Original subtitles

In 1965, toen ik me bij de guerrilla's voegde...

waren de Amerikanen in groten getale in Zuid-Vietnam.

NATIONAAL BEVRIJDINGSFRONT - 'VIETCONG'

Ze zochten naar soldaten.

Ze namen mensen mee en sloegen ze zonder reden.

Ze vermoordden mensen en brandden huizen plat.

Er was haat, maar ik wist toen niet dat het haat was.

Maar ik wilde meedoen aan de revolutie om het te stoppen.

Om die wreedheden te stoppen, die onmenselijkheden.

Ik moet zeggen dat de eerste keer dat ik zag dat ik een Amerikaan had gedood...

me een kick gaf.

Ik vernietigde één tank...

en doodde daarna ongeveer 15 Amerikaanse soldaten.

In alle gevechten waaraan ik deelnam, noemden ze me 'heldhaftige tankdoder'.

We verlangden allemaal naar een rustig leven.

Een vredig leven.

Niemand wil oorlog.

Maar nu we wapens in de hand hadden, waren we verplicht om mee te vechten.

Wat in Vietnam gebeurde, was cruciaal voor de geschiedenis van de 20e eeuw.

Nog vele decennia later stond het woord 'Vietnam' symbool...

voor zoveel dingen voor zoveel landen.

Voor Amerikanen betekende 'Vietnam' natuurlijk de oorlog.

Terwijl het voor veel andere landen...

revolutie, onafhankelijkheid en vrijheid was.

Omdat de geschiedenis van Vietnam...

een geschiedenis van revolutie tegen buitenlandse bezetters is.

HOOFDSTUK TWEE CIVIL WAR

Lang voor de Amerikaanse oorlog in Vietnam begon...

was er al een edele traditie...

van Vietnamees verzet tegen de Franse kolonisatie.

VIETNAMESE VERZETSSTRIJDERS

FRANSE INBEZITNEMING SAIGON

Sinds 1858 was Vietnam gekoloniseerd door Frankrijk.

Het Franse rijk was erg uitbuitend.

De koloniale rubberplantages waren de hel op aarde.

Ze lieten Vietnamezen van zo jong als tien jaar oud...

werken onder gruwelijke omstandigheden.

Ze ploeterden dag en nacht.

Het was in wezen slavenarbeid.

En als je niet werkte op de manier die de Franse koloniale opzichter wilde...

waren er martelingen en executies.

En alle voordelen en winst gingen terug naar Frankrijk.

Toen kwam Hồ Chí Minh.

VIETNAMESE COMMUNISTISCHE REVOLUTIONAIR

Hij is een buitengewoon politiek figuur van de 20e eeuw, absoluut.

Hồ Chí Minh was een revolutionair als geen ander.

Als ik met mensen praat, zeg ik: 'Reisde Fidel Castro over de wereld?

Nee. Reisde Mao Zedong over de wereld? Nee.'

Als jonge man moest Hồ Chí Minh Vietnam verlaten...

om elders geld te verdienen.

Hij bereikte de Verenigde Staten en uiteindelijk Europa...

en ging in Londen als souschef voor een bekende patissier werken.

En daarna bereikte hij Parijs in 1919.

Toen Hồ Chí Minh in Europa was...

ontmoette hij andere revolutionaire, antikoloniale Vietnamezen...

die hoopten de Fransen omver te werpen en hun land te bevrijden.

Het was Hồ Chí Minhs politieke ontwaken.

En in de jaren 1920 bevorderde hij het wereldwijde communisme echt.

Als communist, anders dan veel van z'n volgelingen...

volgt Hồ, opgeleid in Moskou en Parijs, een puur nationalistische lijn.

Voor de simpele boeren is hij hun leider en weldoener en ze vereren hem.

'Oom Hồ', noemen ze hem.

Oom Hồ is onze gemeenschappelijke vader.

We luisteren naar z'n leer.

Dat we van ons land moeten houden, het moeten beschermen en bijeenhouden.

Hồ Chí Minh geloofde dat hij terug moest naar binnen de grenzen van Vietnam...

en dat gebeurde in 1941.

JANUARI 1941

MAART 1945

Tijdens WO II was er voor Vietnam een kans om zich onafhankelijk te verklaren.

Er was een nationalistische organisatie met veel communisten.

VIETMINH - GROEPERING VOOR DE ONAFHANKELIJKHEID VAN VIETNAM

Aan het einde van de oorlog...

verklaarden ze zichzelf tot de Democratische Republiek Vietnam...

geleid door Hồ Chí Minh.

Ze besloten te ontsnappen aan de Franse overheersers...

die de afgelopen 80 jaar de dienst hadden uitgemaakt.

FRANSE INDOCHINESE OORLOG 1946-1954

In december 1946 werden de eerste schoten gevuurd om de Fransen te verwijderen.

De situatie in Frans Indochina wordt erger met hevige gevechten in Hanoi...

die misère en puin achterlaten.

Het is interessant hoezeer Hồ Chí Minh geloofde...

dat de Amerikanen, de VS, er voor hem zouden zijn.

Hij was gefixeerd op de realiteit...

dat de Verenigde Staten zelf uit een antikoloniale reactie voortkwamen.

In hun geval op Groot-Brittannië.

'Dus natuurlijk gaan de Amerikanen me steunen in dit streven.'

Ik denk dat hij dat heel sterk geloofde. Hij stuurde brieven naar Harry Truman...

een reeks brieven, die allemaal onbeantwoord bleven...

maar waarin hij, Hồ, om Amerikaanse steun vroeg.

DAT AMERIKA ONZE ONAFHANKELIJKHEID...

Maar de Fransen wisten de Koude Oorlog- dimensie slim te benadrukken.

'Indochina is deel van de grotere strijd tussen oosten en westen...

en jullie, de Verenigde Staten, moeten ons steunen...

omdat we jullie helpen in de grote strijd, de Koude Oorlog.'

In Indochina...

vechten we tegen het communisme.

We vechten voor democratie...

en voor de vrijheid van de wereld.

Washington begreep dat dit ertoe deed...

en dus investeerde Washington steeds meer in de Franse oorlogsinspanningen.

Grotendeels vanuit zorgen over de Koude Oorlog.

Hồ Chí Minh begreep al vroeg...

dat hij niet echt kon concurreren met de Fransen...

als het om militaire kracht ging.

Maar Hồ Chí Minh begreep iets belangrijks.

Namelijk dat zij op eigen terrein vochten...

en het langer zouden volhouden.

Natuurlijk culmineerde dit in een van de grote slagen van de 20e eeuw.

De Slag bij Điện Biên Phủ.

Het was het einde van het garnizoen en van het Franse avontuur in Indochina.

Terwijl de laatste Franse soldaten de brug Hanoi uit oversteken...

neemt de Vietminh-wacht het over.

Het communisme heeft overdonderend gewonnen in Azië.

De Franse nederlaag bij Điện Biên Phủ zette de Conferentie van Genève in gang.

GENÈVE ZWITSERLAND

CONFERENTIE VAN GENÈVE APRIL-JULI 1954

Door hun overwinning heeft de Vietminh invloed...

bij een vredesconferentie in Genève.

Daar werden de grootmachten het eens over een politieke schikking in Indochina.

Eigenlijk werden er twee akkoorden bereikt.

Een daarvan was een staakt-het-vuren op de 17e parallel...

en hergroepering van de troepen...

zodat de Fransen voortaan onder die parallel zaten.

De Vietminh zou erboven zitten.

Het verdeelt Vietnam in noord en zuid.

Het geeft het noorden aan de communisten.

Zij krijgen het Vietnam ten noorden van de 17e parallel...

met Hanoi als hoofdstad.

Ook werd men het eens...

dat er verkiezingen kwamen voor de hereniging van Vietnam...

medio 1956, dus twee jaar na het tekenen van de akkoorden.

De VS boden bittere tegenstand tegen de schikking...

en minister van BZ John Dulles beschreef het...

als een nederlaag voor hun buitenlandbeleid.

De Amerikanen waren gefrustreerd dat de Fransen...

niet in staat waren dit zwakke, inferieure leger te verslaan.

De Conferentie van Genève beëindigde de Franse militaire rol in Indochina.

Tegen 1955 wilde Eisenhower...

de last overnemen die de Fransen op zich hadden genomen.

Dat betekende Vietnam weghouden bij het communisme...

door een niet-communistisch Zuid-Vietnam te behouden.

Wat je zag opkomen, waren twee staten. Een Zuid-Vietnam en een Noord-Vietnam.

Boven de 17e parallel...

zou Hồ Chí Minh de leiding hebben. De Volksrepubliek China...

zou hulpmaterieel aan de Noord-Vietnamezen leveren.

Onder de 17e parallel zou Ngô Đình Diệm minister-president van Zuid-Vietnam zijn...

en later president.

VOLKSREPUBLIEK CHINA

Na de akkoorden van Genève...

konden Hồ Chí Minh en z'n overheid communistische Chinese steun krijgen...

om een leger te vormen en de zogeheten 'landhervorming' in het land te starten.

Ze vonden dat onroerend goed publiek bezit moest zijn...

omdat het privébezit ervan een bron van uitbuiting is.

Ze stuurden kaders naar elk dorp dat onder hun controle was...

om de armste boeren op te stoken tot in opstand komen tegen de landheren.

Ze namen alle mensen die onroerend goed en land bezaten...

en hielden wat zij een 'volkstribunaal' noemden.

En alle keuterboeren en andere mensen die voor de grondbezitters hadden gewerkt...

werden de rechters.

Ze zeiden dat die grondbezitters ze hadden uitgebuit...

dus waren het de mensen die moesten worden gedood...

en de communistische Vietnamezen onthoofdden ze.

M'n oudoom was een rijke boer in een dorp naast het mijne.

Toen de communisten de mensen vroegen om hun goud en geld te geven...

op wapens voor de soldaten te kopen...

gaf hij alles wat hij had.

Maar toen het landhervormingsprogramma begon...

koos het plaatselijke comité hem.

Ze sleepten hem voor het tribunaal.

Mensen beledigden hem, scholden hem uit.

'Vijand van het volk, vijand van de revolutie.'

Doodden hem.

Ze schoten hem dood.

Tussen de 20.000 en 50.000 mensen werden geëxecuteerd in deze campagne.

Op een dag kwam er een communist tegen m'n vader en moeder zeggen:

'Jullie moeten gaan. Snel. Ze komen jullie halen.'

Dus gingen we naar het zuiden in 1954.

Meer dan een miljoen Vietnamezen lieten alles achter om te vluchten...

om niet onder het communisme te leven.

Na verloop van tijd ontstond de vraag wat er zou gebeuren...

met die twee staten, Zuid-Vietnam en Noord-Vietnam.

NOORD-VIETNAM

De bedoeling was dat er verkiezingen zouden worden gehouden in 1956...

zodat noord en zuid verenigd konden worden.

Noord-Vietnamees leider Hồ Chí Minh zou op het stembiljet komen...

en de president van Zuid-Vietnam, Ngô Đình Diệm, ook.

Maar er kwam geen verkiezing in 1956.

Ook al was dit vereist in de Genève-akkoorden van 1954.

Diệm had daar geen belang bij.

Hij besefte dat Hồ Chí Minh waarschijnlijk zou hebben gewonnen.

Ngô Đình Diệm beweerde dat een verkiezing...

in een communistisch gebied onmogelijk was.

Toen de Noord-Vietnamezen beseften dat er geen verkiezingen zouden komen...

om het land te herenigen, vonden ze dat ze iets moesten doen.

Ze waren niet tevreden met alleen communisme in Noord-Vietnam.

Ze wilden het in heel Vietnam.

Dus dat was hun ultieme reden om de oorlog te voeren.

DOOR COMMUNISTEN GESTEUNDE REBELLENAANVALLEN IN ZUID-VIETNAM

Iedere jonge man en de hele natie trokken ten strijde...

vastberaden om te vechten en te winnen.

Het doel van voorzitter Hồ was onafhankelijkheid en vrijheid.

We moesten het zuiden bevrijden en het land verenigen.

Wanneer een land een ander land aanvalt, heet dat een invasie.

En in die tijd waren het, hoewel het één volk was...

twee verschillende regimes.

Dit was vreselijk. Je wilde gewoon in vrede leven in het zuiden.

Maar we moesten vechten, voor het behoud van de aard...

en manier van leven van het zuiden.

Het was een burgeroorlog.

Beide partijen geloofden in hun visie voor het land...

maar keken heel anders naar hoe dat te bereiken was.

Dit was een cruciaal moment...

waarop de geschiedenis heel anders had kunnen lopen.

De Verenigde Staten hadden gewoon een neutrale houding kunnen aannemen.

Dat deden ze duidelijk niet.

MAART 1965

In 1965 begonnen we een enorme toename van de Amerikaanse aanwezigheid te zien.

Dat veranderde de aard van de oorlog.

Voor de Amerikanen erbij kwamen, ging het tussen noorden en zuiden.

En wij vochten tegen hen.

Toen de Amerikanen kwamen...

zeiden de communisten hun soldaten: 'Je moet sterven voor je land.'

We hadden de Fransen eruit geschopt, maar nu kwamen de Amerikanen.

De communisten noemden het een anti-Amerikaanse oorlog.

Om de Amerikanen en hun Vietnamese marionetten te verslaan.

Het werd voornamelijk voorgesteld...

als een patriottische oorlog tegen een buitenlandse indringer.

Ook al waren de VS Zuid-Vietnam niet binnengevallen.

HANOI HOOFDSTAD VAN NOORD-VIETNAM

In Noord-Vietnam op dat moment...

zag iedereen Hồ Chí Minh als een symbolisch leider.

Maar als je gedwongen werd om de echte leider aan te wijzen...

was het Lê Duẩn.

HỒ CHÍ MINH - PRESIDENT

LÊ DUẨN - SECRETARIS-GENERAAL

M'n vader werd geboren in het dorp Hau Kien in Quảng Trị...

aan de oever van de Thạch Hàn.

Hij werd lid van de Communistische Partij.

Tijdens z'n politieke activiteiten van 1930 tot 1945...

zat hij tien jaar in een Franse koloniale gevangenis.

In 1957 vroeg oom Hồ hem...

om naar het noorden te gaan...

om de eerste secretaris te worden van het Centraal Comité.

Lê Duẩn was de secretaris-generaal, de topman...

de leider van de Vietnamese Communistische Partij.

En hij zag geen andere weg naar de bevrijding van Zuid-Vietnam...

en de hereniging van het hele land dan door middel van oorlog.

Omdat Lê Duẩn had besloten om de oorlog in het zuiden uit te breiden...

waren er veel meer wapens en veel meer mensen nodig.

Daarvoor moest de Ho Chi Minh-route flink worden uitgebreid.

De Ho Chi Minh-route was de route waarmee manschappen en materieel...

van Noord-Vietnam naar Zuid-Vietnam gingen.

Vietnam was verdeeld op de 17e parallel.

Je had Zuid-Vietnamese en vervolgens Amerikaanse soldaten die de DMZ bewaakten.

De infiltratieroute moest dus wel via Laos en Cambodja...

naar Zuid-Vietnam gaan.

De Ho Chi Minh-route begon als een reeks kleine zandpaden.

Voor Noord-Vietnamese soldaten die voorraden naar het zuiden brachten...

was het een maandenlange zware trektocht van Noord-Vietnam naar Zuid-Vietnam...

met spullen op hun fiets of op hun rug.

Mijn eenheid had mensen die het pad vrijmaakten dat we nodig hadden.

Er waren toen veel wegen.

Maar nu noemen ze het 'de Ho Chi Minh-route'.

Toen was de mars echt slopend.

Je kon op honderden manieren doodgaan.

Door bommen en kogels...

Als je een rivier overstak, kon de stroming je meesleuren.

Er waren mensen die ziek werden, die malaria kregen.

Mensen gingen dood van de honger.

Van het beginpunt tot onze bestemming waren we zes hele maanden kwijt.

De niet verklaarde oorlog die in Zuid-Vietnam woedt...

wordt niet gevochten op de straten van steden...

maar in de centrale hooglanden.

In dit afgelegen, bergachtige en door jungle begroeide gebied...

hebben de communisten uit Noord-Vietnam een stroom...

opruiers, terroristen en guerrilla's geïnfiltreerd.

De communistische filosofie was: neem het platteland over...

omsingel de steden en uiteindelijk kun je dan de overheid overnemen.

SAIGON HOOFDSTAD VAN ZUID-VIETNAM

De communisten hadden het dus in feite voor het zeggen...

in grote delen van het platteland. Wellicht zo'n 70 procent ervan.

Ze beheersten zo de arbeidskrachten, de rijstoogst.

Ze beheersten zo een groot deel van de economie van het land.

We kenden de communisten niet.

We wisten alleen maar dat de Vietcong tegen Amerikaanse indringers vochten.

Maar we wisten niet waarom ze daar waren...

maar we kenden de communisten niet en wisten niet wat ze geloofden.

We waren boeren.

We wisten niet aan welke kant we stonden...

maar wel dat we van ons moederland hielden.

'Vietcong' is een denigrerende term voor de communistische vijand.

Dat guerrillaleger.

Ze werden officieel bekend als het Nationaal Bevrijdingsfront.

Wij noemden ze geen 'Vietcong'.

Wij noemden ze...

Dat betekent 'ooms van de bevrijding'.

Zij waren dorpelingen. Ze kenden ons. Ze woonden bij ons.

We waren op ons gemak bij ze. We steunden ze.

Het probleem was dat de Amerikanen het erg moeilijk vonden...

om Zuid-Vietnamese guerrilla's en Noord-Vietnamese troepen...

van burgers te onderscheiden.

De rebellenstrategie was deels het vervagen van grenzen...

tussen strijders en niet-strijders.

Zowel de Amerikanen als Zuid-Vietnamezen begrepen:

'Om de oorlog te winnen, moeten we de communisten uit de dorpen werken...

en het platteland terug veroveren.'

De vraag was altijd welke strategie zou werken om de communisten te verdrijven.

Pacificatie is waar de oorlog in Zuid-Vietnam om zou moeten gaan.

Oftewel, de poging om alle 12.000 gehuchten in het land...

onder overheidscontrole te brengen.

Het strategische gehuchtenprogramma was een idee van de Zuid-Vietnamezen.

DISTRIBUTIE GEHUCHTEN

Het idee was dat er versterkte nederzettingen zouden komen...

die zouden worden gezuiverd van rebellen.

Een gebied, een dorp, een gehucht was wellicht gastvrij voor...

of werd gegijzeld door de vijand.

Wij rukken op en dwingen die mensen om te gaan.

Ze haalden boeren weg van waar ze van oudsher woonden...

en verzamelden ze op plekken...

waar ze theoretisch opnieuw konden beginnen als boeren...

achter barricaden.

De guerrilla's zouden achterblijven.

Na enige tijd begonnen steeds meer Amerikanen de pacificatie over te nemen.

Men noemt deze vluchtelingengemeenschappen 'nieuw leven-gehuchten'.

In zekere zin is het een beter leven. Want hier zijn ze voorlopig uit de oorlog.

Maar op veel manieren is het niet beter, maar slechter.

Amerikanen kwamen opdagen in ons dorp.

Ze zeiden: 'Iedereen moet gaan. Jullie dorp wordt gesloopt.'

Mama-san... Hé, Bill, zeg haar dat ze weg moet.

Laat mama-san haar spul pakken en gaan.

Kom op, we gaan.

Gaan? Waarheen?

Je dacht: hier heb ik een huis, hier heb ik alles.

Opeens was je een vluchteling.

Oké, brand het af.

Alle mensen werden in één vluchtelingenkamp gestopt...

met een klein bamboehutje of hokje om in te wonen.

Geen rijstveld.

Hoe konden mensen overleven?

We verhongerden.

Dat was wat ik zag.

Dit idee pakte niet zo goed uit.

Vietnamese guerrilla's bleven de gehuchten infiltreren.

Veel mensen wilden terug naar hun oude boerderij en dorp...

en velen gingen.

'Pacificatie' was een soort voorloper, in zekere zin, van 'verzetsbestrijding'...

de term die de Amerikanen uiteindelijk gebruikten...

inclusief de Amerikaanse bevelhebber, William Westmoreland.

Ik denk in wezen...

dat een overwinning in een verzetsbestrijdingsomgeving...

het voor je winnen van het volk is.

Generaal William C. Westmoreland werd door president Johnson gekozen...

om het bevel in Vietnam te nemen, medio 1964.

De bevelhebber van het Amerikaanse leger in Vietnam, William Westmoreland...

51, een generaal met vier sterren, beheerst en coördineert...

de enorme en toenemende verzameling van Amerikaanse troepen in Vietnam.

Tegen de tijd dat Westmoreland aankwam...

verloor het Zuid-Vietnamese leger ruim 100 manschappen per week, minstens.

Morgen, generaal. - Morgen.

STEM VAN LYNDON B. JOHNSON

Westmoreland zegt dat het offensief dat hij verwachtte...

dat hij vreesde, nu is begonnen.

En hij wil mensen zo snel als hij ze kan krijgen.

Binnen een periode van enkele maanden in 1965...

vroeg Westmoreland om en kreeg hij...

een gestage toename van de toegezegde Amerikaanse troepen.

Ik ben geboren en getogen in Macon in Georgia. M'n vader was deelpachter.

Ik ben een van 13 kinderen. Ik was nummer negen.

Macon was een zeer raciaal onderdrukte stad.

ALLEEN VOOR GEKLEURDEN

Alles was nog gesegregeerd.

Je weet wel. Witte en gekleurde toiletten.

Achter in de bus zitten.

Het was niet alleen erg onderdrukkend, maar ook heel deprimerend voor me.

Ik wist dat er een grotere wereld was en dat er iets beters te doen was...

dan maar in die heel racistische stad te blijven.

Dus ging ik op heel jonge leeftijd in het leger, op m'n 17e.

Ik had geen idee dat Vietnam in het verschiet zou liggen.

Natuurlijk was het een patstelling vanaf het begin, wat ons betrof.

M'n ouders waren altijd meer van de Democraten, van de linkse ideeën.

Ze waren duidelijk tegen de oorlog, vanaf het begin.

Ik was tegen de oorlog.

Maar op die leeftijd denken niet veel mensen goed over die dingen na.

Ik duidelijk niet.

Ik zei: 'Ik stop met school en ga bij de marine.'

M'n ouders kregen een hartaanval toen ze dat hoorden.

Ze waren niet blij met die beslissing.

Toen ik naar Vietnam ging, vlogen we naar Đà Nẵng.

Ze zeiden: 'We stoppen dit vliegtuig niet als we landen.'

Er werd geschoten op het vliegveld.

De C-130 heeft een achterklep die ze laten zakken.

Ze gooien je eruit terwijl er op je wordt gevuurd.

En je rent gewoon naar de kant van de landingsbaan...

en springt in een schuttersputje tot het stopt.

Toen zei ik: 'Nu ben ik in de zooi beland. Dit is geen goede plek.'

Op de eerste dag.

Toen ik aankwam in Vietnam en m'n eenheid kreeg toegewezen...

ontmoette ik Jake Main.

Hij werd m'n eerste vriend.

Als nieuweling in de eenheid...

krijg je de 'rotdetachering'. Dat is de wacht houden of kantinedienst.

Ik kreeg de wacht.

Ik kreeg buitenpost negen.

Op een nacht dat ik dienst had...

rond 1.30 uur, ging er een lichtkogel af door een struikeldraad.

Hij schoot de lucht in en lichtte op, zodat je zag wat er gebeurde.

En er waren allemaal Vietcong.

Ze waren al voorbij de draad en op het terrein.

Zo gauw ik ze zag, opende ik het vuur.

Alles begon te ontploffen.

Ze bliezen de artilleriestukken, het brandstofdepot en het munitiedepot op.

We hadden 28 gewonden en vijf doden.

Een van hen was...

m'n vriend Jake Main.

Ik dacht: wauw, ik ben op deze plek...

en de mensen die hier wonen willen me doden.

Dit is heel serieus.

En als ik niet oplet, ga ik niet naar huis.

En ik besloot die dag om geen empathie voor de Vietnamezen te hebben.

Ik zou ze doden wanneer ik maar kon...

en wraak nemen voor wat ze ons hadden aangedaan.

In het begin, toen ik net was aangekomen, waren we vriendelijk in de dorpen.

We gaven de kinderen snoep. Het was een vriendelijk soort situatie.

Ik moet meer gaan halen. Oké, ik ben zo terug.

Maar toen er doden aan onze kant waren gevallen, veranderde dat.

We waren 30 tot 60 dagen in de rimboe.

We gingen elke dag door dorpen heen.

En bijna altijd incasseerden we een of twee...

schoten van een scherpschutter.

Dat was de guerrillaoorlog.

Je kon elk moment gedood worden.

Mensen werden geraakt door verdwaalde kogels.

Stapten gewoon op boobytraps.

In m'n derde week raakte m'n sectieleider door een boobytrap z'n benen kwijt.

Ik moest erheen rennen om het bloeden te stoppen.

Z'n benen waren weg.

Z'n vingers waren weg.

Hij overleed in de helikopter.

Door het verlies van soldaten uit de compagnie...

begonnen troepen hun houding tegen de Vietnamezen erg te veranderen.

Ze raakten vrienden kwijt.

En het werd alleen maar erger naarmate het voortduurde.

Deze oorlog wordt niet gewonnen met een enkel gevecht of reeks gevechten...

of zelfs met reeksen campagnes.

We moeten een hard toeslaande, goed gebalanceerde...

mobiele krijgsmacht ontwikkelen hier in Vietnam...

die we eindeloos kunnen onderhouden, indien nodig.

Westmoreland bedacht iets wat bekend werd als 'zoek en vernietig'-missies.

De 'zoek en vernietig'-tactiek die onze troepen in Vietnam gebruiken...

is precies wat de naam zegt.

Ze zoeken de vijand op, hoe moeilijk het terrein ook is...

gaan de strijd met hem aan en vernietigen hem uiteindelijk.

Ook had je in Vietnam iets wat 'vrije vuurzones' werd genoemd.

Dat was een hele regio...

die tot zone werd verklaard die open was voor aanvallen.

We zeiden de burgers dat ze een zone moesten verlaten.

Daarna namen we aan dat ze allemaal hadden gedaan wat we zeiden.

En dat er alleen maar vijandelijke troepen waren.

Dan was het een vrije vuurzone...

in de zin dat je overal erbinnen mocht schieten zonder toestemming vooraf.

Nul, zeven-nul.

Begrepen. Over.

Begrepen.

Maar natuurlijk was de zone niet vrij van burgers.

Het werd extreem wanordelijk...

omdat veel burgers niet instemden met het idee van vrije vuurzones.

Ze kregen ze gewoon opgelegd.

Dus werden veel burgers uiteindelijk gedood in die zones...

ofwel met opzet, ofwel per ongeluk.

We hoorden dat de Vietnamezen was verteld dat ze moesten gaan.

En alle Vietnamezen die bleven...

hoorden bij de infrastructuur van de Vietcong.

Ze zeiden me dat ik in een vrije vuurzone iedereen mocht doden die ik kon vinden.

Onze werkwijze heette 'zoek en vernietig'.

Je jaagt op mensen en doodt ze.

Je mag ze doden hoe je wilt.

Iedereen vermoordde iedereen.

De mensen die niets te maken hadden met de politiek...

of met hoe de oorlog in zulke moordzones veranderde.

Het was zo verdrietig en zoveel leed.

Dus dat bouwde de haat op...

en daardoor sloten de dorpelingen zich aan bij de Vietcong.

Ze zeiden: 'Als de vijand naar het huis komt, vechten zelfs de vrouwen.'

We vochten met wat er was.

Het maakte niet uit dat we geen moderne wapens hadden.

Ik ben een goed voorbeeld.

Op m'n eerste dag kreeg ik een geweer.

Als je moderne wapens gebruikte, betekende het dat je ze zelf had gekregen...

door de vijand te doden en hun vuurwapens af te pakken.

Dat beviel me echt.

En intuïtief was frontaal vechten het enige wat ik wilde.

De Noord-Vietnamezen rekenden sterk op vrouwelijke soldaten.

Ik denk dat er 1,5 miljoen vrouwen vochten aan de communistische zijde.

En onder de jonge mensen die zich voor de oorlog meldden...

was tot 70 procent van de vrijwilligers vrouw.

Ze noemden ons 'Vietcong', maar we waren het Bevrijdingsleger.

We waren allemaal kameraden en zagen onszelf als één familie.

Als één persoon viel, kwamen er vijf tot zeven anderen naar voren.

In die tijd was de sfeer hartstochtelijk.

Als er een wapen was en er iemand kwam, ging ik meteen vechten.

Ik schoot meteen omdat ik niet wilde zeggen: 'M'n emoties zaten in de weg.'

Het was uit liefde voor mensen.

Dit was een oorlog met vrije vuurzones.

Met dood, moord en chaos op het platteland.

Als Noord-Vietnam zou stoppen met infiltranten en wapens sturen...

naar het zuiden, zou deze kwestie snel kunnen worden opgelost.

Maar elke avond in het journaal...

werd over de oorlog gerapporteerd vanuit de kant van de VS...

en het Zuid-Vietnamese leger.

Hier is het informatiedienstgebouw van de VS...

waar elke dag om 17.00 uur het raarste ritueel in Saigon plaatsvindt.

De militaire briefing voor de wereldpers.

Đức Cơ, In-U-C, C-O, een commandokamp in Pleiku...

is om 11.00 uur met mortiergranaten beschoten.

Elke dag was er een officieel overheidsrapport...

over de militaire acties van die dag.

Dit brengt het totaal...

van 1 januari tot 1 april op 10.746.

Ze werden 'Five O'Clock Follies' genoemd, omdat ze volslagen idioot waren.

Gewoon zuivere propaganda.

Dit waren de doelwitten van de luchtmacht in Noord-Vietnam vandaag.

Er waren zo'n 600 verslaggevers in Vietnam op het hoogtepunt van de oorlog.

Veel van hen zaten 'in het team'...

zoals de uitdrukking was. Want je zit in het team, of niet.

Westmoreland riep de Amerikaanse journalisten vaak bij zich...

om ze de les te lezen.

'We willen positievere berichtgeving zien. We winnen deze oorlog.'

Maar de beste verslaggevers zijn mensen die aan de grond zijn, die rondreizen.

3 AUGUSTUS 1965

We zijn aan de rand van het dorp Cẩm Nê...

met onderdelen van het 1e bataljon, 9e mariniers.

Een van die geweldige verslaggevers was Morley Safer die voor CBS werkte.

Hij ging met een groep mariniers mee de strijd in.

We liepen dit dorp binnen toen... U kunt horen wat er is gebeurd.

Er was sluipschuttervuur.

Hij merkte dat de Amerikaanse soldaten met hun aanstekers...

daadwerkelijk de rieten daken in brand staken...

van de Vietnamese huizen in een heel dorp.

Morley Safer legde dit vast op film en deed er verslag van.

HET DORP CẨM NÊ PROVINCIE QUẢNG NAM - ZUID-VIETNAM

Bij de operatie van de dag werden 150 huizen afgebrand...

drie vrouwen verwond, één baby gedood...

één marinier verwond...

en ze leverde deze vier gevangenen op.

De operatie van vandaag is de frustratie van Vietnam in het klein.

Er is weinig twijfel dat Amerikaanse vuurkracht...

een militaire overwinning kan opleveren.

Maar voor een Vietnamese kleine boer...

wiens huis een leven lang slopende arbeid betekent...

is er meer nodig dan presidentiële beloften...

om hem ervan te overtuigen dat we aan zijn kant staan. Morley Safer...

Dit kreeg enorm veel aandacht.

Het is één ding om te vechten om een dorp of in een dorp.

Het is iets anders om huizen af te branden.

Niemand vond dat Amerikaanse troepen dat moesten doen.

Ik zou zeggen dat het de eerste echte schok was...

die Amerikanen kregen over wat de realiteit van oorlog is.

In het Witte Huis was president Johnson ontsteld en ook woedend.

Hij vond dat CBS het niet had moeten uitzenden.

En hij ging druk aan het bellen.

Hij belde dr. Frank Stanton, die de directeur van CBS Corporate was.

Hij ging naar de top.

Johnson zei: 'Frank, probeer je me te naaien?'

Toen eiste hij dat Morley Safer zou worden ontslagen door CBS.

Frank Stanton weigerde om Morley Safer te ontslaan.

Niet lang daarna, eind november 1965, kwam ik aan in Vietnam.

Dan Rather, CBS News...

Ik kwam enthousiast aan...

maar niet erg slim over oorlogen.

Maar wat voor tekortkomingen ik ook had...

ik ging naar Vietnam om te zien wat er in de strijd gebeurde...

niet om rond te hangen op een hoofdkwartier in Saigon.

Toen ik vroeg waar de actie was...

kreeg ik te horen dat het in het noorden van het land was, in Tam Kỳ.

TAM KỲ, ZUID-VIETNAM

Toen ik aankwam, leek het wel een Hollywoodfilm.

Er werd enorm veel geschoten aan beide kanten.

Kun je ons vertellen wat hier gebeurt? Ons bijpraten over de situatie?

Er waren veel gevallen mensen, stervend of gewond.

Er was een marinier die was geraakt.

Een van z'n makkers vroeg of we hem konden helpen.

We hebben hier hulp nodig. - Ik help je wel.

Weet je, als marinier blaas je nooit de aftocht.

Maar naarmate de strijd vorderde...

leek de situatie zo dat de mariniers erg in de minderheid waren.

Het was onderschat, de kracht van de Vietcong-troepen die daar waren.

Dat was typisch voor veel van de gevechten in Vietnam.

Dit is de 25e infanteriedivisie...

de nieuwste troepen in Zuid-Vietnam voor de VS.

Alles wat het moderne leger heeft, wordt ingezet in deze sector van 0,8 km.

Inbegrepen is de nieuwe pantserwagen met vlammenwerper.

Dan Rather, CBS News, bij de 25e divisie...

in Zuid-Vietnam.

Ik was bijna een jaar in Vietnam.

Steeds maar weer...

waren er gevechten...

of zelfs kleine vuurgevechten die we niet wonnen.

80 KM TEN NOORDEN VAN SAIGON

Voor wie week na week leest over de aantallen Amerikaanse doden...

De ene week 95, de volgende 116...

Voor wie dat leest en zich afvraagt...

hoe zoveel Amerikanen sterven in wat zogenaamd een kleine oorlog is...

Veel van hen sterven zoals de trotse Rudolph Nuñes...

op een patrouillepunt, in de jungle, alleen.

Dan Rather, CBS News...

Hoe langer ik bleef, hoe duidelijker het werd...

dat wat de leiders van het land in Washington...

en de hoogste militaire leiders in Vietnam zeiden...

in direct contrast stond...

met wat verslaggevers, ook ik, ontdekten aan de grond.

Er was een geloofwaardigheidskloof.

BOMBARDEMENTEN VERGROTEN GELOOFWAARDIGHEIDSKLOOF

De meerderheid van de Amerikanen stond achter de oorlog in Vietnam.

En waarom was dat?

Omdat ze avond na avond zagen: 'Succesvolle Amerikaanse militaire actie.'

Avond na avond kregen ze het aantal doden.

De vijand liep weer veel meer dodelijke slachtoffers op.

Er lagen 50 lichamen rondom het dorp...

en er werden er nog minstens 170 geteld in de jungle dichtbij.

Het dagelijkse dodental...

hoeveel tientallen of honderden Vietnamese guerrilla's werden gedood...

ten opzichte van de Amerikaanse doden...

werd enorm belangrijk voor de Verenigde Staten.

In de afgelopen vierenhalf jaar...

hebben de Vietcong, de communisten...

89.000 man verloren.

Gedood in Zuid-Vietnam.

Robert McNamara had een brein dat werkte met data en cijfers et cetera.

Uiteindelijk was dat in de Vietnam-jaren geen plus.

GEDOOD

Een van de grote controverses was de dodenratio.

Hun doel was genoeg van de vijand doden...

dat de vijand de verloren troepen niet kon vervangen...

en uiteindelijk moest opgeven door gebrek aan troepen.

STEM VAN ROBERT MCNAMARA

Het is zo typisch, meneer de president. Het is een relatief kleine vijand.

We denken dat we een zware tol van ze eisen.

En als we ze genoeg raken, is het niet dat ze geen mensen meer hebben...

maar dat ze ze niet kunnen laten vechten.

Elke eenheid die vocht, moest een dodental terugsturen.

Dat klinkt makkelijk.

Je schiet met je artillerie of je machinegeweren...

en dan ga je de lichamen ophalen. Zo werkte het niet.

Als er vijanden dood of gewond zijn, heeft de vijand ze weggesleept.

Er zijn er geen gezien.

De Vietcong liet de lijken niet liggen zodat wij ze konden tellen.

Ze hadden eenheden die niets anders deden dan het slagveld ruimen...

omdat ze niet wilden dat wij wisten hoeveel van hen we hadden gedood.

Alle commandanten moest met een hoog dodental komen.

Dus alle doden...

mannen, vrouwen, kinderen, iedereen, werden als dode communisten geteld.

Deze cijfers waren volledig vervalst.

De historici schatten dat een derde van het dodental...

bestond uit gedode burgers.

Als we tien Vietnamezen doodden voor elke dode Amerikaan...

zouden we winnen.

Wanneer je honkbal speelt, wil je homeruns slaan.

Bij football wil je touchdowns.

Als je in de oorlog bent, wil je lijken.

Waar je aan denkt, is het aantal gesneuvelden.

'Ik heb er weer één. En weer één.' Je wilt een hoog dodental hebben.

Als we door een dorp gingen, was het heel erg.

Onze luitenant schakelde de artillerie in...

en zij schoten zo'n 20 artillerieschoten af...

en raakten het dorp.

Dan vroegen ze om een luchtaanval.

Daarna stonden we op en begonnen we door het dorp te lopen...

en het was niets dan lijken.

Oude vrouwen, oude mannen, kinderen en baby's.

Allemaal dood en allemaal verminkt.

Hun lichaamsdelen lagen overal verspreid.

Dat zijn de herinneringen die me bijblijven.

Een schone oorlog bestaat niet.

Oorlog is vreselijk chaotisch.

En de mensen die het meest lijden, zijn vrouwen, kinderen en oude mensen.

Dat was zeker zo in Vietnam.

Dit moet trouwens worden gezien in de context...

dat de andere kant, namelijk de krachten van Noord-Vietnam en de Vietcong...

veel meer dorpen verwoestte dan de Amerikaanse troepen.

Het was niet ongebruikelijk dat ze een leider bij de nek ophingen in dorpen.

SYSTEMATISCHE TERREUR VAN VIETCONG

Er vonden met regelmaat gruweldaden plaats...

door beide kanten en alle kanten die vochten.

Na verloop van tijd groeide het besef dat de oorlog een patstelling was...

en hoewel de vijand niet dichter bij de winst was, waren wij het ook niet.

Maar Westmoreland predikte dat er vooruitgang werd geboekt.

Hij zei: 'Wat ik van jullie in Washington nodig heb, zijn meer troepen.'

Johnson bleef Westmorelands verzoeken om meer troepen inwilligen.

In 1964 werden er zo'n 112.000 Amerikanen ingelijfd bij de strijdkrachten.

Tegen 1965 was dat aantal meer dan verdubbeld.

Als je bij 1966 bent...

zijn er meer dan 380.000 rekruten in de Amerikaanse strijdkrachten.

Hier werden de toenames in de dienstplicht enorm belangrijk.

Door de dienstplicht gingen er sinds begin jaren 60 jonge mannen naar Vietnam.

Maar toen Johnson de oorlog amerikaniseerde...

breidde zich dat enorm uit.

Dit zijn dienstplichtigen, jonge Amerikanen...

die in staat zijn bevonden om een militaire verplichting na te komen...

zoals bepaald door het Congres.

Ze moeten twee jaar in actieve dienst.

Ik... Zeg je volledige naam.

Er waren manieren om eraan te ontkomen door allerlei soorten opschorting.

Of je getrouwd was, wat voor beroep of opleidingsniveau je had.

Tijdens WO II of Korea...

was de dienstplicht bijna universeel, maar nu worden minder mensen opgeroepen.

Een vervolgopleiding of huwelijk bieden routineus opschorting...

ondanks de Amerikaanse inzet in Vietnam.

Maar er heerste een echt gevoel dat dit oneerlijk was.

Want als je middelen had, als je connecties had...

kon je een manier vinden om eronderuit te komen.

Mensen uit de arbeidersklasse...

en minderheden werden veel sneller opgeroepen door de opschortingen.

Ik ben opgegroeid in Atlanta, Georgia. Ik ben een enige zoon.

Ik was heel hecht met m'n moeder.

M'n vader en ik waren ook hecht, maar ik was een echt moederskindje.

Toen ik werd opgeroepen, had ik een baan. Ik werkte bij het spoor.

M'n moeder pakte het uit de brievenbus. Ze zei: 'Moet je luisteren. Je gaat niet.'

Maar al m'n vrienden gingen.

Iedereen in m'n kliek was opgeroepen.

De Selective Service zegt elke staat hoeveel mannen ze moeten sturen.

De staat zegt het vervolgens elke stad en elk dorp.

Ik was 19 toen ik het bericht kreeg, maar 20 toen ik echt begon.

Ik had geen idee wat er in Vietnam gaande was.

We waren kinderen.

We belandden in het leger door de dienstplicht.

Er was dus een onevenredig aantal zwarte soldaten in de Vietnamoorlog.

Vooral in gevechtseenheden, waarin ik diende, en fronttroepen.

Weet je, ons percentage van de bevolking was in die tijd 11 à 12 procent.

En soms zag je fronttroepen die voor 25 procent uit zwarte soldaten bestonden.

En je denkt aan het land in die tijd...

Meneer, kunnen we samen bidden, u en ik?

Doe jij jouw gebeden, doe ik de mijne. Je bidt niet voor mij.

Ik wil niet dat je voor me bidt. - Bidt u voor ons?

Jouw gebeden komen vast niet ver.

Bidt u voor ons? - Ik ga niet voor je bidden.

Ik doe mijn zaken. Doe de jouwe en verplaats deze mensen.

In '65, '66 was er nog steeds discriminatie in het zuiden.

John Lewis, m'n held, werd afgeranseld op de Edmund Pettus-brug...

in Selma, Alabama, strijdend voor het recht om te stemmen.

De mannen werden naar Vietnam gestuurd. Veel van hen waren zwarte soldaten.

Maar toch moesten hun families nog vechten voor het stemrecht.

Dominee dr. Martin Luther King...

een baptistendominee, is het symbool geworden van de strijd...

om rassenscheiding te beëindigen hier in de Verenigde Staten.

Zwart en wit samen.

De tijd waarin ik m'n orders kreeg om naar Vietnam te gaan...

was dezelfde tijd, in april '67...

dat dr. King een belangrijke toespraak gaf in New York...

tegen de Vietnamoorlog.

Er komt een tijd dat zwijgen verraad is.

Die tijd is voor ons gekomen...

met betrekking tot Vietnam.

Hij noemde de VS de belangrijkste verschaffer van geweld in de wereld.

Vrij radicaal voor iemand die regelmatig met de president sprak...

tot slechts een paar jaar ervoor.

Het werd me duidelijk dat de oorlog veel meer deed...

dan het verwoesten van de hoop van de armen thuis.

Hij stuurde hun zoons...

en hun broers en hun echtgenoten om te vechten...

en te sterven in buitengewoon hoge proporties...

ten opzichte van de rest van de bevolking.

Hij zei dat de oorlog racistisch was...

en dat wat er in de VS gebeurde racistisch was...

en ook een resultaat van grote klassenongelijkheid...

en het falen van Amerikaans kapitalisme.

Hij verbond het binnenlandse en het vreemde.

Dit was een radicale zet die...

veel van z'n bondgenoten en veel andere Amerikanen van streek maakte.

We namen de zwarte jongemannen...

die waren verlamd door onze samenleving en stuurden ze 13.000 km van huis...

om vrijheden in Zuidoost-Azië te garanderen...

die ze niet hadden gevonden in Southwest Georgia en East Harlem.

En het drong tot me door dat hij het over mij had.

Hij sprak over waarom jonge zwarte soldaten...

niet in Vietnam zouden moeten vechten in dat tijdperk.

Door wat er in ons eigen land gaande was.

Uit Louisville, Kentucky.

De wereldkampioen zwaargewicht, Muhammad Ali.

WERELDKAMPIOEN ZWAARGEWICHT BOKSEN 1964

Muhammad Ali werd opgeroepen.

Een knockdown, dames en heren. Een rechtse op de kin.

Dames en heren, meneer Muhammad Ali...

heeft geweigerd om ingelijfd te worden bij het leger.

M'n geweten laat niet toe dat ik m'n broeder ga neerschieten...

of wat donkerdere mensen...

of arme, hongerige mensen in de modder voor groot, machtig Amerika.

En waarvoor?

Zij noemden me nooit 'nikker'. Zij lynchten me niet.

We identificeerden ons met hem in wat hij zei.

Hij zei: 'Geen Vietnamees heeft me ooit "nikker" genoemd.'

En we waren het met hem eens dat wij geen problemen met de Vietnamezen hadden.

We hadden problemen met sommige van onze Amerikaanse medesoldaten.

En met de gemeenschappen waar we vandaan kwamen.

Zijn we als land gebaseerd op vrijheid en democratie? Ja.

Maar zijn we ook gebaseerd op volkerenmoord...

slavernij, kolonisatie en oorlogsvoering? Ja.

Die tegenstrijdigheid bestaat vanaf de oorsprong van het land.

En die scheur heeft altijd bestaan...

klaar om open te breken op momenten van intense crisis...

wat de oorlog in Vietnam voortbracht.

Ga je? - Echt niet.

Voor Uncle Sam? - Echt niet.

Vietnam? - Echt niet.

Ga je? - Echt niet.

Ik denk graag dat binnenlandse impact van de Vietnamoorlog in de VS...

zich manifesteerde via een burgeroorlog in de Amerikaanse ziel.

Jullie moeten je schamen. Allemaal. Wat willen jullie?

Communisme aan je voordeur? Ga gewoon vechten.

We gaan niet vechten. - Dood ze.

We gaan niet vechten.

Het lijkt me geen toeval dat de antioorlogbeweging...

in omvang en felheid groeide...

samen met de opkomst van andere sociale bevrijdingsbewegingen.

Zwarte macht maakt ons trots.

Hé, LBJ. Hoeveel kinderen heb je vandaag vermoord?

Vietnam? - Echt niet.

Ga je? - Echt niet.

Ondertussen hield het leger vol, in briefings aan de pers en het publiek...

WINST OF IMPASSE?

Dat er licht aan het eind van de tunnel was.

LICHT AAN EIND VAN VIETNAMTUNNEL

Waar kunnen we naar uitkijken? Wordt het hetzelfde, beter, of slechter?

Ziet u licht aan het eind van de tunnel?

Ik zie inderdaad licht aan het eind van deze lange tunnel.

Ik denk dat 1967 een goed jaar wordt.

Westmoreland kwam in 1967 drie keer terug naar de Verenigde Staten.

President Johnson riep hem terug voor wat later een 'verkoperscampagne' heette.

We zullen in Vietnam zegevieren over de communistische agressor.

Ik acht het mogelijk dat het binnen twee jaar of minder...

mogelijk is voor ons om onze mate van betrokkenheid af te bouwen.

Maar achter gesloten deuren...

vertelde hij de president een enigszins ander verhaal.

STEM VAN LYNDON B. JOHNSON

Westmoreland kwam gisteravond bij me. Hij is erg van streek.

Hij heeft meer vuurkracht en bombardementen...

op de DMZ gericht in de afgelopen week...

en zij hebben meer op ons gericht...

dan er ooit is geweest in een vergelijkbare periode...

in de geschiedenis van oorlog.

Veel meer dan ooit op Berlijn of Tokio is losgelaten.

Hij zei dat de oorlog in een impasse bleef.

Elke keer dat we de vijand meer slachtoffers toebrachten...

zetten zij meer troepen in het veld.

HOOFDKANTOOR CIA

De beste analisten van de CIA schreven een onderzoek...

met de titel 'De wil van Vietnamese communisten om te volharden'.

Daarin werd geconcludeerd dat de VS de Vietnamoorlog niet zouden winnen...

omdat, hoeveel van hen we ook doodden, er altijd meer waren.

Hun gelederen namen niet af. De vijand had de wil om door te zetten.

Minister van Defensie McNamara las dat onderzoek...

en op dat moment gaf hij het bevel tot de Pentagon Papers...

zoals wij ze kennen.

Dat was een enorm onderzoek.

Een encyclopedie van de geschiedenis van Amerikaanse betrokkenheid in Vietnam.

Ze wisten toen dat ze de oorlog niet konden winnen.

En als ik 'ze' zeg...

bedoel ik de minister van Defensie...

de beste analisten van de CIA...

en de president van de Verenigde Staten, tot op zekere hoogte.

Johnson wilde dat niet geloven.

Goedemiddag, dames en heren...

Lichtten ze het Amerikaanse volk in?

Dat deden ze niet.

McNamara leek zo zeker van zichzelf.

Maar privé, en ik zag het...

kwamen er bij bepaalde onderwerpen tranen in z'n ogen.

McNamara had een toenemend gevoel...

dat de VS uit Vietnam moesten zien weg te komen.

Dat het een verliezer was, dat het niet zou werken.

McNamara stuurde een memo naar de president.

Hij zei dat het tijd was om te stoppen met bombarderen en troepen sturen...

en om te accepteren...

dat de oorlog niet te winnen was en we moesten zien weg te komen.

IS GEVAARLIJK, KOST LEVENS EN IS ONBEVREDIGEND VOOR HET VOLK.

Johnson dacht: hij heeft me erbij betrokken en nu wil hij gaan.

En ik ga er politiek voor boeten als ik ga.

Het was een probleem voor z'n herverkiezing.

STEM VAN LYNDON B. JOHNSON

Ik weet dat ik impopulair ben. Dat hoef je me niet te zeggen.

Dat weet ik. Ik zit al 40 jaar in de politiek.

En als een man een oorlog en een belastingwet...

en alle problemen draagt die ik draag, ben je natuurlijk niet populair.

Johnson vond een manier om McNamara uit het Pentagon te werken, in feite.

MCNAMARA LEGT AMBT NEER

Ik heb de kans zeer gewaardeerd om m'n land te dienen als minister...

en ben de president erg dankbaar...

voor z'n onuitputtelijke steun en persoonlijke vriendschap.

17 JANUARI 1968

De vijand is verslagen in gevecht na gevecht.

JANUARI 1968

Maar de situatie was veel erger dan we ons voorstelden.

In 1968 gingen al die voortgangsrapporten...

gewoon in vlammen op.

Rond 3.30 uur 's ochtends...

hoorde ik het geratel van mitrailleurs en het lawaai van explosies.

De VC vielen de stad aan. Ze namen hem onder vuur.

Plotseling werd het hele land aangevallen.

Ze waren geïnfiltreerd.

Deze en 34 andere Zuid-Vietnamese steden werden ruw gewekt...

door de meest gedurfde aanval van de Vietcong. Het Tet-offensief.