Original subtitles

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΨΑΡΑ

Σε πρώτη πανελλαδική προβολή από το Magico.one

Για όποια επικοινωνία απευθυνθείτε: zachs75subs@gmail.com

- Λοιπόν, τι έχεις εκεί, Όσκαρς; - Τίποτα, πατέρα. Είναι άδειο.

Αυτή είναι η ζωή του ψαρά!

Δουλεύεις σαν το σκυλί μια ζωή και κατα- λήγεις ούτε ρέγγα να μην έχεις να φας.

Κι αν πιάσεις μεγάλη ψαριά; Δεν έχεις πουθενά να την βάλεις.

- Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θα παραμείνει. - Ίσως και ν' αλλάξουν τα πράγματα.

Αλήθεια; Τι 'ναι αυτό που θ' αλλάξει τα πράγματα;

- Ντίιμς; - Τι θέλεις, Κάτια;

- Καλέ μου, είσαι μούσκεμα και χάλια! - Ναι; Ξέρεις, δεν καθόμαστε εδώ.

- Αλήθεια. Πες μου, έχεις γυναίκα; - Θεέ μου! Πολλές.

- Όχι, όχι. Εννοώ κανονική σύζυγο. - Όχι. Ούτε έχω, ούτε χρειάζομαι.

Μην το λες αυτό!

Βλέπεις, ο Θεός μού έχει πάρει και τους δύο άντρες και τώρα είμαι μόνη.

Ξέρεις, η καρδιά μου είναι τρυφερή.

Δε μπορώ να σε βλέπω να είσαι μόνος σου.

Ορίστε! Έφερα βότκα από βότανα. Μάλλον σου 'χει τελειώσει. Έλα, πιες!

Ωραία, τώρα μιλάς σωστά! Μπούντιαλ;

- Τι θες; - Έλα εδώ! Η γριά έφερε βότκα.

Γριά; Δώσ' τη πίσω! Δώσ' τη πίσω!

Γριά...

Αν πουλούσαμε το σολομό σε κανονικές τιμές, σ' ένα χρόνο θα τα είχαμε πιάσει.

Να πουλήσουμε, να πουλήσουμε. Πώς να πουλήσουμε όταν δεν υπάρχει τιμή;

Να τα φυλάξουμε μέχρι ν' ανέβει η τιμή.

Πού να φυλάξουμε τόση ψαριά;

Σε κελάρι πάγου.

Σε κελάρι πάγου; Ποιος έχει τέτοιο;

Ακόμη και ο έμπορος Μπάντερις δεν έχει.

- Εμείς πώς θες να 'χουμε; - Αν δεν έχουμε, να χτίσουμε.

Εσείς οι νέοι έχετε μεγάλη γλώσσα.

Αυτές οι μέρες έχουν τελειώσει, όταν ήμασταν νέοι.

Τι κάνατε όταν ήσασταν νέοι; Τίποτα.

Σκεφτήκατε τίποτα καινούργιο; Όχι. Και τώρα κοκορεύεστε κι από πάνω.

Χτενίζετε τη θάλασσα και παρα- πονιέστε ότι τα ψάρια είναι λίγα.

Κι εσύ; Έχεις σκεφτεί κάτι νέο; Σοφέ από την Ανατολή;

- Νομίζω ότι έχω σκεφτεί. - Και ποιο είναι αυτό;

Όλοι ξέρετε τους κιούρτους, σαν αυτούς που έχουν στα ποτάμια και τις λίμνες.

Λοιπόν, ένας τέτοιος κιούρτος, πολύ μεγαλύτερος και δυνατότερος,

θα μπορούσε να πέσει στη θάλασσα.

- Κιούρτος στη θάλασσα; - Ναι.

Τι λες! Είσαι τρελός, τρελός!

Μη χαζογελάτε! Θα είναι πολύ απλό, σαν να ταΐζεις βόδια,

απλά ανοίγεις το πορτάκι στον κιούρτο και περιμένεις να τσιμπήσουν.

Να σου πω Όσκαρς, τα πιες σήμερα; Κιούρτο στη θάλασσα;!

Δεν πατάει και πολύ καλά. Το λέω εγώ, παρόλο που είναι γιος μου.

- Όσκαρς, έρχεσαι μια στιγμή; - Γιατί;

Θέλω να σου μιλήσω σοβαρά γι' αυτά που έλεγες. Εντάξει;

- Λέω να έρθω. - Ωραία.

Μπάντερις; Δες ποιος επιστρέφει από τη Ρίγα.

Τέλος το σχολείο για την Ανίτα και ο Έντγκαρς πήγε στη Ρίγα να την φέρει.

Ίσως να έφερε και τον Ρόμπερτς μου.

Σίγουρα! Κοίτα εκεί! Η βάρκα είναι γεμάτη βάρδους.

Δε μπορούμε να φτάσουμε στην ακτή! Ελάτε να μας βοηθήσετε!

- Γεια σου, Όσκαρς! - Καλημέρα, Ανίτα!

Λοιπόν δυνατέ άντρα, πήγαινέ με στην ακτή.

- Ψαρεύεις ακόμα; - Τι άλλο να κάνω;

Μην ξεχάσεις ότι επέστρεψα πλέον. Πέρνα από το σπίτι κάποια στιγμή.

Μπαμπά! Μπορείς να με συγχαρείς για την αποφοίτησή μου από το λύκειο.

Συγχαρητήρια, συγχαρητήρια!

- Μα πού είναι τα πράγματά σου; - Στη βάρκα.

Εντάξει, πήγαινε σπίτι τότε, ο Έντγκαρς κι εγώ θα φέρουμε τις βαλίτσες.

- Όσκαρς, μην ξεχάσεις αυτό που είπα. - Δε θα το ξεχάσω.

Τι;

- Γεια σου, αδερφέ! - Γεια σου, Ρόμπερτς!

- Δε θα έρθεις σπίτι; - Νομίζω ότι πρέπει να έρθω.

Ναι, ο γιος μου ο Ρόμπερτς, τι άντρας! Θα τον κάνω σπουδαίο κύριο!

Δεν ανακατεύεται με μικρά πράγματα, όπως ο Όσκαρς.

Κλάβα, πώς θα σπούδαζε ο Ρόμπερτ,

αν ο Όσκαρς δεν έμενε σπίτι να δουλεύει σαν το σκυλί;

- Σπίτι! Γι' αυτό θα πάρει και το σπίτι. - Μαζί με όλα τα χρέη!

Δείτε, δείτε κορίτσια! Ο μικρός Κλάβα γύρισε! Νάτος που έρχεται!

- Τα κορίτσια δουλεύουν ακόμα; - Θα τελειώσουν σύντομα.

- Η Ζέντα Ζάλιτε δεν είναι; Στη γωνία. - Ναι, αυτή είναι.

Σαν πολύ δε μεγάλωσε! Πάω να την χαιρετήσω.

- Καλησπέρα, κορίτσια! - Καλησπέρα!

Κορίτσια! Να βάλουμε τον σπουδαγμένο για δουλειά!

Σπάνια τέτοιοι κύριοι από τη Ρίγα αναγκάζονται να δουλέψουν!

- Θα σου δείξω έναν κύριο από τη Ρίγα. - Άσε με!

Δες εδώ, η δις Ζέντα έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που δεν τη αναγνωρίζω.

- Εντάξει κορίτσια, μπορείτε να φύγετε. - Θα φύγω κι εγώ.

Αντίο, δεσποινίς Ζέντα!

- Δε θα έρθεις; - Όχι ακόμα, έχω να καθαρίσω λίγο.

- Αντίο, Όσκαρς! - Αντίο, κορίτσια!

- Ζέντα! - Ναι;

- Τόσο βιαστική είσαι; - Όχι.

- Έλα να μιλήσουμε. - Ναι.

- Γιατί δεν έρχεσαι πια; - Ξέρεις πως είναι.

Δεν έχω χρόνο. Κι ένας Θεός ξέρει τι θ' αρχίσει να νομίζει ο κόσμος.

Ασ' τους να νομίζουν! Τι να σου πουν αφού έρχεσαι να δεις την αδελφή μου;

- Ο κόσμος όχι, η μητέρα σου όμως; - Η μητέρα μου;

Ναι. Νομίζει ότι είμαι φίλη με τη Λυδία, για να είμαι κοντά σου.

Κι αυτός είναι ο λόγος που θες να φύγεις μακριά μου.

Δεν έχεις καμιά φίλη. Κι εγώ είμαι μόνος στον κόσμο.

Χρειάζεται σε κάποιον να μιλάς.

Ισχύει αυτό, αλλά είσαι ο γιος του Κλάβα.

Κι εγώ...

είμαι η Ζέντα Ζάλιτε, που την πληρώνει ο πατέρας σου για ν' αρμαθιάζει ρέγγες.

Και τι σημαίνει αυτό; Ξέρεις, Ζέντα;

Μερικές φορές η καρδιά μου είναι τόσο άδεια!

Κι εσύ Ζέντα, είσαι... τόσο... καλή.

Ήσυχη και αγαπητή, σαν αδελφή.

Κι εσύ είσαι διαφορετικός από τα άλλα αγόρια της πόλης. Καλύτερος.

Ντίιμς, τι τρέχει; Φωτιά πιάσαμε;

- Όχι φωτιά, έρχεται ο Γκαρόζα! - Έρχεται ο Γκαρόζα.

Και λοιπόν;

- Μα τι έπαθες; - Θα πιούμε του σκασμού!

Ο Γκαρόζα θα καλωσορίσει όλους τους άνδρες της πόλης στην ταβέρνα.

- Ο Γκαρόζα έχει έρθει! - Ο Γκαρόζα έχει έρθει!

Ο Γκαρόζα έχει έρθει!

- Ο Γκαρόζα έχει έρθει! - Ο Γκαρόζα έχει έρθει!

Ο Γκαρόζα έχει έρθει!

Ορίστε. Πείτε μου καλοί μου ψαράδες, είναι ο Γκαρόζα τσιγκούνης;

Στην υγειά της νέας ψαριάς! Στο νέο σολομό! Στην υγειά σας!

Πείτε μου καλοί άντρες, υπάρχει άλλος που θέλετε να του πουλήσετε σολομό;

Σύμφωνοι, μόνο σε σένα!

Έτσι σας θέλω, να είστε ξυπνιοί εδώ μέσα.

Πού είναι ο γιος σου Κλάβα, δεν τον βλέπω εδώ πέρα.

Ο Όσκαρς;

Τα 'χει χάσει λιγάκι.

Το κεφάλι του γέμισε με τρελές ιδέες. Θέλει να βάλει κιούρτους στη θάλασσα.

Και... να χτίσει κελάρι πάγου.

Τι; Κελάρι πάγου;

Για δες, έξυπνο!

Μην τον αφήσεις να σε ξεγελάσει.

Βάστα του σφιχτά τα γκέμια.

Θα του τα σφίξω σίγουρα.

Χαίρετε!

- Τι έχεις εκεί; Γραμμάτια; - Θέλω να τα ξοφλήσω, Γκαρόζα.

Θα το λύσουμε το θέμα!

Πάντα ήμουν με τους ψαράδες, σαν αδελφός ανάμεσα σε αδελφούς.

Αδερφός! Ο αδελφός εμφανίστηκε!

Έτσι είναι, κε Μπάντερις!

Είμαι χρήσιμος και απαραίτητος στους ψαράδες.

Είσαι τόσο ωφέλιμος στους ψαράδες, όσο το τσιμπούρι στο σκυλί!

Τους παίρνεις το σολομό για 50 σεντίμια τη λίβρα.

Μετά βάζεις το σολομό στον πάγο και τον πουλάς για 4 λατς. Τι καλός!

Κι εσύ τι κάνεις; Στη Ρίγα αγοράζεις πίσσα σε βαρέλι,

αλλά εδώ στη θάλασσα την πουλάς με τη λίβρα, τρεις φορές επάνω.

Να πώς γίνεται και χτίζεις καινούργιο σπίτι και σπουδάζεις τα παιδιά σου.

Ν' αφήσεις τα παιδιά μου στην ησυχία τους!

Μπορώ να σπουδάσω και τα παιδιά σου, αν το αξίζουν.

Θα χάσεις την περιουσία σου στο πιοτί, αλλά δε με νοιάζει αυτό!

Μα είναι άσχημο να μεθάς τους ψαράδες για να σου πουλήσουν τα ψάρια τους!

Δεν είναι αναγκασμένοι να μου τα πουλάνε!

Μετά τους βάζεις και ξαναπληρώνουν τα γραμμάτια που έχεις στην τσέπη σου!

Για σε παρακαλώ!

Άντρες; Υπάρχει κάποιος άλλος που σκέφτεται τα ίδια μ' αυτόν;

Τα βλέπεις; Κανείς δε συμφωνεί μαζί σου.

Αυτοί ας κάνουν ό,τι θέλουν.

Αλλά από μένα δε θα πάρεις ούτε ψαροκόκαλο!

Κι ούτε που τα χρειάζομαι.

- Καλησπέρα, τιμονιέρη. - Καλησπέρα.

Έλα κάτσε με τους άλλους, κερνάω πιοτί.

Ευχαριστώ, έχω ήδη παραγγείλει εδώ.

Υπάρχει ένα ελεύθερο σημείο εκεί που απλώνεις τα δίχτυα σου.

- Ναι. - Το θέλω.

Ναι, αυτό μπορεί να γίνει.

Όχι, πατέρα. Δε θα βγάλουμε τίποτα. Οι δικοί μας το χρειάζονται το σημείο.

Λοιπόν, Κλάβα; Τι θα γίνει;

- Το μέρος θα πάει στον κο Γκαρόζα. - Όσο είμαι τιμονιέρης, ποτέ.

Δε σου πέφτει λόγος, αν ο κος Γκαρόζα το θέλει να γίνει έτσι...

Πατέρα!

Αν θες να γίνει ό,τι θέλει και να χάσουν οι δικοί μας τα δικαιώματα στο ψάρεμα,

τότε γίνε εσύ τιμονιέρης.

Δεν αξίζει.

Άντρες, τι κοιτάτε; Τέσσερα ακόμα, τέσσερα ακόμα!

Πιείτε, πιείτε όλοι! Εγώ είμαι εδώ!

Τι γίνεται εδώ; Γιατί δεν παίζει άλλο το ακορντεόν;

# Ο σολομός τα μάτια του κυλά, ο γαύρος με δύναμη φωνάζει,

# σαματάς θα γίνει μονομιά, το χέλι με τη γλώσσα τακιμιάζει!

# Το χέλι, η γλώσσα, χε-χε-χε, η γλώσσα, το χέλι, χα-χα-χα!

# Θάλασσα φουσκώνει, άνεμος φυσά, στη ζωή του θλίψη κι ευτυχία,

# ο γιος του ψαρά τη θάλασσα κυβερνά, το κορίτσι του λέει στην παραλία:

# Κύματα δυνατά, η καταιγίδα δε σταματά,

# στη θάλασσα μη βγεις, ο κίνδυνος είναι κοντά.

# Η γοργόνα, χι-χι-χι, τ' αγόρια αγκαλιάζει, χα-χα-χα!

# Θάλασσα φουσκώνει, άνεμος φυσά, στη ζωή του θλίψη κι ευτυχία,

# ο γιος του ψαρά τη θάλασσα κυβερνά, το κορίτσι του κλαίει στην παραλία.

# Η γοργόνα το αγόρι της τραβά, μα παραμένει δυνατός στη δυστυχιά,

# έδωσε στην κοπελιά του λόγο και με δύναμη φροτσάρει στα πανιά!

# Τώρα το χειμώνα, χι-χι-χι, γάμο θα 'χουμε, χα-χα-χα!

# Θάλασσα φουσκώνει, άνεμος φυσά, στη ζωή του θλίψη κι ευτυχία...

Όσκαρς!

Τι ωραίο χρώμα που έχει πάρει!

Εγώ όμως δεν ξέρω πού κάνεις ηλιοθεραπεία.

Να, στην ανοιχτή θάλασσα ο ήλιος καίει παραπάνω κι ο άνεμος λυσσομανά.

Κάθισε.

- Όσκαρς; - Ναι.

Το έχω σκεφτεί πάρα πολύ.

Είναι σωστό να τυραννιέσαι στη θάλασσα μέρα και νύχτα;

- Τι εννοείς; - Δε μπορεί να σε βοηθήσει ο Ρόμπερτς;

Κοίτα, πρέπει να κρατήσει τη δύναμή του για το χειμώνα.

Θα είχε παραπάνω δύναμη αν δούλευε, αντί να χαζολογάει στην παραλία.

- Τι είναι αυτή η μικρή φιγούρα; - Είναι ο άνθρωπος του αφρού.

Το βρήκα στην παραλία μια φορά μετά από καταιγίδα.

Οι παλιοί λένε, αν δώσεις άνθρωπο του αφρού σε κάποιον,

μετά αυτός θα σ' ερωτευτεί.

Κι εσύ;

Εγώ;

Θα το δώσω στον αγαπημένο μου.

Όσκαρς, κάποτε ήθελες κι εσύ να συνεχίσεις τις σπουδές σου.

Δε γίνεται να ζήσουμε και οι δύο στη Ρίγα και να σπουδάζουμε.

Κάποιος πρέπει να δουλέψει.

Είσαι καλός αδερφός.

Μερικές φορές νιώθω ότι τα χέρια μου είναι δεμένα.

Και κάτι πρέπει να συμβεί, ώστε να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου.

Αλλά τίποτα δε συμβαίνει.

Μπορώ να σε βοηθήσω;

Όχι, δε μπορείς να με βοηθήσεις.

Όσκαρς, γιατί δεν έρχεσαι να μιλήσεις στον πατέρα μου για τα σχέδιά σου;

- Θα σε καταλάβαινε. - Αν ήταν κάποιος άλλος,

θα το έκανα εδώ και πολύ καιρό. Αλλά είναι... ο πατέρας σου.

Αν τον πλησιάσω, ο κόσμος θα σκεφτεί χίλια μύρια για μένα.

Χαζούλη μου!

Άρα να πω στον πατέρα μου ότι θα έρθεις.

Αν το θέλεις έτσι, τότε μάλλον πρέπει να έρθω.

- Ζέντα! - Με τρόμαξες!

- Λοιπόν... θα έρθεις στην παραλία; - Θα το ήθελα... αλλά πρέπει...

Μόλις τελειώσαμε το αρμάθιασμα της ρέγγας κι ήρθα να ξεπλύνω τα χέρια μου.

Είχε νερό και στο ξηραντήρι.

Δες πώς είσαι ντυμένη! Έτσι ντύνεσαι όταν αρμαθιάζεις ρέγγες;

Είμαι μεγάλη και κάνω ό,τι θέλω.

Κι εγώ δε σε κατηγόρησα που είδες την Ανίτα Μπάντερις.

Ήθελα να...

- Έγινε κάτι; - Όχι, δεν έγινε κάτι. Ίσως γίνει όμως.

Δε σε καταλαβαίνω.

Έχεις... Έχεις επικίνδυνους φίλους, Ζέντα.

- Για τι πράγμα μιλάς; - Μιλάω για τον αδελφό μου.

- Και τι μ' αυτό; - Δεν είναι κάτι.

Απλά, αν νομίζεις ότι ο Ρόμπερτς θα κάνει ό,τι υπόσχεται,

είσαι γελασμένη.

Τέλος πάντων. Απλά ήθελα να σε προειδοποιήσω.

- Τι ήθελε; - Με προειδοποίησε για σένα.

Ζηλεύει.

Δες, το νερό σχεδόν μπήκε μέσα. Θα έπρεπε να έχουμε αδειάσει το νερό.

Πού πήγε η σέσουλα;

Πού στο καλό είναι;

Πάω στο υπόστεγο να φέρω τη σέσουλα του Όσις.

Εντάξει.

Γιατί να σου πω ψέματα;

Σ' ένα χρόνο αποφοιτώ απ' το πανεπιστήμιο.

Και τότε θα δεις πώς είναι να ζεις ωραία.

- Ρόμπερτς; - Ναι;

Πότε θα πεις στην οικογένειά σου ότι θες να με παντρευτείς;

Δε χρειάζεται να το μάθουν. Κανείς δεν πρέπει να το μάθει.

Δε νομίζω ότι ξέρει κανείς τίποτα, εκτός από τον Όσκαρς.

Τον Όσκαρς; Δεν του πέφτει λόγος σ' αυτό το θέμα.

Είμαστε νέοι και πρέπει ν' απολαύσουμε τα νιάτα μας.

Ποιος μπορεί να μας το αρνηθεί αυτό;

# Απόλαυσε των νιάτων τις μέρες, για το αύριο μην ανησυχείς.

# όμορφη εποχή, δεν έχει ξέρες, όταν η καρδιά σου...

- Ρόμπερτς, αγάπη μου; - Τι;

- Δεν είμαι καλά. - Τι εννοείς, "δεν είσαι καλά";

- Είμαι... κάπως έτσι. - Πώς;

Δε μπορώ να περιμένω άλλο πια. Η μητέρα μου υποπτεύεται, Ρόμπερτς.

Είναι ηλίθιο!

Είναι πραγματικά ηλίθιο!

- Τι να κάνω, Ρόμπερτς; - Στο διάολο, κάτι πρέπει να γίνει!

Δώσε μου περιθώριο μερικές βδομάδες, κάτι θα σκεφτώ. Είναι τόσο ηλίθιο!

Για όνομα του Θεού, κουβέντα μην πεις σε κανέναν!

Διαφορετικά, όλα τέλειωσαν. Κατάλαβες;

Εντάξει, Ρόμπερτς. Δε θα το πω σε κανένα.

Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one

Κοίτα πατέρα, αν έφευγα τώρα,

τότε το φθινόπωρο θα περνούσα μερικά εξάμηνα.

Ναι, απλά είμαστε λίγο στριμωγμένοι από λεφτά αυτήν την εποχή.

Τις τελευταίες βδομάδες δεν έχουμε πιάσει τίποτα.

Αν δεν ψαρεύεις, δεν πιάνεις τίποτα.

Τι εννοείς δεν ψαρεύουμε! Ο Όσκαρς πηγαίνει στη θάλασσα κάθε μέρα.

Βγαίνει σίγουρα για ψάρεμα, αλλά όχι για ψάρια. Βλέπεις...

Έχει βρει κοπέλα.

- Κοπέλα; - Ναι, αυτήν, πώς την λένε...

Αυτήν, αυτήν που της έδωσε χρυσό ρολόι για λόγο.

Ρολόι;

Τι ρολόι;

Λυδία, ξέρεις κάτι;

- Πιθανότατα λέει την Ζέντα Ζάλιτε. - Ναι, έτσι πρέπει να την λένε.

Καλησπέρα.

Μούσκεμα είναι τα πόδια μου. Πρέπει να πάρω καινούργιες.

- Όλο πρέπει, πρέπει, πρέπει! - Να μαζέψεις λεφτά να πάρεις.

Να μαζέψω; Από πού; Μήπως παίρνω λεφτά από πουθενά;

Μην το λες! Έδωσες στη Ζέντα Ζάλιτε χρυσό ρολόι.

Για δες εδώ! Που σκορπάει από 'δώ κι από 'κει χρυσά ρολόγια τώρα!

Πρόσεχε Όσκαρς, ίσως σου δώσει τίποτα σε αντάλλαγμα.

- Πόσο κόστισε; - Τι κόστισε;

- Το ρολόι. - Δε θυμάμαι.

- Ίσως πενήντα λατς; - Μπορεί.

Τι είναι αυτά τα μπουκάλια;

Το ρίξαμε στα γλέντια ενώ ήμουν στη θάλασσα;

Ποιος τα ήπιε όλα αυτά;

Μπορείς πατέρα να μου πεις πόσο κοστίζουν όλα αυτά;

Είναι δικά μας.

Ναι;

Πότε σκέφτεσαι να φύγεις, Ρόμπερτς; Μεθαύριο είναι τα γενέθλιά σου.

Θα τα γιορτάσεις στο σπίτι, μαζί μας!

Εντάξει, θα γιορτάσω τα γενέθλιά μου εδώ.

Τι ημερομηνία έχουμε σήμερα;

30 Ιουλίου.

Άρα, σε δύο ημέρες.

Δε θα είμαι εδώ αύριο.

Μέχρι την άνοιξη, όλα θα έχουν τακτοποιηθεί και θα έχουν ξεχαστεί.

Ζέντα;

Τι; Σου είπα να μην έρθεις στο σπίτι μου.

Δεν απαντάς στα γράμματά μου, δεν έρχεσαι να μιλήσουμε,

με αφήνεις στο κρύο.

Ρόμπερτς, τι θες να κάνω;

Τι θες εγώ να κάνω; Καταλαβαίνεις, δε μπορώ να σε παντρευτώ!

- Μα το υποσχέθηκες! - Υποσχέθηκα, υποσχέθηκα!

Ρόμπερτς, βοήθησέ με!

Βοήθησέ με, Ρόμπερτς! Ρόμπερτς, σε παρακαλώ!

Αν δε με βοηθήσεις, θα πάω να το πω σ' όλη την πόλη!

Δε θα πας πουθενά... και δε θα πεις τίποτα!

Και κανείς δε θα σε πιστέψει.

Μας έχουν δει μαζί; Όχι.

Πώς θα το αποδείξεις;

Σ' έχουν δει και με τον Όσκαρς να περπατάς μαζί.

Τι λες βρε καθίκι!

Τι 'ναι αυτά που μου κάνεις;

- Μη φωνάζεις. - Θα φωνάζω, δε με νοιάζει πια.

Δε μπορώ να πάω σπίτι, η μητέρα μου με πέταξε έξω. Πού θα πάω τώρα;

Δε με νοιάζει. Δε γίνεται να μιλάμε εδώ. Έφυγες!

Φύγε και δώσε μου μερικές μέρες. Κάτι θα σκεφτώ.

Ρόμπερτς, θα φύγεις και θα με ξεχάσεις.

- Το μόνο που μου μένει είναι... - Χάσου από μπροστά μου!

Φύγε και άφησέ με μόνο, φύγε σου λέω!

- Ρόμπερτς, με πετάς δηλαδή; - Φύγε που σου λέω!

- Φύγε! - Ρόμπερτς!

Μα πρέπει να χαιρόμαστε τη ζωή,

γι' αυτό... αδειάστε τα ποτήρια στην ευτυχία και τη χαρά.

Τώρα για τα χαμογελαστά χείλη και τα φλογερά μάτια των κοριτσιών!

Έρχεται ο ευγενής αδερφός μου, ο μεγάλος ναυτικός.

- Καλησπέρα! - Γεια σου, αδερφέ!

Πάρε ένα ποτήρι και κάλεσέ με στο γάμο σου.

Πάρ' το.

Είσαι σίγουρα αξιοζήλευτος άνδρας.

Η νύφη σου περιμένει μεγάλη προίκα, με μπόλικα καλά.

Ναι, ναι, έτσι άκουσα.

Όσκαρς!

Κοίτα δεσποινίς, έτσι ζουν οι ελεύθεροι σήμερα, όσοι δεν έχουν προκαταλήψεις.

Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό.

Δεν είναι όμορφη αυτή η ζωή;

Ναι δις Βίλμα, αν έρθεις να μ' επισκεφτείς στη Ρίγα...

- Ρόμπερτς; Έλα έξω λίγο. - Δεν έχω χρόνο.

Ρόμπερτς, βγες έξω λίγο!

Τι θες να μου δείξεις πάλι, ποιος ξέρει τι με θέλει;

Λοιπόν.

Δεν καταλαβαίνω γιατί μου το δείχνεις αυτό.

Καθίκι! Για χάρη σου έπεσε και πνίγηκε στο ποτάμι!

- Άσε με! Θα μου σκίσεις τα ρούχα! - Κάθαρμα!

Τι είναι αυτή η φασαρία;

Ακούω τη φωνή του Όσκαρς. Πήγε τον Ρόμπερτς κάπου.

Καλύτερα να πάμε μήπως σκοτώσει αυτός ο τρελός το αγόρι μου.

Άσ' τον, άσ' τον, άσ' τον να φύγει!

- Πες μου, γιατί του επιτέθηκες; - Γιατί;

Ήθελα να του δώσω ένα μάθημα. Κι αν θες να μάθεις, άκου εδώ.

Αυτός εδώ, που λέγεται αδελφός μου, καλύτερα να πάει να τσακιστεί από 'δώ!

- Μη φωνάζεις! - Μπορεί να ζωντανέψει τη Ζέντα;

- Τρελάθηκες; - Κοίτα!

Γι' αυτό λέω στον Ρόμπερτς να χαθεί από 'δώ πέρα.

Αυτό που μου ζητάς, δεν σημαίνει τίποτα για μένα.

Είμαι ακόμα το αφεντικό εδώ.

Κάνεις λάθος πατέρα, αν νομίζεις ότι θα είσαι συνέχεια το αφεντικό μου.

Τι σου ήμουν όλο αυτό το διάστημα; Γιος;

Όχι. Το μουλάρι σου. Δούλος! Υπηρέτης!

Αλλά τέρμα πλέον αυτά.

Τώρα θα δουλεύω για μένα και θα ζήσω όπως θέλω.

Είμαι ήδη 26, αλλά τι έχω ζήσει από τα νιάτα μου;

Ο Ρόμπερτς θα μείνει.

Άρα φεύγω;

Ναι, ναι, ναι!

Αν δε σ' αρέσει εδώ, σήκω φύγε, αλλά ο Ρόμπερτς μένει.

Αυτό θέλω εγώ.

Εντάξει.

Αλλά αν φύγεις, μετά να ξεχάσεις ότι έχεις πατρικό σπίτι!

Θα το προσπαθήσω.

- Όσκαρς! - Ανίτα;

Πού πας;

Δε θα φύγω μακριά απόψε. Μέχρι το δάσος Πόντου.

Ας ελπίσουμε ότι ο γαμπρός μου δε θ' αρνηθεί να με φιλοξενήσει.

Θα δούμε πώς θα πάει.

- Και τι θα κάνεις τώρα; - Θα παλέψω.

Δεν πας με το καλό μπροστά εδώ πέρα. Τώρα με κοροϊδεύουν.

Όταν τους δείξω τη δουλειά μου, θα δούμε ποιος θα γελάει τότε.

Όσκαρς, έλα πιο κοντά. Έχεις κάτι στο μέτωπό σου.

Τώρα ξέρω ότι θα γυρίσεις νικητής! Πρέπει να κερδίσεις, Όσκαρς!

Για μένα, για μας.

Ακούστε εδώ, αδελφοί!

Ήρθε η ώρα το χωριό Πουντούμα να μετανοήσει, γιατί το τέλος είναι κοντά.

Σωθείτε από το ποτό! Σωθείτε!

- Τι κάνεις, Γενίτις; - Κάνω τον πάτερ Τέοντορς.

- Τέοντορς; Ποιος είναι; - Ο πάτερ Τέοντορς. Δεν τον ξέρεις;

- Αυτός κάνει τις λειτουργίες εδώ. - Αλήθεια;

- Πού είναι; - Από 'δώ.

Προσοχή οι καρδιές σας να μην επιβαρύνονται από τον αγώνα για τροφή.

Γιατί θα έρθει, θα έρθει σαν το λιοντάρι.

Σαν γεράκι από ψηλά.

Αυτή η μέρα είναι κοντά και το κακό θα πορευτεί στη γη, δελεάζοντας τον λαό.

Προσοχή στη βουλιμία! Προσοχή στους πειρασμούς της σάρκας!

Γενίτις, κάνε μου μια χάρη.

Ζήτα από τους γονείς σου να βγουν από τη λειτουργία.

- Εντάξει! - Περίμενε!

Βγάλε τη ρόμπα πρώτα,

αλλιώς ο πάτερ Τέοντορς θα σε ανακηρύξει Αντίχριστο.

Η ημέρα της κρίσης είναι κοντά και ήρθα να σας βάλω στο σωστό δρόμο.

Διώξτε τις αμαρτωλές σκέψεις σας και ακούστε τα λόγια μου.

Γιατί είμαι ο προφήτης που ήρθα στη γη.

Εφόσον τα γήινα αγαθά δε φέρνουν ευλογίες...

Εφόσον τα γήινα αγαθά δε φέρνουν ευλογίες,

ρίξτε τότε τα χρήματά σας στο δίσκο και δώστε τα μου, δώστε μου το δίσκο!

- Δες εδώ επισκέπτη που μας ήρθε! - Καλησπέρα.

- Έγινε κάτι; - Δεν έγινε τίποτα.

Τσακωθήκαμε στο σπίτι.

- Έφυγα από εκεί. - Θεέ μου!

Γιατί;

Θα σας πω αύριο.

Τώρα θέλω να μάθω αν μπορώ να μείνω μαζί σας για λίγο.

Γιατί όχι; Κάθισε.

- Έχουμε ήδη φιλοξενούμενο επάνω. - Ποιος είναι;

- Ο αδελφός μου, ο Φρέντις. - Ο Φρέντις;

Αυτός που δούλευε στα καράβια και ζούσε στην Αμερική.

Έγινε τόσο πλούσιος που θα τρομάξεις, ήρθε χθες και μένουμε μαζί πλέον.

- Αλήθεια; - Αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα.

- Έχουμε κι άλλο δωμάτιο επάνω. - Ναι.

- Σ' ευχαριστώ, αδελφούλα μου. - Παρακαλώ.

Σ' ευχαριστώ, γαμπρέ μου.

Καλύτερα να γυρίσουμε στη λειτουργία, αλλιώς ο αδελφός Τέοντορς θα θυμώσει.

- Κι εσύ, Όσκαρς. - Όχι, κοίτα, δεν ξέρω...

Τι να ξέρεις δηλαδή; Ο Φρέντις είναι ήδη μέσα και ακούει, έλα.

Αν μπορείς να αντέξεις αυτά που λέει. Πάμε τώρα.

Ιδού. Αυτό είναι το νέο μου βασίλειό.

Θα το δώσω σ' αυτόν που θα ερωτευτώ.

Άρα... άρα... άρα με έχει... ερωτευτεί!

Είναι τρελός!

Ποτέ δεν άκουσα τόσο φρικτή φωνή, ούτε καν στην Αμερική.

Τζι;

Ξέρεις, δεν είναι περίεργο που ο πατέρας τον πέταξε από το σπίτι.

Αυτός θα ξυπνήσει τους νεκρούς όταν θα έρθει η Δευτέρα Παρουσία.

Δε θα χρειαστούν ούτε καν βούκινα.

Όσκαρς, γιατί φώναζες απόψε λες κι ήσουν ο διάβολος ο ίδιος;

Ευχαριστώ. Ξέρεις, είμαι επηρεασμένος ακόμα από τη λειτουργία.

Έψελνα τον εσπερινό.

Ακουγόταν όμως λες και κάποιος πήγαινε να σε σκοτώσει.

Κι εσύ Φρέντις έφυγες απ' τον εσπερινό.

Δε σου άρεσε;

Εκεί; Δεν υπήρχε ούτε μια όμορφη κοπελιά.

Αμαρτωλέ, πώς σου έρχονται τέτοια ανόσια πράγματα στη λειτουργία;

Τι άλλο να σκεφτώ! Σου λέω κιόλας ότι χθες μια γλυκούλα έκατσε δίπλα μου.

Όταν ο πάτερ Τέοντορς μας ευλογούσε, εγώ της έκανα πρόταση.

Σήμερα το πρωί σκέφτηκα ότι πρέπει να παντρευτώ.

Είσαι αλήτης, Φρέντις! Κάθε μέρα κάνεις πρόταση και σε μία.

Έτσι όπως το πας, θα τα χάσεις όλα, φράγκο δε θα σου μείνει.

Και τι θες να κάνω;

- Ν' ανοίξεις μαγαζί! - Μαγαζί;

Ρέγγα, πίσσα, τσιγάρα; Όχι, όχι. Ποτέ δε θα τα καταφέρω σαν μαγαζάτορας.

- Καλά, φτιάξε εξοχικό για νοίκιασμα. - Δε βγάζεις χρήματα με το εξοχικό.

Δεν είναι καλή επιλογή όμως να μην επενδύσεις τα λεφτά σου.

Θα το σκεφτώ. Ίσως κάτι καλύτερο να μου έρθει.

Σκέψου το, Φρέντις.

Λέω να κατέβω στην παραλία.

- Θα έρθεις; - Αργότερα.

- Κι εσύ, Όσκαρς; - Θα έρθω κι εγώ αργότερα.

Αγιασμένοι είναι αυτοί... Αμαρτωλοί είναι εκείνοι...

Να με πάρει, κι έχω να δώσω κήρυγμα στη λειτουργία απόψε.

Όλγα! Έλα, Όλγα!

- Ποιος φωνάζει; - Ο πάτερ Τέοντορς.

- Σηκωθήκατε ήδη, πάτερ Τέοντορς; - Ναι, αγαπητή αδελφή Όλγα.

Θα φέρω αμέσως ζεστό νερό.

Ζεστό νερό; Να μαλακώσει τους κάλλους θέλει; Δεν του κάνει το κρύο;

Θα συναχωθεί με το κρύο, ποιος θα λειτουργήσει τότε, ποιος θα ψάλλει;

Τούτος εδώ είναι πολύ παραχαϊδεμένος, ούτε ο Φορντ να ήταν.

- Έχει ξετρελάνει όλη την πόλη. - Και ειδικά τους συγγενείς μας.

Άκουσα που λέγατε για δουλειές.

Έχω μια ιδέα.

- Να την ακούσω. - Πάμε στο δωμάτιό μου.

- Αλλά θα γεννήσει χρήμα; - Έτσι πιστεύω.

Εντάξει!

Αυτός είναι ο κιούρτος έτσι όπως τον θέλω.

Πόσοι χρειάζονται για να το κουμαντάρουν;

- Δύο λογικά φτάνουν. - Έλα τώρα, εδώ τα απλάδια θέλουν 10!

Και η κατασκευή είναι πιο φθηνή απ' τα απλάδια για σολομό.

Φοβερά! Και πόσο πιστεύεις ότι θα μας στοιχίσει ο κάθε κιούρτος;

Χίλια πεντακόσια λατς.

- Πόσα λεφτά θα μας βγάλει; - Δύσκολο να το υπολογίσεις.

Ίσως αποσβέσουμε μέσα στο καλοκαίρι.

Τι μου λες!

Αλλά αν μια καταιγίδα χαλάσει τους κιούρτους, τότε καταστραφήκαμε.

Είναι επικίνδυνη, αλλά πάρα πολύ ενδιαφέρουσα επιχείρηση.

Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one

Έχεις κι άλλους επενδυτές;

- Έναν. - Ποιος είναι;

Ο έμπορος Μπάντερις.

- Φρέντις, μην πεις όμως σε κανέναν... - Δε θα το πω πουθενά.

Περίπου χίλια πεντακόσια λατς. Το ένα τρίτο τους είναι περίπου εκατό δολάρια.

Να πάνε στο διάολο τα λεφτά! Είμαι μέσα, πάμε να το κάνουμε!

Θα δεις, Φρέντις. Θα τα καταφέρουμε καλά με τούτο 'δώ.

Είσαι ο ίδιος ο διάβολος, Όσκαρς!

Αν η επιχείρηση δουλέψει,

τότε όλοι οι άλλοι θ' ακολουθήσουν το παράδειγμά μας.

Και τότε, Φρέντις...

Τότε...

Έλα να πιάσουμε δουλειά τώρα.

Θα δουλέψουμε και θα περιμένουμε το επόμενο καλοκαίρι.

Λοιπόν, είμαστε πολύ βαθιά μέσα στους χειμερινούς μήνες.

Έλα να μεταφέρουμε όλα όσα χρεια- ζόμαστε έξω και να τα ντανιάσουμε.

Εντάξει. Θα πάω μετά κάτω το μουσαμά.

Θέλω να σου πω κάτι, αδελφούλα. Ήμουν στην αποθήκη νωρίτερα.

Νομίζω ότι τα ποντίκια έχουν φάει το καινούργιο δίχτυ.

Χριστέ μου! Πάω να ρίξω μια ματιά.

Ήθελα να σου μιλήσω για λίγο.

Μου λες ποια αρετή η εκκλησία οδηγεί το εκκλησίασμά της να τιμά;

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές αρετές, που...

Με συγχωρείς, ενδιαφέρομαι μόνο για μία.

Πες μου, πρέπει να τιμούμε τη φιλοξενία που μας δίνει ένα παράξενο σπίτι ή όχι;

- Φιλοξενία; - Ναι.

Αυτή είναι καλή αρετή.

- Ιερό είναι το σπίτι... - Που εσύ βεβηλώνεις και χλευάζεις!

Εσύ, κλέφτη εν τω μέσω της ημέρας,

σε καλωσορίζουν, μα εσύ καταστρέφεις την οικογενειακή ζωή του νοικοκυριού.

Καταλαβαίνεις; Απατεώνα!

Εγώ; Δεν... καταλαβαίνω.

Δώσε προσοχή, όλο το χειμώνα σε παρακολουθούσα να τους υποκινείς.

Αλλά ως εδώ και μη παρέκει!

Αν δεν εξαφανιστείς εδώ και τώρα, θα τα πούμε αλλιώς μετά!

Κατάλαβες;

Ποιος νομίζεις ότι είσαι, που θα μου πεις...

Θα σου δείξω ποιος είμαι.

Μα τι μου έλεγες; Τα δίχτυα είναι εντάξει.

- Εντάξει; - Ναι.

Κι εγώ που νόμιζα ότι είχαν σκιστεί.

- Τι κάνετε εσείς εδώ; - Εμείς;

Αδελφούλα μου, απλά μιλάμε για τις χριστιανικές αρετές.

Εντάξει Όσκαρς, ήρθε η ώρα να γυρίσεις.

Αυτός εδώ θα με γυρίσει!

Αγαπητή αδελφή Όλγα, πρέπει να πάω αμέσως... στη Ρίγα.

Πώς κι έτσι; Κι ο εσπερινός;

- Θα πρέπει να τον ακυρώσω. - Ναι.

Ο Πέτερις δεν έχει χρόνο σήμερα. Θα τον πάω εγώ στην πόλη.

Μη μπαίνεις σε μπελά, αδελφή! Θα τον πάω εγώ τον κύριο.

Μα...

Έχω κάποια πράγματα να πω στην Όλγα για τις συναντήσεις μας.

- Ναι; - Κοίτα, ναι. Ίσως... θα μπορούσαμε...

Εντάξει τότε. Θα στείλω γράμμα στην αδελφή Όλγα.

Ορίστε, όλα κανονίστηκαν! Άρα εσύ αδελφούλα, φέρε το άλογο εδώ.

Γιατί εν τω μεταξύ ο πάτερ Τέοντορς κι εγώ μεταξύ, θα μαζέψουμε τα πράγματα.

Σωστά;

- Σήμερα Φρέντις, δε θα ράψουμε. - Γιατί όχι;

Πρέπει να πάω τον μεσσία στην πόλη.

Δε με πειράζει, θα πάω να δω την αγαπημένη μου τελικά.

Μη γελάς, Όσκαρς! Αυτή τη φορά είναι σοβαρά.

- Ποια είναι; - Δε μπορώ να σου πω. Είναι έκπληξη.

Θα σου πω μόνο αυτό, είναι φοβερά εντυπωσιασμένη μαζί μου.

- Να σου πω δεσποινίς, σε εντυπωσιάζω; - Φυσικά!

- Να σου προσφέρω μια καραμέλα; - Ευχαριστώ.

Παρακαλώ, πάρ' τες όλα. Δώρο.

Μακάρι να σου έδειχνα τη Νέα Υόρκη! Τι ωραία θα 'ταν να την έβλεπες!

Για παράδειγμα, το καρουζέλ. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο θαυμάσιο είναι.

Κάθεσαι στο καρουζέλ κάπως έτσι και πετάς στον αέρα.

Γύρω-γύρω! Γύρω-γύρω!

- Και από κάτω, παίζουν μουσική. - Μουσική;

Αλήθεια λέω, πραγματική μουσική.

Ναι, είναι πάρα πολύ ωραία!

Και κάποτε ήμουν σε εργοστάσιο με κεριά.

Το μέρος ήταν γεμάτο γκάνγκστερς.

Έτσι έδειχναν τουλάχιστον. Αλήθεια και πάλι, κανονικοί απατεώνες.

- Δε φοβόσουν; - Μα τι λες τώρα!

Μια κυρία όμως, μια ματιά τους έριξε και λιποθύμησε.

Δεν ήταν τόσο δυνατοί όσο εγώ.

Συγνώμη!

- Και κάποτε ήμουν σε αγώνα μποξ. - Θεέ μου! Όχι, σε παρακαλώ!

- Λυπήσου τα νεύρα μου! - Πολύ κρίμα.

Καλύτερα όμως, πες μου...

Τι κάνει ο Όσκαρς στο σπίτι;

Πάει τον παπά στην πόλη.

- Τότε μπορεί να περάσει κι από 'δώ! - Αμφιβάλλω! Τι να κάνει εδώ;

Σου ζητώ να με συγχωρήσεις, έχω να φροντίσω τα μελίσσια στον κήπο.

Παρακαλώ, παρακαλώ, θα σε περιμένω.

Δεν ξέρω. Μπορεί να πάρει πολύ ώρα με τη δουλειά.

Κακό αυτό! Μήπως να 'ρχόμουν κι εγώ;

Όχι, όχι. Καλύτερα όχι. Οι μέλισσες μπορεί να σε τσιμπήσουν.

Πολύ κρίμα, θα μπορούσα να σου πω για την Τσάινα Τάουν στο Σικάγο.

Δεν πειράζει θα μου πεις άλλη φορά. Αντίο!

Αντίο, δεσποινίς!

Όσκαρς!

- Περίμενέ με εδώ. - Εντάξει.

Λοιπόν μικρέ αδερφέ, θα περιμένουμε.

- Θα φύγεις λοιπόν; - Έτσι φαίνεται.

Μου φαίνεται ότι τρέπεσαι; Σε περίμενα, Όσκαρς.

- Με περίμενες; - Όλη την ώρα!

Ανίτα! Πλέον είμαι χαρούμενος.

Οι στόχοι μου πραγματοποιούνται!

Και μετά Ανίτα...

Ναι; Μετά;

Μετά...

Μερικές φορές είμαι τρομοκρατημένος. Φοβάμαι ότι όλα είναι όνειρο.

Φοβάμαι μην ξυπνήσω και το όνειρο μη σβηστεί.

- Όσκαρς! - Ναι;

- Η Λυδία. - Πού;

Δε θα σας ενοχλήσω. Μη φύγεις όμως, Όσκαρς.

- Πώς ήξερες ότι ήμουν εδώ; - Μου το είπε ο Ντίιμς.

Ο Ντίιμς; Κάθισε.

- Γιατί δεν έρχεσαι πια; - Θυμάσαι τι είπε ο πατέρας.

Πρέπει να ξεχάσω ότι έχω πατρικό σπίτι.

- Πώς είσαι; - Ξέρεις πολύ καλά πως είμαι.

Την περασμένη βδομάδα πουλήσαμε την καινούργια αγελάδα.

Χρειαζόμασταν λεφτά.

- Για τον Ρόμπερτς; - Όχι, ο Γκαρόζα ζήτησε τις οφειλές.

Δε μπορούμε να δώσουμε τίποτα στον Ρόμπερτ φέτος το χειμώνα.

Τώρα δουλεύει κι αυτός, σ' ένα εργοστάσιο λιγνίτη.

Μπορείς να γυρίσεις πλέον.

Όχι αδελφούλα μου, τίποτα δε θα βγει έτσι.

Ο πατέρας τα έχει ακόμα φρέσκα στο μυαλό του για να βάλει όλα στην άκρη.

Κι εγώ έχω μπαγιατέψει για να με διαφεντεύουν.

Μα ο πατέρας τα έχει ξεχάσει κι έχει συγχωρέσει τα πάντα!

Τι να μου συγχωρέσει;

- Δε χρειάζομαι τη συγχώρεσή του! - Όσκαρς!

Μη μου το ζητάς εμένα!

Μα όσο περνάει ο καιρός... χωρίς εσένα, θα αφανιστούμε.

Αντίο τότε!

- Τι να πω στον πατέρα; - Τίποτα.

- Χαιρετίσματα στη μητέρα. - Ευχαριστώ!

Άσχημα νέα;

Δύσκολα τα πράγματα, τα πάνε άσχημα.

Και πάλι όμως, είμαι γιος του Κλάβα!

Σε καταλαβαίνω, Όσκαρς.

Απλά κρατήσου λίγο ακόμα.

Κι όταν θα 'χεις αποδείξει ότι μπορείς να πετύχεις αυτό που θες να κάνεις,

τότε κανείς δε θα σου αρνηθεί να γίνεις η κεφαλή της οικογένειας των Κλάβα.

Κι αν δεν πετύχω; Θα μπορείς να...

Θα μ' αγαπάς και τότε, αν δεν...;

Αμφιβάλλεις βρε, βέβαια θα σ' αγαπώ! Πάντα θα σ' αγαπώ.

- Άκουσα ότι πήρες το οικόπεδο εδώ. - Έτσι είναι, κε Ρουμπάινις.

Μάλιστα, μάλιστα, μάλιστα. Τι σκέφτεσαι να χτίσεις;

Λέω να χτίσω εκκλησία για τον πάτερ Τέοντορς.

Άκουσα ότι τώρα μένει μαζί σου.

Κι αφού το σπίτι σου είναι μικρό κε Ρουμπάινις, είπα να φτιάξω εγώ.

Σταμάτα τις κοροϊδίες! Πες την αλήθεια.

Έλα σε δύο βδομάδες και θα δεις.

Κι ένας χαζός βλέπει ότι είναι κελάρι πάγου.

- Αλήθεια; - Ε μα τέτοιο κτίριο!

Θα ήθελα μόνο να μάθω τι θα βάλεις μέσα.

Θα κάνω σολομό τουρσί, όπως κάνουν αγγουράκια για το πόπολο.

Δεν παίζει, αδερφέ. Κόψε λοιπόν τις μπαρούφες.

Θέλω απλά να μάθω τι πρόκειται να βάλεις σ' αυτόν τον πάγο.

Θα βάλω την ψυχή μου, καθαρή και αγνή μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Αναρωτιέμαι τι θα πουν οι φίλοι μου πάτερ Τέοντορς και Γκαρόζα γι' αυτό.

Τι; Κελάρι πάγου;

Μεγάλο κελάρι πάγου! Αυτό σου λέω, κε Γκαρόζα.

Απλά περίμενε, φίλε μου!

Να δεις πως θα κιοτέψει και θα βάλει την ουρά στα σκέλια!

Αγαπητή αδελφή Όλγα!

Πρέπει να πετάξεις έξω τον αμαρτωλό από το σπίτι.

- Τον Όσκαρς; - Ναι.

Και μόλις φύγει, θα μπορώ να γυρίσω σπίτι σου.

Όλα τότε θα είναι όπως ήταν και πριν.

- Μα πώς μπορώ να το κάνω; - Μου είπε ο Ρουμπάινις,

ότι ο Όσκαρς γυροφέρνει την κόρη του έμπορου Μπάντερις, την Ανίτα.

- Έτσι νομίζω κι εγώ. - Πήγαινε στην Ανίτα...

Έτσι! Πολύ καλό σχέδιο! Θα πέσει κατευθείαν στην παγίδα!

Οπωσδήποτε!

Απλά πρόσεχε και να το πεις στην αστυνομία εγκαίρως.

Ωραία τότε.

Θα εξαφανιστεί και δε θα κρύβομαι να χαζολογάω στο δάσος πια.

Μα δεν αμαρτία κι αυτό;

Μην ανησυχείς, τέτοιες αμαρτίες συγχωρούνται,

γιατί θα την κάνεις για υπηρέτη του Θεού.

Θα τα κάνεις όλα ακριβώς όπως σου είπα.

- Θα κάνεις τα πάντα όπως σου είπα. - Μην ανησυχείς για μένα, κε Γκαρόζα.

- Άρα κανονίστηκε για την άλλη Κυριακή. - Την άλλη Κυριακή.

Τι έγινε; Τι έγινε, Κάτια;

Πάλι καλά που σε πέτυχα. Υπάρχουν δύο πτώματα στο κελάρι σου!

- Πτώματα; Αδύνατον. - Αλήθεια, ήταν πτώματα.

Τα είδα με τα μάτια μου.

Μόνο τα πόδια φαίνονταν, μάλλον δολοφονήθηκαν. Ναι, δολοφονήθηκαν!

Δε μπορεί!

Τρόμαξα! Δες, δες! Εδώ είναι, εδώ είναι!

Μόνο τα πόδια βγαίνουν από τα δίχτυα.

Μάλλον δολοφονήθηκαν, μάλλον είναι νεκροί. Θεέ μου!

Πέσαμε για ύπνο ενώ φυλούσαμε τον κιούρτο.

Και βάλαμε το δίχτυ στο κεφάλι μας για να μη μας τσιμπάνε οι μύγες.

Παλιομαϊμούδες!

- Ώστε εδώ έρχονται οι ματάκηδες; - Ούτε τσίρκο να ήμασταν.

Ξέρεις τι, Όσκαρς; Να κάνουμε φράκτη εδώ και μετά να δείχνουμε το Ζέπελιν.

Θα βουλιάξουμε στο χρήμα!

Εγώ όμως θα ήθελα να δω τι ακριβώς είναι αυτό το Ζέπελιν,

για το οποίο μιλάει ο πάτερ Τέοντορς στις λειτουργίες του.

Δηλαδή μου λες ότι αναφέρει τον κιούρτο μας στις προσευχές του;

Και λίγα λες! Στη χθεσινή λειτουργία μόνο για σένα μιλούσε. Μόνο! Ναι, ναι!

Σε είπε Αντίχριστο και σε καταράστηκε.

Άσ' τον να με καταριέται, Κάτια.

Οι κατάρες της γάτας δε φτάνουν στον ουρανό.

Φυσικά και όχι!

- Νεαρέ; - Για πες, νεαρά;

Κομπλιμέντο μου κάνεις! Σου μοιάζω για νεαρά πια;

Αν κάποιος αλληθωρίσει, τότε σε βλέπει και νεαρά.

Σου έφερα βότκα από βότανα.

Ποιος ξέρει, μάλλον κοράκιασες στη δουλειά. Έλα, πιες!

Δε θέλω να πιω. Έρνεστς; Πάρε, δε θα πιω εγώ.

Αυτός; Αυτός όχι μόνο θα πιει, αλλά ούτε κουβέντα για γάμο δε θα πει!

- Αλήθεια λες; - Αλήθεια!

Να σου πω, νεαρέ.

Τα κορίτσια του χωριού λένε ότι ξετρελαίνεσαι για τα κοριτσόπουλα.

Να σου πω, κι εγώ είμαι ελεύθερη!

Τι θα κάνουμε λοιπόν;

- Θα μπορούσα, αλλά δεν παντρεύομαι. - Τι κρίμα! Μ' αρέσουν πολύ οι άντρες!

Σαν κι εσένα ένα πράγμα!

Κύριε αστυνομικέ, εγώ θα πήγαινα από 'δώ ούτως ή άλλως.

- Μετά από λίγο, έλα κι εσύ. - Εντάξει, καλά.

Βλέπεις κε Ρουμπάινις, δεν ήταν ο πάτερ Τέοντορς, έτσι;

Ο Αντίχριστος, με τη μορφή του άντρα, έχει έρθει στην πόλη μας.

Η Δευτέρα Παρουσία έρχεται όπως φαίνεται και ο σατανάς θα μας καταπιεί.

Θα καταπιεί σίγουρα. Αλλά ποιος θα καταπιεί ποιον;

- Ναι, πάμε κάτω. Να δούμε τι κάνουν! - Πάμε!

Πώς το τεντώνουν! Πώς το δουλεύουν!

- Θα είναι έτοιμο σύντομα το Ζέπελιν; - Σύντομα.

Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι! Το πέταγμα στον αέρα είναι πλέον μόδα.

- Ξέρεις γιατί φτιάχνουμε το Ζέπελιν; - Για πες;

- Για τη Δευτέρα Παρουσία. - Σταμάτα τα καραγκιοζιλίκια!

Ναι, στο μεγάλο κατακλυσμό ο Νώε τους έσωσε με την κιβωτό του,

αλλά τώρα η γη... θα χωριστεί στα δύο.

Και ο μόνος τρόπος να σωθείς, είναι στον ουρανό!

Φτου σας, γελοίοι!

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Κε Κλάβα, έχεις κελάρι πάγου εδώ; - Ναι, έχω.

- Θα μου δείξεις κε Κλάβα το κελάρι; - Γιατί;

Έχω ένταλμα έρευνας για εδώ. Τώρα, παρακαλώ!

Ντίιμς!

Για ποιο λόγο;

Έχω πληροφορίες ότι φυλάς λαθραία στο κελάρι σου.

Κι ότι έχεις ψάρια που είναι εκτός περιόδου αλιείας.

- Αλήθεια; - Ναι.

- Μπορώ να φέρω μάρτυρες; - Βεβαίως.

- Εσύ κι εσύ. - Έρχομαι κι εγώ άμα χρειαστεί.

- Σε καμία περίπτωση δε θα έρθεις. - Τι εννοείς; Οι άλλοι θα πάνε, εγώ όχι;

- Ντίιμς! Μπούντιαλ! - Άσε με να φύγω!

- Έγινε κάποιο λάθος. - Σας το είχα πει.

- Όλα εντάξει, κε Κλάβα. - Όχι, δεν είναι όλα εντάξει.

Αν θέλετε να βρείτε λαθρεμπόριο, ψάξτε στις τσέπες αυτού εδώ.

Δείτε εδώ αποθήκη πάνω του! Και ήθελε να τα φέρει όλα αυτά στο κελάρι μας!

Αυτό Ρουμπάινις, δεν ήταν ωραίο.

Να το πεις αυτό στον Γκαρόζα και τον πάτερ Τέοντορς.

Λένε ότι κάποια νεαρά ζευγάρια ετοιμάζονται να παντρευτούν.

Ναι, αυτό λένε. Κι έχω να πω, καλύτερα να παντρευτείς με αξιοπρέπεια,

απ' το να τριγυρνάς χωρίς νόημα και τιμή, όπως κάνει κι ο Όσκαρς μας.

- Τι τρέχει μ' αυτόν; - Είναι πολύ δύσκολο.

Στο λέω, μακάρι να τον πάρει καμιά να ησυχάσει το κεφάλι μας.

Αλλά έτσι περνά τα βράδια του, μια με τη μία και μια με την άλλη.

Αλλά το χειρότερο, πρόσφατα άρχισε να μπάζει κορίτσια σπίτι του.

Τι λες γι' αυτό, δεσποινιδούλα μου;

Τι να πω εγώ;

Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one

Λοιπόν, αντίο δεσποινίς μου.

Ώστε αυτά κάνει και μας το παίζει!

- Τι τρέχει, Ανίτα; - Τίποτα.

Καλημέρα.

- Λοιπόν; - Άδειο!

Ο κιούρτος είναι στη θάλασσα εδώ και τρεις μέρες, αλλά είναι ακόμα άδειος!

Ευτυχώς δε φάνηκα στον κόσμο ότι είμαι κι εγώ στον κιούρτο!

Τουλάχιστον έχω την τιμή μου, αν και είμαι εντελώς ταπί!

Εγώ έχασα εκατό δολάρια, που να πάρει!

Το χειρότερο είναι ότι μας περνάνε για ηλίθιους.

- Μπορώ να σε συνοδεύσω, δις Ανίτα; - Ναι, παρακαλώ.

Αν το θες κι εσύ, θα σου πω για τις ταυρομαχίες στην Ισπανία.

Πες μου, σε παρακαλώ.

Γιατί ανησυχείς; Έχει πιάσει κανένας τίποτα σολομούς στην ακτή μας;

- Όχι ακόμα. - Έτσι!

Θα πιάσουμε μαζί με τους άλλους.

Πιστεύεις ότι ο κιούρτος μας θα πιάσει σολομούς;

Θα πιάσει, πού αλλού θα πάνε;

Ναι, και μια φορά ήμουν σε αγώνα μποξ μ' έναν φρικτό Αργεντινό.

Και μια φορά ήμουν πάλι στην Τσάινα Τάουν...

Ο Όσκαρς. Δε θέλω να μας δει μαζί. Αντίο, δις Ανίτα.

Θα έρθω κι αύριο και θα σου πω για τις αυτοκτονίες στη γέφυρα του Μπρούκλιν.

Δεν έχεις τίποτα να χάσεις.

Αν δε συμβεί αυτό που είπα, θα σας ξεπληρώσω όλους.

Ανίτα!

- Καλησπέρα, Ανίτα! - Καλησπέρα.

- Τι έγινε; - Μην πιάνεις το χέρι μου!

Δεν είμαι απ' αυτές που μπάζεις στο σπίτι σου τα βράδια.

- Τι 'ναι αυτά που λες; - Ρώτα την αδερφή σου!

- Την Λυδία; - Όχι, την Όλγα.

Εντάξει. Θα την ρωτήσω.

- Τι έπαθες; - Τίποτα. Απλά σκέφτομαι.

Έρχεται... καταιγίδα.

Τι πιστεύεις, τα ψάρια θα πιαστούν στον κιούρτο μ' αυτόν τον καιρό;

Θα το μάθουμε αύριο.

Ο Έντγκαρς σου συνήθως βγαίνει για να ελέγξει τους κιούρτους.

Μήπως είσαι κι εσύ μαζί τους;

Τι 'ναι αυτά που λες; Είναι απλώς παλιοί φίλοι, αυτό είναι όλο.

- Έλεγα μήπως σου σάλεψε. - Φυσικά και όχι!

Κοίτα Κλάβα πώς ο γιος σου βγάζει κουρέλια και σκουπίδια από τη θάλασσα.

Τους έχει απλώσει στη σειρά.

Η σειρά θα κρατήσει σίγουρα,

μα δε νομίζω το πλέξιμο των κιούρτων ν' άντεξε μετά τη χθεσινή καταιγίδα.

Θα περιμένουμε λίγο! Σε λίγο θα δούμε, όταν θα τους βγάλει από τη θάλασσα.

Τι σκούζουν πάνω στη σανίδα έτσι;

Άκου! Ο Αμερικάνος τραγουδάει.

Ποιος ξέρει, ίσως έπιασαν κάτι!

Τι γέλιο!

Έπιασαν, έπιασαν ψαριά! Ο Αμερικάνος κουνάει το καπέλο του και τραγουδάει!

Εσείς εκεί! Έχουμε κιούρτο γεμάτο σολομούς!

- Τι είπε; - Κιούρτο γεμάτο σολομούς!

Ο κιούρτος είναι γεμάτος σολομούς;

Να περάσω, να περάσω! Πιάσαμε ψαριά!

- Πιάσατε; - Φυσικά, πιάσαμε.

- Τι; Κι εσύ ήσουν μέσα; - Φυσικά!

Αλλά όλοι εσείς νομίζατε ότι θα καταλήξει σε φιάσκο!

Έχουμε 50 κιλά στη βάρκα! Και δύο φορές ακόμα στους κιούρτους!

Στους κιούρτους;!

Κι ο σολομός έχει τιμή!

Θα παντρευτώ την Ανίτα Μπάντερις.

Κόψε την πλάκα! Μου φαίνεται Φρέντις ότι έχεις ζαλιστεί από τη χαρά σου.

Άκουσέ με, αυτή τη φορά μιλάω σοβαρά.

- Κόφ' το! - Δε με πιστεύεις;

Για να δούμε τι έγραψε εδώ.

Τα βλέπεις; Απόλαυσε τη ζωή όσο είσαι ζωντανός,

γιατί όταν πεθάνεις, θα είσαι για πάντα νεκρός. Με αγάπη, Ανίτα.

- Φρέντις, κοίτα μην το χάσεις! - Εντάξει.

Τώρα καταλαβαίνω.

Γιε μου;

- Ναι, πατέρα; - Είσαι ακόμα ο γιος μου.

Τώρα μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, Όσκαρς!

Τώρα μπορώ πραγματικά να είμαι ευτυχισμένος.

Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι, Όσκαρς.

Μπορείς να μου φτιάξεις κι εμένα αυτούς τους κιούρτους;

Πληρώνω ό,τι ζητήσεις.

Αργότερα, κε Όσις.

Καταρχάς, θέλω να φτιάξω ένα σωστό κιούρτο στο σπίτι του πατέρα μου.

- Έτσι δεν είναι, πατέρα; - Ναι, γιε μου.

Άντρες! Τι ακούω; Φοβερός ο κιούρτος!

- Εκατόν πενήντα κιλά! - Τι; Εκατόν πενήντα κιλά;

- Ίσως κι ακόμα παραπάνω. - Αυτό θα πει ψαριά!

Πάντα το έλεγα ότι ο Όσκαρς έχει διορατικότητα.

Λοιπόν άντρες, τραβήξτε τα στη βάρκα και δέστε τα στη μηχανή μου.

Θα τα βάλουμε στη βάρκα,

αλλά σίγουρα δε θα τα δέσουμε στη μηχανή σου.

Δείτε εδώ έναν πλακατζή!

Δηλαδή θα τα φας όλα αύριο για μεσημεριανό;

Ναι. Κάποια θα τα φάμε και κάποια θα τα πουλήσουμε στην αγορά.

Αλλά και πολλά απ' αυτά θα τα βάλουμε σε πάγο στο κελάρι μου.

- Ώστε έτσι; - Έτσι ακριβώς!

Για μισό, εσείς δεν έχετε να πείτε τίποτα γι' αυτό;

Τι να πούμε; Δικός του ο σολομός, δική του η απόφαση.

Για ακούστε, ζαγάρια!

Αυτός και το ζέπελίν του ψάρεψαν όλο το σολομό και δεν κάνετε τίποτα.

Αυτός θα αρμέγει την αγελάδα κι εσείς θα του την κρατάτε από τα αυτιά.

Κλάβα, είναι ο γιος σου αυτός ή δεν είναι;

Μου φαίνεται ότι είναι ο γιος μου.

Αλλά ο κιούρτος ξέρεις, δεν είναι δικός μου.

Ακούστε με εδώ, θα σας κάνω να φάτε κάρβουνο και να φτύσετε τη στάχτη του!

Δείτε τον πώς τρέχει, σαν να έχει τη μηχανή δεμένη πίσω του!

Λοιπόν γέροι, είδατε πώς εμείς οι νέοι μπορούμε να πετύχουμε!

Μπορείτε! Ο Όσκαρς μπορεί, όχι εσύ.

Όχι, όχι έτσι. Όλοι μπορούμε. Μπορούμε να κάνουμε πολλά, απλά να το θέλουμε.

Και αν θέλουμε αρκετά, μπορούμε να φτιάξουμε και δικό μας ξηραντήρι.

Και να φτιάξουμε το δικό μας αλιευτικό συνεταιρισμό.

Και αν ακούσετε τον Όσκαρς,

σύντομα εδώ θα βγαίνει καπνός από τις καμινάδες της νέας κονσερβοποιίας!

Θα καπνίσει, αν μείνουμε ενωμένοι.

Ας ξεχάσουμε τις μικροδιαφορές μας και τους χαζοτσακωμούς μας.

Αν είμαστε ένας για όλους και όλοι για έναν,

τότε σε λίγα χρόνια δε θα αναγνωρίζουν καν το μόλο μας.

- Πρέπει μόνο να το θέλουμε! - Έτσι, Όσκαρς!

Στη θέση των παλιών βαρκών, θα πάρουμε καινούργιες μηχανότρατες.

Αντί για παλιοκαλύβες, θα έχουμε καινούργια, λαμπερά σπίτια.

Και στην αμμώδη ακτή θα έχουμε το δικό μας λιμάνι των ψαράδων.

- Αυτό θα γίνει! - Ναι!!!

Θα έχουμε ό,τι θελήσαμε ποτέ, αρκεί όλοι να συνεταιριστούμε!

Θα πάμε χέρι-χέρι, οι νέοι με τους γέρους!

Για ένα καλύτερο μέλλον και για ένα ακόμα καλύτερο αύριο!

Για ένα αύριο, που θα κυβερνάται από την εργασία και μόνο από εργάτες!

Τότε θα έχουμε χρόνο να γιορτάζουμε!

Θα δει η πόλη μας τέτοιες μέρες που δεν έχει δει ποτέ ξανά!

- Θα έρθεις αύριο στο χορό, έτσι; - Όχι.

- Γιατί μου λες ψέματα; - Όχι, δε θα έρθω.

- Η Ανίτα θα είναι εκεί. - Είπα, δεν έρχομαι.

- Δε θα πάω. - Πήγαινε!

Διαφορετικά δε θα βρω ποτέ γαλήνη,

για τον εφιάλτη που έφερα και κατέστρεψα τη ζωή ενός ανθρώπου.

- Είναι πολύ αργά. - Δεν είναι πολύ αργά, Όσκαρς.

Πήγα στην Ανίτα σήμερα και της τα είπα όλα.

- Και λοιπόν; - Πρέπει να κάνεις πίσω.

Δε μπορεί να έρθει σε σένα, θα έδειχνε άσχημα.

Αλλά στο χορό, είναι αλλιώς το πράγμα.

Πήγαινε!

Δεν πάω.

Τι έχεις εσύ να πεις γι' αυτό;

Πήγαινε! Πιστεύεις κι εσύ ότι πρέπει να πάω;

Εντάξει, θα πάω!

# Στη θάλασσα την κεχριμπαρένια, στης Κουρλάνδης τις ακτές,

# κάποτε σε μια παραλία μελένια, αντάμωσαν δυο άγνωστες ψυχές.

# Βαρκάρης ο άντρας στο ποτάμι, σβέλτη είχε την καρδιά,

# η κοπέλα ψάρευε με καλάμι, η ευτυχία έλαμπε σε κάθε ματιά.

# Στο σπιτικό μου έλα, είπε όλο ζωντάνια και χαρά,

# για σένα είμαι η κοπέλα, η καρδιά μου το φωνάζει δυνατά!

# Ανήκουμε ο ένας στον άλλον, δυνατέ μου άντρα εσύ,

# άνεμος φυσάει με ήχο κυμβάλων, είμαστε εδώ, στης Κουρλάνδης τη γη.

# Ανήκουμε ο ένας στον άλλον, γιατί είσαι βαρκάρης ηρωικός,

# και τα κύματα σε σχήμα δαιδάλων, σκάνε στα βράχια ολοταχώς.

# Από του Νταουγκάβα τις ακτές, ο ηρωικός βαρκάρης σαλπάρει,

# στην κεχριμπαρένια θάλασσα σα χτες, το κορίτσι του μαζί θα πάρει.

Όσκαρς;

Μου κρατάς ακόμα μούτρα; Δε θα μου δώσεις το χέρι σου;

Αν θες να συνεχίσεις να είσαι ο αδελφός μου, τότε θα στο δώσω.

Δηλαδή... με συγχωρείς;

Δεν είναι στις δυνάμεις μου το αν θα σε συγχωρήσω ή όχι.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο από...

Αλλά θα χαρώ πολύ να έχω στο μέλλον ξανά έναν αδελφό.

Ευχαριστώ!

Κοίτα, ο Όσκαρς!

Σε παρακαλώ!

- Κοίτα πώς έφυγε! - Ποιος;

Η Ανίτα!

Τι κάνεις μ' αυτήν την ελαφρόμυαλη;

Ρίξε και καμιά ματιά στις γυναίκες που είναι γύρω σου.

- Δεν ανήκουμε ο ένας στον άλλο; - Ωχ κι εσύ!

Τράβα να δώσεις στην καρδιά σου στο κάθε ζαβό!

- Εσύ είσαι; - Ναι.

- Εγώ είμαι. - Τι έγινε; Τον βαρέθηκες κιόλας;

- Πίστευες πραγματικά ότι... - Δεν πιστεύω τίποτα! Είδα!

Δεν είδες τίποτα.

Γιατί τότε θα είχες δει... ότι αγαπώ μόνο εσένα.

Θα το είχες καταλάβει από το περασμένο φθινόπωρο...

που δεν πήγα πανεπιστήμιο εξαιτίας σου.

- Μα γιατί τότε...; - Ήθελα απλά να σε πειράξω λίγο.

Ήθελα να σε δω να ζηλεύεις, αλλά εσύ τα χάλασες όλα.

- Βρε χαζούλη! - Ανίτα!

- Άρα...; - Άρα τι;

Γιατί το κάνεις αυτό;

Ας τον κρατήσουμε...

με τη σειρά του.

Σήμερα εσύ...

Αύριο εγώ.

Και ας αγαπάμε με τη σειρά.

Σήμερα εσύ, αύριο εγώ.

Σήμερα εσύ, αύριο εγώ.

Πολύ περίεργο!

Η θύελλα στη θάλασσα ορμά, τα κύματα σφυροκοπά,

φεύγει στη συνέχεια μονομιά, στο βάθος χάνεται ξανά.

Αλλά το νερό παραμένει.

Κι όταν τα κύματα υποχωρούν, θάλασσα καθαρή πάλι θα βρουν.

Τίποτα δε χάνεται στα κρυστάλλινα βάθη.

Απόδοση & Επιμέλεια Υποτίτλων: Magico Tammy Team / zachs75