Original subtitles

‫فرانسه، سال ۲۰۳۹

‫شکست توافقات پاریس باعث ‫شکل‌گیری جنبشی به نام ®≠ شد؛

‫جنبشی که دولت آن را "اکوترویستی" می‌نامد.

‫اعضای این جنبش با ‫مجازات‌های سنگین روبه‌رو هستند،

‫در چارچوب قانونی موسوم به "امنیت کامل".

‫تا ساعت ۶ صبح منع رفت و آمد.

‫مواظب باش.

‫همینه دیگه، تموم شد.

‫خب، خوشگله. فقط یهو منفجر نشی!

‫چه کوفتی!

‫امیدوارم نگرفته باشنش.

‫بیا، اینو ببین.

‫بیا اینجا.

‫عجب!

‫بالا دو تا رفیقمون هم هستن، ‫"وندی" و یه آنفی دیگه.

‫- "آنفی"؟ ‫- یه جورایی یعنی تازه کار، مثل خودت.

‫ولی دیگه مبتدی نیستم، یکم تجربه دارم.

‫پس چرا این کفشا رو پوشیدی؟

‫خب، راستش من اینجا به عنوان ‫یه فعال حضور دارم، ولی فکر کردم...

‫شاید اینجوری کمتر ضایع باشم.

‫ولی عجب چیزیه...

‫منم از اینا دارم.

‫انیمه هم می‌بینی؟ ‫توش یه شخصیتی هست که هر دفعه،

‫وقتی میره ماموریت اکتشافی ‫یه لباس محافظتی مثل اینا می‌پوشه.

‫من نامرئی‌ام.

‫- تو برو سمت اون یکی شکاف. ‫- چی؟

‫اون یکی پنجره.

‫فقط لحظه آخر از مخفیگاه بیا بیرون، باشه؟ ‫فقط با اشاره‌ی من شلیک کن.

‫چی بود این؟

‫چه کوفتی! بجنب، زود باش!

‫تموم محوطه رو بستن. ‫بیاید بیرون، ترسوهای کوچولو!

‫خیلی‌خب، خودتون خواستین. ‫حالا حسابی دودیتون می‌کنیم!

‫مراقب چشمات باش.

‫"الویی"!

‫بچه ها، کجایین؟

‫هی، کسی اونجاست؟

‫"چمپتیر"، هدف دقیقاً روبروت قرار داره.

‫فرمانده، اینجا که کسی نیست.

‫هیچی سر در نمیارم.

‫چی؟!

‫یه کلمه هم ازش نفهمیدم. ‫صبر کن... انگار ارتباط قطعه.

‫- هدف دقیقاً جلوته، "شَمپِتیه"! ‫- یه لحظه صبر کن.

‫"شمپتیر"، گاز اشک‌آور رو بزن!

‫"الویی"، به من نگاه کن! خواهش می‌کنم "الویی"! ‫پیشم بمون! نگام کن، باشه؟

‫پیشم بمون. لعنتی...

‫هی، عوضی‌ها، تسلیم شید دیگه! ‫دارید گند می‌زنید!

‫لعنتی.

‫چه گندی زدیم!

‫پیشم بمون.

‫پیشم بمون.

‫- اینجا هیچی نیست، دیدی نداریم که! ‫- ولش کن، شلیک کن!

‫- هدفی برای شلیک ندارم! ‫- شلیک کن! زود باش، شلیک کن دیگه!

‫[«یولیا بومبارت» از دوم آوریل مفقود شده]

‫خشونت‌ها ديشب به اوج جديدی رسيد.

‫"آر" مسئولیت چند تا حمله ‫هم‌زمان رو به عهده گرفت.

‫بمب‌های دست‌ساز یه دکل "6جی" و ‫یه انبار شرکت "توتال" رو خراب کردن.

‫تو شبکه‌های اجتماعی "آر" اعلام کرد، ‫می‌خواد - نقل قول می‌کنم-

‫«مجبور کردن همه برای اجرای کاهش ‫توافق شده‌ی سوخت‌های فسیلی.»

‫- یه هفته‌ست منتظرم. ‫ - یه جای دیگه شهر...

‫یه افسر ۲۹ ساله واحد ویژه هم تو ‫یه عملیات ضد تروریستی کشته شد.

‫"کیلیان چمپتیه" دو تا بچه از خودش ‫به جا گذاشت. حالا مخالف‌ها دارن...

‫من اینجا برای... برای کد کیوآر کد خودمم.

‫دارم میام پیشت دیگه

‫- نه، قضیه برعکس شده! ‫- ولی این تو نیستی.

‫- و کیوآر کد من هم داره منقضی میشه... ‫- ...تا ۱۰ روز دیگه، میدونم.

‫ولی هکرم...

‫- همون یارو که کیوآر کدتو ساخت.

‫یهو غیب شد.

‫چی؟

‫خب، کجا؟ یـ... یعنی چی؟ ‫تو... یعنی کیوآر کد منو نداری؟

‫درسته، دقیقاً همینه.

‫تو... من سه روزه دارم اخبار رو دنبال می‌کنم.

‫پس هیچی درباره‌ی گم‌شده‌ها نمیگن. ‫انگار فقط هکرِ من نیست.

‫خب، حالا من دقیقا چی کار کنم؟

‫دیگه هیچ‌کس مدرکی گیرش نمیاد.

‫بیا، یه کم خودمونی‌تر حرف بزن دیگه.

‫به همه بگو دارم کدهای ‫کیوآر رو به مهاجرا می‌فروشم.

‫- من... ‫- ...به فنا رفتم.

‫تو دردسر افتادی، عزیزم.

‫خب، پس پولمو پس بده.

‫خیلی کارا می‌کنم اینجا، ‫ولی پول مفت نمیدم به کسی.

‫هکرم پولتو برداشته. پیداش که بشه،

‫- یعنی تو اولین نفری هستی که می‌فهمه. ‫- پس پولمو بده.

‫خب، دیگه کجاش نامفهوم بود؟

‫دیگه ندارمش.

‫ساعت ۶:۰۰ قرنطینه تموم می‌شه.

‫"حسن"،

‫"حسن"، سرم کلاه رفت.

‫قاچاق‌برها برای "کانادا" چقدر می‌گیرن؟

‫لعنتی، خیلی متأسفم. واقعاً.

‫خب، سفر دریایی با باربری یه نفت‌کش ‫از اقیانوس اطلس، اینطوریه که...

‫۲۰ هزار تا. خب، چقدر وقت ‫داریم این پولو جور کنیم؟

‫ده روز دیگه وقتت تمومه.

‫می‌دونم.

‫خب، پاشو بریم سر کار.

‫موبایل رو بیار.

‫من هنوز ۲۸ تا دیگه دارم.

‫گاهی قاطی می‌کنن کشورها رو، نه؟

‫اگه گند بزنن که خیلی هم خوب میشه. ‫هرجا دلشون بخواد می تونن منو بفرستن،

‫- فقط "هنگ کنگ" نه. ‫ - "هاوایی" عشقه!

‫کانادا دیگه.

‫آماده شیم برای بازرسی.

‫- خانم‌ها پایین، آقایون بیان پیش من. ‫- زود باشین، بریم!

‫دست‌هاتون رو باز کنید.

‫بعدی!

‫- جواهری نداری؟ ‫- نه.

‫برو بریم.

‫خب...

‫برو جلو.

‫بعدی. جواهری نداری؟

‫دست‌هات رو باز کن.

‫پاها رو هم باز کن.

‫خوبه. حالا بپوششون.

‫هوا چطوره؟

‫اینجا کسی هست؟

‫خوش اومدی، "جولیا بومبارت".

‫خوش اومدی به "پلنت بی"، اولین زندان مجازی.

‫اینجا با یه آواتار شبیه ‫خودتون این‌ور اون‌ور می‌رید.

‫تا وقتی که منتظر محاکمه‌تون باشین، ‫همین‌جا می‌مونین

‫تا روز دادگاهتون همین‌جا می‌مونین.

‫شما تحت نظر نیستید،

‫چارچوب تعیین‌شده‌ی "قانون اساسی" ‫موبه‌مو اجرا می‌شه.

‫به نفع خودت و "فرانسه"ست که به ما کمک کنی،

‫باید کمک کنی اون گروه تروریستی ‫ "گرنوبل" رو متلاشی کنیم.

‫تو این اتاق تاریک می‌تونید با ما تماس بگیرید

‫و هویت بقیه تروریست‌ها رو هم بهمون بگید

‫اسم دار و دسته‌ی خلافکار "ر" رو لو بدن.

‫جولیا، لطفاً وارد اون اتاق سیاه بشو.

‫با همدیگه خشونت رو تموم می‌کنیم.

‫- "جولیا"! ‫- اینجا چیکار می‌کنی تو؟

‫همه جا دنبالت گشتم. حالت چطوره؟

‫- پات... ‫- چي شده مگه؟

‫چی شده؟

‫تو هم... باشه، باشه، باشه...

‫عجب چیز خفنیه، خیلی خفنه، خیلی خیلی خفنه.

‫- صدای "اون" رو شنیدی؟ ‫- آره.

‫ولی من نباید تو زندان باشم.

‫- تو احتمالاً زودتر میای بیرون. ‫- آخه کار بدی هم نکردی.

‫باشه.

‫هیچی یادت نمیاد؟

‫خب، یه جورایی...

‫آهان... اونجا بود که پهپادها اومدن و...

‫و بعدش، یه گروه ویژه از راه رسید.

‫ما فرار کردیم.

‫اونا... اونا گاز اشک‌آور زدن.

‫بعدش یهو دیدم... یهو اینجا چشم باز کردم.

‫- کی؟ ‫- چند ساعت پیش.

‫- دقیق نمی‌دونم. ‫- لعنتی...

‫- ما تنها نیستیم اینجا. ‫- چی؟!

‫- این قراره چی باشه؟ ‫- یه دَرکوب.

‫یه "قوچ"؟ بعدش این به چه دردی می‌خوره؟

‫- این فقط خراب می‌شه. ‫- خب؟ دارم امتحانش می‌کنم دیگه.

‫مثل همیشه دیگه...

‫چه وضعشه.

‫"جولیا"؟

‫یعنی تو رو هم گرفتن، نه؟

‫- این مسخره‌بازیا چیه؟ ‫- ما هنوز با هم آشنا نشدیم. "مهدی"‌ام، هکر.

‫- "جولیا" هستم، توپچی. ‫- به من شلیک کردن،

‫- خب، بعدش دیگه ولو شدم. ‫- این کیه؟

‫نمیدونم کیه. از اول اینجا بود و ‫همش با خودش حرف می‌زنه.

‫- زودِ زود دوباره چشمامو باز می‌کنم. ‫- اون اینجا رو زندون حساب نمی‌کنه.

‫- فکر می‌کنه تو کماست. ‫- دوباره به هوش میام.

‫یعنی آمبولانس‌ها رو هم دستگیر می‌کنن؟

‫- خیابون رو چک کردین؟ ‫- حواست باشه! حواست باشه! حواست باشه!

‫همه را امتحان کردیم. هیچ‌چیزی اینجا ‫حتی نمی‌تونه بهش آسیب بزنه.

‫تی‌ان‌تی، استون یا یه ‫پتک گُنده لازم داریم، جونم.

‫این دیگه چه وضعیه! خانواده‌م ‫اصلاً نمی‌دونن من عضو "آر" هستم.

‫این یه دنیای دیگه‌ست، ‫تو محل ما کسی زندون نمیره.

‫پس یعنی خانواده‌م باید زندان رو بشناسن، آره؟

‫نه، منظورم این نبود. ‫داری با اون صندلی چیکار می‌کنی؟

‫نه بابا، صندلی چیه!

‫- نه بابا، پس چی می‌تونه باشه؟ ‫ - شاید یه جور درگاه باشه،

‫مثل یه بازی، یه درگاهی باشه ‫که ببرتت یه جای دیگه.

‫انگار داریم توی یه نقشه این‌ور اون‌ور می‌ریم.

‫یا شایدم فقط یه صندلیه.

‫همیشه همون ماشین از اینجا رد میشه.

‫خب... دنبال راهی برای ‫بیرون رفتن گشتین دیگه، نه؟

‫عجب!

‫اوهوی!

‫عجب چیزی از آب دراومده!

‫حتی برگ‌های کوچیک هم ‫دارن این‌ور اون‌ور می‌رن.

‫با سایه‌ها و چیزای دیگه دیگه، همه‌چی تکمیله.

‫اگه دستمو فرو کنم توش چی میشه به نظرت؟

‫چه اتفاقی قراره بیفته؟ خیس میشه دیگه. ‫ولی امتحان کن، شاید یه چیزی شد!

‫- خب؟ ‫- آره، الان دستم خیس شد.

‫"ویکتوار"، بیخیال. فایده نداره که.

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫بخاطر یه پهپاده؟

‫یه مأمور "سی‌آراس" زخمی شده.

‫- شاید مرده باشه. ‫- نه بابا.

‫نه، بابا!

‫- خب، یا اون یا من... ‫- نه، نه، من... نه، نه،

‫هیچ‌کس اینجا...

‫هیچ‌کس کسی رو نکشته، ‫فقط یه کم اوضاع قاطی‌پاتی شده.

‫- هیچ‌کس اینجا آدم نکشته. ‫- "ویکتوار"...

‫- هیچ‌کس! هیچ‌کس نکشته! ‫- "ویکتوار"...

‫اونا می‌دونن چه بلایی سرشون آوردیم.

‫- اگه این کارو کنیم، حبس ابد داره! ‫- می‌دونم.

‫خودت میگی زیاده‌روی کردیم، حق نداشتیم.

‫می‌دونم. گفتم که، یه جورایی یه اتفاق بود.

‫نه، ولی... "جولیا"، تو نکشتیش.

‫- فقط هشت روز دیگه مونده. ‫- میشه...

‫میشه یه کم پیش‌پرداخت بگیرم؟

‫میخوای در بری، قبل از اینکه ‫کیوآر کدت باطل شه؟ عمراً.

‫خیلی‌خب، لطفاً اون طرف.

‫هدست‌ها رو بردارین،

‫دونه دونه همه‌شونو اسکن کن.

‫تا بوق بزنه. خب، حالا دیگه آزاد شدن.

‫- پس بفرست بره انبار دیگه. ‫ - چشم، قربان.

‫اینا وسیله‌های حساسی هستن، ‫لطفاً یه کم با احتیاط.

‫مراقب باشم، آره؟

‫"آجودان"، قراره تو منطقه‌ی آبی منتظرمون باشن.

‫- حتی تو اردوگاه هم؟ ‫- آره.

‫- از پسش برمیای؟ ‫- آره، یه جوری ردیفش می‌کنم.

‫فقط اتصالات مونده. دو تای دیگه ‫مونده، بعدش میام بالا.

‫باشه، موفق باشی.

‫عجب چیزیه!

‫تو خیلی خنگی.

‫چی‌جوری نگاه می‌کنی؟

‫- چیه؟ ‫- تا حالا آدم معلول ندیدی؟

‫ببخشید.

‫من، اِ...

‫اون جایی که من ازش اومدم، ‫از دست دادن یه پا...

‫مثل این می‌مونه که اینجا ‫پات پیچ بخوره، عادیه.

‫خب...

‫- "سوریه"؟ ‫ - "عراق".

‫هی، جوری جوابمو بده که تابلو نشه.

‫زباله‌ها رو کجا می‌ریزیم؟

‫میره یه کارخونه تفکیک زباله تو شمال. ‫نه خونه‌ی من، اوختی.

‫خیلی راحت می‌شد که!

‫- چی چی؟ ‫- فرار کنیم اون وَر آب.

‫آره، ولی همه‌ی راه‌های دیگه رو ‫امتحان کردیم دیگه.

‫این همه زحمت بکشیم، ‫بعد راحت شنا کنیم و بریم؟ عمراً!

‫- پس کاری نکنیم؟ ‫- از لحاظ فنی ما فقط "ان.پی.سی" هستیم.

‫- این دیگه چیه؟ ‫- یه شخصیت بازیه که برنامه ساخته.

‫تو بازی آزادانه می‌گردیم، ‫ولی نمی‌تونیم از صفحه بیایم بیرون.

‫ما توی برنامه گیر افتادیم.

‫- واقعاً فکر می‌کنین ما توی یه بازی‌ایم؟ ‫- نه، احتمالاً نه.

‫- اینجا یه زندونه. ‫- اگه این درست باشه...

‫- پس چرا وکیل نداریم؟ ‫- فکر می‌کنی چه اتفاقی می‌افته؟

‫اگه لو بدیم چی میشه؟

‫هیچ‌کس اینجا کسی رو لو نمیده.

‫- اینجوری نگام نکن دیگه. ‫- نه بابا...

‫من هم که دیگه خائن نیستم.

‫اصلاً من که کسی رو نمی‌شناسم، یعنی...

‫- هیچ‌کس اینجا کسی رو لو نمی‌ده. ‫- خودت بودی که شروعش کردی.

‫فهمیدم، باشه…

‫می‌خوام بدونم قضیه چیه...

‫این دیگه چی بود؟ "جولیا"؟

‫اون غیب شد!

‫- گودان! ‫- گودان!

‫- گودانِه! ‫- گودانِه!

‫- گودنه! ‫- گودنه!

‫- گودنه! ‫- گودنه!

‫"گودانه!"

‫"گودانه‌"؟

‫فکر می‌کنی چقدر دیگه باید صبر کنیم ‫تا محاکمه‌مون شروع بشه؟

‫تا بریم پیش یه قاضی، آره؟

‫پنج سال؟!

‫یا شایدم ده سال؟

‫بچه هام خونه منتظرم بودن.

‫من لیاقتش رو ندارم، من که کسی رو نکشتم.

‫یعنی من لایقشم؟

‫متأسفم.

‫اینجا دیگه آخرِ جهنمه.

‫باید یاد بگیریم از خودمون محافظت کنیم.

‫"الویی؟"

‫- "الویی"؟ منم. ‫- همه جا خون بود...

‫تموم شد، تموم شد دیگه. ‫آروم باش، نفس عمیق بکش.

‫- چی شده؟ کابوس می‌دیدم؟ ‫- تموم شد رفت.

‫همه‌مون یه کابوس بد دیدیم. یه نفس عمیق بکش.

‫تموم شد رفت.

‫تو از اینجا میری بیرون، تو اون اتاق سیاه ‫باهاشون حرف بزن، همه‌چیو بنداز گردن من.

‫- نه. ‫- چرا، بهشون بگو...

‫پشیمونی، فهمیدی؟ ‫بگو من مجبورت کردم

‫که تو مسابقه "آر" شرکت کنم. ‫با من بیای این ماموریت.

‫چی میگی، خودت هم نمی‌دونی داری ‫چه غلطی می‌کنی، فهمیدی؟

‫هیچ‌کی رو نمی‌شناسی و به دردِشون هم نمی‌خوری، ‫گیرم که یه چیزی هم گیر آورده باشی.

‫اون بیرون دیگه بهمون کمک می‌کنی، پس.

‫یه اسم برام بذار، بهتره.

‫خواهش می‌کنم.

‫نه، "الویی"، این کار رو نمی‌کنم.

‫ما از این کارا نمی‌کنیم.

‫نه، حق با توئه.

‫اِوا، چه جالب! تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.

‫۵۰۰۰ تا!

‫- نه. ‫ -۴۰۰۰.

‫- نمیتونم این قیمت رو قبول کنم. ‫ - ۳۵۰۰.

‫- نه، نمیشه. ‫- 2000.

‫- نه. ‫- چقدر می‌دی؟

‫مسئله پول نیست، برش گردون!

‫- چه کار خطرناکی کردی. ‫- نمی‌خوام بدونم.

‫نه خطراتش رو می‌خوام بدونم، ‫نه کجاست، نه چیه، نه چجوری.

‫روی این وسیله آرم ارتشه. این یه هدست نیست،

‫این یه بمبه!

‫بگیرش و از اینجا برو گمشو.

‫برو بابا!

‫مواظب باش!

‫- وایستا! پلیس! ‫- پلیس!

‫زود باش، تندتر!

‫برو دیگه!

‫جمعش کن بابا، زود باش!

‫لطفاً اینجا رو ترک کنید، وقت نداریم.

‫زود باش، پلیسا دارن میان!

‫- هی، خوبی؟ ‫- آره، ممنون.

‫زود باشین، بچه ها!

‫بگو ببینم، اینا از کجا اومدن؟

‫چه خبره اینجا، عجب وضعیه...!

‫به خونه هاتون برگردید! ‫این آخرین اخطاره قبل از دستگیری.

‫به خونه هاتون برگردید! ‫این آخرین اخطاره قبل از دستگیری.

‫دیگه هیچی یادم نمیاد.

‫دلیلش هم اینه که دارم باهات حرف می‌زنم.

‫فقط یه نشونه می‌خوام، همین.

‫شما یه مشت حرومزاده‌ی ترسو هستین!

‫کجایید؟ کجا قایم شدین؟

‫چه عوضی‌هایی هستین شماها!

‫ترسوها!

‫چه گندی!

‫بازم همون روز، عین دیروزه.

‫پس چرا اصلاً دارم این کارو می‌کنم؟ ‫این زهرماری‌ها که دوباره باز میشن!

‫می‌خواید شکنجه‌م کنید؟ ‫حالا می‌بینیم. شکنجه، آره؟

‫- بالاخره یه جوری سر در میارم و... ‫- تو کی هستی؟

‫تازه رسیدی؟

‫تازه واردی، مگه نه؟

‫راستش... نباید اینجا می‌بودم.

‫انگلیسی بلدی؟

‫وای نه... فقط انگلیسی بلدی؟

‫تو هم تو ساحل بیدار شدی؟

‫ساحل دیگه.

‫پس اون بیرون دارن راجع به ما حرف می‌زنن؟

‫قبل از اینکه جواب بدی، ‫لازمه هر سوالی رو دو بار بپرسی؟

‫دارن اون بیرون پشت سرمون حرف می‌زنن؟

‫من... نمی‌دونم واقعاً.

‫- می‌دونی امروز چه روزیه؟ ‫ - اِم...

‫پانزدهم آوریله.

‫هیچ‌کس نگرانمون نیست، نه؟

‫- اتاق خودت رفتی؟ ‫ - چی؟

‫اتاقه. با اسم روش.

‫بیا دیگه، نشونت بدم.

‫اتاق‌هایی داریم که اسم دارن.

‫اسم من "جولیا بومبارت" هست. تو چی؟

‫"جولیا بمبارت"...

‫حالا هر چی...

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫این یه بازیه؟

‫لعنتی...

‫نه، اینطور نیست.

‫خواهش می‌کنم.

‫لعنتی، تو دیگه کی هستی؟ تو کی هستی؟!

‫خدای من! "ویکتوار!"

‫لعنتی... وای...

‫اوه، لعنتی.

‫چه وضعشه!

‫مقاومت بی‌فایده‌ست.

‫اسمی بگو دیگه.

‫"جولیا" هستم.

‫"جولیا"؟

‫"بومبارت."

‫دنبالِ "ژولیا"، "ویکتوار"، "گودان"، "الوا"...

‫خانواده‌هاشون نمی‌دونن کجان...

‫"یولیا بومبارت" خیلی وقته که نیست. ‫دوستامون کجا هستن؟...

‫"مهدی" کجاست؟ ده روزه که گم شده.

‫"مهدی"...

‫بچه‌هات خوبن، طاقت بیار... ‫می‌خوایم مرده‌هامونو دفن کنیم.

‫حسن، فوراً برو به دفتر "دیلی نیوز" تو تورنتو.

‫من یکی از رابط‌هاشون تو "بغداد" بودم.

‫بهشون بگو یه خبر داغ دارم از ‫فعالای گمشده‌ی "گرنوبل".

‫من، "وانو بومبارت"،

‫پدر "یولیا بومبارت" که دوم آوریل ناپدید شد،

‫من کل زندگیم یه شهروند درست و حسابی بودم.

‫من یه آدمم که به قانون احترام می‌ذارم،

‫پلیس و دادگستری رو هم.

‫من از دولت تو مبارزه با تروریسم حمایت می‌کنم.

‫نمی‌خوام کسی رو متهم کنم، فقط از کسایی ‫که ممکنه دخترمو دیده باشن می‌خوام...

‫می‌خوام از کسایی که احتمالاً دخترمو ‫دیدن خواهش کنم بهم بگن که آیا...

‫[محتوای تروریستی، مسدود شده.]

‫چه فکر فوق‌العاده‌ای! برم یه سر "دیلی نیوز".

‫و بهشون می‌گم دخترخاله‌م ‫غیرقانونی تو فرانسه مونده

‫و حالا می‌خواد با دستمزد یه مقاله درباره‌ی...

‫میخواد با پول مقاله‌ای درباره‌ی آدم‌های ‫گم‌شده حق‌السکوت قاچاقچی‌ها رو بده.

‫من واقعاً نمی‌فهمم.

‫هدست یه سیگنال توی "سنت ویرج" فرستاده.

‫ولی اینجا هیچی نیست.

‫هر کی هم که ازش ‫استفاده کرده، دیگه اینجا نیست.

‫بومبار دیگه.

‫متولد ۱۴ مه ۲۰۱۰ در "گرنوبل".

‫خیلی دردسر درست کردن برامون.

‫یه وکیل می‌خوایم.

‫همه زندانی‌ها این حق رو دارن.

‫مثل اینکه گفتن اسم ‫رفقاتون براتون سخته، درسته؟

‫هنوز آمادگیش رو نداری، نه؟

‫پس یه سوال آسون‌تر بپرسم:

‫توی زندان چند نفر زندانی هست؟

‫ما... شش نفریم.

‫یه نفر هفتم هم دیدین؟

‫همون مأمورای سی آر اس رو میگی؟

‫نه، خیر.

‫چرا از من می‌پرسی؟

‫یه سؤال خیلی ساده ازت می‌پرسم، ‫چون برام خیلی مهمه.

‫لعنتی، مشکلت چیه؟ خودتم خوب می‌دونی چه خبره.

‫نه، اصلا.

‫نه، من اجازه ندارم و نمیتونم ‫شما رو زیر نظر بگیرم.

‫ولی خب، تو توانم هست کابوس‌هاتو تموم کنم،

‫که این‌قدر دارن اذیتت می‌کنن.

‫- همه‌ی اون چیزایی که شب‌ها سراغت میان. ‫- اینا که کابوس نیستن،

‫- شکنجه‌ست که. ‫ - نه بابا...

‫چی داری میگی آخه؟

‫با اینجور اتهاما باید یه کم احتیاط کرد.

‫فقط این کابوس‌ها به سراغت میان،

‫چون یه نفر رو کشتی دیگه، ‫این کابوس‌ها رو می‌بینی.

‫این جرم ول‌کنِت نیست،

‫چون احساس گناه شدیدی دارن.

‫از اینجا دیگه نمیتونی در بری.

‫با پدرم چیکار کردی؟

‫یه بار دیگه سوالمو بپرسم:

‫آیا...

‫...کسی رو هم تو هتل دیدین؟

‫امیدوارم یه روزی تقاص پس بدی!

‫کمک!

‫کمک کنین دیگه! مامان!

‫اگه درست فهمیده باشم، ‫یکی از شماها لو داده ما رو، درسته؟

‫از کجا به این نتیجه رسیدی... ‫چون زودتر از همه رسیدیم اینجا؟

‫نه، صبر کن ببینم، من که کسی رو متهم ‫نمی‌کنم. همه‌تون رو می‌شناسم.

‫دارم سعی می‌کنم بفهمم چه خبره اینجا.

‫سلام

‫[بی گناه خوش اومدی.]

‫اینجا توی کُمای من چیکار داری؟

‫- چی داره اینجا میگذره؟ ‫- نگران نباش.

‫- این دیگه چه وضعشه؟ ‫- زود تموم می‌شه، قول می‌دم.

‫اصلاً نگران نیستم!

‫- آخه چرا باید نگران باشم؟ ‫- ببخشید، من... گیج شدم.

‫منو یادت نمیاد؟

‫تله‌های انفجاری‌ت، "منتوس سودا"‌ت...

‫اونا کارِ من بود. بچه‌هاتم اونجا بودن.

‫ببخشید، ولی من شما رو نمی‌شناسم.

‫یعنی دو ماه هم نشده!

‫نه بابا، دیگه انقدرهام خُل نیستم.

‫نه، منظورم این نیست که دیوونه‌ای.

‫فقط نمی‌دونم تو کی هستی.

‫چرا همه‌تون این‌جوری دارین منو نگاه می‌کنین؟

‫چی شده؟

‫- نمی‌شناسمش که، خب!؟ ‫- لعنتی...

‫لعنتی، دیگه دست از اینجوری ‫زل زدن بهم برمی‌دارین یا نه؟

‫آها، باشه.

‫پس فکر می‌کنی، چون بچه‌هام بیرون منتظر بودن،

‫مگه الکیه همینجوری منو متهم کنی؟

‫ای وای من.

‫اوه، چه گندی زدیم!

‫اوه شِت. این دیگه...

‫باید شبا خودتو ببندی یه جا.

‫عجب سورپرایزی بود!

‫پس شاید نخوای بهمون بگی، نه؟ ‫همینه دیگه.

‫- آخ، "جولیا". ‫- حداقل یه امتحانی بکن.

‫- تو دیگه چرا... ‫- بسه! به خاطر رفاقتمون میگم.

‫شاید بهمون کمک کنه.

‫سلام.

‫چطوری می‌تونم یواشکی ازش استفاده کنم؟

‫این هدست رو.

‫چطوری با هکرت ارتباط برقرار می‌کنی، ‫بدون اینکه... ردیابی بشی؟

‫ما... ما تو "عراق" یه نرم‌افزار ‫برای این کار استفاده می‌کردیم.

‫یه همچین... یه اپلیکیشن رمزگذاری شده‌ای بود

‫یه جور چیزای "نِردی" دیگه... ‫ راستش درست نمی‌دونم اسمش چیه.

‫یادم نیست، ولی تو که بیشتر سر درمیاری.

‫گوش کن، "هرمس".

‫یا منو نامرئی می‌کنی

‫یا منو نامرئی می‌کنی، یا لو میدم ‫داری QR کد می‌فروشی.

‫دیگه چیزی واسه از دست دادن ندارم.

‫پس، وقتی فلش "تیلز" رو بزنی، ‫دیگه نامرئی میشی.

‫وقتی فلش فعال باشه، هیچ‌کس ‫نمی‌فهمه دارم ازش استفاده می‌کنم...

‫یا از کجا دارم استفاده می‌کنم؟...- ‫- آره.

‫همینو گفتم دیگه. دوباره بگم؟

‫خب، حالا دیگه حساب‌مون صاف شد؟

‫باشه.

‫راستی...

‫یه زندگی شاد داشته باشی، خانم جوون.

‫هی، هی!

‫هی، صدامو می‌شنوی؟

‫نگام کن! هی! دارم با تو حرف می‌زنم!

‫ببین، چه بلایی سرم آوردی.

‫هی، صدامو می‌شنوی؟

‫سلام.

‫باشه، دیگه حله.

‫پیشم بمون.

‫محکم بچسب.

‫پیشم بمون.

‫با بابا چیکار کردی؟

‫این دیگه چه کوفتیه؟

‫چرا کلاه نداشت پس؟

‫نباید اصلاً اون نارنجک بهش می‌خورد.

‫یه نارنجک؟ چه جور نارنجکی؟

‫- من شهادت میدم. ‫- منو یادت میاد؟

‫من... من دوباره درست همون‌جایی ‫ظاهر شدم که ارتباط رو قطع کردم.

‫- "غیرفعال"؟ ‫- آره.

‫داریم میریم دیگه، یادت میاد؟

‫باشه، من... یه هدست واقعیت مجازی دزدیدم،

‫از پایگاه نظامی که توش ‫نظافت می‌کردم، دزدیدمش.

‫من یه نظافتچی‌ام. به پولش احتیاج دارم، ‫چون کیوآر کدم تا شش روز دیگه باطل میشه.

‫عجب زرنگایی هستن!

‫می‌دونم، می‌دونم، خب...

‫ببخشید، خیلی گیج‌کننده‌اس، من... می‌دونم.

‫ولی خب، واقعیته دیگه.

‫باید بهم اعتماد کنی، خیلی مهمه.

‫دارم ریسک خیلی بزرگی می‌کنم.

‫ارتش فکر می‌کنه یه هکر از "چین" یا ‫"روسیه" است، یا شاید جاسوسی صنعتی،

‫ولی در واقع این فقط منم.

‫پایگاه کجاست؟

‫نمیدونم، نباید بدونیم.

‫ولی شما رو اونجا نگه می‌دارن.

‫داری میگی یه نظافتچی تو یه پایگاه نظامی هستی،

‫که بدن منو اونجا نگه داشتن، ‫ولی حتی نمیدونی کجاست؟

‫پس با اون هدست یه ‫کیوآر کد الکی هم خریدی؟

‫آره، درسته.

‫آره... راستش این هدست باید منو ‫می‌برد "کانادا"، ولی به جز این، درسته.

‫پس میخوای اسم دوستامو که بیرونن از من بگیری؟

‫آره.

‫نه، بی خیال شو. اسم کسی رو بهت نمی‌گم.

‫حتی اگه اینجا دیوونه هم بشم، ‫عمراً اسم کسی رو بگم.

‫خواهش می‌کنم، باور کن. ‫وقت زیادی ندارم، گوش کن!

‫باشه؟

‫همه بیرون فکر می‌کنن تو دیگه نیستی.

‫رسماً فراری هستی، چون پلیس و دادگاه دنبالتن. ‫ولی بقیه فعالای "آر"...

‫گوش کن! دیگر فعال‌های آر و پدرت ‫احمق نیستن، دارن دنبالت می‌گردن.

‫- چی بود؟ ‫- نمیدونم...

‫- اون کیه؟ ‫- نمی‌دونم...

‫- یهو پیداش میشه. ‫- ولی شما با هم حرف زدید.

‫- آره، ولی... ‫- قیافه‌اش چطوریه مگه؟

‫فکر کنم...

‫به نظر میاد یه چینیه.

‫- یه دختر چینی اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫- هیچ‌خبر ندارم. واقعاً نمی‌دونم...

‫- شاید جاسوس صنعتی باشه. ‫- چرا یه چینی...؟

‫- این حرفا چیه؟ ‫- هی، مگه من چی می‌دونم؟

‫خیلی وقته اینجاییم، ها؟

‫تو اون "آنفی" هم خونسردیت رو حفظ کردی، نه؟

‫یه پا از دست داد، تو ولش کردی رفتی؟

‫همینطوره، آره؟

‫ته تهِ تونل یه نوری هست. ‫ته تهِ تونل یه نوری هست.

‫ته ته این تونل یه نوری هست، یه روشنایی.

‫هی، شما که همه‌چی رو می‌شنوین. ‫پس خوب گوش کنین ببینم چی میگم!

‫شوخی میکنید؟ ‫این برنامه مزخرفتون رو هک می‌کنم!

‫نمیتونین جلوم رو بگیرین!

‫سلام.

‫می‌خواستم خیلی وقته ازت بپرسم، ‫این "منطقه آبی" دیگه چیه؟

‫یه جورایی کلینیک ‫فوق پیشرفته‌ست، با دکتر و اینا.

‫ولی من مجوز ورود ندارم که

‫من نباید بخش بیماران رو تمیز کنم، خب.

‫چه طعنه‌ای داره سرنوشت!

‫تو هنگ‌کنگ پرستار بودم.

‫چی شده تو؟

‫قبلاً چی بودی؟

‫من... من "خبرنگار" بودم. توی "بغداد".

‫بیا بریم.

‫اون دختر چینی رو هم با خودتون ببرید.

‫- هی، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- زود باش دیگه!

‫- من کاری نکردم که! ‫- تو دیگه ساکت! تکون بخور!

‫- برگرد. ‫- جدی میگی؟!

‫دست‌هات رو باز کن.

‫چی شده؟

‫تو "بغداد" خبرنگار بودید؟

‫نمی‌فهمم.

‫شما خبرنگار بودین توی "بغداد"؟

‫خب، راستش... ای کاش می‌تونستم بگم آره.

‫اینجوری خیلی باحال‌تر و شیک‌تر می‌شد.

‫ولی نه، من فقط یه آرایشگر بودم... تو "موصل".

‫نه، تو "بغداد" نبودم.

‫فقط خواستم بدونی، به نظر من آرایشگرا...

‫به نظر من آرایشگرا خیلی باحال‌تر ‫از این آشغال‌جمع‌کنا هستن.

‫کار "کیم" توی قسمت آبی نصیب ‫من نمیشه؟ یکم تنوع بد نیست.

‫نه، همون قراره قبلیه. ‫تو که تا یه هفته دیگه داری میری.

‫کمک!

‫- دیگه نمی‌شه تحمل کرد... ‫- کمک!

‫هشتاد درصد آدما تو ۲۴ تا ‫ ۴۸ ساعت اول کم میارن.

‫- من تروریست نیستم. ‫- پانزده درصد دیگه...

‫تو اون چند روز بعدش.

‫اون ۵ درصد باقیمونده‌شون ‫ولی هیچ‌وقت کم نمیارن.

‫من که قهرمان بازی در نمیارم.

‫فقط سه روز دیگه وقت دارم، ‫قبل از اینکه مثل تو بشم.

‫یه نفر داره یواشکی میاد ‫و میره تو "اونترلینن".

‫نه، برعکس شما، اون ‫مزاحم علامت سیاره ب رو نداره.

‫هر اشاره‌ای به ظاهر بیرونی...

‫هویت یا نیت‌های این مزاحم رو فاش کنه

‫فوری آزادش می‌کنیم، همین الان.

‫از همکاری داوطلبانه و کامل‌تون ممنونیم.

‫لعنتی.

‫این مزاحم درست به اندازه‌ی ‫این هتل و وعده‌ی آزادی قلابیه.

‫مهم نیست، فقط نباید رفیقامونو قال بذاریم.

‫اگه یه نفر از بیرون بتونه ‫خودشو برسونه به این زندون...

‫تنها راهمون برای ارتباط با دنیای بیرونه.

‫شاید تنها شانسمون باشه که یه تماسی بگیریم.

‫- بهتره باهاش همکاری کنیم. ‫- اگه با هم کار کنیم که...

‫ولی آخرش داریم واسه همین ‫سیستم کار می‌کنیم دیگه.

‫این مزاحم مثل... یه استخره، آسمونه، باده...

‫هیچی‌ش واقعی نیست. همه‌ش مجازی‌ئه.

‫- برنامه داره ما رو کنترل می‌کنه. ‫- شاید بتونه گولش بزنه،

‫- برنامه‌ات رو؟ ‫- این برنامه که مال من نیست.

‫و... چی بگم؟

‫این همه "شاید" زیاده. ‫تهش فقط دو تا راه می‌مونه:

‫تو به اونایی که بیرون دارن ‫برامون می‌جنگن خیانت می‌کنی،

‫یا اینکه...

‫- با این برنامه همکاری می‌کنی. ‫- چطوری مگه میشه؟

‫می‌بینی که فایده نداره، ‫"مهدی"، هیچ جوری نمیشه.

‫اونایی که حرف می‌زدن، هنوزم پیشِ ما هستن.

‫باشه، من رفتم.

‫اون مزاحم، همون خانم پیش تو بود؟

‫این ادا اطوار چینی‌ها رو تمومش کن.

‫حواسم بهت هست. ‫حالا دیگه منم تو نقشه‌ی سریت شریکم.

‫ای وای، چه غلطی کردم...

‫خواهش می‌کنم برگرد.

‫خواهش می‌کنم برگرد... ‫خواهش می‌کنم، توروخدا برگرد.

‫خواهش می‌کنم برگرد. ‫خواهش می‌کنم برگرد، خواهش می‌کنم.

‫خواهش می‌کنم برگرد.

‫خواهش می‌کنم برگرد، جونِ من.

‫خواهش می‌کنم برگرد... ‫خواهش می‌کنم، جونِ من، برگرد.

‫خواهش می‌کنم برگرد، خواهش می‌کنم.

‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم. برگرد. ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.

‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.

‫- اوه، لعنتی! ‫ - منتظر من بودی؟

‫نه، بابا!

‫اینجا نمی‌تونیم بمونیم، پاشو.

‫این،

‫این پایه و اساسشه.

‫اینجا هم که دارم کار می‌کنم، توی "منطقه سبز".

‫و شما چی، فکر کنم شما...

‫خب، یعنی بدن‌هاتون... الان یه جایی ‫تو همین محدوده آبی هست، درسته؟

‫هنوز بهش دسترسی ندارم، ‫ولی دارم روش کار می‌کنم.

‫کی اعتبار اون کیوآر کدـت تموم میشه؟ ‫اصلا حواسم به گذر زمان نیست.

‫فقط پنج روز دیگه مونده.

‫این دیگه چیه؟

‫گوش کن ببین چی می‌گم.

‫اسم من "نور حمدی" هست. "نور حمدی".

‫اگه برنگشتم و راه دیگه‌ای ‫برای بیرون رفتن نداشتی،

‫میتونی اسم من رو صدا کنی.

‫الان دارم خیلی ریسک می‌کنم.

‫تو انجمنِ محله‌ی شمالی وصل شو ‫و جوری رفتار کن که انگار منم.

‫با یه خانومی به اسم "بابا" تماس بگیر، بعد هرچی ‫درباره‌ی سیاره‌ی "بی" می‌دونی براش تعریف کن.

‫هدست رو، هر چی که می‌دونی، بهش بگو. ‫اون می‌تونه کمکمون کنه.

‫شناسه من، برای اینکه تو فروم وارد بشی،

‫شماره‌ی شناساییم برای ورود ‫به فروم اینه: ۹۹۹۷۳۴۲۴۵.

‫...۹۹۹۷۳۴۵

‫- ۲۴۵. ‫- کسی این دور و برا هست؟

‫- 999734245. باشه. ‫ - باشه.

‫هی! شماها کجایین؟

‫همینجا منتظرم باش. ‫سعی می‌کنم زود برگردم. باشه؟

‫باشه.

‫"جولیا"؟

‫ساخت اون دیوار خیلی بزرگ ‫توی مدیترانه داره تموم می‌شه.

‫این سازه‌ی عظیم، تا یه ماه دیگه تموم می‌شه.

‫و کلاً کاری کنه اروپا دیگه برای ‫مهاجرای آفریقایی قابل دسترس نباشه.

‫دیشب هم یه تلاش دیگه برای ‫رد شدن از این سد، بی‌نتیجه موند.

‫۳۰ تا مهاجر غرق شدن

‫[دسترسی ممکن نیست]

‫یا توسط مرزبان‌های اروپایی کشته شدن،

‫اونایی که دارن تو اون ساختمون ‫ ۵۰۰ کیلومتری گشت می‌زنن...

‫تو لیبی دما الان رسیده به ۵۶ درجه...

‫این چه مسخره‌بازی‌ایه؟

‫نه بابا، فقط منم.

‫افتادم تو چه دردسری!

‫اینترپل چسبیده به ما.

‫تو بودی؟ منو فروختی؟

‫ببخشید، چی؟

‫واسه همین اینجام دیگه.

‫ولی تونستم فرار کنم،

‫ولی دیگه هیچ جا رو ندارم برم.

‫- صبر کن. خودشه. ‫ - کی؟

‫این هکرمه.

‫"مهدی علوی" هستم.

‫میشه لطفاً همه‌شون رو واسه من چک کنی؟

‫باشه...

‫[از دوم آوریل گمشده]

‫وای، ترسوندیم!

‫ببخشید، حواسم نبود.

‫- خیلی خسته به نظر میای. ‫ - تو هم.

‫آره، خوابم نبرد.

‫می‌خواستم اینجا باشم.

‫با "بابا" حرف زدی؟

‫نتونستم پیداشون کنم، ‫انجمن بسته شده. خیلی بد شد.

‫فکر کنم... فکر کنم غیب شدنتون همه رو ترسونده.

‫دوستت احتمالا یهویی غیب شده.

‫پس دیگه کسی دنبال ما نیست، درسته؟

‫نه، "پدرت".

‫اون ول نمی‌کنه، هر جور شده می‌خواد پیدات کنه.

‫- عجب جوکیه! ‫- چی بامزه است؟

‫اینکه حالا دنبالم می‌گرده، ‫درست وقتی که غیب شدم، خنده‌داره.

‫قبلاً که اصلاً برام مهم نبود.

‫اگه "R" دیگه نباشه، چیکار کنیم حالا؟

‫خب، می‌نویسیم دیگه.

‫تنها کاری که از دستم برمیاد همینه، راستش.

‫تو کی هستی، "نور"؟

‫من و دوستام...

‫من و دوستام یه روزنامه ‫آنلاین غیرقانونی راه انداختیم.

‫این مربوط به ده سال پیش توی بغداده.

‫پنج، شش…

‫روزها کفش می‌فروختم و شب‌ها می‌نوشتم.

‫همیشه می‌دونستم یه گندی قراره زده شه.

‫۱۱، ۱۲، ۱۳...

‫ولی ترس تنها موضوعی بود که ‫اصلاً نباید راجع بهش حرف می‌زدیم.

‫چهارده، پانزده...

‫سانسورِ ما فقط همینه.

‫آره، دقیقاً.

‫۱٫۵۰۰۹۱۶.

‫یهو از زندگی محو شدم.

‫- ۴۶. ‫- یا بهتره بگم...

‫از زندگیم محو شدم، بهتره بگم.

‫19 دقیقه.

‫- چی؟ ‫- یه دقیقه و ۱۴۶ صدم ثانیه است.

‫- میشه ۱۹ دقیقه. ‫- یه جور امتحانه؟

‫اینجا پایگاهه.

‫یه بند کفش بده من.

‫چی؟ میخوای با بند کفشم چیکار کنی آخه؟

‫پسش بده دیگه!

‫اسم من تو لیست سیاه دولت نظامی "عراق" بود.

‫نتونستم برم ترکیه.

‫بعدش دیگه مدارکمو انداختم دور

‫و یه جورایی صحنه‌ی مرگ خودمو ساختم.

‫بدون اینکه خداحافظی کنم.

‫هیچکی رو.

‫این پایگاه یه جایی همین دور و براست.

‫یه جایی همین دور و برا، روی این خط.

‫شناسایی من مال یه خانومی بود ‫که تو راه دریای مدیترانه فوت کرد.

‫این‌جوری شد که شدم "امرا درواش"...

‫خب، این‌جوری شد که من شدم یه آرایشگر مو ‫به اسم "عمرا درواش" از موصل.

‫[فوق محرمانه]

‫نپرس چه سختی‌هایی کشیدم ‫تا خودمو به اینجا رسوندم،

‫و اینکه چه اتفاقاتی از اون موقع ‫تا حالا افتاده.

‫یاد گرفتم هیچی باشم.

‫هیچی و هیچ‌کس.

‫یهو دیدم این هدست رو دزدیدم...

‫و زندگی من دوباره جون گرفت.

‫تو تنها کسی هستی که اسم واقعیمو بهش گفتم.

‫می‌برمت بیرون از اینجا.

‫خب، چه جوری؟

‫تو که اصلا نمی‌دونی پایگاه کجاست.

‫فقط ۴ روز دیگه وقت داری.

‫من همونم که تو رو از اینجا میارم بیرون.

‫"اروان" ربطی به "آر" نداره.

‫اون هیچ ربطی به این قضیه نداره. ‫ولی خب، یه چیزایی به من بدهکاره.

‫اونجا رو ببین. بعد منو.

‫"آر" لنزهای کیوآر خالی رو بهش میده، ‫که ما از کارخونه‌ها یواشکی میاریم.

‫به جای اینکه بندازیمشون دور، ‫می‌فرستیمشون پیشش.

‫خب، اون موقع است که می‌تونه ‫لنزها رو برای مشتری‌هاش تنظیم کنه.

‫من اطلاعات لنزت رو اسکن می‌کنم.

‫در عوضش، اگه کسی رو خواستیم ‫غیب کنیم، بهمون کمک می‌کنه.

‫تا ۴۸ ساعت دیگه، اون جدیده‌رو میگیری.

‫همین که رسیدی کانادا، خیالت راحت میشه ‫و می‌تونی مقاله‌تو بی‌دردسر منتشر کنی،

‫بدون اینکه خطری تهدیدت کنه.

‫پس یه زندگی جدید رو شروع می‌کنی.

‫کسی منتظرته؟

‫آره.

‫فقط سه روز دیگه مونده.

‫هی، این کارا دیگه جواب نمیده، بیخیال شو.

‫جنبش "اکوتروریستی" R...

‫دیروز دوباره جنبش "اکوتروریستی" ‫تو لندن و اطرافش یه کارایی کرده.

‫چند تا انفجار اواخر شب اتفاق افتاد.

‫نزدیک انبارهای سوختِ فرودگاه ‫"هیترو" چند تا انفجار رخ داده.

‫می‌خوان کل پروازها رو مختل کنن، انگار!

‫در حال حاضر یه عملیات بزرگ نظامی ‫و انتظامی تو منطقه جریان داره.

‫در حالی که حزب "آز" در ‫اروپا داره طرفدار جمع می‌کنه،

‫کارخونه‌ها توی فرانسه حدود دو هفته‌ست ‫که کمتر مورد حمله قرار گرفتن.

‫مخصوصاً توی شهرِ "گرونوبل".

‫بعضی از فعال‌ها غیب شدن، احتمالا برای ‫اینکه از دست پلیس و دادگاه در برن.

‫خب، یا اینجاست دیگه...

‫نه بابا، آخه اینجا که زمین فوتباله، نیست!

‫یا اینجا.

‫حالا یه چیز محتمل‌تر، حومه‌ی شهر تو شماله.

‫پیداش کردم.

‫- چی؟ ‫- ایناهاش.

‫یه جایی خوندم، فکر کنم پنج سال پیش بود، ‫می‌خواستن یه برج آب بسازن.

‫ولی اگه عکس‌های ماهواره‌ای رو ببینی...

‫...ولی هنوز برج آبی اونجا نیست.

‫تو این پنج سالِ گذشته اونجا چه کار کردن؟

‫اینجا نه تنها برج آب نیست، بلکه ‫هنوزم یه جورایی کارگاه ساخت‌وسازه.

‫- به این می‌گن یه جورایی... ‫- ...ماست‌مالی کردن دیگه.

‫- یعنی یه جورایی پنهون کاریه. ‫- آره، پنهون کاریه. دمت گرم، فهمیدی!

‫رسیدی! پیداش کردی!

‫این همون پایگاهه دیگه!

‫آره! آره! باشه...

‫چرا قایم شدی؟

‫نه، اصلاً هم این‌طور نیست.

‫آهان، واقعاً؟ چند روزه داری ازمون فرار می‌کنی.

‫- نه، دنبال... ‫- دنبال چی می‌گردی؟

‫- آهان، اون مهاجم رو می‌گی؟ ‫- آها، بله، همون مهاجم.

‫مگه پیداش نکردی؟

‫این برات خنده‌داره؟

‫اونو دیدی؟

‫اون چیه دستت؟

‫اوه گودی، گودی، گودی...

‫این رو دیدم.

‫یه نفر اینجا بود، بعد یهو غیب شد.

‫نه، خواهش می‌کنم این کارو نکن. ‫باید بهم اعتماد کنی.

‫پشت سرمون چه کارا می‌کنی، هوم؟

‫این اداها چیه دیگه؟

‫- نه، هیچی. والا من چه می‌دونم. ‫- منو دست ننداز.

‫- حالا کجا می‌خوای بری؟ ‫ - ای بابا...

‫- هی. ‫- میخوای منو ببندی؟

‫- دستتو بردار! ‫- بستن من که کاری نداشت،

‫- نه؟ ‫- ولم کن دیگه!

‫دقیقا همینو می‌خوان دیگه!

‫- وایستا همونجا! ‫- ولم کن دیگه!

‫نمیدونم چطوری تونستی ‫"کیو آر کد" جدید رو گیر بیاری،

‫ولی این دیگه خیلی خفنه! آخیش، ‫اینجوری خیلی کارها آسون‌تر میشه.

‫راستی "بلیط هواپیمات" رو هم برات گرفتم.

‫دوشنبه ساعت یک پرواز داری. ‫ببینم چطوری ردیفش کردی!

‫مواظب خودت باش، باشه؟

‫...حتی یه روز هم نه.

‫خب، راستش می‌خواستم بهت بگم که...

‫خب، اگه رفتی خارج...

‫پس سعی کن... یه خبری از خودت بده، باشه؟

‫یه جوری یه خبری، یه نشونه‌ای از خودت بفرست.

‫خواهش می‌کنم.

‫"هرمس؟"

‫- میشه لطفاً آدرسشو پیدا کنی؟ ‫ - چی؟

‫میشه لطفاً آدرس این آقا رو پیدا کنی؟

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫خب، حالا که دیگه می‌دونیم پایگاه کجاست.

‫تو سوار این هواپیما میشی و به محض اینکه ‫رسیدی اونجا، دکمه "ارسال" رو میزنی.

‫- بعدش بوم! خانم کوچولو. ‫- این چرت و پرتا رو نگو، "هرمس"!

‫پس هی نگو "ما"! منظورت از "ما" چیه اصلا؟

‫به خاطر تو، منِ بدبخت تنها گیر افتادم!

‫میشه لطفاً همه دیگه بهم ‫نگن چیکار کنم؟ دیگه بسه!

‫دیگه بسه!

‫دیگه بسه!

‫- متأسفم، "هرمس". ‫ - عیب نداره.

‫چقدر از اون موقع گذشته؟

‫نمیدونم والا.

‫دو سال و سه ماه دیگه

‫و ۱۲ روز دیگه.

‫پانزده ساله هیچ‌کدوم از فامیلامو ندیدم.

‫پدرم سال پیش فوت کرد.

‫"جولیا" جان،

‫بالاخره بهمون میگی چی میدونی، "جولیا"؟

‫میشه جواب بدی، لطفاً؟

‫بگو دیگه، کی هست؟

‫پس زودتر بگو کیه دیگه. ها؟

‫بی‌معرفتی دیگه.

‫لعنتی، تو هیچی از احساسات سرت نمیشه.

‫- سرش داد بزن، با مهربونی فایده نداره! ‫- خفه شو، داری دیوونم می‌کنی!

‫شاید

‫شاید مجبور نباشیم همه‌مون...

‫شاید مجبور نباشیم همه‌مون اینجا بمونیم. ‫می‌فهمین چی می‌گم؟

‫یعنی، بهتره که... همه‌تون همین‌جا بمونین،

‫اگه یه وقت سر و کله‌ی مزاحم پیدا شد... ‫و اینکه، برای محافظت از اونا.

‫و من...

‫با همین ملافه میرم تو اون اتاق تاریک.

‫- و بعد براشون تعریف کن. ‫- چی می‌گی اون‌وقت؟

‫- اون مزاحم رو دیده. ‫- چی فرمودین؟

‫دیدیش؟

‫- منظورت اینه که مزاحم رو دیدی؟ ‫- یعنی چی؟

‫نه، ندیدمش. جدی میگم، نمی‌دونم منظورش چیه.

‫من... فقط ملحفه رو دیدم.

‫همین... دیگه هیچی.

‫چه گندی زدم!

‫هِی!

‫- اینجا چه غلطی می‌کنم؟ ‫- نه، خواهش می‌کنم نه!

‫- ولش کن! ‫- تمومش کن! خواهش می‌کنم تمومش کن!

‫نه، امکان نداره. ‫- خودتی واقعاً؟

‫نه، بسه دیگه!

‫وای خدای من!

‫- کجاییم؟ ‫- میشه لطفاً منو باز کنی؟

‫آره، ببخشید.

‫من... من خیلی ترسیده بودم، فکر کردم مُردی.

‫یه پلیس رو کشتم.

‫وقتی شروع کردن به حمله به مطبوعات، ‫من همینجوری بیخیال ازش گذشتم.

‫وقتی شروع کردن به گیر دادن به اونا، ‫برام مهم نبود، چون ما اهل همین‌جاییم.

‫و وقتی مادرت بین اون همه مزرعه مسموم شد...

‫نمی‌خواستم جنجال به پا کنم.

‫غرامت رو قبول کردم و ‫منتظر موندم خودم مریض شم.

‫وقتی کارتون گیر شد، دیگه باهات حرف نزدم.

‫گند زدم، حسابی.

‫چقدر مریضی تو؟

‫دارم می‌میرم، به قول معروف.

‫نه، تورو خدا! نکن، نکن!

‫"الویی!"

‫- "گودان"... ‫- "الوی".

‫من طرف توام.

‫باید ارتباط رو قطع کنی.

‫زود باش خاموشش کن بابا! بجنب دیگه، بابا!

‫- زود باش! ‫- تو هم با من میای!

‫حالش چطوره؟

‫حالش خوبه؟

‫وای نه! گندش بزنن، گندش بزنن!

‫اوه، نه... باید از اینجا بزنم به چاک.

‫صبر کن! صبر کن!

‫کی بود؟

‫من بودم دیگه.

‫اتفاقا مچ مزاحم رو گرفتم. کارِ من بود.

‫پس کی بود؟

‫کی پیش پدرت بود و اون هدست رو بهش داد؟

‫انگار اصلاً خبر نداری چه بلایی قراره سرت بیاد.

‫زود باش بگو دیگه!

‫"مادام."

‫خانوم، صدامو می‌شنوین؟ ‫صدامو می‌شنوین؟ ژنرال رو بیارین!

‫نبضش خیلی بالاست. ‫یه دوز "کوردآرون" لازم دارم!

‫"هرمس"؟

‫"هرمس"، اینجایی؟

‫"هرمس"؟

‫هی، هی، هی. ‫آروم باش، دختر، منم دیگه -

‫همون دلال لنزهای QR خودتونم.

‫اروان، یادت میاد؟

‫- لعنتی، اینجا چه خبر شده؟ ‫- یه سری معتاد

‫اومدن مغازت رو به هم ریختن. ‫تو اینجا چه کارا که نکردی!

‫کسی رو دیدی؟ "هرمس" رو دیدی؟

‫- "هرمس"! "هرمس"! ‫- هی، هی، هی! هی! داد نزن دیگه!

‫اینجا به جز من کسی نیست.

‫دارم کلی ریسک می‌کنم تا اینو برات بیارم.

‫بگیر دیگه!

‫بلیت هواپیما داری؟

‫می‌دونی "جولیا" و بقیه کجا هستن؟

‫کامپیوترمه.

‫کامپیوتر من! نه، نه، نه...

‫- میتونم بهت اعتماد کنم؟ ‫ - آره...

‫میتونم بهت اعتماد کنم؟

‫آره، خیالت راحت.

‫این چیزی که توی "اون" پیدا می‌کنی...

‫چیزی که اون تو پیدا می‌کنی، ‫باید همه دنیا بفهمن.

‫- ای وایِ من... ‫- حالا دیگه همه‌چی دست توئه.

‫اونجایی؟

‫هنوز زنده‌ای؟

‫ظاهراً که آره.

‫...ببخشید، واقعاً متأسفم.

‫می‌تونیم از اینجا بریم بیرون.

‫بالاخره به حرفمون گوش می‌دن.

‫الان باید لنزش رو داشته باشه.

‫باید الان تو هواپیمای "کانادا" باشه، نه؟

‫با لنزشون دیگه.

‫با لنزشون... با لنزشون...

‫هی، دوباره منم. بگو که رسیدی فرودگاه، دیگه!

‫فقط بگو اونجایی، باشه؟

‫کش مو.

‫دست‌هات رو باز کن.

‫بچرخ.

‫کش مو.

‫- هی! ‫- وایسا!

‫چرا پرواز رو نگرفتی؟

‫چون نمی‌دونستم کدوم زندگی رو از نو شروع کنم.

‫سلام!

‫نگهشون دارید! عقب! عقب برگردید!

‫آزادشون کن!

‫زود باش، بجنب!

‫سیاره‌ی دومی وجود نداره، که!

‫از صبح تا حالا، دیگه هیچ موضوع دیگه‌ای نیست.

‫پروژه سری ارتش لو رفته.

‫یه خبرنگار عراقی تونسته...

‫از بیرون یه جورایی وارد یه زندان مجازی شده.

‫یه گزارش تکان‌دهنده از یه شاهد عینی ‫که بدرفتاری‌های وحشیانه رو برملا می‌کنه.

‫زندانی‌ها نمی‌تونن بمیرن، فقط زجر می‌کشن.

‫شکنجه‌ی مجازی هم شکنجه حساب می‌شه؟

‫سوال پیچیده‌ایه.

‫که خودش سؤال‌های جدیدی رو مطرح می‌کنه. ‫ این یه راه حل واسه زندون‌های پره؟

‫یا کلاً برای مشکل جمعیت زیاد؟

‫پس دفعه‌ی بعد کی رو بندازیم زندان؟ معتادا رو؟

‫- بیچاره‌ها رو؟ مهاجرها رو؟ ‫- چی داریم میگیم اصلاً؟

‫مگه می‌شه این‌جوری از شر ‫رقبای سیاسی خلاص شد؟

‫پس دیگه چی از دموکراسی برامون می‌مونه؟