Original subtitles

‫بیان داستان زندگی یک نفر، غیر ممکن است.

‫بهترین چیزی که می‌توانیم از انجامش امیدوار ‫باشیم این است که «رُزباد» او را ثبت کنیم.

‫راز هر فرد در پایان زندگی بدل به یک معما ‫می شود؛ تا آن زمان که کلید آن را پیدا کنیم.

‫دیوید لینچ

کانالی برای عاشقان سینما :Cinephilia https://t.me/Video_Archives

مترجم : اشکان هیدی

به لطف و حمایت حمید شمس

‫ساعت 11:29 هست. تحقیقاتم رو ‫با این سرنخ‌های اولیه شروع می‌کنم.

‫دیوید لینچ | یک معمای پیچیده.

‫استاد عجیب و غریب‌سازی.

‫یه هنرمند کامل که آزادانه ‫و بی‌قید و شرط کار می‌کنه.

‫با سریال توئین پیکس، دیوید لینچ ‫دنیای سریال‌ها رو منفجر کرد.

‫میلیون‌ها بیننده رو کاملاً دیوونه کرد.

‫کارهایش مثل یه معما ساخته شده، ‫که باید رمزگشایی بشه.

‫کلیدهایی رو مخفی کرده.

‫تو تک تک فیلم‌هاش نشونه‌هایی گذاشته.

‫از «کله‌پاک‌کن» تا «مرد فیلی».

‫از «مخمل آبی» تا «از ته دل وحشی»

‫«بزرگراه گمشده»

‫«جاده مالهالند»

‫«امپراتوری درون»

‫و اینجا، تمام فیلم‌هاش یه داستان ‫بزرگ و یکپارچه رو تشکیل میدن.

‫دیوید لینچ از چی حرف می‌زنه؟

‫راز و رمزش چیه؟

‫رزباد اون چیه؟

‫من عاشق فیلم‌سازی‌ام چون ‫دوست دارم برم تو یه دنیای دیگه.

‫دوست دارم تو یه دنیای دیگه گم بشم.

‫فیلم برای من یه رسانه جادوییه

‫که اجازه میده تو تاریکی رویاپردازی کنی.

‫دیوید لینچ | معمای هالیوود

‫سکوت (ایتالیایی)

‫سلام،

‫می‌خواستم ببینم میشه یه فنجون ‫قهوه سیاه غلیظ داشته باشم.

‫یه لحظه صبر کن. یه لحظه صبر کن.

‫این... ببخشید.

‫عجب قهوه خوبی خوردیم.

‫نوش جان.

‫ممنون.

‫مرسی.

‫یه زمانی، دیوید لینچ هر ‫روز می‌رفت بابز بیگ بوی،

‫یه رستوران معمولی تو لس آنجلس.

‫و همیشه یه چیز سفارش می‌داد.

‫دقیقاً می‌دونست چه ساعتی ‫باید میلک‌شیک سفارش بده.

‫چون دستگاه باید دمای مشخصی می‌داشت ‫و دما باید درست می‌بود.

‫تا بتونه واقعاً از میلک‌شیکش لذت ببره.

‫می‌بینید که چقدر به جزئیات اهمیت میده.

‫و از اون مهم‌تر حساسیتش ‫به کیفیت حسی هر چیزی،

‫چه مزه، چه بو، چه دیدن و چیزای دیگه.

‫یه تصور خیلی دقیق از چیزی که می‌خواد، داره. ‫ خیلی مشخصه که چی می‌خواد.

‫برای من، درک کردن یه مکان چیز شگفت‌انگیزیه.

‫و حس یه مکان،

‫حسی که از یه مکان در میاد از روی جزئیاتشه.

‫پس جزئیات فوق‌العاده مهم هستن.

‫اگه اشتباه باشن،

‫شما رو ناراحت می‌کنن.

‫پس صدا، موسیقی، رنگ، شکل، بافت،

‫اگه همه این‌ها درست باشن،

‫کارتون در اومده.

‫یه راست میری تو بهشت.

‫دیوید عاشق نوستالژی و معصومیت دهه 50 هست.

‫مثل دهه 50 بود.

‫یه دنیای جدیده

‫که یه آمریکای خیلی خاص رو نشون میده

‫با پای گیلاس‌هاش،

‫غذاخوری‌هاش،

‫سینماهای درایو-این

‫و یه سبک خاص ماشین.

‫ولی فکر می‌کنم یه ارتباط ‫عمیق هم با بچگیش داره

‫و جاهایی که توش بزرگ شده.

‫دیوید با دقت روستاها یا ‫شهرهای کوچیک رو انتخاب می‌کنه

‫چون در نگاه اول بی‌خطر به نظر میان.

‫ولی خب معلومه که

‫می‌فهمیم تو فیلم‌های دیوید،

‫درست مثل زندگی واقعی، نیست.

‫تو شهرهای کوچیک آدم‌های روانی هستن

‫و بعضی‌هاشون کارهایی ‫می‌کنن که می‌خوان مخفی بمونه

‫و دیوید روی این جور چیزا کنجکاوه.

‫دیوید تو آمریکای بعد از جنگ بزرگ شد،

‫تو دهه 50.

‫دوره‌ای پر از خوش‌بینی و پیشرفت

‫بویزی، در آیداهو، ‫(شهری در ایالت آیداهو)

‫شبیه فیلم‌های اون دوره بود.

‫بچه‌ها می‌تونستن شب‌ها با ‫خیال راحت دوچرخه‌سواری کنن

‫و همه همسایه‌هاشون رو می‌شناختن.

‫یه داستانی برام تعریف کرد که ‫وقتی بچه بود براش اتفاق افتاد.

‫داشت با برادرش از مدرسه برمی‌گشت

‫که یه زن رو دیدن که ‫لخت تو خیابون راه می‌رفت.

‫نه خندیدن و نه هیجان‌زده شدن.

‫زدن زیر گریه

‫و شروع کردن به گریه ‫کردن. چون می‌دونستن

‫که یه اتفاق وحشتناک باید افتاده باشه.

‫

‫

‫

‫

‫اغلب، خبرنگارها یا مستندسازها

‫می‌خوان تو فیلم‌ها سرگذشت ‫سازنده‌شون رو ببینن

‫یا اعتراف‌شون به بزرگ‌ترین رازشون رو.

‫گاهی درسته

‫و گاهی نه.

‫یا شاید ترکیبی از هر دوتاست.

‫خیلی سخته که بفهمی تو ‫فیلم‌هاش کدوم قسمت‌ها خود دیویده

‫و کدوم قسمت‌ها نیست.

‫موقعیکه داشتم بزرگ می‌شدم،

‫حتی امکان نداشت

‫که به هنرمند شدن فکر کنم.

‫اما وقتی رفتم سمت شمال شرق،

‫با یه دوستی آشنا شدم

‫که باباش نقاش بود.

‫وقتی محل کارش رو دیدم،

‫یه حسی پیدا کردم نسبت به ‫چیزی که بهش میگم زندگی هنری.

‫دیوونه شده بودم، دیگه مثل قبل نبودم.

‫داشتم تو آکادمی هنرهای زیبا درس می‌خوندم

‫و اونجا بود که برای اولین بار دیدمش.

‫جذاب بود، بامزه و خوش‌قیافه.

‫می‌دونستم با استعداده، ‫ولی نمی‌دونستم که دیوونه‌ست.

‫می‌دونستم با استعداده، ولی ‫نمی‌دونستم که دیوونه‌ست.

‫اما من علاقه‌ای به نقاشی‌هاش نداشتم.

‫تا اینکه شروع کرد به ‫کشیدن چیزهای تاریک‌تر.

‫و فکر می‌کنم این همون موقعی ‫بود که فرانسیس بیکن رو کشف کرد.

‫به نحوی به خاطر این نمایشگاه،

‫به خودش این جسارت رو داد تا ‫کاری رو که واقعاً می‌خواست انجام بده.

‫این موضوع این مجال رو بهش داد تا به ‫اون بخش تاریک درونش دسترسی پیدا کنه.

‫اون سایه‌ها رو نقاشی می‌کنه، ‫هواپیماها رو،

‫خونه‌ها رو.

‫اما چیزهای زیادی پشتشون قایم شده،

‫مثل وقتی که به پنجره نگاه می‌کنی

‫و از خودت می‌پرسی اون طرف چه خبره.

‫اگه یه خونه نقاشی کنه،

‫لزوماً یه خانواده خوشبخت توش زندگی نمی‌کنه.

‫من تقریباً هیچی در مورد فیلم نمی‌دونستم

‫می‌خواستم نقاش بشم و ...

‫...تو استودیو بودم...

‫...داشتم رو نقاشی یک باغ ‫در تاریکی شب کار میکردم...

‫...و رنگ سبزی که داشت از دل سیاهی ‫بیرون می‌اومد و صدای باد رو می‌شنیدم...

‫...و یه بوف سبز رنگ رو دیدم

‫و فکر کردم خوب می‌شه یه ‫تابلوی نقاشی متحرک درست کنم.

‫نمی‌دونم پولش رو از کجا آورد،

‫اما یه دوربین بولکس خرید

‫با سه تا لنز که حدود 400 دلار شد.

‫و شروع کرد به ساختن فیلم‌های انیمیشن.

‫من با ساختن قالب‌هایی از خودش کمکش کردم.

‫و اونم همین کار رو برای من کرد.

‫اینجوری سایه‌ها و سرها رو داشت

‫که به بوم چسبوندشون.

‫تصاویر رو از روی بوم برداشت

‫و یه فیلم انیمیشن ساخت

‫که روش پخش کرد و ‫صداگذاری هم براش انجام داد.

‫این یه نقاشی تجربی بود،

‫ولی در عین حال یه فیلم هم بود.

‫و خیلی هم خوب از آب دراومد.

‫شروع کرد به ساختن انواع ‫مختلف فیلم‌های انیمیشن.

‫ولی همیشه یه اشاره‌ای به نقاشی توش بود.

‫و هر چی بیشتر فیلم می‌ساخت،

‫بیشتر نسبت به کارگردانی هیجان‌زده می‌شد.

‫فکر می‌کنم اون یه کارگردان ذاتیه،

‫هرچند اون موقع خودش این رو نمی‌دونست.

‫دیوید لینچ، هنرمندیه ‫که از دنیای هنرهای زیبا اومده،

‫یه خودآموز توی سینما.

‫البته به این سادگی‌ها هم نیست.

‫بعد از اولین فیلم‌های تجربیش،

‫دیوید لینچ وارد مؤسسه فیلم آمریکا شد.

‫پنج سال اونجا موند و در این ‫مدت «کله‌پاک‌کن» رو ساخت،

‫یه فیلم بلند دلهره‌آور و ‫به طرز عجیبی شاعرانه.

‫یه فیلم منحصر به فرد،

‫که از برخورد دیوید لینچ با اضطراب‌هاش،

‫و یه شهر خطرناک به ‫نام فیلادلفیا به وجود اومد.

‫شهرها منو شگفت‌زده می‌کنن.

‫عاشق کارخونه‌هام.

‫عاشق دودم،

‫عاشق نفتم،

‫عاشق این بافت‌هام،

‫و عاشق این زندگی اطراف کارخونه‌هام.

‫این یه محیط باورنکردنیه. ‫یه محیط باورنکردنی.

‫تقریباً غیرممکنه از اینجا رد شی

‫بدون اینکه توقفی بکنی یا ‫برای یه روز اینجا وایسی.

‫فیلادلفیا اولین شوک بزرگش بود، به نظرم.

‫اومد به شهری که با نژادپرستی،

‫خشونت، فقر و کثیفی شناخته می‌شد.

‫یه شهری که همه جاش زنگ‌زدگی داشت

‫پوشیده بود از آثار همه‌گیری

‫این شهر اینجاست به خاطر ‫تمام دیوونگی‌های انقلاب صنعتی

‫یه شهر خاکستری، غرق در تاریکی.

‫یه شهر سیاه و سفید.

‫بعد از به دنیا اومدن جنیفر، ‫ما تو یه خونه خیلی بزرگ زندگی می‌کردیم،

‫ولی تو یه محله خطرناک

‫مثلاً، یه مرد درست جلوی خونه ما کشته شد.

‫با این حساب خب می‌دونم ‫یه ترسی وجود داشت.

‫حتی وحشت.

‫اون درست جلوی خونه‌مون ‫به ضرب گلوله کشته شد.

‫و اگه اینجا رو نگاه کنی، می‌تونی ‫بقایای یه گربه رو ببینی که اینجا داشتیم.

‫فکر می‌کنم خیلی از چیزهایی که بقیه ‫فکر می‌کنن زشته، به نظر من خیلی قشنگه.

‫اگه خوب نگاه کنی، میشه اونا رو ‫به شکل‌ها و بافت‌های مختلف دید.

‫مثل این موشی که تو فیلم ‫داشتیم، الان دیگه نیست.

‫ولی خب، مثلاً یه مقدار کرم موبر ‫بهش زدم و پوستش رو کندم، درسته؟

‫و به نظر من، خیلی زیبا بود.

‫من فقط می‌خوام اونا رو ‫مثل موهای معمولی قیچی کنم.

‫آره، مثل موهای معمولی قیچیشون کن.

‫وقتی فیلمنامه «کله‌پاک‌گن» رو نوشت، من براش ‫تایپ کردم و با خودم گفتم این واقعاً عالیه.

‫از همه ترس‌هاش حرف می‌زنه.

‫همه چیز خیلی وحشتناکه.

‫کابوسِ آشنایی با خانواده دختر.

‫کابوسِ حامله کردن اون دختر و نخواستن بچه.

‫و آخرش اینکه اون یه بچه نیست، یه هیولاست.

‫اون واقعاً احساساتش رو ‫تو «کله‌پاک‌کن» بیان کرده.

‫هیچوقت نمیخواستم ازدواج کنم ‫هیچوقت نمیخواستم بچه‌دار بشم

‫اما بعدش فکر می‌کنم چیزهایی هست ‫که پیش میاد/سر راه آدم قرار می‌گیره

‫که آدم رو مجبور به تغییر می‌کنن

‫و وقتی به گذشته نگاه می‌کنی، ‫می‌بینی که چقدر مهم بودن، همون چیزها

‫هدایایی هستن. ممکنه اون موقع اینطور به ‫نظر نیان، ولی هدایای خیلی بزرگی هستن.

‫اون واقعاً احساساتش رو ‫تو «کله‌پاک‌کن» نشون داد.

‫چون من چند هفته پیش بودجه این فیلم رو دیدم.

‫فقط 3000 دلار بود.

‫همه داوطلبانه کار می‌کردن و فقط وقتی که ‫می‌تونستن تجهیزات اجاره کنن، کار می‌کردن.

‫فقط پنج نفر بودن و همه ‫کارها رو خودشون انجام دادن.

‫این واقعاً یه فیلم دست‌سازه.

‫تقریباً مثل یه خانواده شده بودیم.

‫می‌دونم کلیشه‌ایه، ولی واقعاً همینطور بود.

‫بیشتر دکور صحنه‌ها رو دیوید درست کرد.

‫خیلی از وسایل تزئینی رو خودش حجاری کرد.

‫از موم استفاده کرد.

‫اون واقعاً آدم دست به آچاریه.

‫دوست داره همه چیز رو خودش درست کنه.

‫این عجیب‌ترین چیزیه که تا حالا دیدم.

‫یه آدم عوضی، عجیب و غریب یه آدم ‫با یه ذهن مشوشه که همچین فیلمی ساخته

‫من پنج بار دیدمش.

‫«کله‌پاک‌کن» به لطف اولین جامعه پانک

‫که سال 1976 تو لس آنجلس شکل ‫گرفت، مخاطبای خودشو پیدا کرد.

‫و همه این مخاطبا با هم قاطی شدن.

‫پانک‌های جوون می‌رفتن «کله‌پاک‌کن» می‌دیدن

‫و کسایی که فیلم رو ‫می‌دیدن می‌رفتن کنسرت پانک.

‫همه اینا یه جامعه واحد بودن.

‫من شوکه شده بودم.

‫تماشاچی‌ها یه جورایی شبیه شخصیت فیلم بودن

‫و همه دیالوگ‌ها رو از حفظ بودن.

‫از اون موقع به بعد،

‫هر کاری که می‌کرد،

‫انگار یه جامعه بزرگ در سراسر ‫دنیا رو تحت تأثیر قرار می‌داد.

‫حتی کلمه «لینچی» وارد فرهنگ لغت شد.

‫«کله‌پاک‌کن»، فیلم کالت یک نسل،

‫توجه کارگردان‌هایی مثل استنلی کوبریک ‫و جرج لوکاس رو جلب کرد.

‫به لطف موفقیت در فیلم اول،

‫درهای هالیوود به روی ‫دیوید لینچ جوان باز شد.

‫تو دهه 1980، دو تا فیلم سفارشی ساخت.

‫«مرد فیلی» به تهیه‌کنندگی ‫و بازیگری مل بروکس

‫و «تل ماسه» برای کمپانی دینو دلورنتیس.

‫یکی موفق شد، یکی شکست خورد.

‫دیوید لینچ با منطق صنعتی ‫سینمای آمریکا آشنا شد.

‫پرده دوم | در جهنم هالیوود

‫وقتی «کله‌پاک‌کن» رو دیدم

‫یه نماد بود، که خیلی واضح به نظر می‌رسید

‫همه چیزایی که میخواست با ‫فیلمش بگه به شکل واقعی و نمادین

‫خیلی عالی و خیلی واضح می گفت

‫و من گفتم که این یارو فیلمساز بزرگیه

‫گرفتمش

‫اونم برام «مرد فیلی» رو کارگردانی کرد

‫اومد، دوباره نوشتش، تو گریم کمک کرد،

‫و تو فیلمبرداری سیاه و سفید قشنگ کمک کرد.

‫دیوید لینچ یه جورایی نابغه‌س، واقعاً هست.

‫خانم‌ها و آقایون،

‫وحشتناک

‫مرد فیلی.

‫"مرد فیلی" یه آزمون واقعی برای دیوید بود.

‫به جز مل، هیچکس بهش اعتماد نداشت.

‫یه جور چیز عجیبی بود

‫من تو مونتانا به دنیا اومدم

‫و اینجا قرار بود من یه درام ‫ویکتوریایی فیلمبرداری کنم.

‫در لندن

‫با بازیگرایی که دنیا اونا را ‫بهترین این کار می دونست

‫هیچکس نگفت که چگونه این حق ‫را پیدا کردم که این کار را انجام دهم

‫آنتونی هاپکینز، دیوید رو جدی ‫نمی‌گرفت. فکر می‌کرد یه احمقه و

‫باهاش مثل یه احمق رفتار می‌کرد. ‫تازه 30 سال بعد آنتونی هاپکینز براش

‫یه نامه عذرخواهی نوشت. نوشت تو یه ‫شاهکار خلق کردی، من واقعاً متأسفم

‫که اون موقع درک نکردم. آره، ‫تو این فیلم بود که دیوید یاد گرفت

‫چطور با بزرگان کار کنه.

‫من یه حیوون نیســـــــتم!

‫من یه آدمم!

‫این قطعاً یه فیلم درباره تماشاگره ‫و در واقع، ما رو به سمت

‫غرایز خودمون می‌بره. هیولا ‫کیه یا هیولا چیه؟ در نهایت،

‫این همون چیزیه که فیلم نشون میده، ‫که شخصیت جان مریک یه شخصیت

‫خیلی انسانیه و احتمالاً ‫انسانی‌تر از بیشتر آدم‌های عادی.

‫میشه گفت آره، جامعه قبولش ‫کرده، همه چی خوبه. ولی در واقع،

‫یه چیز مبهم و ناراحت‌کننده وجود ‫داره چون اون دوباره به عنوان یه

‫جور پدیده نمایشگاهی پذیرفته شده.

‫وقتی «مرد فیلی» اکران شد، ‫خیلی جدی‌تر گرفته شد. دیوید باید

‫جایزه بهترین کارگردانی رو برای این ‫فیلم می‌برد. این بهش اعتماد به نفس داد که

‫ادامه بده. متأسفانه هالیوود متوجهش ‫شد و بوی پول به مشامشون رسید.

‫بذارید فیلم تل ماسه رو بسازه.

‫این فیلم یه فیلم از زندگیه.

‫اون اسمش رو واترلوش گذاشته.

‫70 صحنه، 4000 لباس و ‫یه گروه 600 نفره. تل ماسه

‫از پرخرج‌ترین فیلم‌های ‫علمی تخیلی زمان ماست.

‫حتی توی مرحله نوشتن فیلمنامه، من تسلیم شدم.

‫پس، این یه مرگ تدریجی و یه ‫تجربه خیلی خیلی وحشتناک بود.

‫آیا برای یه کارگردان سخته که پروژه‌ای ‫با این حجم و اندازه رو مدیریت کنه

‫و نذاره عظمت کار روی پیامی که ‫می‌خواد با بازیگر منتقل کنه تأثیر بذاره؟

‫فکر نمی‌کنم مشکل این ‫باشه که خیلی بزرگش کنیم.

‫جزئیات کوچک هم هست.

‫یه کارگردانیه که کاملاً درگیر کاره.

‫می‌خواد بتونه همه چیز رو چک کنه.

‫هر جزئیاتی براش مهمه.

‫و تو این مورد خاص، مجبور شد ‫بخش زیادی از فیلم رو به دیگران بسپاره.

‫تل ماسه یه چالش واقعی براش بود.

‫بعد از اون، فکر کنم با خودش گفت ‫دیگه هرگز فیلم پرخرج نمی‌سازم.

‫در واقع، بهترین کار رو کرد.

‫من به حرف یونیورسال گوش دادم ‫و یه ساعت از فیلم رو کات کردم.

‫وقتی یه ساعت از فیلم رو کات ‫کردم، دیگه اون فیلم قبلی نبود.

‫ما فیلم رو توی تدوین نابود کردیم.

‫انگار همه چیز فشرده ‫شده بود و این حس می‌شد.

‫این باعث شد تصمیم بگیرم که دیگه هرگز فیلمی ‫رو بدون حق نهایی تدوین برای خودم نسازم.

‫دینو دلورنتیس اونقدر احساس گناه ‫کرد که این بلا رو سر دیوید آورده

‫گفت، هر کاری می‌خوای بکن.

‫البته تا وقتی که تو بودجه بگنجه.

‫فکر کنم بودجه 6 میلیون دلار بود.

‫هیچکس بهش دست نمی‌زنه.

‫و اینجوری بود که «مخمل آبی» رو ساخت.

‫ممنون؛ ‫غذای مورد علاقه‌م.

‫محض اطلاعتون؛ این گوشِ توی «مخمل آبی»ه،

‫فکر کنم مال کسی نیست.

‫حداقل، امیدوارم که نباشه.

‫وقتی دیوید درباره مخمل آبی باهام ‫حرف زد، به دو تا چیز اشاره کرد.

‫لب‌های قرمز توی تاریکی.

‫و... ‫و یه گوش توی یه مزرعه.

‫فکر می‌کنم این نقطه شروع «مخمل آبی» بود.

‫فقط همین دو تا تصویر.

‫و اون اینا رو به هم ربط داد.

‫چرا یه لب قرمز؟

‫خب، برای رفتن به بُعدهای دیگه، ‫فکر می‌کنم باید از یه چیزی رد شد.

‫و شاید راه‌های مختلف زیادی ‫هست که می‌تونیم ازشون رد بشیم.

‫پس، خیلی قشنگ بود که مثلاً یه ‫بلیط برای یه دنیای دیگه پیدا کنیم.

‫فیلم درباره گذر به بزرگسالیه.

‫جفری یه جور کارآگاه آماتور جوونه.

‫که یهو با یه جنبه از دنیا روبرو میشه.

‫یه جنبه خیلی آزاردهنده‌تر ‫از دنیا و انسانیت.

‫و فرانک نماینده یه خطر فوریه.

‫سلام عزیزم

‫من باباتم احمق! ‫مشروب من کجاست؟

‫و برای اولین بار، احساس زنده بودن می‌کنه.

‫لب پرتگاهه، ولی خوشش میاد.

‫آماده باش برای گاییده شدن!

‫شما دیوث‌های حرومزاده!

‫حرومزاده!

‫هی!

‫به من نگاه نکن لعنتی!

‫یه چیزی درباره آدما هست.

‫دوست دارن چیزی رو ببینن که نباید می‌دیدن.

‫و اگه همه به آرزوشون می‌رسیدن، ‫احتمالاً همه جور آدمی رو دید می‌زدن.

‫می‌خوان بدونن پشت پرده چه خبره.

‫و تو یه فیلم، تو می‌تونی اینو نشون بدی.

‫این یه سوال واقعیه.

‫چرا شر وجود داره؟

‫و جواب البته اینه که اگه خیر ‫وجود داره، باید تعادل باشه.

‫باید هر دو طرف باشن.

‫فکر می‌کنی نابغه‌ای یا یه آدم واقعاً مریض؟

‫خب، والری، نمی‌دونم.

‫نمی‌دونم.

‫نابغه یا دیوانه؟

‫کارگردان مطمئناً با فیلم ترسناک ‫«مخمل آبی» خود جنجال به پا خواهد کرد.

‫کارگردان از [تصاویر] ‫عجیب و غریب استفاده می‌کند.

‫«مخمل آبی»؛ جذاب، اما عجیب.

‫دیوید رو اولین فیلمساز ‫سوررئالیست آمریکایی توصیف کردن.

‫ولی مردم نمی‌دونن این یعنی چی.

‫چون داستان قرار نبود یه داستان معمولی ‫باشه، ولی بعد داستان شروع به تغییر می‌کنه.

‫و تماشاگران نمی‌دونن باید ‫چه برداشتی ازش داشته باشن.

‫دیدن اینکه با یه زن اینجوری ‫رفتار میشه برام دردناکه.

‫می‌خواستم بدونم اگه دارم ‫اون درد رو حس می‌کنم،

‫دلیلش اینه که فیلم باید چیزی فراتر از ‫صرفاً ایجاد درد برای اون [شخصیت زن] باشه.

‫این برای من همون کاری رو کرد ‫که روانی وقتی جوون‌تر بودم کرد،

‫یعنی چشم‌ها باز شدن و، خدای ‫من، ما واقعاً داریم از حد می‌گذریم.

‫دیوید لینچ تو سینما ابزاری پیدا کرد ‫که باهاش تاریکی دنیا رو کاوش کنه.

‫تو فیلم بعدیش که اقتباسی بود...

‫از رمان وحشی در قلب نوشته بری گیفورد، ‫از اسطوره‌های بزرگ هالیوودی الهام گرفت،

‫انگار که جادوگر شرور در ‫جادوگر شهر اُز داره الویس و

‫مریلین رو تعقیب میکنه. یه فیلم ‫جاده‌ای با خشونت بی‌حد و مرز.

‫نخل طلای سال 90، فیلم ‫«از ته دل وحشی» ساخته دیوید لینچ

‫نام فرانسوی فیلم: «سیلور و لولا»

‫برای همه ما فوق‌العاده بود که تونستیم این ‫لحظه رو با هم شریک بشیم. همه عشقی که

‫این فیلم ایجاد می‌کرد رو ‫حس می‌کردیم. و همینطور،

‫خشم رو.

‫این شانس رو داشتم که تو سن کم با ‫کارگردانی کار کنم که باعث میشه یه فیلم رو

‫طوری دوست داشته باشی انگار که بهترین فیلم ‫دنیاست و در عین حال ازش متنفر باشی انگار که

‫حالت رو به هم می‌زنه، با فیلم «مخمل آبی» ‫هم دقیقاً همین اتفاق افتاد. بعضی‌ها خندیدن،

‫از همون اول عاشقش شدن و در عین ‫حال فیلم براشون وحشتناک بود. بقیه هم

‫سالن رو ترک کردن. این تأثیریه ‫که دیوید روی مخاطب می‌ذاره.

‫یادمه قبل از اکران، فیلم یه ‫شهرت جنجالی داشت. آره،

‫خیلی خشن بود. این فیلم ‫از این نظر جالبه که شاید

‫بیشترین ارتباط رو با سینمای آمریکا تو ‫اون دوره داره. برادران کوئن، و بعدش

‫تارانتینو اومدن، انگار یه چیزی رو پیش‌بینی ‫می‌کرد که بعداً تو کل این جریان‌ها دیده شد.

‫به عنوان یه فیلمساز، احساس مسئولیتی در ‫قبال نمایش این همه خشونت تو فیلم‌هات داری؟

‫ما به فیلم‌ها به خاطر خشونت حمله می‌کنیم ‫ولی برای خشونت دنیای واقعی کاری نمی‌کنیم.

‫فکر می‌کنم وقتی مردم داستان‌ها رو می‌بینن، ‫به هر چیزی در دور و اطرافشون ربطش میدن.

‫تو لس آنجلس به خاطر کتک زدن ‫رادنی کینگ توسط پلیس شورش شد.

‫هنوزم همش داره اتفاق ‫می‌افته، دیوونه‌کننده‌ست.

‫پس آره، این فیلم خوب فضای ‫این کشور رو نشون میده.

‫دیوید یه کارآگاهه. اون مجرم نیست.

‫و همون دنیایی رو می‌بینه که ما می‌بینیم، ‫حتی اگه نخوایم قبول کنیم که واقعاً اینجوریه.

‫یه دنیای خطرناک، پر از آسیب‌پذیری، ‫شهوت افسار گسیخته و معصومیت خالص.

‫من عاشق سکانس آخرشم.

‫از دایره عشق خارج نشو سیلور

‫از دایره عشق خارج نشو

‫دیوید به پایان خوش اعتقاد داره.

‫مثل جادوگر شهر اُز، شما بالاخره با ‫جادوگر بزرگ و قدرتمند اُز ملاقات می‌کنید.

‫و اگه قلب پاکی داشته ‫باشید، آرزوتون برآورده میشه.

‫ولی دیوید می‌دونه که خطر همیشه نزدیکه.

‫سال 1990 یه سال سرنوشت‌ساز بود.

‫در حالی که با «از ته دل وحشی» ‫تو جشنواره کن می‌درخشید،

‫دیوید لینچ روی صفحه کوچیک ‫تلویزیون دنیای سریال‌ها رو متحول کرد.

‫پخش اولین قسمت توئین پیکس از شبکه ‫ABC سی و چهار میلیون بیننده داشت.

‫یه پدیده اجتماعی.

‫معما تو یه جمله خلاصه می‌شه.

‫چه کسی لورا پالمر رو کشته؟

‫توئین پیکس یه رازه.

‫یه راز که حول یه قتل می‌چرخه.

‫اینجاست که شخصیت من وارد میشه.

‫مأمور ویژه دیل کوپر از FBI.

‫یه غریبه که وارد این جامعه ‫میشه تا از مظنون‌ها بازجویی کنه.

‫با این کار، بیشتر درباره ‫قربانی اطلاعات بدست میاره.

‫و کشف می‌کنه که این شهر ‫کوچیک پر از ظاهرسازیه.

‫همه راز دارن و یه جور عجیب و غریبن.

‫یکی از نکات خوب تلویزیون اینه که ‫می‌تونی یه داستان ادامه‌دار بسازی.

‫این دلیل اصلی ساختنشه.

‫ایده اینه که می‌تونی این دنیا رو تجربه کنی ‫و در طول هفته‌ها با این شخصیت‌ها آشنا بشی.

‫کل کشور، یازده و نیم میلیون ‫آمریکایی جلوی تلویزیون نشستن.

‫احتمالاً دارید فکر می‌کنید ‫چه کسی لورا پالمر رو کشته.

‫قراره تمام این هفته‌ها رو صرف این کنیم، ‫می‌دونید، و اونا هیچی رو بهتون لو نمیدن.

‫جواب رو می‌خواید؟ من قول ‫جواب رو داده بودم. جواب کجاست؟

‫ما می‌خوایم بدونیم! ما می‌خوایم بدونیم!

‫من نوجوون بودم، اینو می‌بینم، ‫و بعد میگم، اینجا چه خبره؟

‫پر از نماده، و نمادهایی که ‫اون موقع نمی‌تونستم تفسیر کنم،

‫و هنوزم نمی‌تونم تفسیرشون کنم.

‫همه عناصری که توئین پیکس رو ‫می‌سازن ذهنم رو درگیر می‌کنن.

‫قسمت‌ها رو بارها و بارها و بارها می‌بینم.

‫فکر می‌کنم توئین پیکس ‫بدون ویدئو غیرممکن می‌بود.

‫مردم کاملاً دیوونه می‌شدن.

‫ادامه دارد...

‫من از اصطلاح تفسیر متون ‫مقدس برای همه استفاده می‌کنم.

‫هر چیزی که برای من مقدسه.

‫و توئین پیکس یه اثر مقدسه.

‫تو قسمت دوم، عناصر سوررئال ‫سریال واقعاً مخاطب رو گیج کرد.

‫یهو خودت رو تو یه مکان ‫متفاوت می‌بینی، با پرده‌های قرمز.

‫شخصیت‌ها عجیب حرف می‌زنن و حرکت ‫می‌کنن، چون همه چیز برعکس ضبط شده.

‫تقریباً تو یه حالت رؤیایی هستیم، جایی ‫که خودآگاه و ناخودآگاه به هم می‌رسن.

‫و بینندگان دچار توهم میشن.

‫نمی‌فهمیدن چه اتفاقی داره می‌افته.

‫یهو خودشونو توی اتاق قرمز پیدا کردن.

‫تا حالا همچین چیزی تو تلویزیون ندیده بودیم.

‫برای بیننده‌ها یه تجربه کاملاً جدید بود.

‫دیوید یه کارگردان سینماست که حس ‫و حال خودش رو وارد تلویزیون کرد.

‫سطح رسانه رو بالا برد و نشون داد که ‫میشه تو صفحه کوچیک چه کارهایی کرد.

‫خیلی از کسایی که باهاشون کار کردم بهم گفتن ‫که چقدر این سریال براشون الهام بخش بوده.

‫حالا هر چی تو ذهنشون میاد ‫میتونن تو تلویزیون بسازن.

‫فیلم الهام بخش همه برنامه‌های تلویزیونی بعد ‫از خودش شد، مثل بافی، پرونده ایکس و بقیه.

‫چون این حرکت اتاق قرمز، یه ‫حرکت با آزادی دیوونه وار بود.

‫مخصوصاً وقتی تو قسمت آخر دوباره ظاهر میشه، ‫جایی که معمولاً بیننده انتظار یه توضیح داره.

‫ولی اینجا هیچ توضیحی نمیگیره.

‫به محض اینکه وارد اتاق قرمز میشه، ‫میفهمه که دیگه توضیحی در کار نیست.

‫کارآگاه دیل کوپر وارد اتاق قرمز شد.

‫قراره 25 سال اونجا زندانی ‫بمونه، و دیوید لینچ هم باهاش.

‫پایان ناگهانی توئین پیکس تو آخر فصل 2، ‫سینمای لینچ رو وارد یه بُعد کاملاً جدید کرد.

‫کارگردان از صنعت ‫فیلمسازی آمریکا فاصله گرفت.

‫رفت سراغ تهیه کننده‌های ‫اروپایی برای تامین مالی.

‫تهیه کننده‌های فرانسوی مثل استودیو کانال.

‫دیوید لینچ شروع کرد به از ‫بین بردن قواعد روایت کلاسیک.

‫یه تخطی لازم برای آزاد کردن ‫ذهن‌ها از ماشین رویاسازی هالیوود.

‫پرده سوم | یک کابوس آمریکایی

‫- از دیدنت خوشحالم ‫- منم گوردن

‫چی میبینیم؟

‫این سکانس یه قرارداد ‫جدید با تماشاچی میذاره.

‫چت، سورپرایزت.

‫اسمش لیله.

‫اون دختر مادر منه.

‫گوردون

‫موفق باشی، چت.

‫و تو صحنه بعدی، چت ‫شروع میکنه به توضیح دادن.

‫داره تفسیر میکنه.

‫برای سم استنلی داره تفسیر میکنه ‫چیزی رو که تو صحنه قبلی دیده.

‫چشمک با هر دو چشم یعنی ‫بالاترین سطح دردسر

‫چشم حکم مرجع رو داره

‫منظورش فکر کنم به کلانتر و معاونشه

‫میدونی یه دست توی جیب معنیش چیه

‫یعنی یه چیزی رو دارن پنهان میکنه

‫اون دستشو مشت میکنه معنیش اینه ‫که اونا دنبال درگیری هستن

‫این کاملاً بی‌معنی است.

‫برای بیشتر مردم، صحبت‌های ‫دیوید لینچ هیچ معنی نمیده.

‫ولی این سکانس به ما میگه، ‫نه نه، باید رمزگشایی کنید.

‫مامور اف بی آی همون تماشاگره.

‫در واقع، جای تماشاگره.

‫اونی که معما رو دریافت ‫میکنه و سعی میکنه حلش کنه.

‫گوردون!

‫گوردون!

‫اولین فیلمی که با هم روش کار ‫کردیم بعد از توئین پیکس: با من برو

‫فهمیدیم که کاملاً در مورد ‫اهمیت احساسات با هم همفکر بودیم

‫و قدرت سینما به عنوان یه ‫شیوه بیان نمادین و غیرخطی.

‫من معمولاً میگم که ذهن شناوره.

‫ولی همیشه یه منطق درونی زیرش هست.

‫دیوید به مردم یاد داد که ‫انتظاراتشون رو دم در بذارن.

‫برن تو سینما، هیجانزده از ‫اینکه قراره یه فیلم دیوید لینچ ببینن،

‫و خوشحال از اینکه همه چیز رو نمیفهمن.

‫این خیلی باحاله.

‫من واقعاً همه چیز رو نگرفتم.

‫ولی وقتی با دیوید کار میکنی، ‫مجبور نیستی همه چیز رو بفهمی.

‫فقط چیزی که ازت میخواد و انتظار داره.

‫بعدش دیوید جات میده و بازیت رو تنظیم ‫میکنه طبق چیزی که اون لحظه میخواد.

‫این چیزیه که الان بهش نیاز داره.

‫روایت تو «بزرگراه ‫گمشده» خیلی تکه تکه‌تر میشه

‫و این تو «جاده مالهالند» و ‫«امپراطوری درون» ادامه پیدا میکنه.

‫همه چیز طبق یه منطقی ‫پیش میره که ما نمیفهمیمش.

‫به صحنه زندان فکر میکنم که بیل ‫پولمن تبدیل میشه به بالتازار گتی

‫چون دیگه نمیتونه تو سر خودش باشه.

‫مغز میپره تو یه واقعیت دیگه.

‫این لحظه حساس و سختترین ‫کار تو «بزرگراه گمشده».

‫تبدیل کردن بیل پولمن به ‫بالتازار گتی بدون هیچ توضیحی.

‫از «بزرگراه گمشده» به بعد، ‫شخصیتها رو چند تا بازیگر بازی میکنن

‫و یه بازیگر میتونه چند ‫تا شخصیت رو بازی کنه.

‫این کیه؟

‫نمیتونم بگم قربان.

‫کاپیتان لنوار؟

‫این یه مرده.

‫کاپیتان، اینجا یه چیز عجیب غریب داریم.

‫لینچ تو خیلی از داستانهاش،

‫چیزهایی هست که شخصیتها یادشون نمیاد

‫یا نمیتونن تعریفش کنن.

‫و اینجاست که واقعاً ‫میرسیم به قلب داستانهای لینچ

‫درباره اینکه چطور تابو رو روایت میکنیم

‫یا تابوی واقعیت.

‫فراموشی.

‫اون موقع هیچ چی نگفتم،

‫ولی یه جورایی خیلی تو ‫فکر اُ.جی.سیمپسون بودم

‫دادگاهش.

‫یه نفرو اینجا داریم که فکر می‌کنم ‫می‌شناسیش، دو تا قتل انجام داده

‫با این وجود، داره به زندگیش ادامه ‫می‌ده و، خب، گلف بازی می‌کنه!

‫آخه بعد یه قتل وحشتناک، ‫آدم چی‌کار می‌تونه بکنه؟

‫ذهن چطوری خودشو گول میزنه؟

‫...که دیگه اون حس وحشتناک رو ‫نداشته باشه و بتونی به زندگیت ادامه بدی

‫جاهایی که دیوید توضیح نمیده،

‫دقیقا همونجاست که تماشاچی ‫حسابی درگیر فیلم میشه.

‫خیلی احساساتی شده و داره ‫از خودش می‌پرسه چی شده

‫و مغز، این مغز فوق‌العاده،

‫فوراً دنبال معنی دادن به همه اینهاست.

‫و وقتی تماشاچی میخواد بفهمه،

‫اون خودشو درگیر شخصیت‌های داستان میکنه.

‫این یه فرآیند خیلی قدرتمنده.

‫یه چیز قدیمی و از مد افتاده‌ای هست

‫که با روایت‌ها شکسته شده

‫در نهایت انتظار داریم که یه روایت

‫به یه شکل منطقی و واضح تموم بشه

‫بدون اینکه نیاز باشه تلاشی بکنیم.

‫اونایی که دوست دارن ‫همه چی براشون آماده باشه،

‫فیلم‌های لینچ چیز زیادی بهشون نمیده.

‫چون واقعاً باید

‫خیلی خیلی زیاد بعدش کار کنن

‫تا همه خلأها رو پر کنن.

‫«بزرگراه گمشده»

‫«جاده مالهالند»

‫«امپراطوری درون»

‫سه تا فیلم، و همینطور ‫سه تا مکان تو لس آنجلس،

‫پایتخت سینمای آمریکا.

‫با این سه‌گانه‌اش،

‫دیوید لینچ،

‫پشت پرده تاریک و سینیک

‫کارخونه رویاسازی هالیوود رو نشون میده.

‫از هالیوود، کالیفرنیا،

‫جایی که ستاره‌ها رویا می‌سازن،

‫و رویاها ستاره می‌سازن.

‫خداحافظ، مری.

‫زودباش

‫من عاشق هالیوودم

‫و فکر میکنم تو این موضوع تنها نیستم

‫عاشق رویاپردازیش هستم

‫عاشق زندگی کردن در اونجا هستم

‫میتونی عصر طلایی هالیوود رو

‫تو هواش حس کنی

‫خیلی جادوییه

‫و بعدشم سیستم ستاره‌سازیش، میدونی

‫چیزای دیگه‌ش که اونجا پیش میره

‫خیلی چیزاش مشکل داره، ولی ‫همین یه تیکه، خیلیا رو جذب می‌کنه

‫کارخونه رویاسازی که ‫هالیوود نمایندگیش میکنه،

‫شروعشه

‫این ایده از یه زندگی رو میده

‫یه زندگی موفق که از پایه‌هایی ‫شروع میشه که دروغینه.

‫فکر می‌کنیم که به طور کلی،

‫قراره تو زندگی موفق بشیم،

‫مشهور بشیم،

‫با آدم مناسب ازدواج کنیم،

‫پولدار بشیم و غیره.

‫این جور داستان‌های احساسی و رمانتیک

‫که هالیوود تعریف می‌کنه،

‫دقیقاً همون چیزیه

‫که باعث شکست خیلی از زندگی‌ها میشه.

‫زندگی واقعی هالیوود،

‫همون نیمه دوم ‫«جاده مالهالند» هست

‫زندگی‌های نابود شده،

‫عشق‌های بیمارگونه،

‫وسواس‌ها، جنایت‌ها،

‫و فلاکت.

‫برای اینکه یه نفر موفق بشه،

‫باید خیلی‌ها شکست بخورن.

‫«جاده مالهالند» یه مسیر خاصه

‫که یادمه وقتی تو

‫دوران بدشانسیم بودم،

‫یادمه فکر می‌کردم

‫که یه سری

‫روزهای واقعاً بد بود.

‫فقط می‌تونستم

‫یه دور کوچیک بزنم

‫تا برم تو اون مسیر.

‫من ده سال تو لس آنجلس ‫تست بازیگری دادم

‫که اگه خوش شانس باشی، ‫با کارگردانی ملاقات می‌کنی

‫و اگه این اتفاق بیفته،

‫یه قرار کوتاه 5 دقیقه‌ایه.

‫شاید حتی نتونی ‫تماس چشمی برقرار کنی

‫یا دست بدی یا هر چیز دیگه‌ای.

‫حالا می‌خوایم این رو خوب و ‫نزدیک اجرا کنیم، مثل تو فیلم‌ها.

‫باشه؟

‫بهترین دوست پدرم میره سر کار.

‫دیوید به من نگاه کرد.

‫یهو،

‫چشم‌ها و ارتباط.

‫و من تونستم خودمو نشون بدم،

‫چون، فکر می‌کنم، بعد ‫از این همه سال رد شدن،

‫لایه لایه نقاب ساخته بودم و فکر می‌کردم

‫و فکر کردم،

‫باشه، اونا می‌خوان من کی باشم؟

‫آیا من باید بامزه باشم،

‫سکسی باشم،

‫باهوش،

‫گرم و صمیمی،

‫آروم؟

‫و دیگه نمی‌دونستم

‫کی هستم.

‫و از اون قرار ملاقات که بیرون اومدم

‫تقریباً داشتم گریه می‌کردم.

‫این یکی از خاص‌ترین‌ها بود...

‫ببخشید،

‫الان یه‌کم عجیب شد،

‫مگه نه؟

‫خیلی قشنگه.

‫این یه جورایی دیدگاه اونه

‫درباره داستان مریلین مونرو.

‫کسی که خرد شد

‫و بعد توسط این صنعت سینما تف شد بیرون

‫صنعتی که می‌تونه بی‌رحم و ویرانگر باشه.

‫فکر می‌کنم همه اینا،

‫رویاهای بچگیش درباره هالیووده.

‫زن‌های فیلم‌هاش نشون دهنده

‫هم خواسته‌ها و هم آزارهایی ‫هستن که متحمل شدن.

‫یه جورایی رویاهایی که تاریخ انقضاشون رسیده.

‫ما می‌دونیم که هالیوود کلاسیک،

‫چیزی نیست جز ‫داستان‌هایی از تجاوز، نابودی،

‫و روابط ناسالم خانوادگی.

‫جنبش می‌تو امروز، انعکاسی ‫هست از چیزی که می‌تونست باشه

‫می‌توی سینمای کلاسیک هالیوود.

‫همه این چیزهایی که ‫الان داره اتفاق می‌افته

‫خیلی وقته که داره اتفاق می‌افته.

‫اما حالا، این چیزها رو شده.

‫همه این چیزهایی که در حال رخ ‫دادنه این چیزهای قدیمی، فاسد، و منفی

‫دارن از بین می‌رن و روشن می‌شن.

‫و این راه رو باز ‫می‌کنه برای یه چیز جدید.

‫دیوید لینچ از ما ‫تماشاگرهای وسواسی ساخته.

‫کارآگاه‌هایی که با ناامیدی

‫نمادها و کلیدها رو جمع می‌کنن.

‫طرفدارها توی ویدیوهای اینترنتی

‫نظریه‌هاشون رو درباره این فیلم‌ها ‫و معانی پنهانشون به اشتراک می‌ذارن.

‫اما همه تفسیرها تا ‫بی‌نهایت امکان‌پذیرن.

‫بعد از «جاده مالهالند»،

‫بزرگترین موفقیتش،

‫دیوید لینچ یک بار دیگه

‫سینماش رو از نو می‌سازه.

‫با «امپراطوری درون»،

‫اون افراطی‌ترین ‫حرکتش رو انجام می‌ده.

‫یه پرش به ناشناخته‌ها،

‫که فقط با آزادی ‫خلاقیتش هدایت می‌شه.

‫بهشت هنرمند برای دیوید،

‫اینه که هیچوقت مجبور ‫نباشه خونه‌ش رو ترک کنه

‫و همه ابزارهاش دم دستش باشن. ‫یه استودیو نقاشی، یه کارگاه نجاری،

‫اتاق‌های تدوین من

‫توی این دو ساختمون بودن

‫به علاوه یه اتاق میکس

‫و یه استودیو ضبط.

‫اون خیلی خلاقه،

‫همیشه،

‫و خیلی خوشحال بود

‫که مکان ایده‌آلی داشت

‫تا فیلم‌هاش رو

‫اونجوری که می‌خواست بسازه.

‫صبح بخیر اعضای دیوید لینچ دات کام.

‫فردا اعلام می‌شه

‫که من دارم یه فیلم جدید می‌سازم.

‫در واقع، حدود

‫دو ساله روش کار می‌کنم.

‫اسم فیلم

‫«امپراطوری درون»

‫اون به من گفت،

‫من فقط میخوام یه دوربین بردارم،

‫ساده ترین دوربین ممکن،

‫همون دوربینی که

‫تو خونه پدربزرگ و مادربزرگ‌ها پیدا میشه.

‫چون هر بچه‌ای

‫که ۱۸ سالش میشه باید بتونه

‫دوربینش رو برداره

‫و فیلمش رو بسازه.

‫نیازی نیست منتظر بمونه،

‫منتظر بودجه

‫یا اینکه کسی بهش

‫اجازه خلق اثرش رو بده.

‫دیگه تموم شد، درست شد

‫نگاه کن.

‫یه شات هست

‫باحاله. یه جورایی جالبه.

‫بعدش، کم کم شروع کرد

‫به داشتن ایده‌های بیشتر و بیشتر،

‫خواسته‌های جدید

‫و من رو تصور کرد ‫تو نقش‌های مختلف.

‫و برای سه سال،

‫ما به کارمون ادامه دادیم

‫تا این فیلم رو بسازیم.

‫سیاهه؛ سیاهه؛ ‫بذار از اونجا بره بیرون...

‫لورا یه پیچ گوشتی پرت کرد

‫رد خون

‫با این حال به بودجه نیاز داشت، ‫پس رفتیم سراغ استودیو کانال.

‫و اونجا، بهشون گفتیم

‫که فیلمنامه‌ای در کار نیست.

‫یعنی باز یه قدم جلوتر رفتیم.

‫دقیقاً تو قرارداد نوشته ‫شده که این یه فیلم تجربیه.

‫تیزری که به استودیو کانال دادیم ‫برای فروش بین‌المللی، همین بود،

‫یه نمای ثابت از لورا درن که ‫داره گریه میکنه و جیغ میکشه.

‫هیچ وعده‌ای برای ساخت یه ‫فیلم صیقل خورده و تجاری نبود.

‫و تو، از خواب بیدار میشی

‫و بیدار میشی

‫درست کنار اون.

‫همینجوریه دیگه.

‫و من فهمیدم!

‫فهمیدم.

‫و شروع میکنن

‫به رد و بدل کردن.

‫آره، آره.

‫به نظر من، از دید من، میخواست ‫برگرده به دوران «کله‌پاک‌کن»

‫جایی که میتونست ‫هر چقدر که میخواد وقت بذاره،

‫همه چیز رو کنترل ‫کنه، دکورها رو بسازه،

‫این جور چیزا.

‫پس، کاملاً غرق پروژه شد

‫و عاشق این بود که تصویر ‫کیفیت بدی داشته باشه.

‫زوم میکنه و میره جلو ‫و دوربین رو حرکت میده

‫و از فوکوس در میاد.

‫همه چیز رو خشن نگه میداره.

‫نمیدونم تو چه دنیایی خواهد بود، ‫ولی من برای همه چیز آماده‌ام.

‫یهو، دیوید میدوه سمت من و ‫یه پیچ‌گوشتی میذاره تو دستم.

‫میشنوم که میگن دوربین، ‫حرکت، و من گفتم

‫صبر کن، صبر کن، دیوید، ‫چرا من یه پیچ‌گوشتی دستمه؟

‫بهم جواب داد که

‫بس کن این سوال‌های احمقانه رو.

‫سکانس پایانی یه ‫تجربه باورنکردنی بود.

‫ما تمام شب رو روی ستاره‌های ‫بلوار هالیوود فیلمبرداری کردیم

‫فکر میکنم این یکی از شاعرانه‌ترین و ‫زیباترین سکانس‌های تمام فیلم‌های دیوید هست.

‫استیون اسپیلبرگ که عاشق دیویده، یه نمایش ‫خصوصی از فیلم «امپراطوری درون» ترتیب داد.

‫گفت "باورم نمیشه که ‫تونسته همچین فیلم مهمی

‫درباره مرگ، آخرین نفس‌ها ‫و ترس از این سفر بسازه."

‫تو «امپراطوری درون» ‫یه تفکر عمیق وجود داره.

‫به نظرم درباره ناخودآگاه، ‫مرگ و تولد دوباره صحبت میکنه.

‫خانمها و آقایون اجازه بدین ‫صحبت های نیکی گریس رو بشنویم

‫نیکی گریس

‫این فیلم باید تو تمام ‫مدرسه‌های سینمایی دنیا

‫نمایش داده بشه، چون ‫خام‌ترین شکل سینمای مدرنه.

‫«امپراطوری درون» ‫آخرین فیلم بلند دیوید لینچ بود.

‫بعدش از سینماها محو شد، انگار که ‫دیگه همچین آزادی عملی غیرممکن شده بود.

‫چطور میشه تصمیم گرفت؟

‫آیا دیوید لینچ بعدش تونست بعد ‫از 25 سال به توئین پیکس برگرده؟

‫دقیقاً همونطور که لورا پالمر قبل ‫از پایان سریال پیش‌بینی کرده بود.

‫رابطه‌اش با فیلم‌هاش مثل ‫رابطه‌اش با نقاشی‌هاشه.

‫میخواد چیزها رو جوری ‫نشونتون بده که تا حالا ندیدین.

‫وگرنه چه فایده‌ای داره؟

‫نقاش همیشه همونه. هیچوقت تغییر نمیکنه.

‫درست مثل فریم‌های روی فیلم.

‫ولی وقتی تماشاچی میاد، یه دایره شکل میگیره.

‫هر تماشاچی یه چیز ‫متفاوت از اون برداشت میکنه.

‫ولی اون برداشت مال خودشونه.

‫و این ارزشمند و زیباست.

‫بعد از فیلم «امپراطوری درون»، 15 ‫سال بیشتر وقتش رو تو فرانسه گذروند.

‫فرانسوی‌ها همیشه از کارش حمایت کردن.

‫اینجا تو آمریکا خیلی‌ها فقط به چشم یه آدم ‫عجیب و غریب میبیننش، که واقعاً تأسف‌باره.

‫همینطور معروفه که هیچ سازشی رو قبول نمیکنه.

‫پس اگه همچین انتظاری ازش ‫دارین، بیخودی در خونه‌ش رو نزنین.

‫من سال 2007 شروع کردم به کار کردن تو اِدم.

‫یه جای باورنکردنیه.

‫صدای چاپ، ماشین‌هایی که کار میکنن.

‫و از اون موقع...

‫حدود 270 تا لیتوگرافی ساختم.

‫فکر میکنم همچنان به شکل‌های ‫مختلف رویاپردازی میکنه.

‫این همون چیزیه که اونو خاص میکنه.

‫و حتماً سال‌ها طول کشیده تا این ‫سفر نهایی به توئین پیکس رو تصور کنه.

‫بهم گفت، داریم برمیگردیم به توئین ‫پیکس، میخوای همراهمون بیای؟

‫گفتم، دیوید، من هیچوقت ‫توئین پیکس رو ترک نکردم.

‫تو خونه‌ش تو لس آنجلس ‫صحنه‌های اول رو برام خوند.

‫ولی مجبور شدم بیرون، تو یه جای خاص بخونمش.

‫و باید بلافاصله صفحه‌ها رو بهش برمیگردوندم.

‫چون بهم گفت، نباید به ‫کسی بگی، این محرمانه‌ست.

‫کاملاً محرمانه‌ست.

‫و...

‫صدای سوت قطار.

‫عاشقشم.

‫احساس میکنم برگشتم به توئین پیکس.

‫انگار شهر توئین پیکس ‫همچنان به زندگیش ادامه داده.

‫و ما 25 سال بعد برمیگردیم ‫تا ببینیم چی عوض شده.

‫و خیلی چیزها تغییر کرده.

‫کل شهر، همه‌شون، بحران ‫سابپرایم رو تجربه کردن،

‫واقعاً، ولی خب، این تو فیلم هست.

‫خودتو از این وضعیت بکش بیرون،

‫۲۹، ۹۹، درسته.

‫بورژوازی کوچیک،

‫۲۵ سال قبل،

‫یه جوری سر می‌کرد، ولی ‫خب، پشت پرده، جهنم بود

‫و الان، همه‌چی نابود شده.

‫واقعیت آمریکا رو اونجوری ‫که اون میبینه نشون میده.

‫و راستش خیلی هم شاد نیست.

‫در کل خیلی تاریک و غم‌انگیزه.

‫به نظرم یه آمریکای کاملاً ‫از هم پاشیده رو نشون میده.

‫با فقری که خیلی به چشم میاد.

‫در واقع داره نشون میده که شر پیروز شده.

‫این وضعیت رو درک میکنید، آلبرت؟

‫رز آبی.

‫رز آبی نمادی از راز و رمز، تابو و سکوته.

‫نمیشه به درون قلب یه هنرمند ‫نفوذ کرد، مخصوصاً یه هنرمند زنده.

‫فقط میتونیم ببینیم سینماش چی بهمون میگه.

‫چیزی که توئین پیکس درباره‌ش حرف ‫میزنه، چیزی که سینمای دیوید لینچ میگه،

‫نه درباره روان دیوید لینچه، نه ‫شخصیت‌هاش، نه یه داستان کوچیک.

‫درباره وضعیت ما تو این دنیاست.

‫درباره چیزهای خیلی ‫جدی‌ایه که نمیشه مستقیم گفت.

‫چیزهای خیلی جدی که فقط ‫میشه در قالب معما بیانشون کرد.

‫و بهمون نشون میده که توئین پیکس ‫واقعی همیشه چی بوده.

‫یعنی مبارزه با همه چیزهایی ‫که دائم فراموششون میکنیم،

‫چون اینجوری راحت‌تره.

‫چه شر درون خونه‌ها، رابطه نامشروع با محارم،

‫و چه شری که جوامع میآفرینن.

‫فراموش کردن مهم‌ترین چیزها.

‫مهم‌ترین چیزها، که توش بهمون گفته میشه.

‫این فراموشی مطلقه.

‫این فراموشی مطلق آمریکاست.

‫نسل‌کشی سرخپوستان، بمب اتم.

‫و سلطه فرهنگی آمریکا که از بمب اتم زاده شد.

‫توانایی ما در داستان‌سرایی درباره ‫گذشته‌مون، بیشترین آسیب رو بهمون میزنه.

‫و جنایت‌هایی که پنهان میکنیم ‫همیشه دوباره سر برمیارن.

‫و اگه باهاشون روبرو ‫نشیم، تاوانش رو پس میدیم.

‫نمیدونم لینچ میخواد اینو بگه یا نه.

‫ولی سینماش داره اینو بهمون میگه.

‫میشه اینجوری دیدش.

‫خیلی ممنون.

‫خیلی ممنون.

‫تمام زندگیش رو وقف هنر کرد.

‫و سینما رو برای همه تغییر داد. ‫برای همیشه.

‫پس وقتی اعضای هیئت داوران ‫برای اهدای اسکار افتخاری جمع شدن،

‫چه آهنگساز، تدوینگر، کارگردان یا بازیگر،

‫همه گفتن که دیوید برای همیشه ‫دیدشون رو نسبت به سینما عوض کرده.

‫و این همه چی رو بیان میکنه.

‫مرد، این که فقط یه نوک سوزنه

‫هنوز خیلی بیشتر هست.

‫خیلی داستان‌های بیشتر.

‫در نهایت، کل زندگی یه رازه.

‫تا وقتی که هر کدوممون ‫این معما رو حل کنیم

‫و همه‌مون داریم به همونجا ‫میریم، چه بدونیم چه ندونیم

‫امیدوارم همه خوشحال باشن

‫امیدوارم همه به دور از مریضی باشن

‫امیدوارم که همه جا پر از خیر و برکت باشه

‫هیچکس از کسی رنج نکشه

‫به امید صلح و آرامش