Original subtitles

Na elke ronde tafel brengt Nicolas Caeyers de banneling veilig naar huis

en ontrafelt hij alle geheimen van De Verraders.

Ik heb me ook trouw gehouden aan het pact. - Ja.

Als ik het heel tactisch had willen spelen,

had ik onmiddellijk het woord kunnen voeren,

een absolute aanval kunnen inzetten op Jamie.

Kunnen zeggen: Luister, je moet me geloven. Zij is de verraadster.

Ik kon dezelfde truc doen: Als het niet is, mag je mij morgen naar huis stemmen.

Welkom bij De Aftocht.

Ik heb op jou gestemd, Walter, omdat ik denk dat jij mijn man bent.

Omdat ik eens helemaal gek wil doen, wil ik Niels volgen.

De vrouw van de consequentie gaat eens mee met de hoop.

Sorry, Walter. - Ik heb ervoor gekozen

om een ongelofelijk getalenteerd, slim mens weg te stemmen vandaag,

en dat is Walter.

Komaan, Walter.

Wij willen ook naar huis, hè.

Meester Damen. Ik ga me niet onder tafel laten klappen. Onder de stoel.

Waarschijnlijk is het een uur naar daar en dan nog een halfuur oprit.

Hallo?

Dirk was gisteren Speedy Gonzales.

Op vijf minuten stond die hier. Walter is al een halfuur weg.

Goh, zeg. Ik wil naar huis.

Daar is hij.

De eerste verrader. Eindelijk.

Goeienavond. - Goeienavond.

Dag, Walter. Ik ga je veilig thuis, naar Schilde, brengen.

Dank je.

De eerste verrader. Eindelijk. - Ja, eindelijk.

Ben je blij dat je naar huis mag? - Ja, absoluut.

Het was ook stilletjesaan genoeg geweest,

want wie denkt dat verrader zijn leuk is, goh...

Als je het puur spelmatig bekijkt, natuurlijk.

Maar het is geen computerspelletje. Het is met echte mensen.

Maar ik vond mezelf, en daar ben ik me ook blijven mee sussen...

Door het feit dat ik het pact heb gerespecteerd,

alle mensen in het pact heb beschermd,

vond ik het een gepermitteerde verradersrol.

Maar mijn stuk was uitgezongen. Het was nu of ten laatste morgen sneuvelen.

En ik heb dat gisterenavond ook in het conclaaf gezegd,

dat er opofferingen zullen moeten gebeuren.

En dat ik daar ook wel toe bereid was,

want als ik natuurlijk verdween, zou er ook iemand nieuw kunnen komen,

en was het spel eigenlijk gewonnen. - Klopt.

En als op het einde van de rit de verraders het spel winnen,

ja, dan heb ik mee gewonnen voor een stuk. - Absoluut, absoluut.

Er zijn drie mensen die nog iets tegen jou wilden zeggen.

Ah, super. - Nog een boodschap voor jou.

Daar ligt een telefoon. - Ja.

En je mag het eerste filmpje eens bekijken.

Hier zit ik dan, amigo. Compleet verbouwereerd.

Ik wil ook dat iedereen weet dat jij de eerlijkste en trouwste verrader bent

met wie ik in het team zou kunnen zitten.

Ik vind het mooi dat wij onze beloftes zullen nakomen.

En ik zal dat blijven doen tot het einde. Tot heel snel, hopelijk.

Ik heb met Loïc ongelofelijk veel plezier gehad.

Hij is een heel getalenteerd man. Op hem kon je bouwen.

Dat was ook één van de bouwstenen om dat verhaal zo lang te kunnen laten duren,

en dat was heel plezant, heel tof.

Walter. Godverdomme.

Ik heb toch één dag te lang gewacht om ons pact openbaar te maken

en op jou te stemmen.

Ik heb wel één troost: Ik zit al vanaf dag één op jou.

Maar wat ik je vooral wil zeggen: Je bent een fantastisch mens.

Ik heb me ongelofelijk goed met jou geamuseerd

en ik hoop dat we dat nog kunnen blijven doen.

Ik heb nog een boek van je, dus je gaat me wel moeten zien.

En jij moet me nog een schilderij.

Ja, dat was eigenlijk wel heel plezant met Hannelore.

Een heel schrandere journaliste die het pact is blijven volgen,

ook al had ze me door, ik zag het aan alles.

Maar dan toch vanmorgen het spel onderuit halen door te zeggen:

Er zouden weleens drie verraders bij ons kunnen zitten.

Als er twee verraders in dat pact zitten, misschien zelfs drie,

ik sluit het niet eens uit, dan hebben we nu al verloren.

Want die verraders kunnen elke avond iemand wegstemmen,

met zekerheid, die bondgenoot is,

terwijl wij nog altijd aan het gokken zijn op wie de verraders zijn.

Goed. De laatste. Niels, haha.

Hey, Walter. Ik wil je langs deze kant superhard bedanken

voor de heel fijne tijd die we gelijk gehad hebben.

Ik heb je leren kennen als een supercoole, nijge gast

met een eigen visie.

Ik heb heel veel van je geleerd en ik hoop dat we na dit programma

samen eens kunnen gaan eten met de madammen erbij,

want ik heb je, man. Je zult me moeten trakteren.

Bye, bye. Dag.

Ja, die is uit zijn schulp kunnen komen. De wereldkampioen veldrijden

die nu mee de wereldkampioen tactisch denken is geworden.

Maar dan ook de moed heeft gehad om een betoog op te bouwen.

Zich daar een paar keer te veel voor verexcuseert.

Dat is dan de laatste wijze les die ik nog wil geven aan Niels:

Verexcuseer je nooit als je een betoog opbouwt.

Verexcuseer je nooit als je een gedachtegang ontwikkelt.

Dat mag je nooit doen.

De momenten waarop jij even in overdrive ging als je in de raadzaal zat...

Dat was echt bewust gespeeld.

En dat was elke dag een beetje wachten tot het einde, in het begin een aanzetje geven

en dan denken: Oké. Het pact lijkt me intact.

Nu kan ik een beetje, tussen grote aanhalingstekens, de genadesteek geven.

Jij bent de enige in de groep die mij momenteel een ambetant gevoel geeft.

En ik heb momenteel niemand in het vizier. Niemand.

Behalve iemand die een fout maakt met dit.

Ik blijf bij mijn punt, omdat ik dan vanavond weet of Dirk zich vergist

en dan misschien morgenavond een Dirk heb die zegt:

Jongens, niet discussiëren. Ik heb mij schromelijk vergist.

En als jij gisteren voor mij de sympathieke biologische fout maakt

door te zeggen 'ik verbind mijn lot aan het jouwe',

dan moet je daar ook een prijs voor betalen.

En dat is ook de consequentie van een pleidooi.

Dat was een beetje zoals een examen afleggen.

Als je examen goed gaat, wil je dat die prof zegt: Het is in orde.

Dan wil je niet dat die nog zeventien vragen extra stelt.

Dus ik denk: Weet je wat? Ik probeer gewoon de tijd van Staf weg te pikken

om te kunnen finishen.

En vandaag heeft men net hetzelfde gedaan.

Want ik wou eigenlijk nog één keer een laatste poging ondernemen.

Maar Staf zei... - Nee, gedaan.

Gedaan, we gaan nu stemmen.

Dus ik denk dat Staf mijn systeem doorhad. - Waarschijnlijk.

Maar dat was ook helemaal niet erg.

Maar eigenlijk hadden de verraders zich vanavond kunnen veiligstellen.

Als Jamie gewoon was blijven volgen,

was er een certitude van de overwinning. - Zij heeft tegen jou gestemd.

Ja, ze heeft niet enkel tegen mij gestemd, ze heeft ook tegen mij gelobbyd.

Ik ga mee met anderen, als kudde,

maar eigenlijk ben ik de boer die de kudde meeneemt.

Ik weet oprecht nog altijd niet of het Walter is. En dat is mijn probleem.

Ah ja, ik ben 300 procent zeker. En we zijn met meerderen.

Dus als de verraders het nu niet winnen, is dat wel iets waarvoor ik Jamie afreken.

Want we hadden eigenlijk vanavond alle troeven in de hand

en nu wordt het weer een onbekende.

Als ik het heel tactisch had willen spelen,

had ik onmiddellijk het woord kunnen voeren,

een absolute aanval kunnen inzetten op Jamie.

Kunnen zeggen: Luister, je moet me geloven. Zij is de verraadster.

Ik kon dezelfde truc doen: Als het niet is, mag je mij morgen naar huis stemmen.

Maar dan moest ik mijn eigen pact aanvallen

en als ik een akkoord maak met mensen dat ik vrijwillig sluit,

want in dit programma heb ik niet vrijwillig gekozen om verrader te zijn,

maar ik heb wel vrijwillig voor dat pact gekozen voor ik mijn functie wist...

dan honoreer ik dat. - Slim.

Want als wij niet dat akkoord hadden gehonoreerd op dag één,

bij manier van spreken, had ik negen op de tien op dag twee er al uit gelegen.

De nervositeit is nu in de mensen geïnjecteerd na deze dag,

en zeker na wat er vanavond is gebeurd.

En eigenlijk ben ik een beetje blij dat ik dat niet moet meemaken,

want dat weegt ook wel op een mens.

We hebben hier een schrift waarin alle bannelingen

hun top drie verraders schrijven, maar dat zijn natuurlijk bondgenoten.

Jij bent onze eerste verrader. We gaan je niks laten schrijven.

Maar we willen het je wel eens laten inkijken.

Ik denk persoonlijk dat ik daar altijd wel tussen sta.

Wendy: Astrid, Walter, Kim.

Issam. Ah, dat is sympathiek. Kim, Ward, Sieg.

Ann: Hannelore, Niels, Loïc.

Ah, Dirk: Walter, Hannelore, Loïc.

Ja, dan toch nog plezant dat ik zelfs terwijl de mensen naar huis reden

het nog voor een stukje heb overleefd. - Absoluut.

Wel interessant om te weten.

Wat is het eerste wat je gaat doen als je thuiskomt?

Uitpakken en stiekem naar het restaurant gaan waar mijn familie zit.

Ah, ze zitten daar allemaal. - Ja, allemaal. Vanaf acht uur.

Dus vandaar dat ik niet wou bellen. Ik ga rap alles binnensteken, mijn koffers...

En dan onmiddellijk stante pede naar daar. - Naar De Vogelenzang.

Ja. - Allee, top.

Naar De Vogelenzang.

Als je nog één boodschap zou mogen nalaten aan iemand, aan wie zou dat zijn?

Je mag die boodschap richting de camera brengen.

Ik heb eigenlijk nog wel een boodschap voor Kim:

Ik heb je leren kennen als een vrouw met een gouden hart.

Ik heb eigenlijk maar één boodschap voor jou:

Ik heb soms in dat spel wat twijfel gezien die je had rond jezelf, over jezelf.

Doe dat niet.

Want je bent zo'n fijne vrouw die op geen enkel moment mag twijfelen aan zichzelf.

Blijf wie je bent.

Het was voor mij genieten om jou bezig te zien.

Dus verander Kim nooit en vertrek vanuit je eigen kracht.

Go, Jamie. Go, go, go.

Walter. - Nee, dat zou te cliché zijn.

Dat is een goed plan.

Ik zal het nog één keer zeggen: Advocaten zijn wel betrouwbaar.

Zet mij dan maar in het team van de verraders.

Omdat ik altijd kies voor de minst evidente weg.

Hallo.

Ik zal nu al plechtig beloven dat ik vanavond niemand van deze auto opschrijf.

Mocht ik een verrader zijn, ik zou je zeer dankbaar zijn.

Hallo.

Gaan we afspreken dat wie het traagste is,

zich vanavond van de tafel laat wegstemmen?

Wel, dat is goed.

Sorry voor het beroep.

We zijn er, zie. Pikdonker.

Home, sweet home. Voilà.

Het was een aangename rit. - Ja, absoluut.

Geniet van het diner straks.

Absoluut, dat ga ik doen.

En morgenvroeg al direct pleiten.

Zo moet het.

Voilà, fijne avond. - Ciao. Bedankt voor alles. Bye, bye.