Original subtitles

‫فقط می‌خوام یه توضیح کوچولو بدم

‫درباره‌ی اینکه من کی‌ام، اگه نمی‌شناسید.

‫من تو ۱۶ سالگی فهمیدم دیابت نوع ۱ دارم.

‫همین باعث شد برم تو کار تناسب اندام.

‫عاشق بدنسازی شدم.

‫تو بدنسازی جوونا خیلی موفق بودم

‫و یه بیزینس مربیگری شخصی فوق‌العاده ساختم

‫از اطلاعاتی که تو دانشگاه یاد گرفتم.

‫بعدش علاقه‌م به تغذیه رو بردم جلو

‫و توانایی مدیریت دیابت و کل تجربه‌م رو

‫و اولین دایره‌المعارف دنیا رو درباره‌ی دیابت و عضله‌سازی نوشتم.

‫الان بزرگترین بیزینس تناسب اندام دنیا رو دارم، مسترمایند

‫که به متخصصای تناسب اندام آموزش میده.

‫بیشتر از ۵۰٪ از مشتری‌هامون بیزینس‌های چند صد هزار دلاری دارن

‫و میشه گفت ما یه چیزایی درباره‌ی کمک به مشتری‌هامون برای پول درآوردن می‌دونیم.

‫خلاصه، من اینجوری بزرگ نشدم که بهم بگن بیزینس داشتن موفقه.

‫بهم گفتن بیزینس داشتن ریسکه.

‫بهم گفتن تیم ساختن سخته، استرس‌زاست

‫و بیزینس داشتن اصلا فکر خوبی نیست.

‫و خب، در واقع، من برعکسش رو انجام دادم.

‫بوم!

‫خانم‌ها و آقایون، لطفا بشینید.

‫خب، مثل تونی رابینز تو حوزه‌ی تناسب اندامه؟

‫اسم من فیل گراهامه. تو صنعت تناسب اندام کار می‌کنم.

‫من مسئول کمک به متخصصای تناسب اندام، متخصصای سلامت و تندرستی هستم

‫که بیزینس‌شون رو رشد بدن، بهشون کمک می‌کنم مشتریای بیشتری جذب کنن، فروش بیشتری داشته باشن

‫و خدمات درجه یک ارائه بدن.

‫فیل گراهام، تو صنعت تناسب اندام، به عنوان یه تاجر شناخته میشه

‫و به مربیای شخصی زیادی تو کل دنیای تناسب اندام آموزش میده و کمک می‌کنه

‫که چطور یه بیزینس بسازن تا بتونن ارزش بیشتری به مشتری‌هاشون بدن.

‫تو ایرلند شمالی، هر کسی که

‫مربی شخصی یا صاحب باشگاه بوده

‫احتمال زیادی هست که فیل گراهام توش نقش داشته.

‫تو صنعت تناسب اندام، آدمای زیادی هستن

‫که واقعا به ورزششون و تمرین‌شون علاقه دارن

‫ولی دانش و درک کافی از دیدگاه بیزینسی ندارن

‫که بتونن اون رو به چیزی تبدیل کنن که واقعا براشون پول دربیاره

‫تا یه زندگی عالی داشته باشن و به هرچی می‌خوان برسن.

‫قدم بعدی برای فیل این بود که بفهمه چیزی که خیلی‌ها به عنوان معلولیت می‌شناسن

‫یعنی دیابت

‫حالا یه تواناییه.

‫- درد داره؟ ‫- نه.

‫و چیزی رو خلق کرده که به مردم امید میده.

‫من و فیل خیلی وقت پیش با هم آشنا شدیم. هر دومون کارمون رو تو کار ای‌بوک شروع کردیم.

‫دوران وحشی بازاریابی آنلاین

‫قبل از اینکه شبکه‌های اجتماعی وجود داشته باشن.

‫اون یه کوچ بیزینس خیلی باهوشه.

‫اون همچنین یه بدنساز خیلی موفقه.

‫اون نوع نظم، سیستم و استراتژی‌هایی که

‫برای موفقیت و رسیدن به اوج نیاز داری

‫به عنوان یه بدنساز، حالا تو بیزینس هم به کار می‌بره.

‫اون یه متفکر خیلی سطح بالاست، که به نظر من

‫تو این فضا واقعا لازمه و نیست.

‫چیزی که من از همه بیشتر درباره‌ی فیل دوست دارم، سطح استاندارداشه

‫نه فقط برای خودش، بلکه برای بیزینسش و بقیه هم.

‫اگه ازش سوال بپرسی، جوابتو میده.

‫اینکه از اون جواب خوشت بیاد یا نه، یه بحث دیگه‌ست.

‫بهش اعتماد دارن چون خودش موفق بوده.

‫یعنی، اون کاملا می‌دونه داره چی میگه.

‫مجله‌ی عضله و تناسب اندام، من یه جایی تو این هستم.

‫ایناشه.

‫شخصا؟ آره، اون فقط...

‫وقتی پای غذا و تجربه میاد وسط، اون یه سطح دیگه‌ست.

‫دولچه ویتا، با اینکه ایتالیایی نیست

‫فکر کنم، اون اینو نشون میده، مثل زندگی خوب.

‫و خب، می‌دونی، خیلی خوبه که بتونی

‫باهاش غذا بخوری و یه لیوان شراب با هم بخورید، فقط برای اینکه ببینی

‫چقدر از این کار لذت می‌بره، واقعا فوق‌العاده‌ست.

‫اون آدمی هست که عاشق اینه که برای بقیه تجربه بسازه.

‫عاشق اینه که تجربه‌ها رو پرورش بده

‫و عکس‌العمل‌ها رو روی صورت مردم ببینه، در نتیجه‌ی چیزی که خودش خلق کرده.

‫اون از خوشحال کردن بقیه لذت می‌بره

‫و دیدن شگفتی تو صورتشون.

‫به سلامتی!

‫یه بار تو تعطیلات تو موریس بودم

‫و یه بدنساز با وزن زیاد بودم.

‫تو اوج دوران حجم‌گیری بودم، و رفتیم یه سفر دلفینی.

‫یه چیزی مثل غواصی بود و شما ماسک و فین‌ها رو داشتید.

‫من فین‌ها رو نپوشیدم

‫و با اون وزن زیاد پریدم تو آب.

‫من مدت زیادی بود که شنا نکرده بودم

‫و مقدار زیادی آب دریا از طریق لوله تنفسی وارد ریه‌م شد.

‫نفسم خیلی دورتر از قایق تموم شد

‫و مثل یه سنگ سنگین شده بودم. داشتم غرق می‌شدم.

‫و نمی‌تونستم نفس بکشم چون سیستم قلبی عروقیم رو نابود کرده بودم.

‫اگه مرگ رو بررسی کنی و بهش نگاه کنی

‫یه لحظه‌ای هست که تسلیم همه چیز می‌شی.

‫و یادمه با خودم گفتم...

‫..."بی‌خیال."

‫و تسلیم شدم.

‫این عینک‌ها رو داشتم، و یادمه که داشتم زیر آب رو نگاه می‌کردم

‫به هزاران دلفین

‫و توسط...

‫...یکی از اون، ملوانای قایق نجات پیدا کردم.

‫اون، منو کشید تو.

‫من به هر اتفاق آشفته‌ای تو زندگیم نگاه کردم

‫که فکر می‌کردم قراره منو غرق کنه.

‫تو اون لحظات آشفتگی، اشک، ترس، ویرانی

‫از اینا دیگه نمیشه ریکاوری کرد.

‫من، من می‌دونم اون لحظات چه حسی دارن

‫و خیلی سختن.

‫ولی اگه الان از یه دیدگاه بالاتر بهشون نگاه کنم

‫از یه دیدگاه پیشرفته‌تر، هنوز زنده‌ام. هنوز اینجام.

‫و اگه اون لحظه‌ها نبودن، من الان اینی که هستم نبودم.

‫دووم نمی‌آوردم. نمی‌تونستم ادامه بدم.

‫من اینو فهمیدم که یه جریان از پیش تعیین شده‌ای تو زندگی‌م هست.

‫برای همه کسایی که دارن اینو می‌بینن، اگه شما به

‫آشوب‌زده‌ترین اتفاقای زندگیتون از جایی که الان هستید نگاه کنید

‫هنوز زنده‌اید، هنوز اینجایید

‫و بدون اونها، شما جایی که می‌خواید باشید، نمی‌بودید.

‫شما به خودتون نگاه می‌کردید، جایی که الان هستید

‫و به یه اتفاق آشفته تو زندگی قبلی‌تون نگاه می‌کردید

‫چی می‌گفتید اگه می‌تونستید اون آدم رو تو اون لحظه ملاقات کنید؟

‫شما یه چیزی مثل این می‌گفتید: «دوستت دارم، بهت اعتماد دارم.

‫می‌دونم می‌تونی از پسش بربیای.»

‫و اگه از اون ورژن دیگه بگید

‫یعنی، آدم جوون‌تر به اون آدم

‫تهش یه چیزی مثل این می‌گید: «تو همون آدمی هستی

‫که من همیشه می‌خواستم باشم.»

‫یه دوست قدیمی منو دید، و خب

‫یه کم با طعنه شوخی کرد، و گفت

‫می‌دونی، «هی، تو عوض شدی.» و من گفتم، «هی، تو عوض نشدی.»

‫وقتی مدرسه می‌رفتم، خیلی باهوش نبودم

‫من، من یه دانش‌آموز معمولی بودم، تو سطح متوسط بودم.

‫ولی همیشه کارآفرین بودم.

‫حتی، می‌دونی، وقتی برمی‌گردم به عقب

‫وقتی بچه بودم، یادمه که می‌فروختم

‫می‌دونی، شیرینی و این چیزا.

‫همیشه یه چیزی می‌فروختم.

‫و بعدش، یه بیزینس مواد منفجره تو مدرسه.

‫ما اینجا بهشون می‌گیم جیغ‌زن، ولی مثل موشکای کوچیکی هستن که...

‫...پوف، درسته؟

‫و ما بسته‌هاشون رو می‌خریدیم

‫بالای جاده، نزدیک مدرسه

‫و روشون قیمت می‌ذاشتیم و می‌فروختیم

‫و تو کیف‌ها، دور و بر مدرسه قایمشون می‌کردیم.

‫و وقتی تو یه مدرسه‌ی پسرونه هستی

‫انداختن ترقه‌ها تو سطل آشغال یه ایده‌ی عالی برای تفریحه.

‫من حدود ۱۵ دقیقه از بلفاست بزرگ شدم

‫تو جایی به اسم لیسبورن.

‫این مدرسه‌ایه که من سال‌های زیادی رفتم.

‫و اونجا بود که بیزینس مواد منفجره رو راه انداختیم.

‫پس، اگه دارن اینو دوباره می‌بینن، من همون...

‫بچه‌ای بودم که پشت همه‌ی اون مواد منفجره‌ها بود که تو سطل‌ها منفجر می‌شدن.

‫هر روز می‌رفتم مدرسه، ساعت ۸:۴۵، و از کنار این رد می‌شدم، و...

‫این یکی از هتل‌هاییه که تو دوران ناآرامی‌ها تو اروپا، بیشتر از همه بمب‌گذاری شده.

‫همیشه بیرونش بمب‌گذاری می‌شد. بارها منفجر شده.

‫ناآرامی‌ها...

‫مطمئنا وقتی من بزرگ شدم و جایی که بزرگ شدم، اونجا...

‫خیلی روی شبه‌نظامی‌ها تمرکز داشت.

‫تو خیابون که راه می‌رفتی، ارتش اونجا بود

‫و بهت آب‌نبات می‌دادن تا اطلاعات بگیری.

‫هنوزم زمانایی هست که اوضاع یه جوریه، تنش‌ها بالاست

‫مخصوصا بسته به اینکه کجای ایرلند شمالی باشی

‫ولی قطعا تو بلفاست و اطراف جایی که فیل هست

‫قطعا خطرات زیادی وجود داره.

‫این دیوار صلحه و پر از امضاست

‫و پیام‌های کوچیک، از همه‌ی ادیان.

‫می‌تونید آدمایی از سراسر دنیا رو ببینید.

‫می‌تونید نشانه‌هایی از فلسطین، اسرائیل ببینید.

‫و این دیوار در واقع برای جدا کردن کاتولیک‌ها از پروتستان‌ها بود

‫چون مردم می‌اومدن

‫و، می‌دونی، بیرون خونه‌ی یکی بمب‌گذاری می‌کردن یا به خونه‌ی یکی بمب آتش‌زا می‌زدن

‫و برعکسش هم تو هر دو طرف اتفاق می‌افتاد.

‫پس تلفات زیادی داشت.

‫پیامدهای زیادی داشت.

‫مردم قطعا می‌تونستن رد بشن

‫ولی، در نهایت

‫می‌دونی، این طرف کاتولیک‌ها بودن، این طرف پروتستان‌ها.

‫پس، اون قدیما که، می‌دونی، اوضاع آشفته بود

‫تقریبا انگار داشتی می‌رفتی پشت خطوط دشمن

‫و آدمایی بودن که دو طرف دیوار می‌نشستن

‫و نگاه می‌کردن ببینن کی داره رد میشه و کی داره برمی‌گرده.

‫و، می‌دونی، فکر خوبی نبود.

‫و همونطور که می‌بینید، آدمایی از سراسر دنیا

‫اومدن که از این دیوار دیدن کنن. الان، این نمادینه.

‫و روش پیام‌هایی از امید و صلح و از این جور چیزا نوشتن.

‫ولی مردمی که تو اون کشور بودن، کسایی بودن که

‫همه‌ی اون آشفتگی‌ها و درگیری‌ها رو تجربه کردن.

‫و، می‌دونی، آدمای زیادی تو هر دو طرف از دست رفتن.

‫می‌دونی، یکی از اولین چیزایی که درباره‌ی یکی می‌فهمیدی

‫این بود که، آیا کاتولیکه یا پروتستان؟

‫می‌دونی، معمولا این یکی از اولین چیزایی بود که علیه یکی استفاده می‌کردی

‫یا یکی از اولین چیزایی بود که برای حمایت از یکی استفاده می‌کردی.

‫بزرگ شدن تو یه خونه‌ای که پدر و مادر توش

‫بمب‌گذاری‌های زیاد، آدم‌ربایی‌های زیاد، تیراندازی‌های زیاد، مرگ‌های زیاد رو تجربه کردن

‫یه جورایی تو فرهنگ و دیدگاهت ریشه می‌کنه.

‫و اون باورها فقط از طرف پدر و مادر نبود.

‫اونا، می‌دونی، تو اکثر آدمایی که

‫من باهاشون مدرسه می‌رفتم، تو محله‌م زندگی می‌کردن

‫که، می‌دونی، من اساسا هر روز باهاشون بودم.

‫ناآرامی‌ها واقعا به اوج خودش رسید، وقتی پدر و مادرم جوون بودن.

‫ایرلند شمالی، ما یه وضعیتی داریم مثل ایالت‌های جنوبی آمریکا

‫که توش آزادی‌های اساسی دموکراتیک مثل آزادی تجمع وجود نداره.

‫اونا بمب‌گذاری‌های بنزینی، بمب‌گذاری‌های ماشینی، آدم‌ربایی‌ها رو دیدن.

‫اونا قتل‌ها رو دیدن.

‫فرار کنید!

‫پناه بگیرید! فرار می‌کنیم!

‫هیچ شکی توش نیست.

‫پدر و مادر من، پدر و مادرشون

‫همشون از ناآرامی‌ها ضربه خورده بودن.

‫به نظر من، اگه بخوان منفجرت کنن

‫فقط می‌خوان منفجرت کنن.

‫هر روز هفته تو اخبار بود.

‫- دیشب چی شد؟ ‫- خب، نمی‌دونیم.

‫بیرون درمون یه انفجار شد

‫و مغازه‌مون داغون شد.

‫اکثر این بمبا می‌رسن

‫تو جعبه و بسته‌ها.

‫یه شب ساعت ۱۱:۳۰، یه بسته‌ی کاغذی قهوه‌ای زیر یه صندلی پیدا کردم

‫و یه مدت طولانی دورش چرخیدم و آخر سر بازش کردم.

‫توش دو تا کیک خامه‌ای بود، ولی...

‫اوم، اون مال چند ماه پیش بود، و فکر کنم الان فکر نکنم بازش می‌کردم.

‫بخوابید!

‫بخوابید! بخوابید! بخوابید! بخوابید!

‫بخوابید! بخوابید!

‫اونایی که دور قبر بودن

‫همونطور که گفته شده بود، رو زمین دراز کشیدن.

‫بقیه تلاش می‌کردن ببینن چه خبره.

‫خیلی از جمعیت دنبال اون مرد دویدن

‫که ایستاد، برگشت و یه نارنجک دیگه پرت کرد.

‫به کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها یاد داده بودن که از هم متنفر باشن.

‫مردم اعضای خونواده‌شون زخمی یا کشته می‌شدن.

‫و بعدش اون تنفری هست

‫که به خاطر اون، نسل‌ها تو اون خانواده ادامه پیدا می‌کنه.

‫واضحه که، مردم تو دنیا ایرلند شمالی رو

‫به عنوان جایی می‌بینن که درگیری‌های زیادی توش بوده

‫و دعواهای زیادی توش اتفاق افتاده.

‫منم تو اون دوران توش بودم؟

‫آره.

‫من تو بلفاست بزرگ شدم

‫پس، احتمالا چیزایی رو دیدم که بقیه ندیدن.

‫اوم، خیلی نمی‌خوام واردش بشم.

‫یه، اوم...

‫آره.

‫اوضاع داره عوض میشه.

‫آدمای هم‌سن و سال من خیلی

‫به کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها اهمیت نمی‌دن.

‫اکثر آدمای نسل من

‫فقط می‌خوان پیشرفت کنن و یه جای بهتر برای زندگی داشته باشن.

‫تاریک‌ترین روزای بچگی‌م...

‫می‌تونم بگم لحظاتی بود که مدرسه می‌رفتم

‫و هیچ هدفی نداشتم.

‫محبوب نبودم.

‫هیچ حس انگیزه‌ای، هیچ حس جاه‌طلبی‌ای نداشتم.

‫و اون دوره‌ها یه جورایی پوچ بودن.

‫وقتی ۱۵، ۱۶ سالم بود

‫رژیم غذایی‌م افتضاح بود، ورزش نمی‌کردم.

‫من از یه خونواده‌ای اومدم که عاشق غذا بودن

‫و هر شب شام‌های فوق‌العاده‌ای داشتیم.

‫و هر روز صبح، می‌رفتیم مدرسه.

‫می‌رفتیم یه کافی‌شاپ

‫بیرون ایستگاه اتوبوس که اسمش صدف بود.

‫و یه صبحانه‌ی مخصوص ایرلند شمالی می‌خوردیم.

‫و اون صبحانه یه ترکیبی از تخم‌مرغ سرخ‌شده‌ست

‫سوسیس، نون سودا، پودینگ سیاه

‫گوجه‌فرنگی سرخ‌شده، لوبیا پخته، فقط خوشمزگی.

‫بعدش، می‌رفتیم مرکز محلی

‫و من شکلات‌های تافی وام می‌خوردم

‫و همه‌ش رو با یه بطری نوشیدنی کلاب اورنج می‌خوردم.

‫پس، احتمالا داریم درباره‌ی حداقل دو هزار و پونصد کالری قبل از ساعت ۸:۴۵ صحبت می‌کنیم.

‫یادمه یه روز داشتم می‌رفتم مدرسه

‫و تو اتوبوس بودم، و

‫متوجه شدم که پلاک ماشین‌ها

‫جلوی اتوبوس، کنار اتوبوس یه کم تار بود.

‫به خودم گفتم، «چشمام مشکل داره.»

‫و تو طول روز، به طرز محسوسی تشنه‌تر شدم و زیاد می‌رفتم دستشویی.

‫ولی این بدتر و بدتر و بدتر و بدتر شد.

‫خلاصه بگم، رفتم پیش دکتر و معاینه شدم

‫و تو چند ثانیه، بهم گفتن که دیابت نوع ۱ دارم.

‫اون خاطره اینه که مامانم زد زیر گریه

‫و مامانم یه متخصص مراقبت‌های بهداشتی بود.

‫اون یه گفتاردرمانگر بود.

‫و، اوم، وقتی شروع کرد به گریه کردن

‫اولین چیزی که به خودم گفتم، «اوه،

‫یه خبراییه، یه مشکلی هست.»

‫وقتی سلامتی‌ت ازت گرفته می‌شه و دیگه نمی‌تونی برش گردونی

‫اون موقع شروع می‌کنی به دیدن زندگی از یه زاویه‌ی خیلی متفاوت.

‫چجوری می‌خوام تو موقعیت‌های اجتماعی رفتار کنم؟

‫چجوری می‌خوام یه زندگی، یه زندگی آروم داشته باشم؟

‫آیا، آیا قراره کور بشم؟

‫آیا عوارض ثانویه‌ی سلامتی خواهم داشت؟

‫آیا نارسایی کلیه، نارسایی عضو خواهم داشت؟

‫می‌دونی، آیا بیماری قلبی، حمله‌ی قلبی خواهم داشت؟

‫می‌دونی، اینا همه چیزایی هستن که به ذهن آدم میان.

‫و، می‌دونی، تقریبا مثل یه اثر دومینوئه

‫که دیابت می‌تونه منجر به عوارض دیگه بشه.

‫و اون عوارض می‌تونن منجر به عوارض دیگه بشن.

‫پس، منم گفتم، «خب، من کجا باید این خط رو بکشم؟»

‫هر روز، قند خونم رو چک می‌کنم تا ببینم چطوره

‫و یه محدوده‌ی سالم هست و بعد یه محدوده‌ی ناسالم

‫یا یه محدوده‌ی «در معرض خطر».

‫و این تحت تاثیر چیزی که می‌خورم، سطح استرس

‫سطح خواب، ورزش، دارو...

‫هرچیزی که فکرشو کنی، رو سطح گلوکز خونت تاثیر داره.

‫و سطح گلوکز خونت رو انرژی‌ت و رو روحیه‌ت تاثیر داره.

‫پس، می‌خوایم سطح گلوکز خونم رو چک کنیم.

‫الان، یه کم بیشتر از حد نرمال حس می‌کنم.

‫محدوده‌ی نرمال تقریبا بین چهار تا هفت هست.

‫دلیل اینکه یه کم بالا حس می‌کنم

‫چون یه چیزی خوردم یه کم پیش.

‫یه کم استرس داشتم

‫و حس می‌کنم شاید یه کم انسولین بیشتر لازم داشته باشم.

‫پس این بالاست.

‫پس من بالاتر از محدوده‌ی نرمالم.

‫خب، حالا که تستش کردیم، و از محدوده‌مون خارجیم

‫باید یه کم انسولین سریع‌الاثر بزنیم، نووراپید.

‫اگه دیابتی باشی می‌دونی که این زود اثر می‌کنه.

‫من حدود هفت واحد می‌زنم.

‫پس می‌ذاریمش رو هفت

‫یه نمونه کوچولو، و بوم!

‫در اصل، کاری که دارم می‌کنم اینه که دارم تکرار می‌کنم

‫کاری که پانکراسم به طور طبیعی انجام می‌ده.

‫بعد از اینکه از رو صندلی اومدم پایین و تست شدم

‫فرستادنم تو این اتاق انتظار، و مامانم گریه می‌کرد و می‌گفت

‫«چی کار کنیم؟ چطوری می‌خوایم اینو مدیریت کنیم؟»

‫و من واقعا نمی‌دونستم چه خبره.

‫اون موقع‌ها واقعا گوشی موبایل نداشتیم

‫که بتونی بری و دیابت رو گوگل کنی.

‫چیزی که داشتم، پوسترایی بود که رو دیوار بود

‫و اینا درباره‌ی نوروپاتی دیابتی، نارسایی کلیه بود

‫اوم، قطع عضو، از دست دادن بینایی.

‫پس، من تو این راهرو نشسته بودم و داشتم یه بطری کلاب اورنج می‌خوردم

‫که نسخه‌ی ایرلند شمالی فانتاست.

‫و، اوم، آره، شروع کردم به فهمیدن، «خب، یه، یه

‫می‌دونی، مشکل احتمالی اینجاست.»

‫پس یادمه که منو بردن تو این راهرو

‫و یه در زیتونی تیره بود.

‫و یادمه که رفتم تو در و فقط این بود

‫یه دفتر خیلی استریل و بالینی.

‫و یه مربی دیابت اونجا بود.

‫و یادمه وقتی باهام حرف می‌زد

‫زبونی که برای ارتباط با من استفاده می‌کرد

‫درباره‌ی این بیماری این بود، «شاید»، «احتمالا»

‫«می‌تونی»، «شانسی هست.»

‫پس «می‌تونی» جایی بود که من امید رو پیدا کردم.

‫و این اولین قدم به عنوان یه حل‌کننده‌ی مشکل بود

‫به عنوان یه کارآفرین که رفتم

‫«خیله خب، باشه، یه راهی هست.

‫یه خروجی اینجاست.»

‫اون شب

‫یه... یه کلید تو ذهنم زده شد.

‫و من از یه آدم ناسالم، بی‌خیال دنیا

‫با بدنم، با سلامتی‌م، با تغذیه‌م، با هر چیزی

‫به یه آدم علاقه‌مند به این اطلاعات تبدیل شدم

‫و این موضوعاتی که قرار بود نجاتم بده.

‫چند تا اصل کلیدی هست وقتی می‌خوای یه کارآفرین موفق باشی.

‫اولیش اینه که دقیقا بدونی می‌خوای قهرمان کی باشی.

‫به هات سیت ماهانه خوش اومدین.

‫هات سیت‌ها راهی هستن برای نشون دادن مشتری‌های فوق‌العاده‌مون

‫و اینکه چطور به موفقیت‌های باورنکردنی تو کسب‌وکارشون رسیدن.

‫- یه چیزی که من به اشتراک می‌ذارم... ‫- غذا همیشه یه جای امن بود.

‫پس هر وقت ناراحت می‌شدم یا، می‌دونی، هر اتفاق سختی برام می‌افتاد

‫همیشه می‌رفتم سراغ غذا.

‫بزرگترین شوک زندگیم تا به امروز از دست دادن خواهرم بود.

‫اون موقع ۱۷ سالم بود. اون ۱۹ سالش بود.

‫فقط یه سال و نیم با هم فاصله داشتیم، پس خیلی خیلی به هم نزدیک بودیم

‫و این باعث شد که کل دنیای خونواده‌مون زیر و رو بشه.

‫باعث شد که وزنم از حدود ۲۲۰ پوند بره به ۳۳۰ پوند

‫تو سن ۱۸، ۱۹ سالگی.

‫و اون لحظه، لحظه‌ی تغییر بود.

‫اگه اون موقع که ۳۳۰ پوند بودم بهم می‌گفتی که یه مربی کاهش وزن موفق می‌شم

‫جوری نگات می‌کردم انگار دو تا سر داری.

‫تو یه بازه‌ی زمانی خیلی خیلی کوتاه

‫من مقدار زیادی وزن کم کردم.

‫سی پوند تو یه ماه.

‫صورتم خیلی لاغر شده بود.

‫همش تشنه بودم، هیچ انرژی نداشتم.

‫رفتم پیش دکتر عمومی، آزمایش خون دادم

‫و چند روز بعد، زنگ زد بهم، گفت

‫«ایون، تو دیابت نوع ۱ داری.»

‫من تو یه نقش سازمانی کار می‌کردم

‫و همزمان داشتم سعی می‌کردم کسب‌وکار مربیگری شخصیم رو هم راه‌اندازی کنم

‫که این یعنی روزای خیلی طولانی.

‫من این رویا رو داشتم که از کار سازمانی‌م استعفا بدم

‫و تمام وقت رئیس خودم باشم

‫ولی فکر کنم، یه جورایی، اون موقع شاید می‌ترسیدم.

‫پس وقتی با فیل تماس گرفتم و گفتم

‫«هی، شرایط من اینه که من یه پدر مجردم، ۱۶ ساعت در روز کار می‌کنم.

‫من دقیقا در آستانه‌ی فروپاشی‌ام.

‫می‌دونم که پتانسیلش رو دارم، احتمالا

‫که رئیس تمام وقت خودم بشم.

‫آیا این چیزیه که می‌تونی، می‌تونی توش کمک کنی؟»

‫و اون گفت، «باشه، اگه بتونم تضمین کنم که پولت رو برمی‌گردونی

‫و بیشتر از اون تو شش هفته‌ی اول، پایه‌ای؟»

‫و من گفتم، «آره، البته.» و ثبت‌نام کردم.

‫ما پول رو برگردوندیم و بیشتر هم شد. و بقیه‌ش هم که تاریخ شد.

‫وقتی شروع کردم به مربیگری، بزرگترین چیز برای من این بود

‫می‌خوام مربی‌ای باشم که به آدمایی که تو موقعیت من بودن کمک کنه

‫چون دوست داشتم یه مربی مثل خودم داشته باشم وقتی که داشتم سفرم رو شروع می‌کردم.

‫که بتونه بهشون کمک کنه کارای درست رو انجام بدن.

‫واقعا می‌خواستم اون معلم باشم و اون پیام‌رسان باشم

‫تا به مردم کمک کنم درک کنن

‫تاثیر واقعی داشتن یه زندگی سالم رو.

‫در اصل، من یه مربی برای دیابتی‌های نوع ۱ هستم.

‫ایده‌ی کسب‌وکار، خیلی وقتا، می‌تونه یه کم بیگانه باشه

‫چون اگه یه مربی عالی باشی، معمولا، فقط به مردم اهمیت می‌دی.

‫ولی اگه ندونی چطور یه کسب‌وکار رو اداره کنی، یه کسب‌وکار رو مدیریت کنی

‫خیلی سخته که واقعا چیزی که از کسب‌وکارت می‌خوای رو به دست بیاری.

‫تام، چه خبر؟

‫چی شده؟ همه چیو بگو.

‫آره. خب ببین رفیق، من فقط...

‫یه کم نگرانم که هوش مصنوعی چطوری قراره

‫با کسب‌وکارم تعامل داشته باشه و شاید هم تداخل پیدا کنه.

‫اوم، من کاملا می‌دونم که آدما الان می‌تونن برن تو چت، چت جی‌پی‌تی

‫و فقط بگن، می‌دونی، «من واقعا با عملکرد ذهنی‌م مشکل دارم.

‫- می‌تونی یه برنامه بهم بدی؟» و یه جورایی... ‫- آره.

‫هست ولی نیست، مخصوص خودشون نیست.

‫چیزی نیست که نیاز دارن، ولی، اوم...

‫- آره. ‫- در دسترسشونه.

‫- و اینکه چطوری با کسب‌وکارم تداخل پیدا می‌کنه، واقعا. ‫- درسته.

‫و تا حالا شده که مشتری‌هات این کارو بکنن، یا... چی--

‫آره. من داشتم، چند تا از مشتری‌هام باهاش ور می‌رفتن.

‫هنوز کامل نیست، ولی تقریبا داره آماده می‌شه.

‫و می‌تونی حس کنی که آدما وسوسه می‌شن، وسوسه می‌شن که برن.

‫درسته. و، خب، کسی به خاطرش رفته؟

‫- دارن درباره‌ش حرف می‌زنن و-- ‫- آدما دارن درباره‌ش حرف می‌زنن، آره.

‫درسته. پس، دارن درباره‌ش تو جامعه‌ی شما حرف می‌زنن

‫و تو نگران اینی که بقیه اینو ببینن و بگن

‫«خب، ما می‌تونیم از این ارزش بگیریم. دیگه نیازی نیست به تو پول بدیم.»

‫- می‌خوان بزنن زیرش. ‫- دقیقا درسته.

‫باشه.

‫خب، ببین، من اینجوری به این قضیه نگاه می‌کنم.

‫و من واقعا تشویقت می‌کنم که یه جور دیگه به این فکر کنی.

‫یه کسب‌وکار که از هوش مصنوعی استفاده می‌کنه، بهت دردسر می‌ده.

‫خود هوش مصنوعی قرار نیست بهت دردسر بده

‫چون تو خیلی بیشتر از اینا ارزش ارائه می‌دی.

‫من تو رویدادات بودم. دیدم که آدما دارن دست می‌دن.

‫دیدم که همدیگه رو بغل می‌کنن. دیدم که دارن همدیگه رو به چالش می‌کشن.

‫این اتفاق قرار نیست تو چت جی‌پی‌تی بیفته، فعلا که نه.

‫ما به خیلی از کسب‌وکارها، باشگاه‌ها، متخصصای تناسب اندام مشاوره می‌دیم

‫متخصصای سلامت و تندرستی، مربیای ذهنیت و عملکرد

‫روانشناسا، هرچی که فکرشو کنی.

‫و این یه تهدیده برای همه.

‫پس ما قراره یه جلسه‌ی تیمی درباره‌ی این داشته باشیم

‫و امروز بعدا دنبال یه راه‌حل براش می‌گردیم.

‫پس، ما پیگیری می‌کنیم.

‫کسب‌وکار فقط یه چیزه پشت سر هم.

‫فکر می‌کنی یه چیزی رو حل کردی، بعدش یه مشکل دیگه پیش میاد.

‫و بعدش، یه کم استراحت می‌کنی، یه کم آرامش

‫و بعد، بوم، دفعه‌ی بعدی یه چیزی تو صورتت منفجر می‌شه.

‫بازار همیشه در حال تغییره.

‫و، اوم، ببین، فکر کنم راهش اینه که اگه

‫تو در حال پیشرفت نباشی، خودتو وفق ندی، با نیازهای در حال تغییر مشتری کار نکنی

‫تغییرات تو تکنولوژی، تغییرات تو بازاریابی

‫تغییرات تو همه‌ی این چیزا، اون وقت عقب می‌افتی.

‫فکر می‌کنی هوش مصنوعی واقعا به کسب‌وکار مربیگری‌ت آسیب می‌زنه؟

‫یعنی، چرا باید کسی یه مربی آنلاین رو استخدام کنه

‫وقتی چت جی‌پی‌تی می‌تونه یه برنامه‌ی تناسب اندام برات درست کنه؟

‫این روزا یه موضوع داغه. داری هوش مصنوعی، هوش مصنوعی، هوش مصنوعی می‌بینی

‫که داره این شغلا رو می‌گیره، هرچیزی رو داره می‌گیره. اوم...

‫قطعا روی مربیگری آنلاین و کلا مربیگری تاثیر می‌ذاره.

‫میزان این تاثیر هنوز مشخص نیست.

‫الان بخشی از دنیاست.

‫پس، قراره شغل‌ها رو بگیره؟ معلومه که آره.

‫هوش مصنوعی، اوم، این... می‌تونه یه موضوع ناراحت‌کننده باشه.

‫این یه جنبه‌ایه که من واقعا نمی‌بینم وقتی صحبت از فشار می‌شه.

‫بله، من دیدمش که یه کم تحت فشار بوده.

‫فکر می‌کنم فشار باعث می‌شه که با موقعیت کنار بیاد

‫بهترش کنه و بره جلو.

‫وقتی من شروع کردم، یکی از بزرگترین چالش‌ها

‫این بود که کنترل رو رها کنم تا، راستش رو بخوای، یه تیم بسازم.

‫یکی از هنرهای کسب‌وکار تفویض اختیاره، استخدام آدمای درجه یک

‫حقوق درجه یک بدی، ولی به خدا، انتظار نتایج درجه یک داشته باشی.

‫باید به آدما اعتماد کنی، چون ما همه‌چیز رو نمی‌دونیم.

‫پس تو افراد رو میاری تا زندگیت رو آسون‌تر کنن از طریق کاری که توش خوبن.

‫فقط فیل نیست. اون یه تیم متخصص داره.

‫اونا آدمایی هستن که تجربه‌ی واقعی از صنعت تناسب اندام دارن.

‫همون اول کار، وقتی من شروع کردم برای فیل کار کردن

‫کلر، شریک فیل، بهت می‌گفت، مثلا

‫فیل بیشتر با من حرف می‌زد تا با اون.

‫من ساعت ۲ صبح از فیل پیام می‌گرفتم.

‫مدام، مثلا، بین ساعت ۳ تا ۴ صبح، پیام با ایده‌ها

‫و دوباره ساعت ۷ صبح.

‫من می‌گم که فیل کسیه که همیشه

‫یه کم جلوتر از بقیه است.

‫اوم، بیشتر آدما نمی‌تونن منحنی رو ببینن.

‫اون تقریبا همیشه جلوتر از بقیه است.

‫چیزای ما خیلی، خیلی، خیلی سریع تغییر می‌کنن

‫تقریبا بر اساس، وضعیت فعلی چیزا تو دنیا.

‫ما با یه اشاره تغییر می‌دیم فقط برای اینکه اوضاع بهتر بشه.

‫این احتمالا یکی از بهترین چیزا درباره‌ی تیمه، اینه که

‫چقدر سریع می‌تونیم یه شبه تصمیم بگیریم فقط برای اینکه اوضاع برای مشتری‌ها خوب پیش بره.

‫خب، بچه‌ها. یه مشکلی پیش اومده.

‫من خیلی وقته دارم درباره‌ی این چیزای هوش مصنوعی می‌شنوم.

‫یه کم بهش توجه کردم، ولی نه زیاد.

‫خلاصه بگم، یکی از مشتری‌های مشتری‌هامون

‫بهش یه پیام خصوصی فرستاد و گفت، «هی، من تونستم

‫دقیقا همون جوابایی رو از چت جی‌پی‌تی بگیرم که تو به من می‌دادی.»

‫چت جی‌پی‌تی قرار نیست تو رو ببره باشگاه.

‫نکته‌ی خیلی خوبیه. نکته‌ی خیلی خوبیه.

‫قرار نیست تو رو ببره باشگاه.

‫قرار نیست بهت اجازه بده هشت ساعت در شب استراحت کنی.

‫قرار نیست غذایی که می‌خوری رو کنترل کنه.

‫ببین، ما باید اینو در نظر داشته باشیم

‫که مشتری‌ها قراره شروع کنن به سوال پرسیدن و زیر سوال بردن این قضیه.

‫فکر می‌کنم نگرانی بزرگ اینه که اونا یه مشتری داشتن

‫که شروع کرد به استفاده ازش و تو جامعه‌شون پستش کرد

‫و گفت، «هی، ببینید از چت جی‌پی‌تی چی گرفتم.»

‫و، معلومه، مربی الان نگران اینه که

‫خب، این شبیه کاراییه که من می‌کنم؟

‫و اگه از اون گستردگی، می‌دونی،

‫- پایگاه اینترنتی از اطلاعات... ‫- آره.

‫احتمالا یه چیزای مشترکی وجود داره.

‫ولی کیفیت خروجی از چت جی‌پی‌تی

‫فقط به کیفیت سوال بستگی داره.

‫و بیشتر آدما نمی‌دونن چطوری سوالای خوب بپرسن.

‫پس، فعلا این یه مزیت محسوب می‌شه.

‫ولی ما باید یه چیزی بسازیم.

‫باید هوش مصنوعی رو وارد کسب‌وکارمون کنیم.

‫بررسیش کردیم، درباره‌ش حرف زدیم.

‫نظر شما چیه؟

‫چطوری از این روند استفاده کنیم و ازش بهره ببریم

‫و اینو بسازیم تا به مشتری‌هامون کمک کنیم سریع‌تر برنده بشن؟ به همین سادگی.

‫فرصتی که من می‌بینم، اساسا،

‫ما تمام اطلاعاتی که تو هفت سال گذشته داشتیم رو می‌گیریم

‫همه‌ی ویدئوها، همه‌ی پادکست‌ها، همه‌ی اسناد

‫و ما واقعا می‌تونیم مدل هوش مصنوعی خودمون رو آموزش بدیم.

‫چت جی‌پی‌تی بر اساس اطلاعات عمومی آموزش دیده

‫پس قراره توصیه‌های عمومی بده.

‫ولی اگه ما بتونیم مدل خودمون رو بر اساس اطلاعات خودمون، آی‌پی خودمون آموزش بدیم

‫اوم، قراره پاسخ‌های خیلی بهتری بده.

‫پس اینجوریه که من فکر می‌کنم.

‫آره، و آدما همیشه دنبال ارتباط شخصی با تو هستن.

‫من نمی‌بینم که خیلی از آدما از هوش مصنوعی استقبال کنن

‫ولی بعدش، بالاخره می‌بینم که به نقطه‌ی اول برمی‌گرده

‫جایی که آدما می‌گن، این بدون هوش مصنوعیه

‫می‌دونی، ۱۰۰٪ توسط یه انسان نوشته شده

‫یا ۱۰۰٪ تحت نظارت یه انسانه، هرچی که هست.

‫پس ببین، قطعا یه موضوع داغه که باید پیگیرش باشیم.

‫مثل هر چیز دیگه‌ای، کسب‌وکار همش مربوط به مرتبط بودنه

‫و ما باید اینو بسازیم

‫باید اینو به بازار نشون بدیم.

‫و باید مشتری‌ها رو به برنده شدن برسونیم. خب، دیو، تو چی فکر می‌کنی

‫درباره‌ی اون زمان انجام کار، فکر می‌کنی چقدر طول می‌کشه تا ساخته بشه؟

‫پس من قطعا باید برم، یه کم تحقیق کنم

‫و فقط درباره‌ی اولین قدم‌ها و همه‌ی چیزایی که لازمه، مطمئن بشم.

‫چون، در نهایت، الان، من دارم خیلی تحقیق می‌کنم

‫پشت صحنه، از نظر اینکه چطوری کار می‌کنه

‫چطوری می‌تونیم اطلاعات خودمون رو وارد کنیم، چطوری می‌تونیم تنظیمش کنیم.

‫ولی طبیعتا چالش‌هایی وجود خواهد داشت

‫که ما پیش‌بینی‌شون نمی‌کنیم.

‫هر وقت با چیزایی مثل این مواجه می‌شی، خیلی مهمه

‫که وقت کافی داشته باشی تا باهاش کنار بیای.

‫و ما خیلی خوش‌شانسیم که تو تقویم‌هامون، هر هفته

‫یه فضای خالی می‌ذاریم تا بتونیم چیزایی مثل اینو مدیریت کنیم.

‫پس، ما یه جلسه‌ی تیمی دیگه درباره‌ی این موضوع، تو ۴۸ ساعت آینده خواهیم داشت

‫و ببینیم تو تصمیم‌گیری‌ها به کجا رسیدیم و چی باید بسازیم.

‫من جداگانه با دیو صحبت می‌کنم و می‌بینم که نظرش چیه

‫و، اوم، ببینم چی پیشنهاد داده.

‫من قبلا تو شهر زندگی کردم، و تو حومه هم زندگی کردم

‫و حومه همیشه بهتره.

‫بریم سراغ ماهیگیری‌م. ماهیگیری یه چیز خیلی بزرگه برای من.

‫یه فرصت برای من که دست از کارام تو کسب‌وکار بکشم.

‫شارژ شم. دوباره تنظیم شم.

‫آره، من از وقتی بچه بودم این کارو می‌کردم.

‫مهم نیست تو هفته‌م چی می‌گذره، مهم نیست چقدر تو کسب‌وکار سرم شلوغه

‫مهم نیست چه چالش‌هایی داشتم

‫یه کم آب، درختا، هوای تازه

‫برای ذهن عالیه.

‫اگه به سر چوب نگاه کنی، می‌بینی که یه کم داره تکون می‌خوره.

‫پس ما واقعا-- درسته، می‌بینی؟

‫آه! این یه کپور از دریاچه‌ی ارنه.

‫ماهی قشنگی، مبارزه‌ی باورنکردنی. واقعا خیره‌کننده‌ست.

‫و، اوم، من مطمئن می‌شم که دوباره برش می‌گردونیم.

‫داشت به پایان مدرسه‌م می‌رسید. می‌دونی، مدرسه سخت بود.

‫تلاش برای تمرکز و نوسانات قند خون

‫و شروع کردم به تزریق انسولین و تلاش برای مدیریت دستی قند خونم.

‫من، اوم، تصمیم گرفتم برم و تو دانشگاه تغذیه بخونم.

‫بهش علاقه داشتم و غرقش شده بودم.

‫خیلی زود تونستم اوضاعم رو کنترل کنم.

‫و وقتی داشتم می‌رفتم دانشگاه، عاشق ورزش شدم.

‫اون موقع، تناسب اندام تو ایرلند شمالی

‫ما اون انفجاری که الان حتی تو کل بریتانیا داشتیم رو نداشتیم

‫و هنوز یه صحنه‌ی زیرزمینی بود.

‫باشگاه رفتن چیزی نبود که هر کسی انجام بده یا هر خونه‌ای انجام بده.

‫یه گروه خاص یا یه نوع آدم خاص بود.

‫من مستقیم رفتم تو عمق.

‫من رفتم به خفن‌ترین باشگاه بدنسازی

‫که تا حالا فکرشو می‌کردی.

‫و یادمه اون روز وارد باشگاه شدم

‫و صدای ناله‌های بلند و این مردای عضلانی بزرگ رو می‌شنیدم که داشتن دمبل‌ها رو می‌کوبیدن.

‫و مشخص بود که تستوسترون تو هوا پخش شده. می‌تونستی بوشو حس کنی.

‫تو محافل بهش می‌گفتن «باشگاه گوشتی»، اگه بخوای.

‫من رفتم رو دوچرخه‌ی ثابت.

‫آره، فقط رکاب می‌زدم و تماشا می‌کردم.

‫من نمی‌تونستم درک کنم که این آدما چطوری تونستن اینقدر قدرت و توانایی بسازن.

‫و دیدن تمرین کردنشون خیلی متفاوت بود.

‫اگه اولین باری که وارد یه باشگاه بدنسازی شدی رو یادت باشه

‫و صدای ناله‌ی کسی رو شنیدی...

‫یه جورایی متفاوته. مثلا، نمی‌دونی بخندی

‫یا اینکه... «می‌خوان چیکار کنن؟»

‫می‌دونی، آیا اونا، می‌دونی، می‌خوان اینجا رو خراب کنن؟

‫اعتماد به نفسم بعد از هر بار که دوباره می‌رفتم باشگاه، بیشتر می‌شد

‫تا جایی که بعدش وارد سالن وزنه‌برداری شدم.

‫شروع کردم به وزنه‌زدن و معتاد شدم.

‫و این ورود به دنیای بدنسازی بود.

‫اول صبح. اوم، ما داریم یه جلسه‌ی تمرینی برگزار می‌کنیم

‫قبل از اینکه کارمو تو روز شروع کنم.

‫من این کارو هر روز هفته انجام می‌دم.

‫من مطمئن می‌شم که هر روز صبح، حدود ۲۰ تا ۲۵ دقیقه ورزش کنم.

‫هر روز صبح.

‫تمرین‌هام خیلی کوتاهه.

‫دیگه مثل اون موقع‌ها نیست که

‫تو دوران بدنسازی‌م، روزی دو ساعت تمرین می‌کردم.

‫ارزش‌هام، اولویت‌هام عوض شده.

‫ولی من بیشتر تمرین می‌کنم که سالم بمونم

‫قوی بمونم، تحرک داشته باشم

‫و فقط سیستم گردش خونم رو برای کل روز فعال می‌کنم.

‫من یه جوون بودم که اضافه وزن داشت

‫تازه دیابت نوع ۱ گرفته بود

‫کل زندگیم در خطر بود، اعتماد به نفسم در خطر بود

‫و من به ته خط رسیده بودم.

‫خب، چون من با آرنولد، ترمیناتور بزرگ شدم

‫یه بخشی از من جذب این قضیه شده بود

‫چون وقتی ضعیف و ناسالم و نامتناسب بودم، اینو نداشتم.

‫ولی در عین حال، بدنسازی یه نظم و انضباط بود.

‫یه انضباط بود. و حول محور درست غذا خوردن می‌چرخید.

‫حول محور درست تمرین کردن می‌چرخید.

‫حول محور یه سبک زندگی باکیفیت می‌چرخید.

‫و اینا همشون عوامل کلیدی تو مدیریت دیابت بودن.

‫پس یه ترکیبی وجود داشت که دقیقا با هم قفل می‌شدن.

‫بریم جلو. ‫تو باید له کنی، له کنی، له کنی.

‫انجامش بده.

‫له کن، له کن، له کن. دختر خوب.

‫من یه دختر کوچولو دارم. الان یه سالشه، یه سال و نیمشه.

‫و مهم‌ترین و بزرگ‌ترین چیز برای من اینه که

‫اون خودش رو دوست داشته باشه و نیازی نداشته باشه که به نظرات

‫یا تایید دیگران تکیه کنه تا خودش رو دوست داشته باشه و قبول کنه.

‫و اگه بدونه که خودش رو دوست داره و می‌تونه به خودش اعتماد کنه

‫که تو زندگی تصمیم بگیره و از شکست نترسه

‫از اینکه متفاوت باشه یا منحصر به فرد باشه یا متمایز باشه نترسه

‫از اینکه اصیل باشه نترسه

‫و اصیل بودن یعنی سرکش بودن.

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫نه!

‫من کلر گراهام هستم، و همسر فیل هستم.

‫ما سال ۲۰۰۷ همدیگه رو دیدیم.

‫فیل اون موقع تو یه کلاب شبانه نگهبان در بود

‫که من با دوستام و پسرعموهام رفته بودم بیرون.

‫اون موقع خیلی شیطون بود. همیشه مست بود.

‫و فیل نوشابه رژیمی می‌خورد چون همیشه تمرین می‌کرد

‫و همیشه به اندامش اهمیت می‌داد.

‫خب، یکی خیلی مست شد و بیرونش کردن، و--

‫نه، من نبودم. نه، نه، نه، من نبودم.

‫و اون موقع بود که من فیل رو دیدم.

‫هر دومون ۱۹ سالموم بود، پس از قیافه‌ش خوشم اومد.

‫می‌دونی، من فقط، فقط از قیافه‌ش خوشم اومد. و گفتم، «اوم. خوش‌تیپه.»

‫و شوهر خواهرم هم اونجا کار می‌کرد.

‫پس من یه کم تحقیق کردم تا بفهمم کیه.

‫و یه جورایی با هم قرار گذاشتیم.

‫من در واقع قبل از کلر باهاش آشنا شدم. پس من خیلی وقته می‌شناسمش.

‫اون موقع چطوری بود؟

‫اوم، پول نداشت.

‫یادمه کلر مجبور شد پول بده تا بره سینما.

‫یادم نمیاد چی دیدیم.

‫می‌دونی، ما رفتیم سینما و یه کم خوراکی خریدیم

‫یه کم، فکر کنم مالتزرز بود.

‫و فیل تازه داشت رژیم می‌گرفت

‫برای یه مسابقه‌ی بدنسازی اون موقع

‫پس اون چیزایی مثل اینو نمی‌خورد.

‫پس سال‌ها بعد فهمیدم، وقتی من بهش مالتزرز تعارف می‌کردم

‫اونا رو از روی شونه‌ش پرت می‌کرد...

‫و تظاهر می‌کرد که داره می‌خوره، فقط داشت نقش آدم خوبه رو بازی می‌کرد.

‫من فیل رو از تمرین می‌شناسم.

‫من تو همون باشگاه تمرین می‌کردم، از کنار هم رد می‌شدیم

‫چند کلمه با هم حرف می‌زدیم.

‫می‌دونی، تو میری باشگاه که تمرین کنی.

‫واقعا وقت نداشتی که بایستی و حرف بزنی.

‫فیل اون موقع پاورلیفتر بود.

‫وقتی فیل وارد می‌شد، متوجه‌ش می‌شدی.

‫اون با بقیه فرق داشت.

‫یه جفت چکمه و شلوار گشاد می‌پوشید.

‫و یه بار اومد سمتم

‫و، اوم، فقط یه سوال کلی ازم پرسید.

‫چطوری می‌تونست بدنساز بشه؟

‫و جواب من این بود، «تو می‌تونی هر چیزی بشی

‫اگه سخت کار کنی و بهش متعهد باشی.»

‫و اون رفت برای اولین مسابقه‌ش.

‫و این بخشی از زندگی بود

‫که شاید براش جواب نداد.

‫این اولین مسابقه‌م بود، و اولین مسابقه‌ای بود که من، دوم شدم.

‫من به یه پسری به اسم پیتر برمنر باختم، که الان یه دوست خیلی صمیمی‌ه.

‫فیل اون موقع تو بدنسازی جدی بود؟

‫آره. فیل عاشق بدنسازی بود. آره.

‫-تو بدنسازی شکستش دادی؟ ‫-آره.

‫فیل یه جورایی چیزای زیادی می‌دونست.

‫و این قطعا به خاطر دیابتش بود.

‫روش نگاه من به تغذیه، روش نگاه من به تمرین

‫خیلی، خیلی با روش بقیه فرق داشت.

‫من باید دستی از انسولین استفاده می‌کردم تا تمام مواد مغذی رو وارد سلول‌ها کنم

‫و اگه این کارو نمی‌کردم، وارد فاز کاتابولیک می‌شدم، قند خونم بالا و بالاتر می‌رفت

‫و اگه به اندازه‌ی کافی نمی‌خوردم، دچار افت قند خون می‌شدم.

‫و بعدش باید غذا می‌خوردم تا دوباره بالا بیاد، که کل هدف چربی‌سوزی رو از بین می‌برد.

‫و بعدش، می‌دونی، اگه، اوم، قند خونم می‌افتاد

‫و مجبور می‌شدم یه بسته خوراکی میوه‌ای یا آدامس بخورم

‫و بعدش باید می‌رفتم و اونارو می‌سوزوندم.

‫من زودتر از موعد به اوج رسیدم. من رفتم رو استیج

‫کم‌وزن، باد خالی، فقط...

‫اصلا شبیه چیزی که شش هفته قبلش بودم نبودم.

‫دیابت احتمالا کاتابولیک‌ترین چیزیه که می‌تونی داشته باشی، وقتی بحث بدنسازی باشه.

‫و اگه کنترلش نکنی،

‫هر اونس و گرم از بافت عضلانی‌ت رو از بین می‌بره.

‫همچنین، اگه مراقبش نباشی، چربی بدنت رو هم زیاد می‌کنه

‫و سریع این اتفاق می‌افته.

‫این مهم‌ترین جایزه‌س، چون این، اوم،

‫می‌دونی، این باعث شد که من واقعا دنبالش برم.

‫و بعدش بود که فیل اومد پیشم و ازم پرسید

‫آیا وقت می‌ذارم و یه سال بهش کمک می‌کنم

‫و باهاش تمرین کنم تا برای مسابقه‌ی بعدی آماده بشه؟

‫این تنها باشگاهیه که من بیش از ۱۵ سال توش تمرین کردم.

‫قبلا اسمش راک پیت فیتنس بود.

‫همون‌طور که می‌بینید، جاشو یه نانوایی گرفته.

‫متاسفانه، باشگاه تعطیل شد.

‫باز هست.

‫فکر کنم همه‌ی این وسایلا هنوز همون‌طورین.

‫و بعدش بریم پشت.

‫فیل هیچ‌وقت سروقت نیست.

‫خب، با این کرکره که تو پس‌زمینه می‌بینید

‫یه نیمکت برای پرس سینه داشتید

‫و نیمکت رو آماده می‌کردن، آماده‌ی تمرین.

‫چون من می‌دونستم، یک، چی بلند می‌کنه

‫و می‌دونستم، دو، دیر می‌کنه.

‫پس من همیشه سروقت می‌اومدم، همه چیو آماده می‌کردم.

‫و بعدش وقتی اون می‌اومد، باید با ساکش کلنجار می‌رفت

‫همه‌چیزش رو مرتب می‌کرد. آهنگش رو می‌ذاشت...

‫و تا اون موقع، من وقت داشتم برم خونه.

‫شما آهنگ مورد علاقه‌تون رو می‌ذاشتید.

‫ولی وقتی فیل می‌اومد باشگاه

‫باید آهنگ‌های فیل پخش می‌شد.

‫من سی‌دی‌های زیادی رو دیدم که پرت می‌شدن.

‫مهم نبود سی‌دی کی بود، کی داشت پخشش می‌کرد

‫بیرون، آهنگ خودش پخش می‌شد، و تمام.

‫آره. همیشه یه کم شخصیت تو کار بود.

‫تمرین فرق داشت. شش روز در هفته. تمرین سخت.

‫بعضی روزا دو بار در روز پاشو تمرین می‌داد.

‫شدت، سنگین.

‫باشگاه می‌دونست که دو تا پسر گوشه دارن سخت تمرین می‌کنن.

‫و ما زیاد حرف نمی‌زدیم، ولی همیشه می‌دونستیم باید چیکار کنیم.

‫و این هر روز بود. و اون کل سال، سخت بود.

‫من با یه بیماری تهدیدکننده‌ی زندگی مواجه شدم که، راستش، بهم می‌گفت

‫تو قرار نیست بدنساز بشی، نمی‌تونی این کارو کنی. پزشکای عمومی، دکترا

‫همشون بهم می‌گفتن، «تو هیچ‌وقت نمی‌تونی، می‌دونی

‫کربوهیدرات‌هاتو حذف کنی یا هیچ‌وقت نمی‌تونی این‌همه پروتئین بخوری.

‫تو هیچ‌وقت نمی‌تونی بری رو استیج و اون‌قدر خشک بشی.»

‫خب...

‫نزدیکای مسابقه، ما باید خیلی مراقب می‌بودیم

‫و مطمئن می‌شدیم که همه‌چیز سر جاشه.

‫چون ما کل سال خیلی سخت کار کرده بودیم.

‫ما نمی‌خواستیم این‌بار همون اتفاقی بیفته که دفعه‌ی قبل افتاد

‫من اون روز رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.

‫من فیل رو بردم و با ماشین رسوندمش به مسابقه.

‫و فیل آدم استرسی‌ای نبود.

‫ولی استرس داشت.

‫پس بدون هیچ مقدمه‌ای

‫بیاید به کلاس اولمون خوش‌آمد بگیم.

‫خانم‌ها و آقایان، کلاس جوانان NABBA ایرلند شمالی.

‫اینکه دیدم رفت رو استیج و برنامه‌ش رو اجرا کرد

‫و اینکه چقدر تو این یه سال پیشرفت کرده بود

‫باورنکردنی بود.

‫من می‌تونستم صدای مردم رو بشنوم که در مورد سال قبلش و امسالش حرف می‌زدن.

‫اندامش، و دقیقا چقدر حجم گرفته بود.

‫تو فقط با گوش دادن به حرفای بقیه می‌فهمیدی دقیقا چی در انتظارته.

‫فیل یه لحظه ازم یه سوال پرسید. «فکر می‌کنی تونستم؟»

‫و من می‌دونستم که تونسته. من فقط می‌دونستم که تونسته.

‫من همیشه یادمه که اون موقع که بدنسازی می‌کرد

‫اون موقع، معلوم بود که، مثلا، خیلی هیکل داشت، حجیم بود، خشک بود.

‫ولی من همیشه یادمه که، مثلا، تو آینه نگاه می‌کردم

‫و بعد به اون نگاه می‌کردم و می‌گفتم، «این واقعی نیست.»

‫بزرگ‌ترین چیز در مورد بدنسازی برای من این بود که شخصیت‌ساز بود

‫به این معنی که، وقتی من پشت یه ددلیفت ۳۰۰ کیلویی می‌رفتم

‫و تکرار می‌زدم. وزنه‌های سنگین.

‫آیا می‌تونی خودت رو به این حد برسونی که بتونی اینو بلند کنی؟

‫فیل قوی بود، تو اوجش؟

‫آره، آره. فیل قوی بود. من یادمه.

‫اون با ددلیفت ۳۰۰ کیلو یا یه همچین چیزی بازی می‌کرد.

‫الان به نظرم سبک میاد، انصافا، ولی... این‌طور نیست.

‫تو باشگاه که تمرین می‌کردم، فرم بدنم، قدرتم داشت تغییر می‌کرد

‫و مردم اینو می‌دیدن.

‫و به جایی رسید که من، من حرص

‫آدمایی رو درآوردم که سال‌ها تمرین می‌کردن

‫از نظر ظاهر، از نظر قدرت

‫و اونا شروع کردن به سوال پرسیدن.

‫شروع کردن به سوال پرسیدن.

‫و بعد وقتی شنیدن که من دارم تغذیه می‌خونم

‫و دیدن که من دارم به حرفام عمل می‌کنم

‫خواستن از من یاد بگیرن.

‫یه شب از تمرین پا برگشتم خونه

‫و از یه پسری به اسم استیوی یه پیامک اومد

‫«برای یه برنامه‌ی غذایی و تمرینی چقدر می‌گیری؟»

‫و من واقعا نمی‌دونستم چطوری بفروشم.

‫من نمی‌دونستم چطوری خودم رو بازاریابی کنم.

‫من واقعا نمی‌دونستم چطوری در مورد پول حرف بزنم

‫و من جواب دادم، با یه پیامک طولانی ۲۰۰۰ کلمه‌ای

‫که قراره رو چی تمرکز کنیم، چطوری قراره برنامه رو بسازیم.

‫۵۰ پوند.

‫و اون بهم پیام داد و گفت، «تبریک می‌گم

‫تو یه مشتری جدید پیدا کردی.»

‫و اون موقع بود که فهمیدم من

‫احتمالا دارم یه کسب‌وکار راه می‌ندازم.

‫یادمه با رئیس رشته‌م تو دانشگاه صحبت می‌کردم

‫و گفتم، واقعا رویام اینه که متخصص تغذیه بشم

‫و با آدمایی که دیابت دارن کار کنم، چون من واقعا از غذا خوردن لذت می‌برم

‫من واقعا از تغذیه لذت می‌برم، واقعا از صحبت کردن در مورد بدن انسان لذت می‌برم.

‫ولی فهمیدم که عاشق وزنه‌زدنم

‫و عاشق اینم که به آدما کمک کنم عضله بسازن.

‫و در واقع دارم به این فکر می‌کنم که یه مربی شخصی بشم.

‫و اون یه جوری بهم نگاه کرد و گفت، «چی؟»

‫و من گفتم، «مربی شخصی.»

‫و اون بهم گفت، «خب

‫این نوع شغلیه که

‫اگه تو دانشگاه شکست بخوری و بخوای بری تو یه مرکز تفریحی بشماری که چند بار یه حرکت رو انجام می‌دن.»

‫مردم بهش به چشم یه شغل برای بازنده‌ها نگاه می‌کردن، ولی من این کارو ادامه دادم.

‫و یادمه یه هفته، من بیشتر از

‫یه متخصص تغذیه تو خدمات بهداشتی پول درآوردم.

‫و من شروع کردم به فهمیدن که این پتانسیل اینو داره که یه کسب‌وکار بشه.

‫و یادمه اون شب رفتم خونه و به مامانم گفتم

‫«من دیگه نمی‌خوام متخصص تغذیه باشم.

‫من نمی‌خوام این رشته رو ادامه بدم.

‫من می‌دونم که می‌تونم از این پول دربیارم. توش خوبم، عاشقشم.»

‫و ما توافق کردیم که من درسمو تموم کنم

‫چون اساسا به من یه مدرک می‌داد

‫یه درک آکادمیک و یه سطح از اعتبار.

‫پس من اون رو تموم کردم، ولی دنبال یه شغل تو زمینه تغذیه نرفتم.

‫من کسب‌وکار خودم رو راه‌اندازی کردم و اسمش شد کلیر کات هلث اند فیتنس.

‫همه‌ش تو یه باشگاه بدنسازی محلی تو ایرلند شمالی بود

‫و یه جاهایی بود که وقتی وارد باشگاه می‌شدی

‫و تقریبا، ۸۰٪ باشگاه این برگه های چاپ شده‌ی بزرگ رو داشتن

‫که لوگوی من تهش خورده بود

‫کلیر کات هلث اند فیتنس.

‫و من تا جایی که می‌شد تو اون برنامه‌ها گذاشتم.

‫در واقع، زیاده‌روی بود.

‫مثل یه کتاب کوچیک بود. مثل یه دوره‌ی کوچیک بود.

‫و اون موقع، من واقعا این طرز فکر رو پیدا کردم

‫که به آدما چیزی رو بدم که نیاز دارن

‫بهشون بگم که باید چی بشنون، و برم سر اصل مطلب.

‫من می‌دونستم که تو بدنسازی رقابتی

‫و اون یه اسم آشنا تو ایرلند بود، خیلی معروف بود، باانگیزه.

‫اون یکی از اولین کسایی بود که مربیگری آنلاین رو به بریتانیا و ایرلند آورد.

‫اون موقع، مربیگری آنلاین وجود نداشت. هیچ‌کس واقعا این کارو نمی‌کرد.

‫و بعدش شروع کردم به دریافت ایمیل

‫و مردم بهم پیام می‌دادن و می‌گفتن، «می‌تونی یه برنامه غذایی و تمرینی برام بنویسی؟»

‫و اینا آدمایی بودن که تو انگلیس زندگی می‌کردن، آدمایی که تو آمریکا زندگی می‌کردن

‫آدمایی که یه جوری، یه شکلی، یا حتی از طریق معرفی، منو پیدا کرده بودن.

‫و من کسب‌وکار مربیگری آنلاینم رو شروع کردم

‫و برنامه‌های تغذیه و تمرینی رو می‌فروختم

‫که با مایکروسافت ورد و مایکروسافت اکسل نوشته می‌شدن

‫و از طریق اینترنت براشون می‌فرستادم.

‫من این مهارت‌ها رو توسعه دادم و شروع کردم به فروختن به آدمای بیشتر و بیشتر و بیشتر

‫و صندوق ورودی‌م شروع کرد به پر شدن و پر شدن و پر شدن.

‫پیام دارید.

‫و به جایی رسید که دیگه نمی‌تونستم آدمای بیشتری رو قبول کنم.

‫من دیگه نمی‌تونستم برنامه‌ی غذایی بیشتری درست کنم

‫و شروع کردم به خوندن در مورد عرضه و تقاضا.

‫و اون موقع بود که فهمیدم، «خب، آدمای بیشتری

‫خدمات منو می‌خوان تا اینکه من واقعا بتونم ارائه بدم.

‫وقتشه که قیمتمو ببرم بالا.»

‫و من مراحل زیادی رو پشت سر گذاشتم

‫تا اینکه در نهایت ۱۰۰۰ پوند

‫برای یه برنامه‌ی تغییر رژیم غذایی و تمرینی می‌گرفتم.

‫و مردم حاضر بودن این پول رو بدن، و مردم دوباره برمی‌گشتن

‫و دوستاشونو معرفی می‌کردن.

‫یادمه از اون پول استفاده کردم

‫تا اولین طراح گرافیکم رو استخدام کنم، اولین طراح وبم رو

‫ازش استفاده کردم تا یه وبسایت جدید بسازم.

‫ما شروع کردیم به دریافت درخواست از سراسر جهان.

‫مردم تماس اسکایپ می‌گرفتن، برنامه‌ها رو آنلاین می‌خریدن.

‫خب، یه زمانی رسید که من از نشستن پشت کامپیوتر خسته شدم

‫و تو باشگاهی که من بودم، هیچ مربی شخصی‌ای نبود.

‫و یادمه با صاحب باشگاه تمرین می‌کردم

‫و یه جوری بحثش پیش اومد که من دارم به مردم مربیگری و تمرین شخصی میدم

‫و اون بهم اجازه داد که تو باشگاه تمرین شخصی بدم.

‫من به عنوان یه فرد با اراده‌ی قوی پیش فیل رفتم

‫و تو ذهنم خیلی مصمم بودم که چی می‌خوام

‫و همون‌طور که احتمالا می‌تونید حدس بزنید، دوست نداشتم بهم بگن چیکار کنم یا چطوری یه کاری رو انجام بدم.

‫من باید درک کنم که چرا دارم یه کاری رو به یه روش خاص انجام می‌دم.

‫بنابراین، با مربیگری فیل، یه آموزش هم برای من شروع شد.

‫بین ست‌ها، هر وقت قرار بود استراحت کنم

‫من یه بدنساز حرفه‌ای داشتم که اون موقع بالای سرم می‌ایستاد

‫و در مورد گرم‌های پروتئین، کربوهیدرات‌ها باهام حرف می‌زد

‫اینکه بدنت چطوری غذاهای مختلف رو متابولیزه می‌کنه.

‫فیل تو قضاوت کردن روحیه‌ی من، سطح انرژی‌م خیلی خوب بود

‫حتی خلق و خوی من، و اینکه من

‫چیزی که الان می‌دونم اون موقع، اون از گرم کردن استفاده می‌کرد

‫تا بفهمه که من قراره چه نوع تمرینی رو انجام بدم.

‫روزایی بود که من از نظر ذهنی به این فکر می‌کردم که نمی‌تونم

‫وزنه سنگین بلند کنم یا نمی‌تونم هر کاری که باید رو انجام بدم.

‫و بعضی از اون جلسه‌ها بهترین جلساتم بودن، چون

‫اون یه چیزی رو تو من تو گرم کردن دیده بود

‫شاید اون روز روز بدی داشتم، و من عصبانیت یا پرخاشگری داشتم

‫که، می‌دونی، من می‌خواستم خالی‌ش کنم.

‫یا شاید خیلی خوب خوابیده بودم

‫و کلی انرژی داشتم و آماده بودم.

‫این یه فرصت بود که من آزمایش کنم، تست کنم

‫محتوا تولید کنم، روابط بسازم.

‫و همچنین، من همیشه در معرض فضای باشگاه بودم، بنابراین مردم پیشم می‌اومدن.

‫این یه راه عالی بود که من بتونم برای همه‌ی برنامه‌های غذایی و تمرینی سرنخ جمع کنم.

‫و این فقط به سطحی رسید که من هرگز فکرش رو هم نمی‌کردم.

‫عالی بود. کار سختی بود

‫ولی من پول می‌گرفتم که همون کاری رو انجام بدم

‫که من همه‌چیزمو گذاشتم تا خودمو نجات بدم.

‫گرم کردن. گرم کردن.

‫اون سالمه.

‫مردم همیشه می‌گفتن، «من یه مدتی از باشگاه دور بودم.

‫چطوری دوباره شروع کنم؟ واقعا، واقعا سخته.»

‫و من هیچ‌وقت نمی‌تونستم درک کنم که چه حسی داره، چون همیشه توش بودم.

‫و الان که تو پنج سال گذشته یه مرخصی گرفتم

‫می‌دونم منظورشون چیه.

‫دوباره شروع کردنش، سخته.

‫وقتی بدنسازی می‌کردم، کسب‌وکارم خیلی، خیلی خوب پیش می‌رفت.

‫ولی در عین حال، منم نمی‌تونستم همه‌چیزمو بذارم

‫چون بدنسازی این‌قدر زمان می‌برد، این‌قدر انرژی می‌برد.

‫و من باید زمان رو بین بدنسازی و کسب‌وکار تقسیم می‌کردم.

‫کسب‌وکار غالب شد و اون این‌قدر زمان تو کسب‌وکارش می‌گذروند

‫که دیگه اون‌قدر وقت نداشت که تمرین کنه.

‫تمرین کردنش فقط یه جورایی آروم و آروم‌تر شد

‫در حالی که داشت کسب‌وکارش رو می‌ساخت.

‫مسئله‌ی بدنسازی اینه که خیلی، خیلی سخت بود

‫که واقعا حضور داشته باشی و به هیکلت نگاه کنی و تحسینش کنی.

‫یه طرز فکر «هیچ‌وقت کافی نیست» بود.

‫می‌دونی، اون یه بخش اولیه از زندگی من بود

‫که من نمی‌دونستم چطوری اون چیزو رام کنم.

‫من یه سال بعد از اینکه از مسابقات جوانان

‫وارد مسابقات بزرگسالان شدم... و فهمیدم

‫آیا من می‌خوام بقیه‌ی زندگیمو وقف این کنم که دنبال یه جام برم

‫که تو یه هتل توسط آدمایی بهم توپیده بشه

‫که واقعا رقابت نمی‌کنن یا واقعا اهمیتی نمی‌دن

‫فراتر از روز مسابقه

‫چون به محض اینکه تو اون مسابقه رو بردی

‫روز بعدش، اینه که «کی می‌خواد سال بعد ببره؟»

‫و ریسک زیادی وجود داشت، زمان زیادی صرف آماده شدن برای یه مسابقه می‌شد

‫که برای من بازگشت سرمایه‌ای نداشت که پایدار باشه.

‫من نمی‌تونستم تصور کنم که بخوام ۱۰، ۱۵ سال دیگه این کارو انجام بدم.

‫و من کلی دوست داشتم که هنوز دارن این کارو می‌کنن

‫تو همون موقعیت مالی، و هنوز دارن همون چیزو دنبال می‌کنن.

‫و من تو موقعیتی نیستم که قضاوت کنم، ولی من نمی‌خواستم این کارو بکنم.

‫من می‌خواستم از زندگیم لذت ببرم

‫و تو هنوز می‌تونی یه زندگی فوق‌العاده داشته باشی و از بدنسازی لذت ببری.

‫ولی بدنسازی لعنتی سخته. شکی توش نیست.

‫این یکی از سخت‌ترین ورزش‌های دنیاست چون ۲۴ ساعته‌س.

‫تو دائما از رویا عمل می‌کنی

‫و توانایی اینکه سرتو بذاری زمین و استراحت کنی

‫و نفس بکشی و لذت ببری و از زندگی لذت ببری

‫گاهی اوقات می‌تونه برای مدت خیلی طولانی پارک بشه.

‫ارزش‌ها تغییر می‌کنن، اولویت‌ها تغییر می‌کنن

‫و بزرگ‌ترین رشد شخصی بعد از بدنسازی

‫در واقع این بود که ازش بیرون بیای و در رو ببندی و خداحافظی کنی.

‫من احتمالا یه مزه‌ی واقعی از دنیای واقعی نچشیدم

‫و اتفاقاتی که بیرون از خونه‌ی خانوادگی می‌افتاد

‫تا اینکه واقعا از خونه دور شدم، و شروع کردم به شروع سفر خودم.

‫می‌دونی، من نمی‌خواستم وکیل بشم. نمی‌خواستم دکتر بشم.

‫من نمی‌خواستم یه متخصص شاغل باشم.

‫و این چیزیه که چشم‌انداز برای--

‫من، فکر می‌کنم هر پدر و مادری، هر نوع ایده‌آلی اینه که

‫می‌دونی، بری مدرسه، بری دانشگاه و دکتر بشی، یه متخصص بشی.

‫و این چیزیه که، می‌دونی، تو دنیای اون‌ها تو اون زمان موفقیت‌آمیز تلقی می‌شد.

‫من اون رو نمی‌خواستم. پس، من رفتم و کسب‌وکار خودم رو ساختم.

‫ایرلند شمالی یه جای خیلی کوچیکه

‫و بزرگ شدن تو ایرلند شمالی

‫تو بعضی جاها عالی بود، تو بعضی جاها چالش‌برانگیز.

‫و یه سری باورهایی تو مردم ایرلند شمالی هست

‫که، راستش رو بخوای، می‌تونه یه صاحب کسب‌وکار رو عقب نگه داره.

‫یکی از اون باورها در مورد پوله

‫و اینکه اگه تو داری پول درمیاری، داری یه کار اشتباهی انجام می‌دی.

‫و نحوه‌ی نگاه مردم به تو وقتی پول درمیاری

‫یا داری یه کار ارزشمندی برای دنیا انجام می‌دی

‫اینه که سعی می‌کنن تو رو خراب کنن.

‫تعداد کمی از مردم می‌خواستن که ما موفق بشیم، ولی بیشتر مردم

‫می‌خواستن ببینن...

‫تو شکست می‌خوری.

‫نحوه‌ی عملکرد ایرلند شمالی اینطوریه که بیشتر مردم استخدام هستن.

‫بنابراین این، این یه، یه ریسک بزرگ‌تریه

‫که خودت بری بیرون و کسب‌وکار خودت رو بسازی.

‫نه به همون شکلی که تو، مثلا، آمریکا هست.

‫اگه آمریکا رو در نظر بگیری، به نظر می‌رسه که

‫کسب‌وکار رو شروع کن، یه تلاشی بکن.

‫در حالی که اینجا، بیشتر اینه که، می‌دونی، «خب، ما اون ریسکو نمی‌کنیم.»

‫تو این کشور تمرکز واقعی‌ای روی راه‌اندازی کسب‌وکار خودت وجود نداره

‫از طریق آموزش.

‫بنابراین فکر می‌کنم این یه طرز فکر کامله. نه همه‌ی مردم.

‫یه-- احتمالا یه درصد کمی از مردم خیلی خوب عمل کردن.

‫چه حسادت باشه یا کمبودهای خودشون.

‫می‌دونی، این به آدمایی منتقل می‌شه که نمی‌خوان ببینن بقیه موفق می‌شن.

‫فکر می‌کنم ایرلند شمالی فقط از این نظر متفاوته.

‫تو واقعا آدمای زیادی رو پیدا می‌کنی که به خاطر موفقیتت ازت متنفرن

‫مخصوصا با مشکلات و این چیزا، مثل اینکه، مردم برنامه‌ریزی شده بودن که متنفر باشن.

‫فکر می‌کنم الان داره تغییر می‌کنه، ولی مردم اینطوری برنامه‌ریزی شدن.

‫نه اینکه مردم ایرلند شمالی ذهن کوچیکی داشته باشن. این‌طور نیست.

‫ولی، مطمئنا، این آرزوی من نبود وقتی داشتم از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شدم

‫که فکر کنم من می‌خوام یه کارآفرین بشم

‫و قراره کسب‌وکار خودم رو داشته باشم.

‫صرف نظر از اینکه تو چه سطحی هستی، تو باید

‫خیلی با این راحت باشی که مردم ازت خوششون نیاد.

‫و فیل هم سهم خودش رو تو این مسیر داشته.

‫«تا حالا حسادت رو حس کردی؟» سوال خیلی خوبیه. جوابش مثبته.

‫من می‌تونم بهت بگم اگه کسی حسود باشه

‫که داره یه حرفی در موردت می‌زنه یا یه نظری در موردت می‌ده

‫هدفشون چیه؟

‫این یه سوال فوق‌العاده‌س که از کسی بپرسی

‫اگه تا حالا با انتقاد مواجه شدی.

‫وقتی می‌تونی اون سوالو بپرسی و با یه چهره‌ی بی‌حالت یا بدون جواب مواجه می‌شی،

‫اون موقع می‌مونی با اصل مطلب.

‫این سوالو از کسی بپرس که هدف داره، ماموریت داره، چشم‌انداز داره،

‫که به زمانش اولویت می‌ده، که یه کسب‌وکار موفق رو اداره می‌کنه،

‫یا یه تیم موفق رو اداره می‌کنه یا هر چیز دیگه‌ای.

‫ازشون بپرس. اونا وقت این چیزا رو ندارن.

‫این به خودت بستگی داره که چطوری اینو تفسیر کنی.

‫آه! لعنتی!

‫آه!

‫همه یه غروری دارن، و غرورت می‌تونه به دردت بخوره و می‌تونه به ضررت هم باشه،

‫ولی واقعا بستگی داره که چطوری ازش استفاده کنی.

‫و تو به یه کم غرور نیاز داری

‫چون بخشی از اعتمادبه‌نفست رو تشکیل می‌ده.

‫چه تو یه مشتری باشی که یه مربی تناسب اندام داره مثل خودم،

‫یا چه تو یه کارآموز کسب‌وکار باشی،

‫تو باید یه کم از غرورت رو کنار بذاری

‫و در نهایت آماده و مهیا باشی

‫که از کسی که جاییه که تو می‌خوای باشی، یاد بگیری.

‫و من باهات صادقانه می‌گم، اگه غرور داری،

‫فکر نمی‌کنم منتورینگ کسب‌وکار جواب بده،

‫چون اگه تو توانایی اینو نداری که خفه شی...

‫و بهت بگن چیکار کنی، پس چطوری می‌خوای یاد بگیری؟

‫توانایی فیل تو فروتن کردن تو

‫به روشی که تشویق‌کننده‌س

‫یه چیز خیلی منحصربه‌فرده.

‫اگه به مردم می‌گی که بدون مربی نمی‌تونن به اهدافشون برسن،

‫چی باعث می‌شه فکر کنی که تو می‌تونی بدون مربی به اهدافت برسی؟

‫تو یه روز از خواب بیدار نمی‌شی و ببینی که یاد گرفتی چطوری یه کسب‌وکار رو اداره کنی.

‫اگه بخوایم ده تا از مشتری‌هامونو ردیف کنیم،

‫حدود هفت نفر از ده نفرشون خیلی موفق می‌شن.

‫حدود سه نفرشون هیچ کاری نمی‌کنن، یا اجرا نمی‌کنن.

‫تو تجربه‌ی ما، بیشترش اجرا کردنه، و این نیست که اقدام کنی

‫که باید انجام بدن تا کسب‌وکارشون رو به جلو ببرن.

‫بعضی وقتا، آدما خیلی راحتن، بعضی وقتا نمی‌خوانش،

‫و بعضی وقتا نمی‌خوان کارو انجام بدن،

‫چون واقعا با چیزی که می‌خوان انجام بدن هم‌خوانی نداره.

‫مطمئنا، اگه یه نفر تو وهله‌ی اول یه مربی عالی نباشه،

‫براش خیلی سخت می‌شه که یه کسب‌وکار فوق‌العاده بسازه،

‫چون اگه تو وهله‌ی اول یه مربی عالی نباشی،

‫مهم نیست که چقدر توصیه‌های بازاریابی یا فروش داری،

‫مردم اون مدرک اجتماعی رو که نیاز دارن نمی‌بینن

‫که بخوان با تو کار کنن.

‫بیا در مورد این مشکل هوش مصنوعی صحبت کنیم.

‫ابزارهای هوش مصنوعی و نرم‌افزارها فقط دارن با گذشت زمان برجسته‌تر می‌شن.

‫و چیزی که من باور دارم اتفاق می‌افته اینه که شرکت‌های بزرگ رو می‌بینی

‫که دارن ابزارهای هوش مصنوعی رو توسعه می‌دن، که به موجب اون، یه نفر می‌تونه واردش کنه،

‫«این سبک زندگی منه، این رژیم غذایی منه، این چیزاییه که دوست دارم، این چیزاییه که دوست ندارم.

‫یه برنامه برای من بساز.»

‫-و تقریبا مثل یه مربی تو جیبت می‌شه. ‫-آره.

‫حالا، این ۱۰۰ درصد توانایی یه مربی رو برای مربیگری به خطر می‌اندازه،

‫چون دقیق‌تر می‌شه، انرژی بیشتری خواهد داشت.

‫می‌تونه قدرت آتش و پاسخگویی بیشتری ارائه بده.

‫خب، برنامه‌ی پیشنهادی شما چیه

‫وقتی نوبت به ادغام هوش مصنوعی تو برنامه‌ی مربیگری می‌رسه؟

‫چطوری به نظر می‌رسه؟ چی بهش بدیم؟

‫در نظر داشته باش که ما سال‌ها رویداد، تماس‌های خصوصی داریم،

‫آموزش‌ها، چارچوب‌ها، ابزارها که می‌تونیم وارد این چیز کنیم.

‫ما نمی‌خوایم از پایگاه داده‌ی عمومی اطلاعات بکشه چون--

‫-اطلاعات عمومی، خیلی از... ‫-اطلاعات عمومی. آره.

‫-هیچ-- درسته. خب-- ‫-کاملا. آره.

‫خب، ما چی می‌تونیم بکنیم؟

‫با این همه ساعت محتوایی که داریم،

‫گاهی اوقات پیدا کردن چیزی که نیاز دارن سخته.

‫بنابراین، از نظر من، ما با این برنده می‌شیم که سریع‌تر چیزی رو که مشتری‌هامون نیاز دارن بهشون بدیم.

‫و ما فقط این کارو می‌کنیم اگه بتونیم یه

‫مقدار قابل دسترس از اطلاعات رو ایجاد کنیم که مدل رو روش آموزش بدیم.

‫بنابراین با، مثل، ChatGPT، GPT4 و غیره و غیره،

‫روی کل اینترنت آموزش دیده.

‫مشکل اینه که همش اطلاعات عمومیه.

‫اطلاعات درستی نیست برای، مثلا،

‫ساختن یه کسب‌وکار یا مربیگری یه مشتری برای رسیدن سریع به نتیجه.

‫و گاهی اوقات بر اساس سوالاتی که می‌پرسی،

‫ممکنه مثل اطلاعات خیلی عمومی و کلی به نظر برسه.

‫-بله، کاملا. ‫-خیلی ممنون، رفیق.

‫بنابراین، از نظر من، ما باید همه‌ی اطلاعاتی رو که داریم برداریم،

‫همه‌ی ویدئوها، همه‌ی پادکست‌ها، همه‌ی اسناد، همه‌ی دارایی‌ها،

‫و ما باید اون رو به روشی آماده کنیم که مدل رو آموزش بدیم

‫تا ما بتونیم اساسا صدات، منظورت، دیدگاهت رو بازسازی کنیم.

‫-سریع‌ترین زمانی که می‌تونیم اینو بسازیم چقدره؟ ‫-زمان می‌بره.

‫ما یه رویداد داریم که تو دو ماه آینده برگزار می‌شه.

‫آیا می‌تونیم تا اون موقع یه نمونه‌ی اولیه بسازیم و اجرا کنیم؟

‫من، من حس می‌کنم که می‌تونیم یه نسخه‌ی اولیه بسازیم

‫و می‌تونیم اون رو راه‌اندازی کنیم و مشتری‌هامون رو وادار کنیم که ازش استفاده کنن.

‫اگه تا زمان برگزاری رویداد اون رو راه‌اندازی کنیم،

‫ما یه ایده‌ی خیلی خوب از چیزی که نیاز دارن از نحوه‌ی استفاده‌شون به دست میاریم.

‫-باشه. ‫-بنابراین من حس می‌کنم که اگه تلاش کنیم و سرمون رو پایین بندازیم،

‫و تیم مناسب رو سر جاش بذاریم، باید بتونیم این کارو انجام بدیم.

‫-ولی این یه ضرب‌الاجل تنگاتنگه. ‫-خب، ما، ما باید مشکلات رو سریع حل کنیم.

‫سوال. شما ایده‌ای دارید که اسمش رو چی بذاریم؟

‫نظرتون در مورد Catalyst چیه؟ Catalyst یه جورایی مثل یه کلمه‌ی طبیعی به نظر می‌رسه که جواب می‌ده.

‫-من نمی‌خوام اسمش رو یه چیزی-بات بذاریم. ‫-آره، آره، آره.

‫فکر می‌کنم این یه جورایی خیلی بی‌اهمیته.

‫جنبه‌ی انسانی یا جنبه‌ی مفید بودن رو از بین می‌بره.

‫-نه. بذار یه اسم براش بذاریم. ‫-باشه، پس فعلا از Catalyst استفاده می‌کنیم؟

‫-بذارید از اون استفاده کنیم. ‫-ما می‌تونیم با این بازی کنیم و بعدا تغییرش بدیم.

‫-آره. ‫-ولی مهمه که ما اینو شروع کنیم.

‫بذارید اسم اون نمونه‌ی اولیه رو بذاریم Catalyst.

‫یه چیزی وقتی من یه مربی شخصی بودم،

‫من می‌دونستم که کاری که من داشتم تو سطح یک به یک

‫و سطح گروهی کوچک، خیلی زیاد بود.

‫من به مردم اعتمادبه‌نفس می‌دادم. من بهشون سلامتی می‌دادم.

‫من بهشون تو زندگی اجتماعیشون کمک می‌کردم،

‫و این تاثیرش به آدمایی که دور و برشون بودن، خانواده‌هاشون هم می‌رسید.

‫و اینکه بتونی ببینی یه نفر از زندگیش لذت می‌بره، در حالی که قبلا از زندگیش لذت نمی‌برد،

‫مثل اینکه با بی‌اعتمادی پیش من می‌اومدن،

‫با مشکلات سلامتی پیش من می‌اومدن

‫که جلوشون رو گرفته بود،

‫تا اینکه بهشون کمک می‌کردم سالم‌تر بشن،

‫نسخه‌های قوی‌تر و قدرتمندتری از خودشون بسازن، واقعا شگفت‌انگیز بود.

‫وقتی فیل رو دیدم، داشتم تو رشته‌ی مراقبت از کودک درس می‌خوندم

‫و همیشه یه دیدی داشتم که یه مهدکودک خودم رو باز کنم.

‫ولی بعدش، وقتی با فیل بودم، یه عشق جدید به تمرین پیدا کردم،

‫و از شغلم دست کشیدم تا یه مربی شخصی بشم.

‫ولی دیگه مربی شخصی نیستم، و تو کسب‌وکار برای فیل کار می‌کنم.

‫خب، بریم سراغ هفته‌ی گذشته. به موفقیت‌ها نگاه می‌کنیم...

‫-آره. ‫-...خب، چه تو زندگی شخصی باشه، چه تو زندگی کاری.

‫خب، چالش‌ها، شخصی، کاری.

‫رابطه، چی خوب پیش رفت، چی می‌تونست بهتر باشه؟

‫کی می‌خواد اول بگه؟ می‌چرخونیم، مدادو می‌چرخونیم.

‫تو.

‫منم؟ باشه. خب...

‫ما هر یکشنبه یه میز باز داریم که اگه ناراحت بودیم،

‫اگه ناراحت بودیم، اگه تحریک شدیم، اگه از چیزی خجالت کشیدیم،

‫هرچیزی که باشه، می‌خوایم بتونیم بیاریمش وسط و دربارش صحبت کنیم.

‫ارتباط، مهم‌ترین چیز برای ماست.

‫می‌دونی، باز بودن، صادق بودن.

‫ما چیزی مثل قهر کردن رو نمی‌بینیم... اونجور چیزا،

‫این چیزا تو رابطه‌ی ما دیگه اتفاق نمی‌افته.

‫می‌دونی، و البته این از طریق یادگیری تو این سال‌ها بوده.

‫ولی ارتباط، مهم‌ترین چیزیه که برای ما جواب می‌ده.

‫فکر نمی‌کنم هیچ‌کدوم از دوست‌پسرهای سابقم حاضر می‌شدن

‫حاضر بودن بشینن و در مورد این چیزا حرف بزنن، ولی اون انگار می‌تونه این کارو بکنه،

‫ولی به نظر می‌رسه اون این کارو می‌کنه، و به نظر می‌رسه ارزش زیادی هم به رابطه اضافه می‌کنه.

‫باعث می‌شه امن‌تر بشه. اگه کسی مشکلی داشته باشه،

‫باعث می‌شه امن‌تر بشه. اگه کسی مشکلی داشته باشه، حلش می‌کنن و هفتگی دربارش صحبت می‌کنن. فکر می‌کنم خیلی خوبه.

‫-بریم سراغ رابطه. ‫-آره.

‫خب، این هفته کجا خوب پیش رفت، و بعدش، چی می‌تونست بهتر باشه؟

‫تو این هفته با په‌نه‌لوپه فوق‌العاده عمل کردی، با وجود همه‌ی اتفاقایی که افتاد،

‫من تلاشی که کردی و زمانی که گذاشتی تا ازش مراقبت کنی رو دیدم.

‫و با اینکه من حسابی درگیر کارای تیم و بقیه چیزا بودم،

‫و با وجود اینکه من با کارهای تیم و بقیه چیزا خیلی درگیر بودم، تو به من فضا دادی که بتونم این کارو انجام بدم.

‫-پس... ممنون. ‫-ممنون.

‫خب، من می‌دونم کی باید وارد عمل بشم و کی باید کنار بکشم، و چند هفته‌ی شلوغی بوده،

‫-بنابراین من یه جورایی کنار کشیدم. ‫-چی برای تو بد پیش رفت؟

‫بنابراین من کار تیمی داشتم، هر دومون. کار تیمی باورنکردنی بود.

‫-می‌دونی، ما این کارو بارها و بارها انجام دادیم... ‫-آره.

‫...و الان یه جورایی اصل مطلب دستمون اومده،

‫ولی من متوجه شدم که ما مثل کشتی‌هایی بودیم که تو شب از کنار هم رد می‌شدیم.

‫-ما واقعا نرفتیم-- ‫-ما شب قرارمون رو نداشتیم.

‫-ما رفتیم بیرون... ‫-ما رفتیم بیرون.

‫-...با کلی آدم دیگه. ‫-ولی با کلی آدم دیگه بود.

‫خب، و البته با توجه به همه‌ی اتفاقاتی که افتاد،

‫خیلی سخت بود که واقعا ارتباط برقرار کنیم و هفته رو مرور کنیم،

‫و بعدش هم، دیروز،

‫-من ماشین رو برداشتم، و، خب، در نهایت گرفتم... ‫-آره.

‫-من باید-- آره. ‫-...۷۵ دقیقه، یه ساعت و نیم خیلی طولانی.

‫تو باید می‌رفتی موهاتو درست می‌کردی. من احتمالا یه کم تند برخورد کردم...

‫-آره. ‫-...با تو پشت تلفن، و، خب،

‫-من می‌خواستم بابت اون عذرخواهی کنم. ‫-ممنون.

‫بنابراین، خب، تو اوج لحظه...

‫وقتی تو همیشه روی چیزایی تمرکز می‌کنی که خوب پیش می‌رن،

‫-تو نسبت به چیزایی که خوب پیش نمی‌رن بی‌توجه می‌شی. ‫-خوب پیش نمی‌رن.

‫-آره. ‫-و بعدش، اتفاقی که می‌افته اینه که این جمع می‌شه و جمع می‌شه

‫و با گذشت زمان جمع می‌شه، و تبدیل به رنجش می‌شه.

‫تبدیل به گناه می‌شه، تبدیل به ناامنی می‌شه.

‫و، می‌دونی، تو اینو تو رابطه‌ت حس می‌کنی.

‫ما برنامه‌های خیلی شلوغی داریم و ممکنه چیزایی از قلم بیفته

‫تو طول هفته.

‫اون فوق‌العاده به کاری که انجام می‌ده اشتیاق داره، و همیشه خیلی، خیلی متمرکزه.

‫اون وارد جزئیات همه‌ی کارهایی که انجام می‌ده می‌شه.

‫اون دقیقا می‌فهمه که نقاط دردناک بقیه چیه،

‫و به بقیه تو اون نقاط دردناک کمک می‌کنه.

‫حتی به عنوان یه دوست، خوبه که باهاش در مورد چیزا صحبت کنی.

‫اون همیشه خیلی بی‌طرفه. گوش خوبی داره، می‌دونه چطوری به حرف مردم گوش بده،

‫و می‌دونه چطوری مشکلات رو به قسمت‌های کوچیک تقسیم کنه.

‫و با این کار، تو تو مردم اعتمادبه‌نفس ایجاد می‌کنی، تو برای مردم راه‌حل ایجاد می‌کنی،

‫و مردم واقعا، واقعا می‌تونن به اون فرد اعتماد کنن.

‫همون‌طور که ضرب‌المثل قدیمی می‌گه، آخرش، من یه زندگی دارم، می‌دونی،

‫«اگه مثل اردک راه بره و مثل اردک صدا بده، پس اردکه.»

‫اون تو زندگی مردم مثبت‌اندیشی ایجاد کرده.

‫اون تو زندگی مردم تغییر ایجاد کرده.

‫فقط در مورد عضله‌ها نیست.

‫من می‌گم اون به یه سطح دیگه رفته.

‫تو B2B تو سال‌های اول، یه مربی شخصی بود که ایمیل می‌زد.

‫بعدش یه باشگاه بود که ایمیل می‌زد و از من می‌خواست که تیمشون رو آموزش بدم،

‫چه تیم فروش بود، چه تیم مربیگری،

‫بسته به چیزی که نیاز داشتن، بزرگ‌ترین چالش تو کسب‌وکارشون چی بود.

‫و بعدش، این تبدیل شد به اینکه افراد بیشتری می‌پرسیدن،

‫«می‌تونی منو منتور کنی؟ می‌تونی منو منتور کنی؟»

‫من عاشق کاری که کردی شدم. من سفرت رو دیدم.

‫من رشدت رو دیدم.

‫من آدمایی رو دیدم که قبلا باهات کار کردن و رشدشون رو دیدم.»

‫مردم فقط بهش پیام می‌دادن وقتی که دیده بودن

‫کسب‌وکار مربیگری شخصیش رو این‌قدر موفق دیدن،

‫می‌خواستن بدونن چطوری این کارو کرده.

‫کمک به دیگران برای ایجاد کسب‌وکارشون

‫به همون نوع موفقیتی که اون داشته.

‫خیلی از مربی‌های شخصی یا مربی‌های آنلاین

‫این دیدگاه رو دارن که اگه فقط مربی‌های خوبی باشن، خب، یه کسب‌وکار عالی می‌سازن.

‫ولی اگه ندونی چطوری یه کسب‌وکار رو اداره کنی، یه کسب‌وکار رو مدیریت کنی

‫خب، یا اینکه یه تیم دور خودت بسازی، خیلی برات سخته

‫که واقعا چیزی که از کسب‌وکارت می‌خوای رو به دست بیاری.

‫خب، بچه‌ها، چیزی که الان ازتون می‌خوام اینه که چالش‌هامون رو به اشتراک بذاریم.

‫خب این هفته چی خوب پیش نرفت؟ چی براتون سخت بود؟

‫من یه کسب‌وکاری داشتم که نسبتاً جدید بود. هشت هفته‌ش بود، ولی خیلی طاقت‌فرسا بود.

‫خیلی سریع، کلی مشتری محلی اومدن پیشم،

‫و تعداد مشتری‌ها رو به ۷۰ یا ۸۰ نفر رسوند.

‫من ۱۵، ۱۶ ساعت در روز کار می‌کردم، هفت روز هفته.

‫و با خودم گفتم، «آیا قرار بود اینطوری باشه؟»

‫و گفتم، می‌دونی، «این عالیه،

‫ولی تا کی این دوام میاره؟»

‫من با فیل گراهام آشنا شدم. پیوستن به فیل،

‫اینکه بتونی واقعا بررسی کنی که کسب‌وکارت چطوری قراره کار کنه،

‫باید چیکار کنم، و چطوری می‌تونی تو یه کسب‌وکار نتیجه بگیری.

‫وقتی یه نفر یه مشکل خاصی داره،

‫ما اون مشکل رو قبلا X بار حل کردیم،

‫یه سری راه‌ها هست که می‌تونیم بریم

‫تا بفهمیم باید چیکار کنیم

‫تا اون مشکل رو تو کسب‌وکار حل کنیم.

‫یه رویکرد واقعا سیستماتیکه برای اینکه سعی کنی یه چیزی رو درست کنی

‫که تو کسب‌وکارت درست نیست.

‫وقتی ما بررسی مشتری‌ها رو انجام می‌دیم،

‫در اصل، من همه چیز رو می‌بینم

‫که مشتری انجام می‌ده یا نمی‌ده،

‫پس ما مثل یه شاهین مراقبش هستیم تا مطمئن بشیم داری پیشرفت می‌کنی، تا مطمئن بشیم...

‫من دقیقا می‌دونستم می‌خوام چیکار کنم،

‫من می‌خواستم تا جایی که می‌تونم به بیماران دیابت نوع ۱ تو سراسر دنیا کمک کنم.

‫من می‌خواستم رو زندگیشون تاثیر بذارم. من می‌خواستم کسب‌وکار خودم رو داشته باشم.

‫من می‌خواستم اون عنصر آزادی رو داشته باشم که احتمالا باهاش میاد.

‫همه چیز یه جورایی درهم و برهم بود.

‫من نمی‌دونستم، نمی‌دونستم چطوری از جایی که بودم،

‫به جایی برسم که یه کسب‌وکاری رو اداره کنم که بیشترین تاثیر رو روی مردم داشته باشه.

‫ولی، در اصل، وقتی با فیل شروع به کار کردم،

‫فورا به من شفافیت داد.

‫تحویل کار به مشتری‌ها، اون بهش نگاه کرد، نگاه می‌کنه به

‫بازاریابی، فروش، سیستم‌ها، اون ازت خبر می‌گیره.

‫اگه با چیزی دست و پنجه نرم می‌کنی، می‌تونی ازش کمک بگیری

‫اگه با چیزی مشکل داری.

‫و حتی اینکه اون چطوری چیزی که ساخته رو ساخته،

‫این، تقریبا مثل یه نقشه‌راهه.

‫اگه مردم بیان پیشم و ازم بپرسن بهترین راه برای ساختار یه کسب‌وکار چیه،

‫ساختار ایده‌آل چیزی شبیه به مال فیله.

‫مشتری‌هاش متخصص‌های تناسب اندام هستن که دنبال رشدن، معمولا آنلاین،

‫و اونها دنبال سیستم‌ها و فرآیندهایی هستن که بتونن

‫کسب‌وکارشون رو بارها مقیاس‌پذیر کنن.

‫و اون بهشون یاد می‌ده که چطوری یه کسب‌وکار رو اداره کنن،

‫نه اینکه بهشون چیزی در مورد سلامتی و تناسب اندام یاد بده

‫چون اونها قبلا اون دانش رو دارن.

‫کرک حدودا چهار ساله که مشتری منه.

‫اون به عنوان یه، یه مدل تناسب اندام اومد پیشم، می‌دونی، داشت،

‫می‌دونی، صدها هزار دنبال‌کننده داشت و، خب، طبیعتا نمی‌تونست ازش پول دربیاره،

‫سیستم نداشت یا تیم نداشت

‫و فقط، می‌دونی، مربی شخصی بود. اینم از خودش.

‫اسم این آقا قبلا، خب، کرک بود، کرک ابس میلر.

‫این پسر بد رو بیارید تو دوربین.

‫امروز با یه مشتری صحبت می‌کنم که

‫خب، داره مشاوره می‌ده به یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های لجستیک دنیا،

‫و ازش خواستن که بیاد و برای مدیران جهانیشون ارائه بده

‫که چطوری می‌تونی سلامت نیروی کار رو بهبود بدی،

‫و چطوری می‌تونی اینو به یه سرویس قابل ارائه تبدیل کنی.

‫اگه این صحبت خوب پیش بره و طبیعتا اونها موافقت کنن و این چیزا،

‫من نمی‌دونم چطوری قیمت‌گذاری کنم.

‫خب، خب، باید در مورد چی اینجا تصمیم بگیریم؟

‫خب، قیمت، خب، آیا چیزی در مورد ارائه اون هست

‫که ازش می‌ترسی یا نگرانشی...

‫مشتری‌ها، اونها به پایه‌ها نیاز دارن.

‫پایه‌های یه کسب‌وکار محکم، به سرنخ نیاز دارن،

‫به فروش نیاز دارن، به انجام نیاز دارن.

‫بنابراین اونها میان که کمتر برای یه مشکل خاص پر کنن

‫و بیشتر برای کل طیف انجام کسب‌وکار.

‫فکر می‌کنم بخش ارائه این موضوع خوبه،

‫ولی مهم‌ترین چیزی که بهش نیاز داری، طبیعتا ارائه هست، درسته؟

‫در اصل، اولین و مهم‌ترین چیز اینه که

‫وقتی وارد اون اتاق می‌شی، باید شناسایی کنی

‫مشکل رو، خب، فورا.

‫مشکلی که این افراد باهاش درگیرن چیه

‫که می‌تونن با سلامتی، با بهره‌وری،

‫و در اصل فقط روزهای بدون بیماری؟

‫فکر می‌کنم یه نقل قول بودایی بود که توش افراد

‫این‌همه وقت و انرژی صرف می‌کنن تا ثروتشون رو بسازن، یا پولشون رو، یا دارایی‌هاشون رو،

‫که در نهایت دارایی‌هاشون رو صرف می‌کنن تا سلامتیشون رو برگردونن.

‫این یه اصل خیلی مهمه، چون من می‌دونم

‫خیلی از کارآفرین‌ها هستن که دنبال کسب‌وکار رفتن،

‫دنبال تلاش رفتن، و در نهایت سلامتیشون رو نادیده گرفتن.

‫بنابراین تو داری بین واقعیت فست‌فود، مسافرت، جت لگ مقایسه می‌کنی.

‫خیلی از این افراد، مثل مدیرعامل‌ها، مدیرها، می‌دونید، خیلی سرشون شلوغه.

‫سلامتی در درجه‌ی دوم قرار می‌گیره. کسب‌وکار در درجه‌ی اول قرار می‌گیره.

‫هدف اون جلسه اینه که دیدگاهشون رو تغییر بدی

‫از سلامتی اول، کسب‌وکار دوم،

‫چون سلامتی، کسب‌وکار رو پیش می‌بره.

‫وقتی به، می‌دونی، مدیرها و مدیرعامل‌ها نگاه می‌کنی، اونها سرشون شلوغه.

‫اونها تو هواپیما هستن، مسافرت می‌کنن، غذا می‌خورن،

‫می‌دونی، چیزایی که تو هتل‌ها هست یا مدام در حال رفت و آمدن. اونها استرس دارن.

‫و اگه سیستم‌های درست سر جاش نباشه، تصمیم‌گیریشون اشتباه می‌شه،

‫روزهای بیماریشون زیاد می‌شه، که برای کسب‌وکار هزینه داره.

‫بنابراین، از دیدگاه سلامت سازمانی،

‫مراقبت از سلامتی کارمندات

‫احتمالا یکی از سودآورترین کاراییه که می‌تونی از نظر تولید انجام بدی.

‫تو به سه تا نیاز داری، تو به سه تا سوال نیاز داری. بیشتر نه.

‫یه سوال در مورد تغذیه، یه سوال در مورد تمرین، و یه سوال در مورد سبک زندگی

‫چون اونها سه عامل اصلی نتیجه هستن.

‫یه سوال عالی برای شروع این می‌تونه باشه:

‫"چند نفر از شما سلامتیتون رو به خاطر این کسب‌وکار به خطر انداختین؟

‫-به خاطر این کسب‌وکار؟" ‫-آره. آره.

‫می‌خوای خیلی ساده باشه

‫تا جایی که، می‌دونی، سکوت و سوال‌های ساده

‫وزن چیزی هستن که قراره اتفاق بیفته.

‫تو نمی‌خوای این افراد رو با اطلاعات خفه کنی.

‫دقیقا این همون حسیه که می‌خوای تو سرشون ایجاد کنی.

‫"لعنتی، حرفش درسته."

‫اگه آدم بخواد یه کارآفرین موفق باشه،

‫یه سری ویژگی‌های مختلف هست که باید وجود داشته باشه.

‫یکی از مهم‌ترین چیزها شجاعته

‫و توانایی قدم گذاشتن به ناشناخته‌ها.

‫تو زندگی‌م موقعیت‌هایی بوده که من

‫داوطلبانه خودم رو وارد موقعیت‌ها و سناریوهایی کردم که آماده نبودم،

‫ولی تعهد به اینکه علنا بگم که می‌خوام انجامش بدم

‫همون چیزی بود که منو رشد داد و تکاملم داد.

‫ما همیشه تعجب می‌کنیم، چطوری می‌تونیم جرئت انجام این کار رو پیدا کنیم؟

‫یا داستان‌هایی تو سرمون می‌چرخه،

‫سناریو ممکنه اینطوری پیش بره، ممکنه اونطوری پیش بره.

‫ولی، واقعا، باید تسلیم بشی و وارد ناشناخته‌ها بشی.

‫و، می‌دونی، به نتیجه اعتماد کن، و...

‫اعتماد به نفس بعد از اینکه اقدام کردی میاد. هیچ وقت قبلش نمیاد.

‫می‌دونی چند بار تو زندگیم این کارو کردم؟

‫همه اون احساسات قبل از هر اتفاقی میان.

‫من می‌خوام زندگی‌ها رو تغییر بدم.

‫اونها رویدادهای فوق‌العاده‌ای هستن. تو داری در مورد صدها نفر صحبت می‌کنی،

‫هزاران نفر تو این رویدادها.

‫مثلا، من عاشقشونم. هر وقت می‌رم اونجا، با انرژی برمی‌گردی.

‫اونها برای کارآفرین‌های تناسب اندامن.

‫و این فرصت فیله که بره رو صحنه و صحبت کنه

‫با چند نفر همزمان.

‫فیل از انجام این کار خیلی احساس رضایت می‌کنه.

‫اون از این کار خیلی کیف می‌کنه، عاشقشه.

‫ولی علاوه بر این، کاری که می‌کنه اینه که به فیل اجازه می‌ده

‫تا روی افراد بیشتری تاثیر بذاره، به مردم نشون بده که چه چیزهایی ممکنه.

‫فیل مثل تونی رابینز تو حوزه تناسب اندامه؟

‫خب، سخته، چون اون-- واقعا اینطوری فکر می‌کنی و انگار--

‫می‌دونی، با تونی رابینز، تو این ور و اون ور می‌پری-- اون یارو فوق‌العاده‌س.

‫تفاوتش تو ذهن من اینه که نتایجش فرآیندیه.

‫بنابراین این یعنی ما واقعا یه سیستم ایجاد می‌کنیم

‫که بهت نتیجه می‌ده.

‫خب، می‌خوام در مورد چهار چیزی صحبت کنم که قراره اعمال بشه

‫برای اکثر شما تو این اتاق. نه همه.

‫اکثر افرادی که دارن تمرین شخصی رو تو سالن می‌فروشن

‫و همچنین دارن خدمات کوچینگ آنلاین می‌فروشن.

‫اگه مثل من هستی، ممکنه تو خاموش کردن مشکل داشته باشی.

‫چند نفر از افراد تو این اتاق تو خاموش کردن مشکل دارن؟ دستتون رو ببرید بالا.

‫اگه قیمت‌هاتون یکسانه و افزایششون ندادین،

‫ولی هزینه‌های زندگی بالا رفته، شما در واقع

‫به اندازه قبل پول درنمیارید.

‫مردم می‌مونن چون جامعه رو دوست دارن.

‫مردم می‌مونن چون آینده‌ای رو تو استفاده از خدمات شما می‌بینن

‫-تا در اصل بهشون کمک کنه از نردبان ترقی کنن... ‫-آره.

‫...از نظر موقعیت، شناخته شدن، سلامتی.

‫تو هر رویدادی، معمولا یه جورایی اشک هست.

‫ام، آره، منو گرفتی، داداش.

‫یادمه از رو صحنه اومدم پایین و با یه جوون صحبت کردم.

‫اون به من گفت، "من مدت زیادیه که در موردت می‌شنوم.

‫منم دیابت نوع ۱ دارم."

‫تو واقعا باید یه کاری برای ما انجام بدی."

‫تو این همه دانش داری و تونستی اندامت رو بسازی.

‫تو تونستی کاری رو که تونستی انجام بدی،

‫در حالی که این بیماری رو داری."

‫من نمی‌تونم مال خودم رو کنترل کنم. من نمی‌تونم روش مسلط باشم."

‫من نمی‌دونم چطوری غذا بخورم. قند خونم همیشه نامنظمه و هیچ وقت حالم خوب نیست."

‫و این واقعا منو تحت تاثیر قرار داد.

‫بله، من زندگیم رو وقف مطالعه این موضوع کردم.

‫من این کار رو بی‌دریغانه برای خودم انجام دادم، تا عمرم رو طولانی کنم.

‫و من گفتم، "می‌دونی چیه؟ حق با اونه."

‫بنابراین، من شروع کردم به نوشتن راهنمای عضله‌سازی و تناسب اندام برای بیماران دیابتی.

‫وقتی من سفر بدنسازی‌م رو شروع کردم،

‫هیچ چیزی در مورد بدنسازی و دیابت وجود نداشت.

‫می‌تونی تو گوگل سرچ کنی و شاید چیزی پیدا کنی

‫تو Bodybuilding.com یا هرچیزی که بود،

‫ولی خیلی سطحی و کم‌عمق بود.

‫اون جزئیاتی که نیاز داشتی رو نداشت،

‫چون وقتی با دیابت بدنسازی می‌کنی،

‫همه چیز که در موردش صحبت می‌شه و تبلیغ می‌شه

‫باید یه کم تغییر کنه.

‫و من رفته بودم و همه این چیزها رو امتحان کرده بودم،

‫و بعلاوه، من تحصیلاتش رو هم داشتم که بتونم تاییدش کنم.

‫بنابراین نوشتن اون کتاب خیلی سخت بود.

‫و من اون کتاب رو جوری نوشتم که انگار دارم برای خودم تو گذشته می‌نویسم.

‫چون من یه دیدی تو ذهنم داشتم. گفتم، "می‌دونی چیه؟

‫قراره کلی پسر جوون، کلی دختر جوون باشه

‫که واقعا می‌خوان یه اندام عالی بسازن ولی

‫ولی احساس می‌کنن نمی‌تونن به خاطر این بیماری."

‫و من گفتم، "من می‌خوام برای اون افراد بنویسم."

‫من با راهنمای دیابت و تناسب اندام آشنا شدم.

‫این چیزی بود که فورا باهاش ارتباط برقرار کردم و بهش وصل شدم،

‫چون زندگی کردن با دیابت نوع ۱، گاهی اوقات می‌تونه سخت باشه.

‫و ببینید اون چیکار کرده. می‌دونی، ببینید اون داره چیکار می‌کنه.

‫و من اون نوع ارتباط فوری رو با کاری که اون انجام می‌داد پیدا کردم

‫با وجود زندگی با دیابت نوع ۱.

‫همونطور که می‌بینید، این یه کتاب فوق‌العاده‌س.

‫وارد فیزیولوژی انسان و تمام جنبه‌های دیابت می‌شه.

‫پر از نکات و بینشه، ولی، می‌دونی،

‫همچنین، تغییرات ذهنی رو هم داره

‫که یه نفر با دیابت نوع ۱ باید انجام بده تا،

‫می‌دونی، به تغذیه، تمرین و سبک زندگیشون اولویت بدن.

‫همه این عناصر با هم.

‫خیلی سخت بود نوشتن‌ش.

‫کلی تحقیق، کلی وقت.

‫و همه چی رو پوشش می‌ده، داروها، مدیریت، طرز فکر،

‫عوارض، مکمل‌ها، تمرین، سلامتی، تغذیه.

‫من مجبور شدم اطلاعات علمی سفت و سخت رو بگیرم و به زبان ساده تبدیلش کنم.

‫منظورم اینه که می‌تونی تو قسمت آخر همه منابع رو ببینی.

‫یعنی، اونجا، فقط کلی صفحه هست

‫از منابع علمی.

‫همه اینها از تجربه‌م بود، امتحان کردن چیزها و تست کردن چیزها

‫و اعمال کردن چیزها و...

‫ساختن عضله با دیابت، خب، خیلی چالش‌برانگیزه.

‫فیل کارش رو به عنوان مربی شخصی من شروع کرد.

‫بعدش دوست شدیم. ولی همه به یه مربی نیاز دارن.

‫من خیلی خوش‌شانسم که می‌تونم بگم فیل رو دارم، هم به عنوان همکار و هم به عنوان یه مربی.

‫دلیل اصلی اینکه مردم تو یه کسب‌وکار می‌مونن و نمی‌رن،

‫اینه که بازار دائما در حال تغییره.

‫بنابراین ما فقط روی جذب مشتری و بازاریابی و این چیزا تمرکز نمی‌کنیم.

‫ما همچنین روی کمک به مردم برای ساختن تیم‌ها تمرکز می‌کنیم

‫و زیرساخت‌ها رو مقیاس‌بندی می‌کنیم تا کسب‌وکارهای واقعی تناسب اندام بسازیم.

‫من تعدادی کسب‌وکار رو اداره می‌کنم

‫تو حوزه‌های مختلف.

‫سلامتی و تناسب اندام، مهمان‌نوازی و تولید مواد غذایی.

‫من الان ۱۳۵ تا کارمند دارم، و بعضی‌هاشون

‫رو خیلی دوست دارم و کاملا بهشون اعتماد دارم.

‫ولی یه چیزایی هست، فقط به عنوان یه صاحب کسب‌وکار،

‫که شاید نخوام اون نگرانی‌ها رو باهاشون در میون بذارم،

‫یا احتمالا اونقدر تجربه ندارن

‫که جواب، حمایت و کمک مورد نیازم رو بهم بدن.

‫اینجاست که می‌تونم به کسی مثل فیل نگاه کنم.

‫به عنوان یه صاحب کسب‌وکار، تصمیماتی که من هر روز می‌گیرم

‫نه تنها روی زندگی خودم، درآمد خودم تاثیر می‌ذاره،

‫درآمد خانواده‌م، ۱۳۵ کارمندی که برام کار می‌کنن،

‫خانواده‌هاشون، همه افرادی که بهشون وابسته هستن،

‫تامین‌کننده‌ها و شرکایی که باهاشون کار می‌کنیم.

‫یه تعداد زیادی از افراد هستن که هر کارآفرینی باهاشون کار می‌کنه.

‫تاثیری که می‌تونن داشته باشن خیلی مهمه.

‫ولی، چالش‌هایی هست که هر روز خودشون رو نشون می‌دن.

‫و، به عنوان یه کارآفرین، تو داری با چالش‌هایی دست و پنجه نرم می‌کنی که دیروز نمی‌دونستی داری.

‫- هی، چه خبر؟ ‫- یو، چه خبره؟

‫خب، بیا، در مورد این هوش مصنوعی صحبت کنیم،

‫چون می‌دونم تو داری روش کار می‌کنی.

‫اوه، گوش کن، من، خب، می‌خوام این رو فعال کنم

‫برای رویداد زنده بعدی.

‫ام، یه مقدار کوچیکی چالش وجود داره

‫با کیفیت پاسخ‌هایی که بیرون میاد.

‫در حال حاضر یه کم خیلی کلی هستن.

‫بنابراین ما داریم مدل رو آموزش می‌دیم. خوب پیش می‌ره،

‫ولی بعضی وقتا پاسخ‌ها دقیقا اونطوری که باید باشن نیستن.

‫و وقتی ما به مشتری‌هامون در مورد کسب‌وکار مشاوره می‌دیم

‫همونطور که خودت می‌دونی، این یه ریسک بزرگه.

‫منظورت چیه که درست درنمیاد؟

‫خیلی پیچیده‌س؟ خیلی مبهمه؟

‫آیا-- آیا مزخرفه؟ یعنی، چ-- چی--

‫-مثلا، بهم بگو-- ‫-بعضی وقتا اینطوریه-- آره.

‫بنابراین، بعضی وقتا درسته، بعضی وقتا اشتباهه.

‫بنابراین، بعضی وقتا یه کم خیلی مبهمه.

‫بعضی وقتا یه کم خیلی کلیه.

‫-بعضی وقتا ظرافت چالش رو درک نمی‌کنه. ‫-درسته.

‫و مشکل اینه که، ام، ظرافت مهمه، بنابراین...

‫درسته. خب، گوش کن، می‌دونی، اهمیت این رو که این رو منتشر کنیم.

‫در حالی که ما باید تو این کار سریع باشیم،

‫من نمی‌خوام تو اینقدر عجله کنی که

‫ما فقط هر چیزی رو منتشر کنیم.

‫الان همه جا هست.

‫بنابراین، گوش کن،

‫من می‌خوام این رو تو رویداد بعدی اعلام کنم

‫تو رویداد زنده بعدی. می‌تونی

‫-به اون ضرب‌الاجل متعهد بشی؟ ‫-بنابراین، من کاملا می‌فهمم منظورت چیه.

‫آره. بنابراین من کاملا می‌فهمم منظورت چیه،

‫و من دوست دارم که تو رویداد زنده اعلام بشه.

‫ام، فکر می‌کنم مهم‌تر از هر چیز دیگه‌ای اینه که مشتری‌هامون احساس امنیت کنن.

‫اونها احساس می‌کنن که ما داریم ازشون مراقبت می‌کنیم.

‫اونها احساس می‌کنن که ما چیزی رو که نیاز دارن داریم.

‫ولی اون رویداد زنده یه بازه زمانی خیلی کوتاهه.

‫و یه کم ریسک داره. اگه ما اعلامش کنیم

‫و کار نکنه، و چیزی رو که نیاز دارن بهشون نده چی؟

‫ما هنوز نمی‌تونیم این رو برای مشتری‌ها بفرستیم.

‫کیفیتش هنوز اونجا نیست، ام، از نظر پاسخ‌ها.

‫یعنی، یه بخش خوبش هست، ولی...

‫آره، اینطور نیست... ام، دقیقا اونجایی نیست که من می‌خوام باشه.

‫شکاف‌هایی وجود داره.

‫بعضی وقتا ممکنه دقیقا بافت رو در نظر نگیره

‫چون ورودی‌ها ممکنه به اندازه کافی واضح نباشن.

‫و در نتیجه، ممکنه خیلی مبهم به نظر برسه.

‫ممکنه یه جورایی، ناگهانی یا

‫فقط اساسا به گونه‌ای که فاقد درک باشه

‫از کل سناریو و موقعیت.

‫و در اصل، خوب به نظر نمی‌رسه.

‫مثل اینه که یه کامپیوتر نوشته‌ش،

‫و مشتری‌ها می‌تونن بفهمن.

‫من دارم برای رویداد فشار میارم.

‫این یکی از مهم‌ترین زمان‌هاست

‫برای راه‌اندازی چیزی مثل این،

‫چون این، یه فرصته

‫برای مشتری‌هامون که دور هم جمع بشن،

‫یاد بگیرن، شبکه‌سازی کنن، رشد کنن، و همچنین به‌روزرسانی‌های کلیدی رو دریافت کنن

‫در مورد اینکه چطور قراره زندگیشون رو بهتر کنیم.

‫ما عملا می‌تونستیم توجه همه رو یهویی جلب کنیم.

‫فورا.

‫و اگه مردم نشنون که ما راه‌اندازیش کردیم،

‫اونوقت تو بازار گیج می‌شن

‫و فقط باعث ایجاد استرس بیشتر و کار بیشتر در آینده می‌شه.

‫خب... آره.

‫کرونا برای همه تو صنعت تناسب اندام چالش‌برانگیز بود.

‫هر مربی شخصی روی کره زمین، هر صاحب باشگاه روی کره زمین مجبور شد آنلاین بشه.

‫بنابراین من یه مربی سنتی حضوری بودم.

‫و بعد، اساسا، این کرونا بود که منو مجبور کرد

‫یه کسب‌وکار آنلاین بسازم.

‫اون یه زمان چالش‌برانگیز بود، ولی در عین حال،

‫اتفاقی که افتاد این بود که تعداد

‫مربی‌های آنلاین به طرز چشمگیری زیاد شد.

‫همچنین، بازار در واقع خیلی بیشتر مربیگری آنلاین رو پذیرفت،

‫در حالی که، قبلا، مردم یه کم باهاش راحت نبودن.

‫بعضی از مردم موفقیت موقتی داشتن. همه‌گیری باعث شد

‫خیلی از مردم پولدار بشن، باعث شد خیلی از مردم تنبل بشن.

‫و الان، ما تو یه سناریویی هستیم که یه چالش اقتصادی وجود داره.

‫مردم مربیگری رو به عنوان یه چیز خوب می‌بینن، نه یه چیز ضروری،

‫در حالی که تو دوران همه‌گیری، در واقع به خیلی از مردم

‫یه استراحتی از زندگی روزمره‌شون داد.

‫فکر کنم اصلی‌ترین چیزی که می‌تونی ازش یاد بگیری اینه که هیچ‌چیز هیچ‌وقت ثابت نمی‌مونه.

‫همیشه یه چیزی در راهه.

‫خب، منظورم اینه که، همه شواهد دارن به ما اشاره می‌کنن

‫که الان داریم وارد رکود می‌شیم.

‫و منظورم اینه که، اگه به هزینه‌های زندگی نگاه کنی،

‫اگه به نرخ بهره نگاه کنی، اگه به همه چیزایی که داره اتفاق میفته نگاه کنی،

‫خون تو خیابونا ریخته می‌شه.

‫وقتی صحبت از رشد می‌شه، وقتی صحبت از کسب‌وکار می‌شه،

‫مهم این نیست که کی بیشتر می‌دونه،

‫مهم اینه که کی عمل می‌کنه.

‫و این با بی‌رحم بودن همراهه

‫و سریع‌ترین، چابک‌ترین و ثابت‌قدم‌ترین.

‫من قطعا می‌گم که اون از نظر چیزی که می‌خواد از کسب‌وکارش به دست بیاره، بی‌امانه

‫و حاضره هر کاری که لازمه رو انجام بده تا بهش برسه.

‫اون بعضی وقتا می‌تونه سخت‌گیر باشه، ولی به این خاطره که

‫می‌دونه چی می‌خواد و می‌دونه درسته.

‫اون زندگی خیلی از مردم رو تغییر داده

‫فقط با یه کم بی‌رحمی.

‫من نمی‌گم یه کم بی‌رحم. اون خیلی رک و راسته‌.

‫اگه شما یه فرد واقعا باانگیزه تو کسب‌وکار باشی

‫و شما دائما می‌خوای پیشرفت کنی،

‫شما باید تو اجرا بی‌امان باشی.

‫اگه واقعا می‌خوای به جایی که می‌خوای برسی.

‫اونجایی که لازمه بی‌رحمه.

‫بنابراین، هیچ بهانه‌ای وجود نداره. هیچ‌چیز مانع نمی‌شه.

‫اگه یه کاری باید انجام بشه، انجام می‌شه.

‫خیلی بهتر به نظر می‌رسه، خیلی بهتر.

‫ما قطعا می‌تونیم این رو به مشتری‌ها ارائه بدیم.

‫هیچ شکی توش نیست.

‫مشتری‌ها با این برنده می‌شن.

‫آره، خیلی هیجان‌زده‌ام، چون قراره بهشون کمک کنه که برنده بشن.

‫قراره بهشون کمک کنه که سریع‌تر جواب سوالاشون رو پیدا کنن.

‫اونا می‌تونن هر موقع که بخوان این کارو انجام بدن، شب یا روز.

‫لازم نیست منتظر بمونن تا یه تیم جوابشون رو بده.

‫ام، همچنین، یکی از آزاردهنده‌ترین چیزها

‫در مورد اداره یه کسب‌وکار اینه که اعضای تیم

‫ندونن باید چیکار کنن.

‫ما می‌تونیم این رو به مربی‌هامون بدیم تا به اعضای تیمشون بدن،

‫تیم فروش‌شون، تیم موفقیت مشتری‌هاشون.

‫و اونا می‌تونن در این مورد سوال بپرسن.

‫ما کاتالیست رو با استفاده از همه آموزش‌های داخلی‌مون ساختیم،

‫تماس‌های خصوصی، رویدادها،

‫و همه اون بینش‌ها تو این ابزار هوش مصنوعی جمع‌آوری شدن.

‫کسب‌وکار همه چیزش در مورد حل مشکلات مردم هست،

‫و اگه اونا بتونن سریع‌تر حلشون کنن، مشتری‌ها گیر نمی‌کنن.

‫بنابراین، اگه مشتری‌های ما دارن سریع‌تر تصمیم می‌گیرن

‫چون اونا از همه بینش، آموزش و خرد ما حمایت می‌شن،

‫و اونا می‌تونن این کارو ۲۴ ساعته انجام بدن،

‫اونا قراره کسب‌وکارشون رو سریع‌تر رشد بدن

‫اونا قراره مشتری‌ها رو خوشحال‌تر نگه دارن.

‫و مشتری‌های خوشحال، کسب‌وکار خوشحال، صاحب خوشحال.

‫هوش مصنوعی تهدیدی برای کاتالیست نیست، چون ما داریم اطلاعات خاص خودمون رو وارد می‌کنیم

‫که بر اساس باورهای ما هست،

‫تجربه‌مون از اینکه برای رشد یه کسب‌وکار مربیگری چه اتفاقی باید بیفته.

‫و تو قلمرو کلی محتوای رایگان آنلاین،

‫فقط خیلی تصادفیه،

‫هیچ شرایط خاصی وجود نداره.

‫ما کلی مطالعه موردی داریم برای خیلی از انواع مختلف

‫کسب‌وکارهای تناسب اندام در سراسر جهان

‫با مدل‌های مختلف، آنلاین، آفلاین، حوزه‌های مختلف،

‫و ما واقعا بینش‌های منحصربه‌فرد، خاص و دقیقی رو وارد می‌کنیم

‫به مدل‌مون، که به ما اجازه می‌ده مشکلات رو برای طیف وسیعی حل کنیم

‫از مربی‌ها تو این صنعت.

‫کاتالیست، ابزار هوش مصنوعی، خوبه، محکم و استواره.

‫مطمئنا جواب می‌ده. مطمئنا به خیلی از مردم کمک می‌کنه.

‫و راستش، در واقع قراره خیلی از کارها رو برای ما آزاد کنه.

‫هیچ شکی توش نیست.

‫بنابراین من یه کم نگرانم

‫که مشتری‌ها چطور می‌خوان باهاش برخورد کنن،

‫در موردش چی فکر می‌کنن، آیا می‌خوان ازش استفاده کنن؟

‫به هر حال، ما ساختیمش. ما خودمون رو با...

‫«تهدید برای بازار»، به اصطلاح،

‫و ما تمام تلاشمون رو کردیم.

‫بنابراین بذارید منتشرش کنیم، بذاریمش بیرون،

‫بازخوردها رو تکرار کنیم و به ساختن ادامه بدیم.

‫یه روز دیگه، یه چالش دیگه. به همین سادگی.

‫بنابراین، فیل یه برنامه هوش مصنوعی توسعه داده، و واقعا باورنکردنیه.

‫این سرعت عمله.

‫شما اینو تو پلتفرم فیل تایپ می‌کنید

‫و از پادکست‌ها تا یه ویدیو، بهتون تایم استمپ می‌ده.

‫تو ۲۰ ثانیه جواب‌ها رو داری.

‫جامعه‌ای که اون با کسب‌وکارش داره، باورنکردنیه.

‫خیلی آدم توش هست، و همشون تو یه بازی هستن،

‫ولی همشون از هم حمایت می‌کنن.

‫اینکه اون ما رو تو خونش مهمون کنه و برامون غذا درست کنه

‫و اون نوع جامعه صمیمی رو داشته باشه،

‫فقط نشون می‌ده که اون چقدر واقعا به آدمایی که باهاشون کار می‌کنه اهمیت می‌ده.

‫اینکه بتونی با این همه مربی همفکر زیر یه سقف ملاقات کنی.

‫مثلا، انرژی فوق‌العاده‌اس.

‫نمی‌تونی الهام‌گرفته و باانگیزه نشی.

‫و فیل بهت باور می‌ده.

‫مثل اینه که، «تو یه روزی مثل اون می‌شی، یا حتی بهتر.»

‫این یه جامعه صمیمی هست که داری.

‫شما، شما این آدما رو تو تماس‌ها می‌بینی.

‫شما دارین با این آدما ارتباط برقرار می‌کنین، گپ می‌زنین و تعامل دارین

‫با این آدما به صورت هفتگی.

‫این یه مزیت بزرگه برام که می‌تونم با آدمای همفکر صحبت کنم

‫فراز و نشیب‌ها، اوج‌ها و فرودهای احساسات کسب‌وکار رو تجربه کنم

‫و بتونم باهاش ارتباط برقرار کنم، چون اگه اینو نداشتم،

‫هیچ‌کس رو نداشتم که بتونم باهاش ارتباط برقرار کنم.

‫بعضی وقتا، اینجوری حس می‌شه که تا یه حدی تنها هستی،

‫چون هیچ‌کس بالاتر از تو نیست،

‫چون این کسب‌وکار توئه.

‫ولی اینکه بتونی با آدما ملاقات کنی و تعامل داشته باشی،

‫و، می‌دونی، مثل دوست بشی

‫با خیلی از این مربی‌ها،

‫این فقط یه مربیگری کسب‌وکار نیست.

‫این ایجاد دوستی‌ها، روابط با افراد دیگه‌اس

‫که، می‌دونی، من، قبل از اینکه به فیل بپیوندم نداشتم.

‫پیوستن من به اون واقعا زندگی‌مو عوض کرد.

‫مثلا، من، من اینو الکی نمی‌گم. این، زندگی‌مو عوض کرد.

‫من همیشه یه کسب‌وکار رو بر اساس این می‌سازم که،

‫«تو زندگی منو عوض کردی. این بی‌قیمته.»

‫اگه این کلمات رو نشنوم، کارم رو درست انجام ندادم.

‫هر کسی که باهاش در ارتباطم، می‌خوام بهش انگیزه بدم.

‫می‌خوام قلبشون رو باز کنم. می‌خوام بهشون فشار بیارم.

‫می‌خوام بهشون بقبولونم که، «هی،

‫چیزای بیشتری هم هست که می‌تونی بهشون برسی.»

‫متاسفانه، با دیابت،

‫من تعداد قابل توجهی از مردم رو می‌بینم که کاملا نادیده‌اش می‌گیرن.

‫من مسئولیت سلامتی‌ام رو پذیرفتم،

‫و فکر می‌کنم اون تصمیم بر اساس این واقعیت بود که

‫من خوش‌شانس بودم که این زندگی رو بهم دادن، و وظیفه‌مه که زندگیش کنم.

‫من می‌خوام بچه‌ام به چالش کشیده بشه.

‫من می‌خوام بچه‌ام بفهمه، می‌دونی، سختی چیه.

‫من می‌خوام بچه‌ام بفهمه کار سخت چیه.

‫من می‌خوام بچه‌ام بفهمه عشق چیه.

‫و از همه مهم‌تر، اون به خودش اعتماد داره و خودش رو دوست داره.

‫این بزرگ‌ترین هدیه‌ایه که می‌تونم بهش بدم.

‫من نمی‌خوام روی اون تاثیر بذارم که وارد کسب‌وکار خودش بشه.

‫اون علاقه‌مندی‌های طبیعی خودش رو پیدا می‌کنه.

‫اون ارزش‌های طبیعی خودش رو پیدا می‌کنه.

‫و من تمام تلاشم رو می‌کنم که ازشون حمایت کنم.

‫- پدر بودن ترسناکه؟ ‫- نه.

‫- نه. ‫- ترسناک، یعنی، مثل فکر کردن به آینده.

‫-چی می‌تونه اتفاق بیفته، همه این چیزای مختلف؟ ‫-نه.

‫فکر می‌کنم اگه می‌خواستم روی چیزایی تمرکز کنم که تو دنیا ممکنه اشتباه پیش بره،

‫در نهایت به دخترم آسیب می‌زدم.

‫من می‌خوام اون روی چیزی که تو زندگی می‌خواد تمرکز کنه.

‫یه بوس کوچولو بهش بده. ماچ!

‫-ماچ! بهش نشون بده. ماچ! ‫-بوس داری؟ اوه!

‫خب، آینده فیل، فکر می‌کنم اون فقط

‫فقط قراره تو نقش پدرش رشد کنه.

‫می‌دونی، اون قراره ادامه بده که

‫فقط مسیر خودش رو تو صنعت تناسب اندام بسازه.

‫چون این کاریه که اون می‌کنه. اون فقط مسیر خودش رو می‌سازه.

‫جایی که من با کسب‌وکارم هستم،

‫جایی که من از نظر شخصی هستم، از نظر حرفه‌ای هستم،

‫از نظر مکانی کجا هستم، برمی‌گرده به اینکه بخشی از فیل باشم.

‫قبل از اینکه با فیل کار کنم،

‫من تو اون مرحله بودم که دنبال پول بودم.

‫من احساس نمی‌کردم که به کسب‌وکارم متصل هستم.

‫من دیگه احساس نمی‌کردم که به چیزی که واقعا می‌خواستم تو زندگی انجام بدم متصل هستم.

‫و فیل واقعا اون عشق به مربیگری زنان رو بهم برگردوند.

‫فیل کسی بود که این بذر رو تو وجود من کاشت که،

‫می‌دونی، شروع کنم به مربیگری صاحبان باشگاه تو بازار محلی.

‫و، می‌دونی، فکر می‌کنم ما حدود ۱۵ تا باشگاه دیگه تو سراسر ایرلند شمالی باز کردیم،

‫از طریق اون فقط کاشتن اون بذر و دادن این باور به من که،

‫«می‌دونی، آرون، تو می‌تونی این کارو انجام بدی.»

‫می‌دونی، تو، تو توانایی اینو داری

‫که به صاحبان باشگاه‌های دیگه هم کمک کنی.»

‫بنابراین، تاثیر فیل تو صنعت تناسب اندام،

‫می‌دونی، اثر موجی کمک به یه نفر

‫که به چند نفر دیگه کمک می‌کنه، خیلی زیاده.

‫و تاثیری که اون تو این صنعت داره

‫خیلی گسترده‌اس، این، فقط باورنکردنیه.

‫فیل، تو ۱۰ سال دیگه خودت رو کجا می‌بینی؟

‫من هنوز می‌خوام روی مردم تاثیر بذارم، زندگی مردم رو تغییر بدم،

‫دیدگاه‌هاشون رو شکل بدم، تفکرشون رو گسترش بدم،

‫بذارم دنبال رویاهاشون برن.

‫یه الگوی عالی برای بچه‌م باشم.

‫یو!

‫فکر می‌کنم اون همیشه تو تناسب اندام می‌مونه؟ احتمالا نه.

‫ولی فکر می‌کنم فیل به طور گسترده‌ای تغییر داده و دوباره شکل داده

‫اینکه یه صاحب کسب‌وکار تناسب اندام بودن یعنی چی.

‫آینده برای فیل چی در نظر داره؟

‫اون قرار نیست متوقف بشه. اون قراره به راهش ادامه بده.

‫وقتی من داشتم بزرگ می‌شدم،

‫به من گفتن که برای موفق شدن،

‫باید سخت کار کنی، خوب رفتار کنی،

‫تو مدرسه نمره‌های عالی بگیری، دکتر یا وکیل بشی،

‫با یه دختر پروتستان خوب ازدواج کنی،

‫خوب رفتار کنی، نماز بخونی، بری مدرسه یکشنبه‌ها.

‫و...

‫منو واقعا از ساختن یه کسب‌وکار منصرف کردن.

‫مردم بهم گفتن که این پرخطرترین کاریه که می‌تونی انجام بدی.

‫استرس‌زا بود و فقط یه ایده خیلی بد بود.

‫ولی یه بخشی از من با همه اینا موافق نبود،

‫و من تصمیم گرفتم که دقیقا برعکسش رو انجام بدم

‫نسبت به هر چیزی که بهم گفتن، و خیلی خوشحالم که این کارو کردم.

‫اوه! اوه!

‫بوسم کن. بوسم کن.

‫بیا دیگه!

‫باحال بود. یکی دیگه.