderd jaar voorbij zijn gegaan.

Alsof het een oud verhaal is, of zelfs een legende.

Lang geleden bestond er een fabelachtig wezen dat eruitzag als een man,

die geboren werd op een eiland, droomde zijn hele leven van zijn leven van het veroveren van een eiland,

trok zich terug op een eiland en stierf tegen zijn wil op een eiland. zijn wil, stierf hij op een eiland.

Geboren in Ajaccio, 15 augustus 1769.

Een paar maanden eerder, Koning Lodewijk X V...

- Choiseul! - Uwe Hoogheid?

We moeten Corsica kopen.

Het is voorzien voor een lange tijd.

Ik zou het geen het nog een seconde langer uitstellen.

Denk je niet dat het relevanter is om andere dringende problemen op te lossen?

Nee.

Wat had hij gelijk! 45 dagen later, zou Napoleon Italiaans geweest zijn.

We weten weinig over zijn jeugd.

Hij ging naar de militaire school in Brienne op tienjarige leeftijd,

23 april 1779.

Slechts één van die kinderen durfde hem te benaderen en hem de hand te reiken.

- Wie was hij? - Die jongen was...

- Monsieur de Bourrienne! - Dat kind was M. De Bourrienne.

Kom binnen, Bourrienne!

We hadden het over jou.

- Van mij? - Ja, het komt op het juiste moment.

Dit is M. De Bourrienne, die een collega was,

dan vriend en uiteindelijk, secretaris van de keizer.

Jullie kennen mijn vrienden, de heren van Blanc-Mesnil.

Ga zitten en vertel ons: hoe was Napoleon toen hij aankwam in Brienne?

Hetzelfde als toen hij uit de kast kwam. Zwijgzaam, eenzaam en vaak opstandig.

Neem me niet kwalijk. Uit zijn schooltijd, moeten we één feit onthouden.

Een wonderbaarlijke gebeurtenis.

Over zijn klassenschrift, het laatste dat hij in handen had,

en waarin hij nooit niets meer schreef,

waarop hij noteerde wat hij van geografisch of historisch belang vond. van geografisch of historisch belang,

op dat klassenschrift,

krabbelde vier woorden die vandaag de dag duizeligheid veroorzaken.

Het was: "St Helena, klein eiland". Ik was tien jaar oud.

Gewoon toeval? Nee. Wat dan?

Ik heb geen idee.

Maar voor mij kan dat veel dingen verklaren en...

vooral het onverklaarbare. Ik geef je het woord, Bourrienne.

Toen ik de militaire school verliet, was ik 16 jaar oud.

Hij was al tweede luitenant. Maar hij vond het niet leuk om tweede te zijn.

Bonaparte?

Twee maanden later, wordt hij benoemd tot luitenant.

Maar hij is nog steeds niet tevreden. Dus vraagt hij een vergunning aan.

En hij keert terug naar Corsica.

Naar Corsica, waar hij zes jaar zonder een voet op Corsica te zetten!

Daar ontmoet ze drie jongens en twee kleine meisjes.

Het zijn Louis, Lucien, Jérôme, Pauline en Caroline Bonaparte.

Caroline wordt de vrouw van Murat. Hieronymus, koning van Westfalen.

Lucien, prins van Canino. En Lodewijk, koning van Holland.

En Pauline? Pauline Borguesse, de mooiste op aarde,

die op een dag naakt gebeeldhouwd zou worden naakt door Canova zelf.

Ik had niet genoeg armen om ze allemaal te omarmen.

En daar is hij, aan het spelen met zijn broertjes en zusjes,

die over zijn rug kruipen.

Zonder te weten, want op dat moment Ik kon het nog niet weten,

dat ik ze zou dragen voor de rest van mijn leven.

Nadat hij zich bij zijn regiment in Auxonne zweert hij trouw aan de koning.

Maar maanden later vonden we hem in Ajaccio,

badges uitdelen met de driekleurige vlag.

Reeds kapitein, op 6 februari 1792 in Parijs,

waren we getuige van de bestorming van het Tuilerieënpaleis.

Getuige Louis XVI die werd gedwongen om de Frygische pet te dragen

en is geschokt.

Diep geschrokken van wat hij had gezien, keerde hij terug naar Corsica. Diep geschrokken van wat hij had gezien, keerde hij terug naar Corsica.

Daar vernam hij dat Lodewijk XVI was onthoofd was onthoofd op 21 januari.

En hij was nauwelijks verrast.

Maar een paar maanden later, ontving hij nog meer alarmerend nieuws.

Toulon viel in Engelse handen op 28 augustus 1793. op 28 augustus 1793.

Zijn broer Jozef smeekte om zijn hulp.

Een week later ging hij van boord in Toulon in Toulon, waar zijn broer op hem wachtte.

Joseph heeft haar zoveel te vertellen!

Maar zijn verloving met een jonge vrouw uit Marseille wordt op de lange baan geschoven.

Het belangrijkste is Toulon, verlaten in vijandelijke handen.

En dankzij zijn broer, wordt Napoleon opgeroepen voor overleg.

Nee, helemaal niet! We gaan hem niet raadplegen omdat hij een Corsicaan is!

Verslagen uit Parijs beschrijven het als

een schutter van enorme waarde!

- Bataljonscommandant Bonaparte. - Salicetti, zijn landgenoot.

- Robespierre de jongere. - Gasparin, vertegenwoordiger van het volk.

- Generaal Carteaux. - Generaal Dugommier.

Je moet je bewust zijn van de moeilijke situatie waarin we ons bevinden.

We hebben uit Parijs instructies over jou ontvangen.

Heb je ideeën, of een mening, als artillerist?

- Ik heb een plan. - Nu al?

Vóór elke andere overweging,

Ik denk dat het nodig is om batterijen te plaatsen op de top van La Garenne.

- Wat een uniek idee! - Ik denk niet dat het een slecht idee is.

Het doel is de verovering van de forten van Mulgrave en L'Eiguillette.

Jongeman, je gaat erg snel.

Volgens mij is er geen tijd te verliezen.

Ik heb 100 kanonnen nodig in 6 weken. Oh, en absolute vrijheid!

Hij is bang! Bang om te sterven!

Het enige wat ik vraag is om te mogen werken!

- Heb je al eerder gevochten? - Nog niet eerder.

Maar ik weet dat er geen overwinning mogelijk is zonder eenheid van bevel.

We zullen je het bevel geven.

- Het zal zijn kanonnen hebben. - En het geniet nu al ons vertrouwen.

Robespierre zal morgen weten waar hij van gemaakt is.

Jongeman, ik nodig je uit voor een etentje vanavond. Het zal een ontmoeting van hersenen zijn.

Hoe weinig tijd heeft het gekost om de kanonnen af te vuren!

Waar is die Bonaparte?

De kleine generaal? Daarboven!

Zoveel vastberadenheid en precisie maakten het wonder mogelijk.

Aan de ene kant was er het egoïsme van een man die geen verlangen had

hun positie riskeren, en aan de andere kant,

waren er die waren die hem begonnen te begrijpen.

Het was een strijd tussen jeugd en onervaren senioriteit,

tussen ijdelheid en trots, tussen routine en genialiteit.

Hierbij benoem ik u tot brigadegeneraal op interim basis.

En tegelijkertijd, in een definitieve hoedanigheid.

- Wat is er aan de hand? - We nemen gevangenen.

- Bent u gelukkig? - Ik ben net geboren! Vaarwel, Engelsen!

Lang leve Bonaparte!

Maar hun vreugde was van korte duur.

De ondergang en executie van Robespierre bracht hem in een netelige situatie.

En dus, op 5 juli 1794 ...

Generaal Bonaparte?

De executie van Robespierre heeft gevolgen die ik betreur.

Maar we hebben orders uit Parijs.

Allen die zich verbonden hebben met Robespierre moeten

geschorst van hun taken en gevangen gezet.

Daarom, Napoleon Bonaparte, ben ik gedwongen u te arresteren.

Als je deze melodie hoort, maak je dan klaar om te vertrekken.

- Ik zal een manier vinden om hem te bevrijden. - Doe niets, ik beveel het je!

Het is genoeg voor mij om dit onrecht te dragen. Zet me niet voor het blok!

14 dagen later werd hij vrijgelaten.

En Jozef maakte gebruik van het feit dat de vrijlating van zijn broer uit de gevangenis

om hun vrijheid te vervreemden.

In die tijd woonde er een welgestelde familie in de buurt van Marseille woonde een welgestelde familie,

bestaande uit de moeder en haar twee dochters.

Een van hen, Julia, werd de vrouw van Jozef.

Uitgenodigd door zijn broer en na verwelkomd door de drie dames

op een wonderbaarlijke manier, Bonaparte werd smoorverliefd

van het zusje Desirée Clary, met een fabelachtig lot.

Na een paar dagen, onder het maanlicht,

verklaarde zijn liefde aan haar, op zijn mannelijke manier.

Ben je nog maagd?

Ja.

- Gisteren vroeg hij me of ik nog maagd was. - Ja, dat was ik...

Ik heb de indruk Dat ben ik nu minder.

Ontmoedigt het je niet dat dat ik niet bij je zal zijn?

Nee, integendeel! We leven in een beslissende tijd.

Het zou jammer zijn als we de een of de ander moeten missen.

Ik moet morgen vertrekken.

Maar ik ga niet weg zonder eerst eerst mijn eeuwige liefde heb gezworen.

Ik zweer ook dat ik van je zal houden, echt.

Deze eed van liefde had onvoorspelbare gevolgen.

Desiree zou eindigen in de armen van Bemadotte,

werd koningin van Zweden.

Napoleon keerde terug naar Parijs om Barras te bedanken voor zijn bevrijding.

Daar zit hij, in zijn kleine kamer, in het het "Hotel van de Nederlandse Patriotten".

Ga ervoor!

- Generaal Bonaparte? - Dat ben ik.

Dit is de derde keer dat ik mezelf hier sinds woensdag.

Mij werd gevraagd u deze brief te geven.

Barras nodigde hem uit naar zijn woning te komen.

Maar die avond gaf Barras een van zijn beroemde feestjes...

- Barras houdt van trucjes. - Wie zal er verschijnen of verdwijnen?

Kunnen jullie even stil zijn? En stop het orkest met spelen!

Ik wil dat iedereen applaudisseert en de winnaar van Toulon toejuicht,

deze 26-jarige generaal. Hij is niemand minder dan generaal Bonaparte.

- Hoe moet ik zijn naam uitspreken? - Bonaparte.

Je moet belangrijk zijn om twee namen te hebben.

- Herken je je broer Lucien niet? - Geef me een knuffel.

- Mevrouw Tallien wil u graag ontmoeten. - Ik wil mijn bewondering voor u uitspreken.

- Mevrouw Hamelin zal hem ook feliciteren. - Ze zou een knipbeurt aangeboden moeten krijgen.

- Nog nieuws van Desiree? - Nee. Ook geen nieuws van mijn vrouw.

Je vrouw is je vrouw.

Maar Desiree en ik zweren elkaar dat we voor altijd van elkaar houden.

Sommigen geloven in eden.

Wie is het?

Josephine de Beauhamais, een van Barras' gelegenheidsminnaressen. Barras' minnaressen.

Stel haar aan me voor.

Mijn broer, Generaal Napoleon Bonaparte.

- Waar is ze? - In gesprek met mevrouw De Beauharnais.

- Hij kan het van je afnemen. - Het heeft het recht om van overwinning naar overwinning te gaan.

Heb je me niets te zeggen?

Ik laat je alleen.

- Mag ik het lenen? - Ja, maar... geef het me terug.

Dat beloof ik je.

Het lijkt op de Gelaarsde Kat.

- Ik denk dat hij me gehoord heeft. - Je hebt zojuist een vijand gemaakt.

Of misschien een nieuwe verovering.

Paleisfeestjes zijn geen feestjes totdat ik zing!

Dat moeten we zien!

Informeer M. Fouché en Generaal Dutheil dat

Generaal Bonaparte en ik wachten op u in deze kamer.

- Weet hij al dat niet alles goed is? - Ik begin het te beseffen.

Zie je wat het gevolg is?

Als ze het orkest vragen om harder te spelen,

het is alsof ze hun oren willen bedekken.

We zijn misschien getuige van, het einde van een wereld.

We kunnen niet als normaal accepteren dat vrouwen uit de hogere klassen

jurken dragen die zo strak strak in de taille.

Zie je, mijn vriend,

Ik zal je nodig hebben.

Ja...

Het plezier van de liefde

duurt maar even.

Het verdriet van de liefde

gaat een leven lang mee.

Hier is onze man.

- Hij ziet er jong uit. - Nee, hij is jong.

In Toulon heeft hij zijn waarde al bewezen.

- En heeft hij geaccepteerd? - Nee, hij aarzelt.

Ik gaf alles op

door de ondankbare Silvia.

Ze heeft me verlaten

en vertrok met een andere minnaar.

Het plezier van de liefde

duurt maar even.

Het verdriet van de liefde

gaat een leven lang mee.

- Hij zal honderdduizend man hebben. - En zoveel kanonnen als hij nodig heeft,

om 18.000 of 20.000 opstandelingen te verdrijven.

Als het alleen maar was om ze te verspreiden....

Ze brengen ons allemaal in allemaal hetzelfde risico.

- Zijn het alleen royalisten? - Misschien zijn ze vermengd.

- Dat is jammer. - Hoe komt dat?

Omdat ik me liever voorstel dat ze dapper zijn.

Heb ik je verteld dat je gepromoveerd bent tot opperbevelhebber van het Italiaanse leger?

Nee, nog niet. En daar bedank ik je voor.

- Kun je op Murat rekenen? - Voor wat hij maar wil.

Ik sprak met Sieyès. En hij was categorisch.

Eist dat de wetten tegen het royalisme tegen het royalisme

door de Conventie.

De opstandelingen zijn van plan om hun toevlucht te zoeken in bepaalde kerken

en hij denkt dat, om hen aan te vallen, Saint-Roch de meest geschikte plaats zou zijn.

Sieyès moet in acht worden genomen.

- Nou? - Ik doe mee.

Ik mag die Barras niet. Hij is net zo gevaarlijk als Robespierre.

- Ja, de ander was de "onomkoopbare". - Barras is eerder de "corrupter".

- Sta me toe me terug te trekken. - Ik raad u aan dat te doen.

- Ik voel me niet op mijn plaats. - Ik heb de tegenovergestelde indruk.

- Is dit Tayllerand belangrijk? - Heel belangrijk.

Hij is een man die parfum eist zelfs in de mest.

- Tot morgen. - Tot morgen.

Ik zal gewoon afscheid van je nemen.

Het heeft iedereen weggejaagd.

Ik wil dat zij de enige is die kan zien hoe ik naar haar kijk.

Goedenavond.

- Ga je nu al weg? - Ja, ik vertrek.

En ik beloof je dat als ik morgen ik niets van Desiree hoor,

Ik zal de belofte overwegen die we gemaakt hebben die we elkaar hebben gedaan.

Ik kondig groot nieuws aan! De zon is opgekomen!

- Wacht Madame op de generaal? - Helemaal niet.

- Wie moet ik aankondigen? - De Gelaarsde Kat.

Nou, mijn generaal.

- Waarom de Gelaarsde Kat? - Je zei het zelf.

Nee, het was een grapje. Die naam lijkt vandaag de dag niet meer gepast.

Welke naam zou geschikter zijn?

Durf je niet? Ben je bang voor mij?

- Ja, een beetje. - Vertel het me toch maar.

- Mag ik het doen? - Ik sta erop.

Generaal van het bloedbad.

- Ik zal wraak op je nemen. - Daar ben ik zeker van.

- Op zoek naar meer antwoorden? - Nee, die heb ik al gevonden.

- Ben je geboren op Martinique? - Ja, dat ben ik.

- En zijn achternaam was De la Pagerie? - Ja, dat was hij.

Ze trouwde op 16-jarige leeftijd Generaal De Beauharnais,

geguillotineerd tijdens de Terreur, met wie ze twee kinderen kreeg.

- Hou je van ze? - Ik ben er dol op.

Weet je dat gisteren, na de opstand,

of bloedbad, als je dat liever hebt,

weet dat de Parijzenaars het bevel kregen om

- om hun wapens in te leveren? - Er is mij verteld.

- Is je zoon hier? - Ja, hij is hier.

- Kun je hem vragen om te komen? - Ja, natuurlijk.

- Eugène. - Wees niet nerveus.

- Het komt er meteen aan! - Dank je, Blanche.

Ze is aardig, zijn zwarte meid.

Ik hou heel veel van haar sinds ze voorspelde dat ze koningin van Frankrijk zou worden.

Er is geen reden om daaraan te twijfelen.

Generaal Bonaparte wil je iets vertellen.

Eugène de Beauhamais, ik geef... het zwaard van je vader terug in jouw handen.

Oh, dank je wel!

Hartelijk dank.

Als ik je vertelde dat wat er gisteren gisteren in Saint-Roch, ik deed het alleen

zodat ik je dat zwaard kon brengen, geloof je me?

- Nee. En hij zou gelijk hebben. - En hij zou gelijk hebben.

Wat als ik je zou vertellen dat het deels door jou dat

- Heb ik geweigerd om te trouwen? - Nee.

Daarin zou ik het mis hebben.

Ik wil niet dat hij glimlacht uit medelijden lacht als hij me ziet.

Ik maak je liever bang. Nog één vraag, de laatste.

Hoe oud ben je? Ja, ik wil met je trouwen.

- Ik ben 32 jaar oud. - Ik ben 26.

Op het stadhuis, heb jij er zes minder en ik drie meer.

Eindelijk kunnen we samen zijn.

Mijn God, je weet niet hoe leuk ik je vind!

Hoeveel ik van je hou!

En op 9 maart waren ze getrouwd in slechts vijf minuten.

Ze beweerden even oud te zijn en hij beweerde in Parijs geboren te zijn,

iets dat nog steeds onverklaard is.

48 uur later, nadat hij zijn vrouw en zijn vrouw en Frankrijk,

liep hij naar de glorie die hem wachtte bij Pont D'Arcolle.

Bij mijn terugkeer uit Italië, wilde ik hem als eerste begroeten,

en ik verzeker je dat de ontvangst hun overwinning waardig was.

Breng me een limoenthee, alsjeblieft.

Hij had, precies daar, alle symbolen van

de intelligentie en schoonheid van het Parijs van die tijd.

Op een gegeven moment, Ik vroeg hem de kamer binnen te komen.

Ik wilde commentaar geven op zaken van enig belang

en gaf er de voorkeur aan alleen zijn.

En het was in die hoek, waar hij op me wachtte en waar wij op mij wachtten en waar we elkaar ontmoetten.

Twintig overwinningen rusten al op deze schouders.

In zijn ogen bespeur je een zekere een zekere uitputting.

Ik kijk hem ontroerd aan, wetend dat hij Frankrijk heeft weten te verleiden,

voordat je het zelfs maar bestuurt. Gaat u alstublieft zitten.

Vertel eens, wat zijn je je directe projecten?

Ik ben een en al oor.

Hij heeft het geweldig gedaan.

De positie die je momenteel bekleedt is belangrijker dan je denkt.

Helaas is het onvermijdelijk vijanden te maken.

Ze kan de confrontatie nog niet aangaan.

Nee, het fruit is niet rijp, zelfs als het al rot is.

Een worm eet Frankrijk op.

Die worm is noch Barras noch Sieyès. Het is angst.

Kom over een jaar terug.

En geef me je vertrouwen, want zoals je ziet, geef ik je het mijne.

Maar verraad me niet.

Wil je dat ik dezelfde verbintenis aanga?

Goed dan, ik beloof hem nooit te verraden,

zonder hem de dag ervoor op de hoogte te stellen.

Wat moet ik doen?

Europa verlaten.

Ik heb het, Waarom begin je niet in Egypte?

Waarschijnlijk zijn er geen Engelsen. En aangezien hij Engeland haat...

Dit is niet waar.

Ik zou verdrietig zijn als ik er op een mooie dag achter kom

- dat Engeland niet meer bestaat. - Er is een reden waarom hij "een goede dag" zei.

Murat, wat zei je net in Klebers oor?

- Hetzelfde als Berthier tegen mij zei. - Ik zou graag willen weten wat hij zei.

Hij vertelde me over een gebaar dat Junot heeft gemaakt.

Heren, ik vind uw gebrek aan ongelooflijk uw gebrek aan moed.

Welk gebaar maakte Junot? Wat zei Berthier tegen Murat?

Wat heeft Murat tegen Kleber gezegd?

Dat je vals hebt gespeeld, mijn generaal.

Denk je dat ik de enige ben die het niet merkt?

Wat maakt het uit als ik uiteindelijk

alles teruggeven wat je hebt verdiend?

- Mag ik vragen waarom je vals speelt? - Omdat ik toeval altijd heb verafschuwd.

Goed gedaan, Murat!

Sluit alles af.

Murat, wat geweldig!

Ik zou alles doen voor die man.

In feite is dat wat ik moet doen.

Zeg Murat dat hij hier moet komen. Bedankt.

Hoor je iets van je mensen? - Ja, soms.

Ik benijd ze. Nog nieuws van Mme Bonaparte?

Ik heb een paar dingen te horen gekregen, hoewel ze niet interessant zijn.

Generaal Murat!

De grote winnaar van de dag! Laat het je omarmen.

De strijd is zwaar geweest. Maar de beloning is het waard.

Er is niemand die uw moed kan evenaren. Je hebt ons een enorme dienst bewezen.

Nee, niets van dat alles. Jij bent het echte genie.

Ga je hem niet vertellen de roddels over zijn vrouw?

- Waarom? - Wat bedoel je met waarom?

Doet het niet hetzelfde met Mme Fourès?

Degene die zich als man kleedt? Zijn Cleopatra, zoals hij haar noemt.

Ja, maar dat is anders.

Je kinderen zullen trots zijn om Murat genoemd te worden.

Wat wil je? Vraag me alles.

- Oh, vertel me dat niet, in godsnaam. - Vraag me alles wat je wilt.

- Nou, ik wil graag trouwen. - Met Madame Bastite?

Nee, nee. Dat verhaal ligt al in het verleden.

Nee, het is een andere vrouw, die ik aanbid.

En je wilt dat ik om zijn hand vraag?

- Nee. Geef het aan mij. - Geef het aan jou, mij?

- Het is Mademoiselle Caroline. - Wat? Mijn zus?

- Ja, ik ben verliefd op haar. - Maar, mijn vriend, ze is 16 jaar oud.

Ik zie niet dat dit een obstakel is.

Caroline... Madame Murat...

Hij zei dat mijn kinderen er trots op zullen zijn om Murat genoemd te worden. trots om Murat genoemd te worden.

Nee, nee. Zeg vanavond geen nee.

- Ik heb geen nee tegen je gezegd. - Dus, kan ik ja zeggen?

Ja, dat zou kunnen.

Hartelijk dank.

Een gezant van Sjeik El-Bekri brengt een geschenk. een geschenk. En vraagt toestemming om binnen te komen.

Zeg hem dat hij binnen moet komen.

Mogen we blijven?

Spreek me aan in het Frans.

"Opperbevelhebber van het Franse leger van het Oosten.

Hij heeft ons land bevrijd van het juk dat het onderdrukte.

Alle moslims zullen zijn nagedachtenis vereren.

Als een getuigenis van dankbaarheid, biedt onze meester u

het kostbaarste dat op aarde bestaat.

Met andere woorden, een trouwe man. Hier is het.

- Hoe heet je? - Rustan.

Sta op, Rustan.

En hij blijft aan mijn zijde.

Junot!

Vertel het me, Junot. Ik blijf er maar aan denken.

In de brieven die je uit Parijs ontvangt, wat zeggen ze over mijn vrouw?

Ik vind het erg gênant.

De kwestie kan als volgt worden samengevat:

- Wil je dat ik je de waarheid vertel of niet? - Wat heb je het mis!

Ze vertellen je een gerucht en jij denkt dat het waar is.

Spreek!

Mij is verteld dat hij openlijk vals speelt.

Ik vond het mijn plicht om jullie te informeren.

Ik kan niet toestaan dat zo'n groot man zo'n groot man belachelijk kan maken.

Bourrienne!

Als heel Parijs erover praat, moet jij het weten.

- Zijn er namen genoemd? - Slechts één. Daarom denk ik dat het serieus is.

- Weer Barras? - Nee, met Barras is het voorbij.

- Wie dan? - Hyppoliet Charles.

Die kleine blonde uit het Italiaanse leger?

- Maar dat is onmogelijk! - Hij woont in Malmaison.

Ik ben erg ongelukkig, Bourrienne.

Als je van me hield, zou je me geïnformeerd hebben over wat Junot zegt. me geïnformeerd over wat Junot zegt.

- Hij is een echte vriend. - Sta me toe het oneens te zijn.

Duizenden kilometers van Parijs, leek het niet dringend.

Ik heb jou niet nodig om beslissingen te nemen die alleen mij aangaan.

Ik ga vandaag scheiden, met jullie als mijn getuigen.

En ik breek met onze vriendschap.

Met jou, omdat je me hebt geïnformeerd.

En met jou, omdat je dat niet hebt gedaan.

Op 22 augustus scheepte hij in, Mme. Egypte, Mme Fourès en haar leger achterlatend.

Aangekomen in Saint-Raphael op 9 oktober.

En als je daar eenmaal bent, kun je je de de ontvangst voorstellen.

Die mensen spraken niet met hem van de Egyptische campagne

noch vroeg hem om te gaan om in Italië te vechten.

Nee, wat hen het meest dringend leek

was om de Directoire omver te werpen en Frankrijk redden.

Kortom, Bonaparte haastte zich zijn terugkeer om uit te vinden of zijn vrouw

hem bedrogen had en besefte dat Frankrijk hem nog steeds trouw was.

- Waar gaan we heen, Fouché? - Oh, beste Barras, naar een catastrofe.

En wat hebben we nodig om dit te voorkomen?

Zoals Sieyès terecht zei, een sabel. Maar ik weet niet waar we die gaan vinden.

- Moeder! - Oh, mijn zoon, aanbedene!

Is mijn vrouw er niet?

Hij ging je ontmoeten, maar hij moet de de verkeerde route genomen hebben.

Er staat je een aangename verrassing te wachten, kom mee.

Hier is onze held.

- Ik moet met je praten. - Wacht, wacht, wacht!

Waarom is Josefina weggegaan?

Het nieuws van je aankomst verspreidde zich snel verspreidde zich snel door Parijs,

en dat wist ze.

Ongetwijfeld wilde hij je zien voor ons.

U hebt het recht om aan te nemen dat u niet u zich niet bewust bent van de laster waarvan u

is het onderwerp van je afwezigheid.

- Ze is de meest benijde vrouw in Frankrijk. - Niet alleen de meest benijde.

Zijn natuurlijke lichtheid, de roekeloosheid die hij begaat die hij begaat, zijn verleden zelfs...

En zijn leeftijd. En de schulden die hij heeft gemaakt.

- Dit alles verwijten ze hem. - Maar misschien wel te veel.

Heel Frankrijk gelooft dat je een een betere keuze had kunnen maken.

Ze geven niet toe dat Bonaparte's vrouw Bonaparte's vrouw om zichzelf te laten zien

in de armen van een idioot!

Het is niet toegestaan om een nationale held belachelijk te maken!

Het ergste is dat je het accepteert.

Wie zegt dat ik het accepteer? Ik accepteer helemaal niets!

Ik ben niet naïever dan de anderen!

Maar wat ik niet leuk vind is je wrok tegen haar!

Je hebt het nooit leuk gevonden, nooit!

Je zou niet zo hard zijn als je het vanaf het begin het vanaf het begin had gewaardeerd.

Ik wil dat mijn familie verenigd is!

Goedenavond.

Napoleon!

- Kan ik je even spreken? - Natuurlijk kan dat.

Weet je wat er zal gebeuren als het bekend wordt dat je terug bent?

Nee.

Ik kan het je vertellen. Ze gaan ons carte blanche geven!

We zullen de situatie meester zijn.

- Wie zijn wij? - Jij en ik!

- Welke functie heb je? - Als lid van het parlement.

En morgen ben ik voorzitter van de Raad.

- Op 24-jarige leeftijd? - Ja, maar José is 31.

Ik heb zijn geboorteakte gebruikt om mijn papieren te regelen.

Zoals jij deed.

Luister naar wat ik je ga vertellen.

In principe, en op dit moment, moet je maar één man zien: Sieyès.

Ik wil Sieyès niet zien niet in aanwezigheid van Tayllerand.

- Vertrouw je me niet? - Nog niet.

- Nou... - Bourrienne!

Waar is het?

Blanche!

Verzamel de bezittingen van Madame Bezittingen van Madame:

Jurken, jassen, schoenen, juwelen en ondergoed.

Stop het allemaal in een koffer in een koffer,

en overhandig het aan de bewaker, met de opdracht dat

laat mevrouw Bonaparte niet binnen, als ze komt opdagen.

Meer valt er niet te zeggen, het is een bevel.

Ik heb liever dat mijn hart eruit gerukt wordt mijn hart dan dat ik haar zie.

- Heb ik gelijk? - Nee, ik heb geen gelijk.

- Nee? - Nee.

- Is zij het? - Ja.

- Wil je me niet aanraden haar te vergeven? - Ik zou het niet toestaan.

Maar het feit dat hij een minuut verspilt aan het oplossen

huwelijksproblemen is voor mij onbegrijpelijk. onbegrijpelijk.

Ik smeek je om me voor een moment en je zult alles begrijpen.

Ik smeek je, doe open voor mij!

Hij geeft geen antwoord.

Doe open, mijn liefste!

- Wat een wilskracht heeft hij! - Ja, het is verschrikkelijk.

Ik zal je vertellen wat de beste manier om te scheiden.

Wat is het bedrag van de schuld die je hebt gemaakt?

Antwoord!

Misschien wel een miljoen.

Monsieur de Bourrienne!

- Goedemorgen, Bourrienne. - Mijn groeten, mijn...

Ja, Bourrienne, dat klopt.

- Goedemorgen, M. Bourrienne. - Goedemorgen, Madame.

Wat is er nieuw?

In Parijs wordt alleen maar gesproken over je terugkeer. De mensen wachten op een revolutie.

We kunnen ze niet teleurstellen.

Maar de rol van het volk moet niet overschat worden. de rol van het volk overschatten.

Naast getuigen van het voldongen feit,

hun rol beperkt zich tot juichen.

- Rustan! Pak mijn kamerjas en mijn slippers! - Ja, generaal.

Het is niet mijn bedoeling om het huis te verlaten.

Accepteer geen uitnodigingen, niets.

Tot nader order ook geen theatervoorstellingen. Theatervoorstellingen, tot nader order.

Iedereen weet dat hij terug is.

Laat ze dan hierheen komen.

Ik wil duidelijk maken dat ik geen Ik zal geen enkele stap in hun richting zetten.

Ik wil gewoon thee.

Ik weet wat ik wil. Zij weten niet wat ik wil.

- En hoe weet je dat? - Omdat ik ze ken.

Mijn tactiek is als volgt:

Hen dwingen om mij op te leggen wat ik al besloten heb te doen.

- Maar ga je niet naar hem toe? - Nee, ik ga niet.

- Is het niet jouw plicht om naar hem toe te gaan? - Ja, dat is het zeker.

Nee, ik hoef niet te gaan.

Als hij me wil raadplegen, laat hem dan de moeite nemen om hier te komen.

Ik wil niet het risico lopen om te worden afgesnauwd.

Barras, maak je de dingen niet eenvoudiger?

- Ik neem liever ontslag dan dat ik naar huis ga. - Het idee lijkt niet slecht.

Heb je hem al bezocht, Fouché?

Denk je dat Tayllerand boos zal zijn? Natuurlijk niet!

M. De Tayllerand en M. Sieyès vragen om de Generaal te zien.

Breng ze naar de woonkamer. Ik gelijk had? De parade begint.

Dank je wel. Tot straks, lieverd.

Egypte heeft iets goeds gedaan.

Eindelijk kan ik u, mijn generaal, mijn oprechte en diepste bewondering overbrengen.

Hij bedekte zichzelf met glorie zowel in Italië als in Egypte.

Via mijn stem drukt heel Frankrijk zijn diepe dankbaarheid aan u uit.

Van u afkomstig, als voorzitter van de raad van bestuur,

ligt me na aan het hart.

Oké, laten we ter zake komen. Laten we gaan zitten.

De Directory is bijna dood. En om niets aan het toeval over te laten,

We moeten nu handelen.

Je zult nu wel gezien hebben in wat voor staat van van overprikkeling de mensen zijn.

Op weg naar Parijs realiseerde ik me dat, maar juichen is geen stemmen.

Nee, maar ze rechtvaardigen talrijke initiatieven.

Ik kan niet voor je verbergen dat ik Ik ben al heel lang op zoek naar een "rechterhand".

M. Gohier en Roger Ducos, mijn generaal.

- Ze zullen van zichzelf zijn. - Inderdaad.

Hun tegenstand zou hoe dan ook zinloos zijn. hoe dan ook.

- Zeg dat ze binnen moeten komen. - Ja, langzaam.

Heren, er is geen tijd te verliezen.

We moeten nu het lot van de Republiek in de handen van Bonaparte leggen. van Bonaparte het lot van de Republiek.

Daar hadden we het over.

We moeten ons voorbereiden op de grote dag,

en stel, op dit moment, een datum vast een datum.

Generaal, wat dacht u van overmorgen?

- 9 november? - De 18e Brumaire.

Zij adviseert dat, overeenkomstig artikel 102, de overplaatsing te bevelen

van de wetgevende kamer naar Saint-Cloud.

En de proclamatie van generaal Bonaparte als opperbevelhebber

- van de Parijse divisie. - En de Nationale Garde.

M. Fouché verzoekt om ontvangen te worden door de Generaal.

- Laat hem binnen! - Ik wilde het zelf zeggen.

Neem me niet kwalijk.

Ik heb besloten om alle deuren voor je te openen, inclusief die van jou.

Ik heb net met Barras gesproken. Eén zin is me bijgebleven.

Ik luister.

Ik neem liever ontslag dan dan dit of dat te doen".

Zich ziek voelen, uitgeput, impopulair.

Kortom, klaar om op te geven.

Wat denkt u, meneer De Tayllerand? - Ik betwijfel of u er anders over denkt.

Ja, natuurlijk. Met plezier.

- Fouché! - ¿M. Sieyès?

- Hebben ze een miljoen? - Voor wie?

Voor Barras. Je wilt niet dat ik betaal.

Het is niet nodig om te betalen voor zijn ontslag.

Die tellen niet. Repen tellen wel.

We moeten denken dat voor veel telt.

Er zijn nog maar twee obstakels over: Barras en Bernadotte.

Generaal Bernadotte wacht op u.

- Waarom praat je hier niet met hem? - Laat hem binnen.

Verlies nooit uit het oog dat er een vrouw tussen jou en die man staat,

wat niet overdreven ernstig is, maar wel belangrijk.

- Stoor ik u? - Nee, maar ik wacht op Bernadotte.

- En je hebt liever dat ik je verlaat? - Ja, graag.

Dus hij is gekomen.

Ik vroeg me af of ik zijn bezoek zou ontvangen.

Hij heeft zich niet verwaardigd om me te komen begroeten,

ondanks dat hij onder onder mijn bevel in Italië,

en hij verschijnt in burgerkleding! Wat is het nut van zulke kleding?

Weet je in welke staat van overprikkeling de mensen zijn?

Het kan niet negeren dat zich ernstige ernstige gebeurtenissen kunnen plaatsvinden.

Ze zullen serieus zijn voor hun aanstichters.

Ik heb nog steeds vertrouwen in de gezondheid van de Republiek.

En de troepen leiden, zal ik weten hoe ik deze vijanden in bedwang kan houden,

buiten en binnen.

- Naar wie verwijzen deze woorden? - Ze sluiten niemand uit.

Vertel Generaal Bernadotte zich terug te trekken.

- Vergeef me. - Heb je ons gehoord?

- Ja, dat dacht ik al... - Je hebt het goed gedaan.

- De man beweert republikein te zijn. - Is hij dat niet?

Hij? Helemaal niet!

Wat zijn je ogen mooi!

Laat het gebeuren.

Ik had 30 mensen uitgenodigd voor de lunch en niemand kwam.

Ik hoef geen commentaar te geven.

Dit is de situatie, Barras.

En je houding moet duidelijk worden gedicteerd door de gedicteerd door de afwezigheid van belegeringen,

van Roger Ducos, door Bernadotte, de Mulan, de Gohier.

- Dimita, Barras. - Niet...

- Breng meer champagne. - Ja, heel toepasselijk.

Het moet de reactie van het bestuur zijn.

Presenteer wapens!

Soldaten! De Raad van Ouderen geeft mij het bevel over de stad en het leger! het bevel over de stad en het leger!

Je hoopt dat mijn terugkeer een einde zal maken aan onze ellende!

Ik zal de verplichtingen nakomen die uw vertrouwen mij oplegt!

Vrijheid, overwinning en vrede

zal de Franse Republiek haar plaats in Europa teruggeven,

en die alleen verraad en traagheid in gevaar hebben gebracht!

Generaal Lefebvre!

Sta je aan mijn kant of ben je van plan terug te keren naar de Raad?

Twijfel er niet aan.

Naar Saint-Cloud!

En luister nu goed, als je iets wilt begrijpen

van wat er gebeurde op 18 Brumaire en de dagen die volgden.

Burgers, dwing me niet om de vergadering te verdagen!

Ik weiger elke discussie over de benoeming van Generaal Bonaparte

als leider van het thuisleger!

Ik vraag u om het te beschouwen als als een voldongen feit!

Heren, het Repertorium heeft opgehouden te bestaan.

Dit zijn de voorwaarden van de ontslagbrief van het ontslag van burger Barras.

Burger President: Na deelname in publieke zaken

alleen vanwege mijn passie voor vrijheid,

Ik heb ermee ingestemd om het ambt van hoofdmagistraat te delen..."

Wat is er aan de hand?

Het ontslag van Barras is door parlementariërs.

Ze hebben de wet overtreden!

Wat hebben ze gedaan met het glimmende Frankrijk dat ik je heb nagelaten?

Ik verliet een land in vrede en Ik vond het in oorlog!

Dit kan zo niet doorgaan! Laat me uitspreken!

Al drie jaar lang, worden we geregeerd door despotisme.

Maar we willen de Republiek.

De Republiek gebaseerd op de principes van gelijkheid,

van moraliteit, van publieke vrijheid, van politieke tolerantie!

Algemeen! We juichen uw woorden toe!

Maar zweer gehoorzaamheid aan de grondwet van het land,

de enige die de republiek kan behouden!

De Grondwet?

Je hebt haar verkracht op de 18e van Fructidor!

Je hebt haar verkracht op de 22e van Floreal! Je hebt haar verkracht op de 30e van Pradeal!

Ik heb de indruk dat er een bloedbad komt.

Daar is hij, veilig en wel.

Hij heeft dat bevolen om zijn broer uit te sturen.

Het is zielig! Ze eisen dat ik om mijn broer uit de wet te houden!

De redder van het vaderland!

Ik verwerp de tekens van de magistratuur van het volk!

En ik sta als verdediger van degene degene die ik moet opofferen!

We zijn getuige van een snelheidsrace,

- tussen twee broers... - Die jaloers zijn.

Precies.

We moeten er helemaal voor gaan. Ik kom dichterbij. Ik zal je zien.

Generaal! En jullie, soldaten!

De voorzitter van de Raad eist dat u geweld gebruikt!

En wat mij betreft, ik zweer je dat ik mijn eigen broer zal doden. Ik zal mijn eigen broer vermoorden,

als het ooit de vrijheid van de de vrijheid van de Fransen.

Murat!

Ga ervoor!

Volg mij!

Haal dat tuig hier weg!

Lefebvre!

Vang er een paar.

Hier komt het.

- Het is niet gemakkelijk geweest. - Maak je geen zorgen...

Er zijn geen woorden voor de bewondering en emotie

voelen we ons bij zijn prestatie.

In 5 minuten hadden we een soort parlement geïmproviseerd,

tegelijk smaakvol en komisch.

- Geen tijd te verliezen - Het werk van je broer is bewonderenswaardig.

- Om nog maar te zwijgen van Murat... - Ah, er is geen vergelijking mogelijk.

Hij joeg ze op als mamelukken.

Murat, herinner je je die nacht toen we over je liefdes spraken?

Je hebt maar één naam genoemd, Caroline's.

En hij gaf me geen antwoord.

Ik heb eerder geen "nee" gezegd. Haar een echtgenoot geven is belangrijk.

Het kiezen van een zwager is veel belangrijker.

- Vanmiddag zeg ik ja. - Wil je dat?

Ja, echt waar.

- Mag ik... - Natuurlijk.

We zullen een consulaat vormen. Dat zal geen argwaan wekken.

Lucien Bonaparte, kom en omhels je broer.

- Het is niet nodig... - Ja, ja, ja, ja...

Naar binnen! We hebben er maar dertig gevangen.

Dat is meer dan genoeg!

Zit je in een klooster?

Bonaparte bracht haar hier om te leren lezen en schrijven.

- Hij heeft ja gezegd! - Oh, wat hou ik van je!

Ik ook, ik aanbid je!

En onder deze voorwaarden openen we de zitting.

- Je was erbij, lieg ik? - Nee, helemaal niet.

Artikel 1. Het Repertorium wordt hierbij opgeheven.

Artikel 2. De grondwetgevende vergadering houdt op te bestaan,

maar de grondwet blijft van kracht.

We moeten hem vanavond meenemen naar de première van de nieuwe opera.

- Hij zei dat hij zich niet wilde laten zien. - Ja, maar nu is alles veranderd.

Bijgevolg wordt een consulaat opgericht, bestaande uit 3 leden:

- Abt Sieyès. - Burger Roger Ducos.

En generaal Bonaparte.

De drie consuls zullen bij toerbeurt het voorzitterschap.

In alfabetische volgorde.

Frans,

leg de eed van trouw bij ons af de eed van trouw

de ene en ondeelbare Republiek,

gebaseerd op vrijheid, gelijkheid...

- Wat? - Niets.

Frans...

La Victoria, zingen,

opent de weg.

Vrijheid leidt onze stappen.

Tirannen, daal af in jullie graven.

De Republiek roept.

We moeten winnen of sterven.

Een Fransman moet ervoor leven.

En voor haar moet een Fransman sterven.

Een Fransman moet ervoor leven.

En voor haar moet een Fransman sterven.

Hij keerde snel terug naar Italië, waar hij de beslissende overwinning bij Marengo behaalde

aan het hoofd van zijn leger, dat hij die dag doopte met een naam

die het verstrijken van de tijd zou overleven van tijd: "La grande armée".

Bij zijn terugkeer nam hij een beslissing die historisch gezien zijn belangen diende.

Ga je gang, wees niet bang.

Wacht even! Rustig! Zeg M. De Bourrienne hier te komen!

Lees mijn mail voor, Bourrienne, alsjeblieft.

Ik denk dat de aard van deze brief u zal verrassen, mijn generaal.

Het werd hem toegestuurd door koning Lodewijk XVIII, of beter gezegd door de graaf van de Provence,

- verbannen in Westfalen. - Ga je gang en lees het me voor.

Wat je gedrag ook is, mannen zoals jij inspireren nooit zoals jij nooit onrust veroorzaken.

Jij weet als geen ander de behoefte aan kracht

om het geluk te bereiken van een grote natie.

Door Frankrijk te redden, heb je de eerste wens van mijn hart vervuld.

Als hij het aan zijn koning teruggeeft, zullen toekomstige generaties zijn nagedachtenis vereren. zullen zijn nagedachtenis vereren.

Generaal, Europa kijkt naar u, glorie wacht op u en ik voel ongeduld

voor het herstellen van vrede voor mijn volk. Lodewijk XVIII."

Ongelooflijk, inderdaad.

Schrijf, want ik kan die brief onbeantwoord laten:

Ik heb uw brief ontvangen, Monsieur.

Bedankt voor je oprechte woorden.

Maar hij mag niet terugkeren naar Frankrijk.

Het zou een parade met meer dan 500.000 lijken.

Offer daarom je belangen op

voor de rust en het geluk van Frankrijk. geluk van Frankrijk".

Nog drie knipjes,

nog een laatste keer met de kam, en er verscheen een nieuwe man.

Opeens, vond er een totale transformatie plaats.

Zijn gedrag was buitengewoon vanaf die dag.

Het ging door een lange periode van periode van stilte en,

omdat niemand durfde te vragen wat hij dacht,

zich kon onthouden van vertrouwelijkheden.

Maar wat niemand begreep, zelfs Josephine niet,

was dat hij het uniform droeg van kolonel, hij die generaal was en,

en bovendien eerste Consul. Hier is nooit een verklaring voor gegeven door nooit enige verklaring hiervoor gegeven.

Vier jaar lang bleef zijn houding voor iedereen een mysterie,

behalve Fouché en ik, die geen geen twijfels hadden.

Hij werkte 15 tot 18 uur per dag.

Nee, laat niemand binnen!

Begiftigd met een fabelachtige intelligentie, Hij begreep en raadde alles.

Op een dag sprak hij deze woorden, die hem treffend beschrijven:

Ik bestel

of ik zwijg.

Je moet er zeker van zijn dat ze gehoorzamen om zoiets te zeggen.

Het maakte zijn figuur noodzakelijk, het Burgerlijk Wetboek te herzien,

en het Legioen van Eer.

Ik weet dat dit onderscheid rammelen.

Maar met rammelaars worden mensen geregeerd door rammelaars,

civiel of militair.

En hij werd onmisbaar, waardoor Frankrijk een onoverwinnelijk leger.

Eindelijk brak de grote dag aan en de gebeurtenis waar ik op had gewacht vond plaats.

Aangezien er nog vijf minuten over zijn, Laten we er het beste van maken. Schrijf:

Aan Zijne Majesteit de Tsaar, Keizer van Rusland:

Uwe Hoogheid... Ik breng Your Majesty's kennis...

De senaatsdelegatie.

Een ogenblikje. Mijn zwaard.

Dank je, Rustan.

Eerste Consul, dit zijn de voorwaarden van het besluit

genomen door de Senaat.

Artikel 1: De regering van de Republiek is toevertrouwd aan een Keizer,

met de titel van "Keizer van de Fransen".

Artikel 2: Napoleon Bonaparte, eerste huidige Consul van de Republiek,

is de keizer van de Fransen.

Artikel 3: De keizerlijke waardigheid is erfelijk,

door rechtstreekse, natuurlijke en wettige afstamming en wettige afstammelingen van Napoleon Bonaparte,

van man op man, in volgorde van geboorterecht,

en de eeuwige uitsluiting van vrouwtjes en hun nakomelingen.

Artikel 4: Napoleon Bonaparte kan kinderen en kleinkinderen adopteren

van zijn broers Joseph en Louis Bonaparte.

Adoptie is verboden voor Napoleons opvolgers

en hun nakomelingen.

Met diepe emotie, laat ik de de notulen in handen van Uwe Majesteit.

Hem op dit moment proclameren, voor de glorie en het geluk van de Republiek:

Napoleon, Keizer van de Fransen.

Alles wat bijdraagt tot het welzijn van het vaderland

zal worden gekoppeld aan mijn geluk.

Ik accepteer elke titel die u nuttig acht nuttig acht voor de glorie van de natie.

En ik leg aan de goedkeuring van het volk voor de voorwaarden van de verklaring

die het net heeft afgerond.

Wie stemde tegen?

Slechts één persoon, Uwe Hoogheid: Lazard Carneau.

Het is een gedistingeerde uitzondering.

Uwe Hoogheid, Brienne...

Ik dacht erover na.

Maar laten we terugkeren naar de brief aan de tsaar. Hoe begon die?

Ik breng naar Your Majesty's van Uwe Majesteit..."

Nee, ik begin opnieuw.

Hij schrijft: "Mijn koninklijke broeder, Ik breng onder uw aandacht...

En zodat niemand van ons, in het aangezicht van zo'n gebeurtenis,

zou het in ons opkomen om onze verbazing uit te drukken,

besloten om ons te bedekken met eerbewijzen en pompeuze titels.

Na het herstellen van de waardigheid van de titel van maarschalk van Frankrijk,

18 benoemd op dezelfde dag: Augereau, Massena, Kellermann,

Lefebvre, Ney, Murat, Bemadotte, Lannes, Berthier, Davout...

- Maar Prince... - Vertel het me.

Ga je niets zeggen over de executie van de hertog van Enghien?

- Het was een misdaad, nietwaar? - Erger dan een misdaad, mevrouw.

Het was een vergissing. Maar de keizer kon het weinig schelen.

Hij bereidde een meesterzet voor.

Hij nodigde de paus uit naar Parijs om hem tot keizer te kronen.

En die uitnodiging was een beetje als een oud gebod.

Ieder van ons bereidde zich voor in de schaduw.

Fouché geloofde altijd dat een stropdas alles oploste.

We werden gedwongen om weelderige kostuums te dragen naar de smaak van de keizer,

om nog maar te zwijgen van die van hemzelf.

Mijn vrouw is zoals ze is, mijn vriend.

Ik sta niemand toe om de geringste observatie te maken.

Ze was een wasvrouw en ze schaamt zich niet. En ik schaam me ook niet.

Ze bewaart in een kledingkast de jurken die ze al 20 jaar draagt.

De eerste was een uniform, want ze de wasvrouw van ons bedrijf was.

Alle anderen zijn bescheiden.

En de laatste is erg mooi.

Maarschalk Lefebvre!

Als je adverteert, is dat omdat hij het erop heeft gezet.

- Wat vind je van mijn jurk? - Prachtig.

- Is dat niet zo? Meneer Rémusat. - Madame Lefebvre.

M. Rémusat, ik zou graag de maarschalk alleen spreken.

Dat is zo opgelost. Ik zal vertrekken.

Ik dank u.

- Tot later. - Tot later.

Ik wilde met je praten.

Terwijl ik de jurk paste, keek ik naar mezelf in de spiegel.

En ik heb over veel dingen nagedacht.

Ik herinnerde me dat ik vroeger een wasvrouw en een gewone vrouw was.

En ik zei tegen mezelf: "Was jij een wasvrouw? Dat is ongelooflijk!".

"Omdat je eruit ziet als een dame! Voor maar één reden!"

"Je hebt onderscheid! Je hebt manieren!"

Niets meer dan dat. Waarom lach je? Heb ik geen gelijk?

Ja, ja.

Wil je dat ik je help met je kleren?

Ik kan je advies geven, zodat er als een echte heer uitziet.

Nee, ik dank u.

En je kunt maar beter weten hoe ze je noemen.

- Wat? Maarschalk Lefebvre? - Nee.

- Madame Lefebvre? - Nee.

- Hoe dan? - Madame Brutaal.

En waarom? Moet ik onder de indruk zijn?

Nee, ik wilde je alleen je wat advies geven.

- Ik vertelde het je voor je eigen bestwil. - Natuurlijk.

De andere nacht, in het huis van Roger Ducos, een oude edelman, weet je,

van de adel van weleer, sprak hij met mij met aandrang over zijn voorouders.

"Mijn voorouders hier, mijn voorouders daar ..."

Als je hem weer ziet, zeg hem dan: "Ik mag dan illustere voorouders hebben.

Maar Lefebvre heeft al een roemrucht verleden".

En je zult toevoegen:

Om illustere voorouders te hebben moet je ergens beginnen...".

Niemand was op de hoogte van de uitzonderlijke gebeurtenis die

vond plaats op 25 november.

In Fontaine-Bleau wilde de keizer wilde 's middags gaan jagen.

Bij La Croix de Saint-Herem, verscheen er plotseling een koets.

Ze hadden afgesproken dat de ontmoeting ter plekke zou plaatsvinden.

En om het op een wonder te laten lijken,

de soevereine paus en de keizer zouden een grote verrassing veinzen.

Ze deden het allebei vrijwillig, als een komedie.

Zijne Heiligheid Pius VII had niet verwacht de behandeling die hij zou krijgen van Napoleon

in de jaren daarna, als een tragedie.

Op 2 december vond de kroning plaats, vereeuwigd door David. de kroning, vereeuwigd door David.

Maar Prince, vertel het ons,

Hoe kan het dat David, in het kroningsschilderij,

om de moeder van de keizer in het midden van het doek te plaatsen,

toen hij, zoals iedereen weet, in Rome was? in Rome was?

Dat komt omdat David een groot kunstenaar was, geen historicus.

Het is 1804 en Napoleon heeft geen tijd zonder ten strijde te trekken.

Hij geeft zijn idee om Engeland aan te vallen op en richt zijn kanonnen op Oostenrijk.

Na het vereeuwigen van zijn hoed met een eenvoudig gebaar,

verlaat Parijs om zes uur 's ochtends op 24 september 1805.

We zullen proberen in hun voetsporen te treden.

Na de overwinning bij Donauwerth, neemt hij het bevel over de strijd.

Murat proeft weer glorie glorie in Wertingen.

Na het vernemen van Ney's overwinning, geeft hij het bevel om de stad Ulm met kanonnen te bestoken.

Stuur een onderhandelaar om de opperbevelhebber

van de Oostenrijkse troepen om te capituleren.

Op de 19e, om acht uur, vond de capitulatie plaats.

En de volgende ochtend, in Ney's aanwezigheid,

33.000 gevangenen paraderen en leggen hun wapens aan de voeten van de keizer. hun wapens aan de voeten van de keizer,

samen met 40 vaandels en 60 kanonnen.

Deze nieuwe overwinning moedigde Napoleon Napoleon om de oorlog voort te zetten.

De volgende strijd zal onze toekomst bepalen.

Ik vertrouw het commando van de linker linkerflank aan maarschalk Lannes.

Rechts maarschalk Soult. Vanuit het midden, maarschalk Bernadotte.

En van de cavalerie als geheel Prins Murat.

Murat, ik vraag je je mond te houden!

Generaal Suchet's divisie zal rechts van maarschalk Lannes.

Murat's cavalerie zal Kellermans troepen voor zich hebben.

De zon is bij ons.

Val de vijand aan en keer zegevierend terug.

- Ik groet u, heren. - Lang leve Frankrijk!

Zes uur 's avonds, de overwinning van Austerlitz

werd beschouwd als een voldongen feit.

Soldaten,

Ik ben tevreden over jou.

Op de dag van Austerlitz,

je hebt alles gerechtvaardigd Ik verwachtte van je brutaliteit.

Je hebt je adelaars versierd

met onsterfelijke glorie.

Wanneer alles wat nodig is

om de welvaart en geluk van ons vaderland

is bereikt,

Ik breng je terug naar Frankrijk.

Daar zul je het voorwerp zijn van al mijn aandacht zijn.

Mijn volk zal je ontvangen met enthousiasme.

En het zal genoeg voor je zijn om te zeggen: "Ik was bij de slag om Austerlitz",

dat ze op je reageren: "Daar gaat een dappere man".

- Teruggekeerd naar Parijs op... - 20 oktober.

- Dank je. Ga je nu weg, Bourrienne? - Ja, dat ga ik.

Goedenavond. Neemt u alstublieft plaats.

De kwesties die ik nu ga bespreken zijn uiterst ernstig.

Mijn idee was om met elk van hen afzonderlijk te praten,

maar ik kan de breuklijnen niet negeren die tussen jullie bestaan.

Ik heb besloten om jullie samen te brengen en jullie bij te praten over

de beslissingen die ik heb genomen.

Niemand kan er prat op gaan een familiegevoel zoals het mijne.

José, jij bent de oudste, dus ik begin met jou.

Toen je de troon besteeg, noemde ik je prins.

Vandaag benoem ik je tot koning van Napels.

- Waarom? - Wat bedoel je met waarom?

Je geeft me een groot bewijs van vertrouwen van vertrouwen waarvoor ik zeer dankbaar ben.

Maar wat doen Julia en ik op een buitenlandse troon?

- Hoezo buitenlander? Ik ben koning van Italië! - Dat klopt, neem me niet kwalijk.

Luciano. Ik noem je Prins van de Hond.

Ik zal nooit vergeten wat je deed voor mij op de 18e Brumaire.

Helaas ben je een een huwelijk dat mij berooft

van het geluk om u de kroon van Spanje te geven.

- Maar... ik heb nergens om gevraagd. - Nee. In feite heb je nergens om gevraagd.

Maar het belangrijkste is dat het Rijk een geldig nageslacht.

Omdat Jozef geen mannelijke nakomelingen heeft mannelijke nakomelingen heeft, gaat de opvolging over op uw zonen.

Nou, het lijkt erop dat ik ze niet ga krijgen.

Ik weet zeker dat het Josefina is die ze niet aan mij kan geven.

Als ik nog steeds niet weet of ik moet scheiden, komt het hierdoor.

Luciano, ik vraag het je voor de laatste keer.

Scheid, trouw met de dochter van een koning en houd je vrouw als je minnares. en houd je vrouw als minnares.

Een oneervol voorstel voor haar en mijn kinderen. Ik wijs het af.

Morgen krijg je een paspoort voor de VS.

Goed, Uwe Hoogheid.

- Louis, ik benoem je tot Koning der Nederlanden. - Ik ben u zeer dankbaar.

Jerome, aangezien je hebt ingestemd met het afbreken van je huwelijk met Miss Patterson,

en trouwen met de Groothertogin Hertogin van Württenberg,

zul je de koning van Westfalen zijn.

Blij met deze grote eer, Ik ben u zeer dankbaar.

Hoe zit het met ons?

- Wie zijn wij? - Murat en ik.

- Murat is maarschalk van Frankrijk. - Ja, hij is...

- Is dat niet alle titels waard? - Ja, dat is het zeker.

- Murat, blijf achterdochtig. - Jij?

Nee, van jezelf.

En onthoud, zodat dit geen obsessie is,

weet je nog dat je in 1793 je Marat genoemd wilde worden,

om eer te bewijzen aan een revolutionair.

Moge het je niet deren om niet in de adelstand te komen.

Marshal zijn is prima, dat betwist ik niet. Maar hoe zit het met mij? Ik heb niets.

- En ik ben je zus. - Dat ben ik ook en ik claim niets.

- Heb ik geen rechten? - Ja, maar die van jou zijn anders.

Je bent getrouwd met buitenlanders, Borguesse en Bacciochi,

terwijl Murat Frans is.

Beste Murat, als je de troon van Napels, geef ik hem aan jou.

Geef de geschenken die ik je geef niet weg! En wees heel voorzichtig, Jozef.

Wees niet zo onvoorzichtig om me tegen te werken.

Vlucht voor mijn vijanden in plaats van in plaats van ze te verleiden!

Ga niet naar Mme de Staël! Verspil je tijd niet met Bernadotte!

Beveel je dochters om mij Keizer te noemen en niet Consul!

Je kunt een democratische democratische geest hebben, maar ik geef je geen

twee miljoen per jaar voor u om in staarten en mutsen.

En dat geldt voor iedereen! De raison d'état

is nooit vreemd aan mijn beslissingen!

Ik heb alle reden om je koning van Napels te maken!

En Jérome En Louis!

- Dat weten we. - Dat weerhoudt ons er niet van om verrast te zijn.

Jérome is altijd de favoriet van de keizer.

Als je denkt dat Jérome zijn jasje opgeeft voor een troon zijn jasje voor een troon,

- Je hebt het mis. - Niemand vroeg om jouw mening!

Het is alsof ik jou heb geweigerd om de erfenis van onze vader te ontvangen.

Zeg welterusten en praat ergens anders over.

We zullen zien.

Misschien, misschien.

Later.

Wat jou betreft, geef een voorbeeld van waardigheid.

Onthoud je van frivole genoegens die het hart aantasten en de staat schaden. het hart aantasten en de staat schaden.

- Goedenavond, Monsieur. - Goedenavond, Monsieur.

Neem me niet kwalijk. Goedenavond, Uwe Hoogheid.

- Ik ben niet nerveus, maar... - Jij niet?

Nee, helemaal niet. Wat me opvalt wat me opvalt is je gelijkenis.

- Met wie? - Met jezelf.

Het is verbazingwekkend dat jullie zo op elkaar lijken.

Jouw imago is overal. Er is niemand bekender.

- Hoe heet ze? - Eleonor. Maar ik kan het veranderen.

- Eleonor, niets anders? - Nee, Denuelle.

En er is meer: Denuelle De la Plaigne.

Het lijkt erop dat ik de dochter ben van de beroemde auteur ben, maar hoe weet ik dat?

- Getrouwd? - Gescheiden.

- Zien jullie elkaar nog? - Vijf minuten per maand.

Het zijn de gevangenisregels.

- Ah, is hij... - Ja, gevangen. Hij is een schurk.

Met een goed hart, maar toch een schurk.

Mag ik daar zitten?

- Op deze stoel? - Nee, op je knieën.

- Vind je me mooi? - Heel mooi.

Dan...

Ze zeggen dat je ongeduldig bent. Verander je gewoontes niet omwille van mij.

Het zou grappig zijn als een man gewend is orders te geven

ze zou ontvangen van een meisje als ik.

Kus mijn nek.

Knoop mijn jurk los.

Je hebt het gedaan! Oh, wat aardig!

Maar we zijn niet hier om plezier te maken.

Op 25 september 1806 vertrok hij weer, met Pruisen als zijn Pruisen als zijn doel.

Op 14 oktober ontmoet hij het Pruisische met het Pruisische leger bij Jena.

"Mijn lieve Josefina, mijn zaken gaan goed.

Met Gods hulp zal de situatie verschrikkelijk worden voor de koning van Pruisen,

voor wie ik persoonlijk sympathie heb persoonlijk, omdat hij goed is.

De keizer krijgt van Pruisen een buit van 159 miljoen frank.

De Pruisische prins overhandigt hem symbolisch overhandigt hem symbolisch de sleutels van de stad.

Op 20 december is de keizer in het kasteel van Pultusk.

- Wat is er aan de hand? Je lijkt opgewonden. - Ik heb een goede reden.

Een bericht uit Parijs zal je veel vreugde brengen.

13 december, Mlle. Eleonor Denuelle,

- die je in Parijs hebt gekregen... - Ja, die herinner ik me.

Ze is bevallen van een jongetje mannelijk, die op jou lijkt

prachtig, volgens haar.

Hij vraagt je om hem een naam te geven. En hij wil weten hoe hij die moet aangeven.

Als ik geen vreugdesprongetje maak, is dat omdat het nieuws meer het nieuws ernstiger is dan aangenaam,

Het zou onberekenbare gevolgen hebben.

Als het nieuws waar is.

- Heeft u twijfels, Uwe Hoogheid? - Hoe kunt u dat niet?

Als mijn moeder het kind ziet, zal ik je vertellen wat ik denk.

Een mooi meisje, die Eleonor.

Maar ongeschoold en met de hersenen van een mug.

Hij deed iets buitengewoons.

Hoe hij zich verveelde bij mij, terwijl we de liefde bedreven,

volgde de bewegingen van de slinger met de duim van zijn rechtervoet de bewegingen van de slinger

die aan de muur hangt.

Een uur met keizer Napoleon I was te veel voor haar. was te veel voor haar.

- Ik heb het maar drie keer gezien. - Eén keer is genoeg om...

Ja, daar zijn we het over eens. En daarom onthoud ik me liever van stemming.

Schrijf.

"Dat het kind wordt verklaard kind van mevrouw Eleonor Denuelle

en van een afwezige vader.

Dat een bedrag van 20.000 francs onmiddellijk aan hem wordt overhandigd. een som van 20.000 francs".

En wat de naam betreft, het zou kunnen...

- De jouwe? - Nee, niet zoiets.

- Wat dacht je van de helft? - Hoe bedoel je, de helft?

Léon.

Ja, Léon, ik vind het leuk.

Laten we hier niet opnieuw bij stilstaan.

Maar hij kon het nieuws,

waardoor de arme Josephine in groot gevaar bracht.

Tegelijkertijd besloot de tsaar om Polen over te nemen,

onder het valse voorwendsel het te verdedigen.

Op mijn advies beloofde hij om Polen te beschermen. En hij benoemde mij tot gouverneur.

Zij kwamen bijeen in Warschau op 2 Januari, en met het oog op de nominatie...

Ik boog.

Ik groet u, gouverneur van Warschau. Tevreden met je nieuwe positie?

Ja, Uwe Hoogheid. En ik hoop mezelf waardig te bewijzen.

Het dient als een voorbode van Zijne Majesteit's gevoelens

naar Polen, dat niet langer op de kaart van Europa,

en waarnaar de eenheid moet worden hersteld, zoals het voor ons nodig kan zijn,

- om ons te beschermen tegen de Kozakken. - Polen, Polen...

Er is iemand die haar goed kent.

Het staat in de woonkamer.

- Zal ik hem vragen om met ons mee te gaan? - Graag.

Mevrouw Gravin Walewska.

Uwe Hoogheid, in de naam de hemel, bevrijd Polen!

Uwe Hoogheid, zorg voor alle Polen!

Roep jezelf uit tot koning van Polen en je zult de harten van de Polen winnen!

- Ik wil het graag nog een keer zien. - Ja, je zult haar weer zien.

Donderdag, als dat goed is.

Ik hou erg van Polen.

En zoals je kunt zien, is het niet zo klein als je dacht dat het zou zijn.

Zijn zakken zitten altijd vol vrouwen.

U bent laat, Madame.

Ze draagt een lauwerkrans, geen juwelen sieraden en haar jurk is wit.

Je weet dat keizer Napoleon er de voorkeur aan geeft dat vrouwen

in roze en veel meer laag uitgesneden.

De interim-regering van mijn land heeft me gevraagd om

mij ter beschikking te stellen van keizer Napoleon.

Ik denk dat ik me gekleed heb op een manier geschikt voor zo'n offer.

Mevrouw Gravin Walewska.

Hoe?

Ik heb niet verborgen voor deze vrouw de gevoelens die ze in mij opwekt!

En sinds twee dagen geleden, heb ik elke avond op je bezoek gewacht!

Tevergeefs.

Ik heb hem hartstochtelijke brieven geschreven, haar boeketten bloemen gestuurd,

Ik heb hem bewonderenswaardige juwelen gegeven. En hij heeft me alles teruggegeven.

Zie je dat hij niet loog toen hij de adel van dit kleine land prees? de adel van dit kleine land?

Ik raad je aan om het niet meer te doen!

Op een dag heb ik me voorgenomen nooit tegen je te liegen

zonder je de dag ervoor te waarschuwen.

Maar als Polen, onder uw bevel, zijn onafhankelijkheid niet terugwint...

Wat gaat er gebeuren?

Kom op, spreek!

Het zal het begin van het einde zijn.

Mevrouw Gravin Walewska.

- Zoals je kunt zien, is mijn jurk roze. - Waarom ben je van gedachten veranderd?

- De eerste keer dat hij me uitnodigde om te komen... - Hij wilde niet komen.

Ik zou voor mijn land gekomen zijn. I Ik vond het niet leuk dat het tuig was.

De tweede keer, in mijn hart, was het eerst mijn land en toen jij.

- De derde? - Jij en mijn land.

En vanavond?

Ik ben alleen voor jou gekomen.

Van verovering naar verovering, behaalt de keizer de overwinning bij Eylau.

Vijf maanden later, op 19 juni 1807 1807, was hij in Tilsit.

En op de 25e, op een boot op dezelfde afstand van de van de twee oevers van de rivier de Niemen,

de keizer ontvangt de tsaar, voor wie hij

een bijzondere voorliefde, en kort daarna de koning van Pruisen.

Zo eindigt de oorlog. Op 8 juli wordt de vrede getekend.

Gedurende 15 dagen zullen de drie vorsten bij elkaar thuis dineren

met gemak en hartelijkheid.

We vonden deze broederlijke alliantie zowel verrassend als verheffend,

na de bloedige gevechten die hadden gevechten die hadden plaatsgevonden.

Op 26 juli is de keizer in Saint-Cloud. Hij werkt, beveelt, verordonneert.

Bourrienne!

Sorry dat ik je stoor. Kijk hier eens naar.

Sluit 17 theaters, kent pensioenen toe, organiseert de Rekenkamer...

Als je je een meisje herinnert de dag ervoor, stuurt het je de

die haar de volgende dag te wachten staat.

Vastgesteld op 3.530.000 frank 3.530.000 frank voor uitgaven geheime politie.

Niets ontsnapt aan hem, alles gaat door zijn handen.

M. De Barbet-Marbois, Minister van Financiën, is in de kamer.

Uwe Hoogheid, u bent gearriveerd Mlle. Delacroix is aangekomen.

- Delacroix? - Dat jonge roodharige meisje wiens...

- Is ze echt roodharig? - Oh, Uwe Hoogheid!

- Laat hem in mijn kamer komen. - Hij is er al, uwe hoogheid.

Wacht op mij.

Wat betreft de betalingen aan de kerk, dat vind ik walgelijk.

We mogen de armen niet beroven van dat wat hen troost uit hun armoede.

Laat M. De Barbet-Marbois binnen.

- Mlle. Delacroix vraagt... - om zich uit te kleden.

De minister van Financiën.

Ik moet u vragen om me je portemonnee terug te geven.

Ik doe dit uit overwegingen overwegingen met betrekking tot het welzijn van mijn dienst.

- Uwe Hoogheid, Mademoiselle... - Laat hem gaan liggen.

Ik heb ze gewaarschuwd. Alle betalingen moeten gedaan worden

in opdracht van mijn ministers.

Ik hoop dat Uwe Majesteit beschuldigt van diefstal.

Ik heb het liever. Corruptie heeft een limiet, domheid niet.

- Mademoiselle Delacroix... - Laat haar gaan!

22 september, vertrekt hij weer.

De beslissing om te scheiden is al genomen en Napoleon belooft te informeren

aan de keizerin voor het afscheid.

Maar er zijn vrouwenblikken die het hart doorboren,

vooral wanneer ze zich van alles bewust zijn

en ze willen het niet horen.

Prins.

- Ben je niet vergeten dat in Spanje... - Nee, Madame, nee, nee.

Ik ben niets vergeten.

Laat me het levensverhaal van de keizer vertellen van de keizer op mijn eigen manier.

We laten alles weg dat door de tijd zal verdwijnen.

Maar toch, Trafalgar...

Laat Engeland dat onthouden!

Vanaf dit punt, worden gebeurtenissen in gang gezet.

Na Essling concentreert de keizer zijn troepen op het eiland Lobau.

Na het opblazen van de Donau bruggen, herziet hij zijn troepen met Murat.

Verschrikkelijk nieuws onderbreekt hun vreugde.

Maarschalk Lannes, ernstig gewond, heeft beide benen laten amputeren.

Sir Marshal, Sir Marshal! De Keizer.

Je zult het overleven, mijn vriend, je zult het overleven.

Reken op mij, Uwe Hoogheid. Ik wil nog steeds nuttig zijn

naar Frankrijk

en Hare Majesteit.

Uwe Hoogheid... Uwe Hoogheid...

Genoeg is genoeg!

Ondanks het advies, bereidt hij zich voor op Wagram.

Ga door de lijnen en geef elk het doel aan.

Adviseert M. Dino, praat met McDonald, bezoekt Massena,

die de dag ervoor gewond was geraakt, en die zijn troepen in een paardenkoets herziet.

6 juli 1809. Wagram.

Een duizelingwekkende overwinning die begint met de grote prestatie van generaal Flahaut.

De strijd eindigt op de avond van dezelfde dag.

Als de nacht valt rust het "Grande Armée" uit.

En wat doet de keizer?

Slaapt.

Na 60 uur te paard te hebben doorgebracht, uitgeput door vermoeidheid,

het valt onder de schaduwen van de granaatappelbomen van de granaatappelbomen,

Hij gaat op het gras liggen en valt in slaap.

Zodat hij het niet koud krijgt, zijn soldaten

ze zetten een piramide van trommels op een piramide van trommels.

Beschermd tegen de kou en de vijand, slaapt Napoleon met zijn leger.

Het zou mooi zijn als de oorlog op een mooie dag zou eindigen.

Als de oorlog voorbij is, de oorlog,

Ik zal mijn moeder weer zien, als de goede God het wil.

Als de oorlog voorbij is, Ik die geen moeder heb,

misschien zie ik het ook,

als God de Vader mij naar het paradijs stuurt.

Als de oorlog voorbij is, als de Oostenrijkers,

de Russen en de Pruisen zijn op de grond.

Het zou mooi zijn als eindelijk burgers militairen worden,

en verklaarden elkaar de oorlog, om zichzelf een beetje af te leiden.

Het zou mooi zijn als de oorlog op een mooie dag zou eindigen,

op een mooie dag...

Als hij wakker wordt, benoemt hij maarschalken MacDonald en Marmont aan.

De wapenstilstand met Oostenrijk wordt binnen 24 uur getekend.

Terug in Parijs ontvangt hij nieuws uit Warschau dat zijn hoop vervult.

Gravin Walewska is bevallen van een jongen een jongetje, Alexander gedoopt.

Schrijf dit:

"Decreet dat gravin Walewska's zoon Walewska 170.000 francs krijgt.

Aan de andere kant, dat de zoon van Mme. Eleonor Denuelle

ontving, in zijn eerste jaar, 20 aandelen van de Orleans Channels.

Ten slotte, dat de heer Pallapra de controle krijgt over de financiën van Cambalose,

op voorwaarde dat hij het kind het kind erkent dat zijn vrouw mij heeft gegeven".

Dat de keizerin niets weet van dit alles.

Hij zou me vragen om een van deze kleintjes te adopteren.

Maar Josefina staat op het punt van het plegen van een onvoorzichtigheid.

Ga je gang.

Ik wil niet dat mijn man zich voorstelt dat ik

zijn onbespreekbare en voortdurende ontrouw.

Ik ontvang talloze vrouwen die me op de hoogte houden.

Dat is hoe ik hoorde over uw met Mme Duchatel.

Van uw schandalige schandalige relatie met Mme Fourès,

die zich kleedde als een man.

Ik ben me ook niet onbewust van je affaire met Grassini, de Italiaanse zanger.

We kunnen praten over mijn goede vriendin Carlotta Brantano.

Ze vertelde me veel dingen, zoals hoe ze nooit haar kousen of handschoenen uitdeed,

omdat je hun vingers niet lekker vond.

Kunt u me eindelijk over mevrouw George.

Of praat je liever over Gravin Walewska?

Vanavond niet?

Nou... laten we het een andere keer doen.

Echtscheiding...

Echtscheiding...

Echtscheiding...

En zo kwam zijn laatste uur.

Hare Majesteit, de Keizerin.

"Met de toestemming van mijn doorluchtige echtgenoot moet ik verklaren dat,

door geen hoop te hebben kinderen te krijgen die kunnen

om tegemoet te komen aan de behoeften en belangen van van Frankrijk, geef ik u met genoegen

de grootste test van trouw en toewijding van toewijding die ooit is gegeven.

Ik herken al zijn goedheid. Het was zijn hand die mij kroonde,

en van de top van zijn troon, Ik heb alleen ontvangen

getuigenissen van genegenheid en liefde van het Franse volk.

Ik denk dat ik deze gevoelens herken door in te stemmen met de ontbinding van

een huwelijk dat momenteel een obstakel vormt voor het welzijn van Frankrijk. een obstakel voor het welzijn van Frankrijk".

"De ontbinding van mijn huwelijk zal de de gevoelens in mijn hart niet veranderen.

De keizer zal altijd in mij zijn beste vriend hebben.

Ik weet dat deze daad, uitsluitend veroorzaakt uitsluitend door politiek

en voor de grote belangen, heeft zijn hart bevroren".

Dat is het. We voelen ons glorieus,

voor het offer dat we gaan brengen.

Vervolgens ging hij naar het kasteel van Malmaison, dat hij van de keizer had gekregen.

Ik had nog nooit zo'n wreed moment meegemaakt.

En toch, geloof me is het onmogelijk om geduldiger te zijn.

Het is nu 11 jaar geleden, in Caïro, Junot me een stukje informatie gaf

- waar ik hem niet om gevraagd had. - Hij heeft me nooit vergeven.

Nooit.

Hij noemde me Hertog van Abrantes gewoon om mijn naam te vergeten.

Hoe zit het met de nabije toekomst?

- Genoeg over echtscheiding! - Laten we het over het huwelijk hebben!

Heren, ik twijfel, tussen verschillende prinsessen.

Minister van Buitenlandse Zaken, moeten we ons tot u wenden.

Uwe Hoogheid, u moet niet aarzelen. Ik ken uw bewondering

door de jonge zus van de tsaar, maar een alliantie met Moskou

zou Duitsland, Oostenrijk en Engeland alleen maar tegen zich in het harnas jagen. Duitsland, Oostenrijk en Engeland.

Dan de Oostenrijker.

- Hoe ziet ze eruit? - De Oostenrijkse? Maria Luisa?

Betoverend!

Heerlijk.

Prachtig!

Het is geweldig.

- Ik neem het aan. - Accepteer het liever.

Als ik beslis over Marie-Louise, dan ben jij het, Berthier,

die ik naar Wenen zal sturen als ambassadeur.

Huwelijk...

Huwelijk...

- Wat doet het? - Blader door het Burgerlijk Wetboek.

- Op een dag zullen ze zeggen dat het zijn beste werk is. - En zal dat waar zijn?

Misschien niet.

Aartshertogin Maria Luisa is het beste huwelijk.

Beschouwd als als een alliantie.

Als ik eerlijk mag zijn, en als u mij toestaat om om mezelf op een vulgaire manier uit te drukken,

Dat zal ik in werkelijkheid niet voor je verbergen, op zoek ben naar een baarmoeder.

En het was in Wenen dat hij het vond.

Hij is een waar genie.

- Gaat Zijne Majesteit om nog een stuk vragen? - Ja, en ik weet zelfs welke.

Ah, hij weet het.

- Hij is zich van niets bewust. - Nog niet.

- Ik hoop dat je de situatie begrijpt. - Natuurlijk doe ik dat.

Stel je de reactie van Hare Majesteit voor als we een verkeerde beweging maken.

We moeten uiterst diplomatiek zijn.

- Wat heb je aan meneer De Neippert gevraagd? - Dat de "Heroïsche Symfonie" gespeeld zou worden.

De "Heroic Symphony"? Kun je het? Oh, dat klopt!

- Wat heeft hij je net verteld? - Huwelijk, Napoleon...

Ik had het opgedragen aan Bonaparte, meester.

- Hoe? - Hij had het opgedragen aan Bonaparte.

Ah, ja, maar daarna, heb ik zijn naam doorgestreept

en schreef "Heldensymfonie voor een groot man".

Op die manier, kun je raden dat het voor hem is.

- Het is beter. - Natuurlijk is het dat.

Vergeef me.

Op 28 februari is de keizer in Fontaine-Bleau.

Berthier keert terug uit Wenen en huwelijk met Marie-Louise

is diplomatiek overeengekomen. Wordt gehouden op 2 april.

Het is een grote overwinning op Oostenrijk.

Kan een 60-jarige man die met een jonge vrouw trouwt een jonge vrouw, kan hij kinderen krijgen?

Soms, ja.

- En op 70-jarige leeftijd? - Oh, dan, altijd.

Op 20 maart 1811 wacht hij. Waar wacht jij op?

De geboorte van de koning van Rome heeft hem die prestigieuze naam al gegeven.

En niemand kan haar beter vertellen dat het een meisje kan zijn. dat het een meisje zou kunnen zijn.

- Nou? - De levering wordt ingewikkeld.

- Wat gaan ze doen? - We kunnen een van ons verliezen.

Red de moeder. Het is hun absolute recht.

Maar zonder je hoofd te verliezen.

Behandel haar als een winkelier in de rue Saint-Denis.

Ik vraag je te vergeten dat zij de keizerin is.

Hartelijk dank.

Maar uiteindelijk kwam alles goed. Het was een jongen en de moeder was gered.

Een zoon...

Ik ben de gelukkigste man op aarde.

Hartelijk dank.

Hij kon terug naar de oorlog.

- Generaal Caulaincourt. - Wie komt er binnen.

Op 7 september 1812, behaalde hij de briljante overwinning bij de Moskva.

Ik kan geen woorden vinden die groot genoeg zijn, groot genoeg groot genoeg, net genoeg,

nobel genoeg om je moed te beschrijven. beschrijf je dapperheid.

Ik heb ze opgezocht en kwam alleen met namen van steden in mijn gedachten:

Eckmühl, Essling, Wagram, Danzig. En ik wil ze u aanbieden.

Massena, jij wordt prins van Essling. Lefebvre, hertog van Danzig.

Berthier, prins van Wagram. Kellermann, hertog van Valmy.

McDonald, hertog van Taranto. Davout, prins van Eckmühl.

Duroc, hertog van Frioul. Marmont, hertog van Ragusa.

Murat, je bent al koning van Napels en vandaag kan ik het alleen maar bevestigen.

Wat jou betreft, maarschalk Ney, de grote winnaar van de dag,

Ik noem je Prins van de Moskva.

Verwacht er niet te veel van. Als iemand ooit vraagt:

"Hoe gaat het met de prins van Essling? U zult antwoorden dat het goed gaat met Massena.

- Het diner van de keizer. - Kom binnen.

- Nee, Uwe Hoogheid. - Jawel!

Het was het begin van de noodlottige invasie van Rusland. van Rusland. Jij was erbij, nietwaar?

Ja, prins, inderdaad.

In Moskou wachtte hem de meest indrukwekkende verrassing van allemaal. De meest indrukwekkende van allemaal.

Alle inwoners waren verdwenen.

Alle ramen, alle deuren stonden open.

De strijd was niet mogelijk.

En de overwinning die het behaalde zou rampzalig blijken.

In het Kremlin, kon hij zijn ogen niet geloven.

Het meest angstaanjagende spektakel dat ik ooit had gezien: Moskou in vlammen.

De tsaar had besloten zijn meest emblematische stad op te offeren

zodat Napoleon nooit nooit kon zeggen dat hij het had bezeten.

Daar schreef hij een brief aan de tsaar, die hij misschien heeft ontvangen,

maar dat hij nooit antwoordde.

Met niets anders te doen, opende hij zijn portefeuille en haalde er een willekeurige map uit.

Als verder bewijs van de diversiteit van zijn zijn genie, schreef hij in één adem

de "Statuten van de Comédie-Française", die de naam dragen van

"Decreet van Moskou" en dat eeuwenlang van kracht zal blijven. eeuwen van kracht zal blijven.

Daarna vond de terugtrekking plaats.

Verschrikkelijk, onbeschrijfelijk, gigantisch...

En omdat de verantwoordelijkheid op iemand moest vallen,

wilde een ontmoeting met de hertog van Otranto en mij.

M. De Tayllerand-Perigord, Prins van Benevento.

En M. Fouché, hertog van Otranto.

Ik wilde ze zien. Die twee samen.

Fouché...

Je bent een verrader, een bandiet en een dief.

Hij is vergeten dat hij stemde voor de dood van Louis XV.

Ik ben het nooit vergeten.

Het was de eerste dienst die ik Ik verleende aan Zijne Majesteit.

Trek je terug! Je wordt geen minister meer.

- En hij zou moeten worden opgehangen. - Ik deel die mening niet.

Wat u betreft, die hebben samengespannen...

Ik heb alleen samengespannen in de tijden

waarin het de meerderheid van Frankrijk als medeplichtige rekende. Frankrijk als medeplichtige,

en waarin hij zocht naar de gezondheid van het vaderland.

Aan de andere kant is er geen gevaarlijker samenzweerder tegen jou gevaarlijker tegen jou

dan jezelf.

Hij is een dief en een lafaard! Een man zonder geloof!

Het is overdreven, en alles wat overdrijving is onbeduidend.

Jullie geloven niet in God! Voor jou is er niets heilig!

Het is niets anders dan een stuk stront in zijden kousen!

Ja, het is jammer dat hij zo weinig opleiding had.

Hij keerde al snel terug naar de oorlog.

Ondanks de verwantschapsbanden die hem verbond met Franciscus II,

Oostenrijk verklaarde de oorlog aan de keizer, bondgenootschap met Rusland en Pruisen.

Zo werd de wapenstilstand van 1 juni verbroken en begon de oorlog opnieuw. Juni en de oorlog begon opnieuw.

Als je onverschillig bent, Murat, ben je vijandig.

Als je vijandig bent, denk dan na.

En onthoud dat je een God bent tot vijf uur 's middags.

En het is zes uur.

Ondanks de overwinning in Dresden, voelt hij de wind van de nederlaag al.

Na zijn overwinningen op Champeau-Vert en Brienne, wordt hij aangevallen door een kozak.

Maar Gourgaud redt zijn leven.

Na zijn overwinning bij Mont-Miraille, werd hij gedwongen zich terug te trekken,

en terug te keren naar Fontaine-Bleau.

Daar vindt hij zijn mannen, in een erbarmelijke staat, gedemoraliseerd.

Maar hij houdt zichzelf nog steeds voor de gek.

Laat Ney, Marmont en Berthier binnen het uur hier zijn.

We moeten vechten tot in Parijs.

Maar uwe hoogheid, bent u niet bang om nog een Moskou uit te lokken?

Ik ben verplicht de confrontatie met de vijand aan te gaan waar de Voorzienigheid het toelaat.

Laat me werken.

Uwe Hoogheid, weet u wat er in Parijs gebeurt?

Nee.

De voorlopige regering heeft uw afzetting afgekondigd.

Mijn omverwerping? Alleen het volk heeft dat recht!

Ik zal de geallieerden verpletteren in Parijs!

Nee, Uwe Hoogheid! De situatie is wanhopig.

Er is nog maar één oplossing: Abdicatie.

Soldaten denken anders anders.

Ze denken alleen aan vechten en aan hun leven te geven voor mij en voor Frankrijk.

Ze hebben geen titels en privileges om te behouden.

We moeten ze volgen, want jij durft ze de weg niet te wijzen. durven jullie de weg niet te wijzen.

- Het leger zal niet paraderen in Parijs. - Het leger zal mij gehoorzamen!

Ik hoef alleen maar het bevel te geven en ze zullen me volgen!

Ingerukt, heren.

Het vaderland is in gevaar. Ze willen het beroven van zijn beste soldaat.

De situatie liet hem in een erbarmelijke positie,

maar hij leek het te accepteren, en dat was het meest ongelukkige.

Het kostte me twee uur om het te begrijpen.

Tayllerand heeft wraak genomen. Ik heb hem slecht behandeld.

Maar aan het eind van de dag, vond ik het erg nuttig

voor enige tijd.

Ik heb een ernstige fout gemaakt.

Na hem tot zo'n mate van ontevredenheid,

Ik had hem moeten opsluiten of hem altijd aan mijn zijde hebben.

Goedenavond.

Wat is er, Uwe Hoogheid?

Het is vergif!

Verspil geen tijd! Bel Corvisant.

"Sinds de geallieerde mogendheden hebben afgekondigd dat de keizer hebben uitgeroepen dat de keizer

is het enige obstakel voor het herstel van de vrede in Europa,

Keizer Napoleon, trouw aan zijn eed,

verklaart dat hij afstand doet namens namens zichzelf en zijn erfgenamen

op de troon van Frankrijk,

en dat er geen persoonlijke opoffering is persoonlijke opoffering, inclusief die van het leven,

dat hij niet bereid is te doen in het belang van Frankrijk.

Uwe Hoogheid, u bent nog nooit zo geweldig geweest.

De keizer!

Officieren, onderofficieren,

en soldaten van mijn oude garde.

Ik zeg je vaarwel.

Al 20 jaar het pad van eer gedeeld

en glorie.

Ik vertrek.

U zult Frankrijk blijven dienen.

Haar geluk was mijn enige gedachte.

En het zal altijd het object van mijn verlangens zijn.

Huil niet om mijn lot.

Als ik ermee heb ingestemd om verder te leven,

is om jou te zien uw glorie te dienen.

Tot ziens.

Ik zou jullie graag... jullie allemaal in mijn hart dragen.

Ik groet uw generaal

en je vlag.

Lang leve de keizer!

Zijn afscheid was hartverscheurend. Bovenal,

omdat het contrasteerde met de terugkeer van een Louis XVIII die overloopt van vreugde.

Aan de andere kant was het absurd om hem de soevereiniteit over het eiland Elba aan te bieden.

Maar het meest ongekende en buitengewone was was hoe goed Napoleon zich aanpaste aan de

voor een jaar in gedwongen ballingschap.

Op dit eiland, 40 keer kleiner dan het dan het departement Côte-D'Or,

hij zou over zijn kleine leger gaan en paradeerde ermee van stad naar stad.

In een van zijn drie huizen, liet hij twee kamers klaarmaken.

Een voor de keizerin en een voor de koning van Rome,

zonder enige hoop ze te zien verschijnen.

Maar het lot had een verrassing in petto een verrassing voor hem in petto.

Hij kreeg te horen dat een dame en een kind van boord waren gegaan.

De dame was niemand minder dan Maria Walewska, en het kind was haar zoon.

Mary, wat een vreugde! En wat een verrassing!

Mijn lieve vriend!

- Wat vind je van je zoon? - Hij is erg knap.

- Mag ik je een kus geven, papa? - Natuurlijk mag dat!

En om je mijn vertrouwen te tonen, laat ik je mijn paard leiden aan het hoofdstel.

- En ik mag er niet op rijden? - Als je van je moeder mag...

Ik kon de toestemming niet weigeren de zoon van de keizer.

Kom op, stap in.

Hij is erg knap. Hij lijkt ook op jou.

- Ik hoop dat ik niet indiscreet ben geweest. - Oh, nee. Helemaal niet. Helemaal niet.

Ik wist dat de Keizerin hier niet was.

Mag ik een bevel geven?

Maar in godsnaam! Je bent nutteloos!

Laat ze zich daar maar vestigen.

- Daar? - Ja, daar.

- Cambronne. - Uwe Hoogheid?

Beheers je, Cambronne. Ja, let op je taal.

Op een dag zal er een woord aan je ontsnappen waardoor je herinnerd zult worden.

Je hebt ooit gevraagd om een nacht in mijn bivak door te brengen,

- op het slagveld. - En jij zei nee.

Als ik vanavond ja zou zeggen, zou je het dan nog steeds leuk vinden?

Natuurlijk.

Nou, kijk eens aan.

Presenteer wapens!

Generaal Cambronne.

Maarschalk Berthier. Grootmaarschalk Bertrand.

Waar is mijn zoon?

Hij wilde graag eten met de soldaten, dus...

Je hebt het heel goed gedaan.

Als je wilt gaan zitten...

Ik kan de waarheid niet voor je verbergen.

- Maria Luisa is in Wenen, met mijn zoon. - Ja, dat wist ik.

En je moet weten dat, zonder dat verraad, ik nooit had mogen komen.

Maar dat weet je misschien niet, kort na mijn vertrek,

ontving de keizerin de koning van Pruisen en de keizer van Rusland.

Ja, hij nodigde hen uit in Malmaison.

Nee, niet Malmaison. Naar Rambouillet, bedoel je.

Nee, naar Malmaison. Daar ben ik zeker van.

Tot zover hun verraad.

Wat hij niet durfde te onthullen was dat Josefina 8 dagen eerder gestorven was.

- Wat is jouw indruk? - Oh, heel goed.

- Is hij hoopvol? Waarom? - Ik voel dat hij je komt zoeken.

En ik geef toe dat...

Ik had nooit gedacht dat hij zou terugtrekken na een nederlaag!

Er zijn maar weinig mensen van wie we zoveel houden als om te genieten van de stilte aan hun zijde.

- Kun je deze stilte doorbreken? - Natuurlijk zou ik dat kunnen.

Ik moet u waarschuwen, uwe hoogheid, voor wat er in Parijs gebeurt.

Je weet dat ze op je wachten.

En die arme koning Lodewijk X VIII wordt behandeld als een idioot.

En dat in het buitenland is het onderwerp van wrede opmerkingen.

Heb je overwogen om terug te keren?

Heb je er al over nagedacht? En zal het snel zijn?

Godzijdank.

Als hij twee uur in stilte doorbrengt, is dat omdat hij een project in gedachten heeft.

En welk ander project dan oorlog?

Als mensen over je praten, weet je dan hoe ze je noemen?

De Poolse vrouw van Napoleon. En het is precies de waarheid.

Ik aanbid je.

Op 1 maart landde de keizer geland bij Golfe-Juan.

Het nieuws verspreidt zich snel door Frankrijk en de rest van Europa snel.

Moge maarschalk Ney hem tegemoet gaan en hem arresteren.

Met geen ander doel dan het welzijn van Frankrijk.

Dat zal een domino-effect hebben. Dat hoop ik tenminste.

Lang leve de keizer.

- Gisteren hebben ze misschien geroepen: "Lang leve de koning". - Het maakt niet uit.

Alles komt goed zolang we kunnen "Lang leve iemand of iets" kunnen roepen,

omdat we in werkelijkheid "Lang leve Frankrijk!

Wat slecht zou zijn, en zelfs gevaarlijk, zou zijn om de mogelijkheid te hebben

van schreeuwen: "Weg met iemand of iets! Begrijp je me?

Uwe Hoogheid, maarschalk Ney, met orders van de Koning.

Prins van Moskou, schaam je je niet?

Ja.

In Schotland dansen ze de "jig", in Rusland de "kasatchok",

en in Wenen, de "wals". Maar plotseling,

de schoenplaatjes lopen leeg en de muzikanten stoppen met spelen.

En iedereen moet onthouden dat behoren tot de cavalerie.

De Keizer nadert en de koning trekt zich terug.

Het is moeilijk voor een man die van achteren naar de rug om zijn prestige te behouden.

En de oorlog begint opnieuw.

Soldaten komen overal vandaan: Oostenrijk, Berlijn, Moskou, Engeland.

Bel de bewaker.

- Wat staat er? - Hij adviseert ons om op te geven.

Hoe praat je zo tegen generaal Cambronne? Cambronne? Laat ze zich overgeven!

Alweer? Fuck it!

- Wie zei dat? - Oh, wat een hypocriet!

Napoleon ondertekent voor de tweede keer zijn abdicatie en overhandigt deze aan Fouché,

die, in een sinistere manoeuvre sinistere manoeuvre, president van de regering wordt.

De keizer neemt zijn toevlucht tot het Malmaison, waar koningin Hortense hem opwacht.

Mijn arme Josefina...

Gedurende 3 dagen, een opeenvolging van overlopers Afwijkingen, elke keer onverwachter.

Omdat Fouché de de keizer het paspoort,

Ik blijf hier niet tot de vijand arriveert.

Generaal graaf van Montholon. Jena, Madrid, Eckmühl, Wagram.

Honderd keer gewond in dienst van Zijne Majesteit.

Ik zal de eer hebben de keizer tijdens zijn ballingschap

en hem niet in de steek te laten tot zijn laatste uur.

Hartelijk dank.

Als ik niet in Frankrijk hoefde te blijven, zou ik de eerste zijn om je te vergezellen.

We bevinden ons in dezelfde situatie.

- Hoe heet hij ook alweer? - Graaf de Las Cases, Uwe Hoogheid.

Ik vraag u om de eer Zijne Majesteit te vergezellen,

indien nodig, tot het einde van de wereld.

We zullen snel zien of dit mogelijk is.

Ik wil ook met je mee.

- Wat jammer! - Is het onmogelijk?

Om vele redenen die je al weet.

Zul je ooit terug kunnen komen?

Maar wat een verschrikking...

Mag ik u vertrouwen, Uwe Hoogheid?

- Natuurlijk... - Je weet hoeveel ik van je heb gehouden.

Je weet hoe verliefd ik ben geweest omdat je me op een dag schreef

dat onze zielen elkaar begrepen, maar ik hield de waarheid voor je achter.

Vandaag wil ik u een geheim opbiechten, dat u zal verlichten, uwe hoogheid,

een heleboel dingen.

Ik aanbid je fysiek.

Ik had nooit durven dromen om deze bekentenis te doen,

maar ik zou er mijn hele leven als ik het voor mezelf hield.

Ik hou van je ogen, zo mooi.

Ik hou van je handen, zo zacht.

Ik hou van je lippen en je adem,

en bovenal, ik aanbid je glimlach, je prachtige glimlach.

Ik hou van het geluid van je voetstappen, je diepe stem

en jouw zwijgen schokt me.

Ik durfde je nooit in de ogen te kijken, maar ik leunde over je heen

terwijl je sliep, en ik zou het heerlijk vinden uren naar je kijken.

Alleen God weet hoe vaak je deze complimenten hebt gehoord.

Nooit.

- Nooit? - Nooit. Jij bent de eerste,

en je zult de enige zijn.

- Waar is de kleine? - In de koets.

- Heb je de keizer gezien? - Nee.

Wat is het?

Het is een riem. Ik wil graag dat je hem draagt.

Waarom?

Omdat binnen Heb ik mijn diamanten ketting genaaid.

- Oh, nee... - Niet afslaan.

Hartelijk dank.

Een uur later hoorde hij dat de Pruisische voorhoede

had Pierrefitte al bereikt en moest Malmaison verlaten.

Ja, ik heb mezelf toegestaan om te komen.

Het is geen misdaad, ik wilde alleen onze onze kleine jongen vaarwel zeggen.

Je kent gravin Walewska en het kind dat ze me gaf.

Misschien heb je ook Mme Pallapra en dat schattige kleine meisje gezien.

Lijken ze op mij?

Wat het meest interessant lijkt is dat ze alle drie op elkaar lijken.

Het zijn jullie kinderen.

- Wat wil je? - Niets.

- Wie zoek je? - De koning van Rome.

De koning van Rome stond op de knie van zijn grootvader,

luisteren naar M. De Metternich.

Mijn kleine schat...

Van nu af aan ben je de hertog van Reichdstadt, nietwaar?

Alles wat er sinds die dag is gebeurd diende om zijn glorie te vergroten

en zijn immense reputatie. Hij werd onkwetsbaar.

Zelfs als alle landen van de wereld hun inspanningen hadden gebundeld om

de onsterfelijkheid van de keizer verzekeren, hadden ze het niet beter kunnen doen.

Hij wees alle grote mannen af mannen die vroegen om hem op te nemen.

Zichzelf ervan overtuigend dat dat hij een verliezer was,

alsof Waterloo de herinnering aan Austerlitz uitwist.

Rehabiliteren door een vernederende dood een vernederende dood voor hen die

hem eerder had verraden.

Recht in het hart! Vuur!

Richt het niet in je gezicht!

Hem naar St. Helena sturen, naar het kleine eiland St. Helena.

Zijne Excellentie, Gouverneur Hudson-Lowe.

De voogdij toevertrouwen aan iemand zo oneindig kostbaar

een koppig en gemeen individu, zonder hersens, hart of opleiding.

Hem geen enkele wonde aan zijn gevoel van eigenwaarde.

Hem in een een belachelijk verblijf.

Hem alles ontnemen wat zijn verveling kon verlichten.

Uw post lezen voordat hij bij u wordt bezorgd.

Hem achterlaten in de zorg van een verdachte dokter.

Hem behandelen als een "generaal" en niet als "keizer".

Voor zover ik weet is er geen keizer op het eiland St. Helena.

Monsieur?

Toestaan dat het een langzame dood lijden.

Frankrijk... Mijn grote leger...

Zeer goed.

En niets op zijn graf schrijven, maakten ze een legendarisch figuur van hem.

Op 15 december 1840, duizenden en duizenden Fransen

ontving de immense katafalk die zijn as terugbracht naar Parijs.

Maar vanuit de ogen van hun hart, is dit wat ze zagen.