Original subtitles

Форт/Тврдина Рупел - 25 Март 1941 (Централно Македонски регион)

ОПСАДА

Да.

Ме баравте, господине?

Да, влезете поручнику.

За многу години.

За многу години.

Штабот не извести дека ќе има аларм вежба за еден час, во секој бункер/тврдина.

Добро.

И

Последната патрола известува дека има војнички движења во Бугарија.

Германците се приближуваат

Има ли било какви авиони на хоризонтот? - Нема

А стражарската кула? - Ситуацијата е добра.

А со водата до кај сме? Не сакам капка потрошена.

Вода за пиење на... Како ќе заповедате, господине!

Седнете.

Цигара?

Фала ви многу.

Знаеш, во животот, правејќи ја вистинската работа е поважна од самите нас.

Наша облигација и обврска.

И кога сме повикани од страна на Историјата

да докажеме што нѐ поврзува со нашето минато.

тогаш некои работи се повторуваат.

Да, се согласувам...

Но зошто ми го кажуваш ова сега? - Бидејќи дојде време за да се бориме.

Ете тоа не поврзува со минатото.

Ти си од Верија (Бер), така?

Бев роден и одгледан во Верија (Бер).

Потекнувам од Науса (Негуш).

И што ќе правиш поручнику кога војната ќе заврши?

Ќе створам фамилија. Се стремам да се оженам.

Дали е и среќната дама од Негуш исто така? - Да, од околното село е.

Ожени се во манастир.

во манастир...

Пред многу години...

некои луѓе од твојот дел на земјата...

се нашле себеси среде војна.

Друга војна, различна.

Како Грци, има врска помеѓу нив и нас.

Не било прв пат.

Секако дека не било!

Ме импресионира тоа што уште еднаш...

тие избраа да се борат,

наместо да клекнат на колења и да се кријат.

Не мислам дека има многу избор во Војна.

Команданту...

Имам чувство дека сакаш нешто да ми кажеш...

25ти Март е, Ден на Независтноста на Грција.

Март секогаш носел судења и страдања за нас Грците.

Секој Март, ни отскокнуваτ приказни од минатото.

Сакаш ли да ти раскажам една од тие приказни?

Те молам...

Случката се случува на 10, 11 и 12 Март. Година 1822.

Место: Помеѓу Верија (Бер) и Науса (Негуш) Манастир “Пресвета Богородица Милосрдна„

близу селото Довра.

Знамето на Грчката Независтност од Турците е дигнато пред..

некои 20 дена порано во Науса (Негуш) од страна на Македонските воени лидери.

Манастирот одиграл главна улога во Револуцијата во таа случка.

Малкумина луѓе го знаеле тоа во тоа време.

Стасавме.

Ајде море Време е!

Кај си тргнал море Јоану со цела фамилија покрај тебе

Слушна ли дека Турците се движеле наваму со убивства во нивните умови?

Никогаш не сум давал отчет на Албанец, па нема ни сега.

Тргни се од патот, и остави не да поминеме!

Собери си го кучето.

Не барам неволја, Спиро.

Само се зачудив...

каде би можел да одиш со две многу убави жени.

Добар ти ден, Кастиена.

Старите момци велат дека во твоето време,

и ти си била најубавата жена во Верија (Бер).

Ти благодариме на твоите љубезни зборови.

Но, зачувај си ги. Можеби ќе ти затребаат.

И ако ти е мил животот, те посоветувам да не го пикаш носот секаде и кај секого.

Добар ден, Катерина.

Уште едно „Добар ден“ од тебе Албанецу,

нема да преживееш да го видиш залезот на сонцето.

Нашите патишта се споија на овој мост, Јоану.

Не се вознемирувај, сега. Ќе се тргнам за да пројдете.

По својот пат, Албанецу (расипано момче)

-Да не те видам со очи повеќе. - Како ќе кажеш.

Што ќе правиме?

-Ние? Ништо Другите ќе направат за нас.

Ако не ја имам јас, тогаш ниеден маж нема да ја има.

Добре дојдовте момци, Добре дојдовте...

Добредојде! Јанос Делидимо

Оче, твој благослов! -ГОСПОДОВ!

-Овој овде е мојот другар Никитас Газис! -Добредојде, пријателе.

Игумене, мило ми е што се запознаваме!

Слушам само добрини од тебе и Манастирот.

Какви нешта си слушнал, море Никита?

Тука само со Господ зборуваме.

И колку што знам, тој ни ги чува нашите тајни.

- А ова е Константинос! -Вашите благослови, Игумене.

Не си наминал во Манастиров со години. Но тука си сега, и тоа е сепак нешто.

За твојата свадба.

Негуш е далеку од тука, оче.

Јас сум сам и се борам да врзам крај со крај.

Да е мојот чичко добар, секако. Тој ми беше како Татко на мене!

Момчиња мои, оваа земја била поробена многу години,

и сите тие кои земале оружје в рака за слободата, оставиле орфани зад себе.

-Кога ќе биде девојчето тука? - Наскоро, мислам.

Иако не можеш да брзаш со работите кога станува збор за жените.

Оче Фотиос! Згаси им ја жедта!

Константине дојди со мене.

Отецот Фотиос е многу доблесен и многу смирен.

Цел ден се моли.

Овој колега доле е отецот Павлос.

Toj...

тој е нашето ѕвоно.

Тој се грижи за нашата храна.

-Нека е благословен. -Дојди...

-Секој си има своја задача, така? - Точно.

Манастирот си има своја армија, армијата на нашиот Бог.

и како добри војници мора да бидеме таму да се бориме во нашите борби.

Услуги, нашите обврски, правила на молитви.

Земи го за пример Отецот Николаос.

Ја копа земјата, тој работи со сѐ што мајката природа ни дала.

А тој? Каде оди?

Отецот Томас оди на планината.

Ќе оди да постави стапици за зајаци. Ќе се врати изутрина.

Денес-Утре го очекуваме и Отецот Геврасијос

Отец Геврасијос?

-Колку од вас живеат тука? -Шест.

А од каде се враќа Отецот Геврасијос?

Од пештерата во која цела недела ја помина таму.

Дојди да седнеме тука и да разговараме.

Само да знаеш, тој човек е лошо семе!

Не следи со часови. Сфатил дека одиме према манастирот.

-Ја знае околинава добро. - Спиро што се случува?

-Стара приказна е. -Како мислиш?

Нечесник е. Тој ја сака Катерина, и секогаш душка наоколу тука.

-Тогаш треба да бидеме брзи. -Василис! Оди напред.

И отвори ги очите, јас ќе гледам странично.

Одам напред.

-Си се исповедал? -Си се пречистил? -Не.

Тогаш зборувај ми. Никој нема да не слушне.

Оче,

ушто од кога Турците се пуштија на мојата фамилија како бесни кучиња,

Имам лоши мисли.

Какви мисли?

Сакам одмазда,

Сакам да убивам, полн сум со омраза!

Нашиот Бог е Бог на љубовта, не на омразата и крвопролевањето.

А наскоро ќе се ожениш.

Мораш да живееш и основаш фамилија далеку од сите тие работи.

Далеку од борби и крвопролевања.

Кога со Божја волја, ќе имаш деца на овој свет,

мораш да ги заштитиш и насочиш на правиот пат.

Мораш да ги подигнеш како добри Христијани кои го говорат нашиот јазик.

Кои ќе живеат близу нашата Црква, а далеку од опасноста.

Како е можно тоа, оче?

Науса (Негуш) се крена.

Во Верија (Бер) ги уапсија постарите. Турците ги горат селата.

Ги колат мајките со нивните бебиња! Им ги сечат главите,

закопуваат живи луѓе, ги заплашуваат сите кои ќе ги погледнат во очи.

Како може да се кријам на се ова што се случува?

Ги изгубив мајка ми, татко ми и трите браќа и сестри, Оче.

Ако бев дома тој ден,

Немаше да бидам жив денес,

Кости, татко ти и твоите браќа земаа оружје в рака.

И во време на војна, невините исто така живеат низ хоророт.

Христос ја виде таа драма што паѓа врз вас

и ти испрати не една љубов туку две.

-Што сакаш да кажеш? - Твојот чичко и твојата невеста.

Оче, тонеме! Мора да сториме нешто!

Катерина е се што обожавам.

Нема да дозволам ниту еден да ја допре.

Пеликаните се обично во водата во овој дел од годината.

Нешто мора да ги исплашило.

Пукање.

Или нашите се ближат од Југ,

или пак Турците тргнаа на лов повторно

Нашата генерација ќе види сешто, Јанос.

Биди сигурен во тоа.

Сѐ што имаме е нашата кожа, Никита.

И нема да ја предадеме евтино овој пат.

Нека дојде кој сака наваму...

Јас сум спремен.

Веќе долг период сум спремен.

Собранието на Салона - 20 Ноември, 1821

Теодориј Негри - Претседател на Собранието на Салона

Ве молам влезете!

Г-не Скандалидис,

Собранието ги заврши своите задачи и како негов Претседател,

Те известувам дека сте назначени како...

Прв Државен Секретар

претставник на Тесалоники и Македонија.

-Чест ми е, Г-не Негрис! - Потпиште овде.

И овде...

Ќе патуваме назад, покасно кон крајот на оваа вечер.

Мораме да ја рашириме новоста, и да ја кренеме цела Македонија!

Немаме друг избор.

Г-не Визулас,

како Претседател на Собранитето

и Претседател на политичкиот огранок на Врховниот суд

ве информирам дека ќе служите како Прв Секретар на Државниот Секретар,

претставник на Загорија и Македонија.

-Потпишете овде. - Благодарам г-не Претседателе.

Честа е моја.

и тука...

Немам многу да кажам. Просто ќе се декларирам како преместен.

Панајурас Ксирос воин на Салона.

Сега кога ќе се вратите во своите краишта,

разгласете дека слободата...

не може да влезе на затворени врати и прозори.

Без жртвување, ништо нема да постигнеме!

Нашата крв и смрт...

ќе обезбеди цврсти темели на која ќе се изгради нашата нова татковина.

Мора да го тргнеме стравот од луѓето.

Мора да им дадеме искра на надеж.

Вие сте таа надеж.

-Одете со добро! -Збогум. Догледање.

-Догледање! -Догледање!

-Се умори? -Не.

Не се грижи за мене.

Тоа суштество не забави.

Копилето се вртело наоколу од по оддамна.

Ја сака Катерина.

За среќа не е комплетно глуп и знае кога да се повлече.

Но ако му ја видам фацата повторно...

-Што е? Исплашена си? -Не...

Тогаш што е?

Па, сега кога е...

Да...

Сега кога е редот на Катерина...

Ајде кажи, додека не сум пукнал!

Се сеќаваш на нашата свадба?

Кој може да заборави?

Не беше кој знае од кога!

Се сеќавам како блескаше.

Твојата насмевка.

Твоите очи.

Убави... исто како што си сега

Немој да се плашиш кога за прв пат ќе бидете сами само вие двајца.

Ќе најдеш начин.

А ако тој не знае многу,

природата знае!

-Не штеди ги мислите. Не, стрино. Нема да ги штедам.

Ако твојот сопруг е добар човек, ќе живееш добар живот со него.

Кости изгледа добар.

Добар е! Зошто не би бил?

Ја изгуби целата фамилија од Турците.

Сигурно сѐ уште ги чувствува раните длабоко во него.

Што само по себе е причина да го сакаш уште повеќе!

Подари му многу синови. Тој заслужува...

Ќе се обидам, стрино.

Тој е од добра фамилија. Со добро име и образ.

И секој еден од нив беше патриот...

Ти и мајка ми сте од добра фамилија, исто така.

Мајка ти...

Колку би била среќна ако беше овде со нас.

Но и таа нѐ напушти, Бог да ја прости!

Единствената работа што не ја сакав...

беше да не те омажам со некој орфан, чии родители го напуштиле овој свет.

Тоа не ме засега, стрино...

Тој е од добра фамилија, тоа е доволно за мене.

А од утре, ќе те викаат Делидимос и тебе.

Женската улога во нејзиниот живот е да има деца,

а кога ќе дојде нивното време,

тие деца ќе се одмаздат за нас кои не успеавме

Мислам дека треба да продолжиме.

Да не губиме повеќе време.

Спиро, да продолжиме?

Да одиме!

Тесалоники Резиденција на Генерал Ебу Лубут.

Хасан, ќе уживам со нив...

Тоа ме радува, господару.

“Во името на Султанот на Отоманската Империја...

и Калиф на Исламот, Махмуд Втори.

ти пренесувам еден фирман од Големата Порта.

Славниот Генерал Лубут, со потеколо од Салоника, со голема брзина

се упатува кон гнасните неверници и погрешни Христијани, змиите од Негуш.

Неверни кучиња.

Ќе ве закопам сите.

Кехаја Бег, ќе тргнам за Науса (Негуш).

Ти земи 4000 луѓе и тргни за Верија (Бер).

Науса (Негуш) домот на Зафеиракис Теодисију

Значи ги повикуват сите борци.

Господару, тие наскоро ќе имаат 10,000 вооружени сили.

Албанци и Јуруци

Турци од Геници и Гребен.

и други од рамнините, Флорина, Битола...

Добро доста, Димитрос...

И армијата што ја носи од Тесалоники има најмалку 20,000 луѓе.

-Доста, реков! -Извини ме, Господару.

По ѓаволите! Нема повеќе назад!

Сите ние треба да земеме оружје в рака.

Селата морат да се кренат исто така. Науса (Негуш) нема да се предаде овој пат.

Оди кажи му на Рамаданис да ги повика своите браќа и сите други лидери.

Прати наши луѓе да го најдат Каратасос, Гацос и Карабатакис.

Сите воини мора да дојдат тука вечерва.

Мораме да ги блокираме премините во согласност со планот кој го нацртавме.

Почекај!

Димитрис, оди брзо и напуни ги житниците со храна за луѓето и животните.

И бунарите! Мораме да ги чуваме добро. Знаеш што треба да направиш...

Знам, господару...

Не знам што ќе стане со нас, но ќе кажуваат приказни за нас...

на нашите пра внуци. Какви и да се приказните!

За овие приказни сме се родиле,

и за нив ќе умреме.

Оди сега...

-Тој мојот внук е среќник! - Ќе одам да го викнам.

Тука сме на ред конечно. Како што се договоривме Делидимо.

-Мојот збор е збор. -И договорот сѐ уште важи, Јоану.

Зборувавме за ова повеќе од една недела, и разменивме белези и спомени

Избра лошо време. Требаше да почекаме до летото.

Како и да е.

Да сме живи и здрави!

Нека почнат подготовките.

Бегу мој, да ти кажам нешто.

Пријди!

Господару...

Бунтовници се кријат во Манастирот кај Довра.

Имаат жени и деца со нив.

-Вие Албанци сте? -Да

-Се што гледате на трпезата е произведено од нас самите. -И виното?

- Сѐ за самите нив си прават? -Секако!

Спирос, да се живи и здрави долго!

-Ви благодариме! -Ви благодариме!

Внуче, Катерина, нека децата ваши ве направат горди.

-За вашите деца! -Да имате многу!

Да пуштите моќни корења!

Да имате многу деца! И да остарете заедно...

-Додека косите не ви станат бели како Олимп - Бели како Олимп планината.

-Ви благодариме! -Нека Бог ви се насмевне мои деца.

Сега морат да се одморат. Ќе има вечера подоцна и собир в зори.

Игумену, зар не треба да одмараш во твојата ќелија?

Мислам дека дојде време сите да одмориме.

Па бидете во своите ќелии да поспиете и оставете ме тука со младоженците за малку

Да, во право си Игумене. Не чека долг пат утре.

Ќе кажам уште еднаш, живејте долго и добро деца мои

-Да живеат! -Да се живи и здрави!

-Како се чувствуваш Катерина? -Многу сум среќна.

Биди среќна мила моја!

Биди среќна. Бидејќи ако си ти среќна ќе биде и твојот сопруг среќен.

И двајцата треба да ја негувате таа среќа секогаш

-Нека ви даде Бог сила. -Фала ти Оче.

Константине, каде ќе основаш дом?

Во Негуш, Оче. Во куќата на мојата фамилија.

Ќе се собереме сите. Не нема толку многу, после сѐ.

Мојот вујко нема фамилија. Ме има само мене.

Сега не има нас.

Катерина, како ти звучи тоа на тебе?

Едвај чекам да го видам мојот нов дом.

Како стојат работите во твојот град деновиве?

Со денови сега,

по патриотските говори за слобода во црквата Св. Деметриос,

луѓето велеа дека Турците ќе го нападнат Негуш (Науса).

Заферакис собира армија.

Ги има Сјугарис и Каратасос на негова страна,

Олимпиос, Рамаданис и Карабатакис исто така.

Многу од моите пријатели и познаници земаа оружје в рака.

-Ако веруваме во работите што ги кажуваат.. -Работите што ги велат?

Велат дека сите воини од Македонија ќе се сретнам тамо да дадат заклетва!

А ти Константине... веруваш во работите што тие ги кажуваат?

Се молам да е вистина!

Ако имаш роднини во другите градови, оди кај некои од нив.

Не се враќај во Науса (Негуш).

Барем додека ситуацијата не се смири.

-Се плашиш од мене? -Не.

Сакам да зборувам со тебе.

Имам многу да ти кажам.

Јас сум твоја сопруга. Ако сакаш да зборуваш, ќе те слушам.

Тогаш ќе зборувам,

но мораш да ми ветиш дека ќе ми збориш од кога ќе завршам.

И што да ти кажам?

Ќе го поминеме целиот наш живот заедно. Мораме да почнеме од некаде.

Сакаш да прошетаме?

Да.

Оди одмори ќерко. Осеќам дека уште повеќе си изморена.

Утре, ќе тргнеме назад кога ќе зазори.

-Ти нема да спиеш? -Не сѐ уште.

Ќе седам тука малку да уживам во околината.

Оди, ајде...

Бегот Кехаја повиќа двајца господари до него,

Али Бег и Тахир Бег.

Али даде 2000 војници и заповеда да маршират према Верија (Бер),

и да ги продобе со меч, ако е потребо,

додека самиот тој ќе земе 1500 луѓе,

да воведе ред во опкружните села, и потоа да влезе во Градот.

Тахир даде 500 луѓе и заповеди да се пресечат сите обиди за повлекување,

но ќе се упати прво кон Манастирот кај Довра.

Грците поставиле барикади на стратешките точки

и ги чувале сите патишта во Науса (Негуш).

Ако треба да се повлечат од никои од нивните позиции.

ќе се засолнат во Манастирот кај Довра и ќе го бранат.

Има промена во времето. Можно е да падне магла.

Како и да е, после собирот заминуваме за Верија (Бер).

Што ќе правиш ти?

Ќе збориме со младоженците изутрина.

Нивна е одлуката.

Ако сакаат да останеме,

Ќе треба да го прашам Игуменот да не прими уште еден ден.

Кога ќе дојде време, заминете преку шумата. Немојте на отворено

Одете преку Аркудохари и Чоропани, заради ваша безбедност.

Никаде нема да бидеш сигурен.

Негуш мириса на буре барут со денови.

Не мислам дека треба да се вратиме во Науса (Негуш).

Се што сакам е сестра ми да биде сигурна. Ќе најдеш начин.

-Гледаш ли нешто доле таму? -Каде?

Таму, помеѓу дрвата.

Некое животно е сигурно или слично.

Спирос, ајде да се вратиме назад. Нема никој овде.

Назад во Манастирот! Назад!

-Турци пред Манастирот! -Јанос, што се случи?

-Има Турци надвор. -Спирос! Што се случи?

Бевме пред Црквата, и пред да падне маглата..

видовме сенки. Кога отидовме да провериме, имаше Турци насекаде.

-И? -Ги убивме сите!

-Колку беа таму? -Три, но најдовме и еден мртов свештеник.

-Геврасиос! -Не беа обични Турци!

Беа Турски војници.

Опкружени сме.

Затворете ја портата, прозорите и вратите. Соберете се во црквата!

Немој да се плашиш.

Ме имаш мене.

Нема да дозволам ништо лошо да ти се случи.

Ќе го убијам секој што ќе се обиде да пружи рака на тебе.

Ајде! Влагајте внатре брзо!

Тишина! Молк!

Штом Турците видат дека нивните луѓе се мртви, ќе не нападнат.

Немаме многу време да одлучиме што ќе правиме.

Оче, веќе сме изгубени. Без оружје, нема надеж.

Претпочитам да заминеме сите, преку шумата.

И колку далеку мислиш ќе стигнеме со жените?

-Па која е твојата сугестија? - Не знам!

Да ги скриеме барем жените.

Оче Герасимос, спомна пештера во планината. Нека одат жените таму.

Сами? Ќе бидат комплетно не заштитени.

Не одам никаде!

Уморна сум од бегање.

Последниот пат кога бегав да се кријам, го загубив сопругот и мојот единствен син.

Храбар висок предводник

кој сакаше да биде блиску до татко му. Како добар син.

И да се бори против жестоката толпа, жеден за Грчката крв и одмазда.

Истата бруталност сме ја виделе со векови.

Но така е

Што ти дал животот, може и да ти го одземе.

Јас сум со Спирос. Што и да одлучи.

И јас ќе останам до мојот сопруг.

Мора да заминеме сите! Можеби е и најдобриот потег!

Тогаш оди по својот пат, нека те благослови Господ.

Ние ќе останеме да ја заштитиме Богородица.

Ова е нашиот дом. Нема да дозволиме некои неверници да го одвратат и уништат.

Игумене, ти однеси ги во планината.

Отецот Томас ќе биде тука наскоро. Ќе го заштитиме манастирот.

Ќе го заштитите? Како? Со молитви?

Браќа, јас ќе ве напуштам.

Упатете се кон планината.

Веднаш штом ќе го достигнете првиот врв,

тргнете кон север, и по патот што ќе биде пред вас.

Ние ќе останеме тука... да со нашите молитви.

Одете, не губете време!

-Стрино, заминуваме. Ти кажав!

-Јас останувам. -Стрино...

Ти оди со сопругот. Цел живот е пред вас.

Ајде одиме!

-Кај сте тргнале? -Кој е?

Тој е Отецот Томас, само што се вратил од планината.

-За ваше добро ви кажувам вратете се во Манастирот! -Зошто?

Цела оваа страна од планината е обвиена со магла,

а другата страна каде што е патеката, врие од Турци.

Качете се повисоко и ќе ги чуете нивните пукотници.

Има борби насекаде.

Востанието ја донесе цела Турција врз нас, а ние..

сме на средина.

Никитас?

Сега има само едно решение...

ѕидовите на манастирот.

Сите внатре! Внатре!

Што се случува?

Неможат да избегат.

Манастирот е опкружен со Турци.

А погоре маглата е густа.

Жените ќе останат во Црквата, со Отецот Фотиос и Отецот Николаос.

Останатите, следете ме.

Пукање!

и стрелби!

Кој се тие Игумену?

Тие се оружјата на Грчкиот народ.

Платени од страна на патриотите од Верија и Науса.

Сите тие оружја се носат од мажи кои не се плашат...

да го жртвуваат нивниот живот за да си ја видат својата земја слободна!

-Знаев! Бев сигурен во тоа! -Да Никитас!

Ни една од работите што ги слушна не беа погрешни.

Свештенството не може да го игнорира Националниот повик за Слобода!.

Па?

Ајде да не губиме време.

Дајте ми оружја, Оче!

-Слобода или Смрт! -Слобода или Смрт!

Има повеќе оружје отколку луѓе.

Сите надвор.

Монасите ќе ве однесат на најдоброто место за штитење на манастирот.

Жените ќе полнат, ние ќе пукаме.

И нека Бог ни ја подаде рака.

Ќе се бориме!

Жени, вашето време дојде!

-Каде ги најдовте оружјата? -Нема време за објаснување!

Стрино, покажи им на жените како да ги полнат мускетите со барут и да пукаат.

Спреми ги и главите доле. Бидете позади нас.

Вие две! Со мене!

Остани со стрина ти и прави како што прави она

Спиро!

Чувај се!

Катерина,

гледај што прават другите жени, и прави по и ти тоа.

Ако работите се влошат, земи ја Дафне и право кон планината.

Останете таму додека не слушнете дека се работите се смириле.

Костис, зошто ова ни се случува нам?

Зошто? Кажи ми зошто?

Бидејќи ние сме тука Катерина. Нема никој друг.

Само ние.

Близу ѕидовите сѐ!

Запрете! Не пукајте!

Не не!

Стоп! застанете!

Да?

Извештај Команданте! часовникот само што се смени.

Фала ти.

-Кај застанавме? - Кај тешката положба во Манастирот.

Ах, да...

Беше тешка ноќ...

Спротиставувајќи им се.

До првиот сончев зрак.

До ѕидините се копилињата! Полни! Полни!

-Спремете се! -Спремете се! -Доаѓаат!

Доаѓаат.. проклетство!

Оган!

Пукај!

Тука сме!

Полни!

-Пукај -Барут!

Стрелај!

Пукај! Побрзо пукај!

Се приближуваат! Доаѓаат

И повеќе, доаѓаат повторно!

Дојдете!

Девојки, и ние треба да пукаме!

Пукајте!

Повлечете се назад!

Према нив!

Копилиња!

-Повторно доаѓаат! -Внимавајте!

Пукај! Сакам пукање!

-Оружје -Оружје!

Тука! Према Игуменот!

-Јанос пред тебе! -Јанос!

Дојдете кучиња!

Бегаат! Не пукајте!

Не пукајте, тие бегаат!

Чакали!

Останете на вашите позиции!

Успеавме!

Браво херои!

Дафни, вода!

-Вода! Ни треба вода! -Вода за сите!

Останете таму каде што сте!

Успеавме!

Но треба да се спремиме за повеќе напади.

Не знаеме колку од нив има сѐ уште надвор!

Ако ги истеравме и се повлекоа, треба да тргнеме према планината.

-Бидејќи ќе се вратат, и после ќе се изгубиме! -Се согласувам!

И јас! Неможеме да очекуваме помош од никаде.

Момци, ако тоа се случи, сите ќе излезете!

Ние ќе останеме во манастирот. Ви велам!

Заглавени сме помеѓу ѓаволот и длабокото сино море!

Што мислиш младоженецу?

Ќе прифатам се што ќе одлучите.

Одам кај Катерина!

Василис! Без херојство, ме разбра?

Доле главата и број го секој испукан куршум Добро?

Добро, Спирос.

Јанос, семејството се покажува од што е направено кога работите стануваат густи.

Го знаеме тоа добро, Јоану. Верувај ми...

Да се вратиме на позициите...

-Брате повреден ли си? -Не е ништо. Само изгореница од барут.

Оди исчисти се.

Томас, оди донеси повеќе барут пред да снемаме.

Николаос, надгледувај ги жените во црквата, бидејќи се сами.

Оди принеси им малку вода.

Што ти е?

Од самиот момент кога оружјето излезе од пештерите, подрумите...

немаме друг избор.

Или е победа или гроб.

Оди стави го Светиот Пехар и Евангелието во криптата.

Катерина,

ќе ги приклештиме доле и ќе излеземе од манастирот.

Не изгледа дека се голема чета.

Сигурно случајно се свртеле навака према нас

Добро.

Но што не е во ред? Се тресеш како лист...

Катерина! Погледни ги!

Погледни околу тебе. Ќе успееме!

Спирос душо, добро ли си?

Во целата оваа грдотија, ништо не цвета поубаво од тебе

Што ти е?

Што ти е?

Не можев да ти родам син...

Ќе ми родиш љубов моја. Ќе ми родиш.

Ако беше тука со нас сега, и тој ќе беше во опасност.

Не плачи...

Тахир ја брои загубата

Манастирот беше непробоен.

Исплашен од неуспех, почувствува дека треба да побара засилување.

Па така испратил гласник до Али Бег, да го извести...

за ситуацијата надвор од манастирските ѕидови.

Со неговите 2000 луѓе, манастирот ќе падне во секој момент.

Но извештајот го виде и Кехаја Бег.

Во меѓувреме, Тахир напаѓал константно со надеж да ги сруши ѕидовите на манастирот

Мажите и жените во манастирот ѓи поразувале цело време.

Бран по бран на чети, Турците биле буткани према заливот.

Кога се бориш за својот живот, се бориш како лав.

На крај, Тахир сфатил дека без засилувања...

Нема да може да ја заврши опсадата успешно.

Жени! Подгответе ги мускетите! Сите други на вашите позиции одете

Од друга страна, окупираните можеле да се надеваат на чудо.

-Наоружи се брате! -Наоружи се!

Неверниците не бркаат!

Вода, вода!

Помош! Помош!

Оче, Турците влегоа во селата!

Се одмаздуваат за нашите мажи кои дигнале оружје против нив.

-Смири се... -Треба да се скриеме Оче. Треба да одиме во планината.

-Капетане... -Јаничари, Албанци, Турци...

Маршираат во нашите села со недели и убиваат кого ќе стигнат.

Знам! По патеката ли дојдовте?

Да... има Грци во близина исто така,

но не успеавме да им се придружиме.

Има престрелки и борби се водат насекаде.

Оче, има многу Турци, илјадници и илјадници.

-Заглавени сме. -Здивни малце,

па оди собери ги твоите луѓе. А ти придружи им се на жените.

-Ќе пуниш мускети! -Мора да бегаме од тука Оче!

-Треба да се скриеме во планините! -Молчи!

-Ќе не заколат сите! -Тивко! Оди кај другите жени!

-Не разбирате ли? Ќе не убијат сите! Трчајте и спасете се себеси

-Ќе не убијат сите! -Не ја гледај, фати ја!

-Внеси ја во Црквата! -Ќе не убијат сите!

-Игумене! -Пријателе, оди смири ги луѓето.

Погрижи се да не се изложени на непријателски престрелки.

И да им дадеме парче леб.

Кажи му на Отецот Павлос да ти помогне.

-Пуштете ме! -Оставете ја овде.

Ако сакаш да заминеш, слободна си.

Но нема да дозволам да ги вознемируваш другите со твоето дерење.

Мажите ги бранат ѕидините и се подготвени да ги дадат нивните животи!

Не шири страв со твоето викање!

Само викни и ќе ти ја скинам главата.

Ме разбра?

Да...

Добро...

Добро...

Голем Крст носиш!

Богородица...

неможела да одбере подобар од тебе кој ќе и го чува манастирот.

Оддамна не сум те видела брате...

а тоа што гледам...

ме прави толку многу горда.

Марија...

ни на една душа да не кажеш кој сум всушност јас.

Кости, викни го брат ми!

Доста е!

Сите сме добро.

Спирос, што ќе правиме?

Ако влезат Турците, сите одиме во своите гробови и никој нема да не жали.

Во првата прилика, земи ги жените и бегај од тука.

Ќе ве покривам со Василис.

-Спирос! -Не!

Спирос, во ова сме сите заедно.

Ако не видат како си одиме, и другите може да не следат. А тоа ќе значи хаос.

Виде претходно, што се случи со онаа жена.

Го вознемири цел манастир.

Ако сите останеме обединети, можеби ќе успееме!

Не разбирам. Да успееме во што?

Во борба, сите се борат да преживеат. И ти треба да го правиш тоа!

Те донесов овде да се ожениш, а не да умреш.

Кога смртта е неизбежна, мора сите да заминете во планината.

А што е со стрина ми и Василис?

Стрина ти направи избор и останува тука.

Василис нема жена и деца. Тој останува тука.

А ти Спирос? Немаш ли сопруга?

Нели е тоа, тоа што нашите татковци би го направиле ако беа живи?

Кој очекуваш да го стори сега? Ти?

Или мислиш дека твојот чичко Јанос ќе те следи.

Ќе останеме тука за вас! Ме слушаш ли? За вас!

Дафни!

Се враќам на моето место.

Спиро, добро кажа!

Така треба да биде.

Мора да го цениме вистинскиот избор повеќе од нашиот живот.

За ова ли донесов 4000 војници тука?

Тахир, колку се внатре?

Не знам.

-Али! -Господару.

-Подготви ја армијата. -Веднаш!

Ете ги повторно. Се спремаат да нападнат!

Не им е доста нашиот барут, па доаѓаат по уште.

Оловото ни е благословено, затоа!

Напад!

Кости!

Катерина!

Марија!

Марија, сестро...

Поручнику, ќе ми дадеш ли уште една цигара?

Ќе извршиме генерален напад на првиот зрак од сонцето.

Подготви ги луѓето.

До изутруна, манастирот ќе биде во оган.

А неверниците ќе висат на бојното поле без нивните глави.

Дајте наредба да заѕвонат. Сакам да се исплашат!

Монасите ја однесоа стрина Марија и останатите мртви во подрумот.

Како е Кости?

Ја затвори раната, добар е.

Игуменот?

...твојот вујко?

Жали на свој начин.

Јас сум крива за се!

Не е твоја вина Катерина!

-Не ја уби ти! -Ако останев до неа...

Утре може да дојде нашиот ред,

затоа мисли на твојата младост.

Имавме среќа ова попладне.

Немаше да издржиме уште еден напад.

Ладно ми е...

Сѐ ли е во ред?

Многу се, ќе нападнат изутрина.

Можеш да видиш сѐ, нивниот оган ја прават ноќта во ден.

Ги има многу.

Ги закопуваат нивните мртви и се подготвуваат да нападнат.

Само да знаете, ниту еден од нас нема да остане жив.

Јанос, слушај.

Дојде време да си одиме. Ајде да ги собереме нашите луѓе и да тргнеме од тука.

Погледни самиот! Ќе не заколат сите!

Или сите заедно ќе напуштиме,

или ниеден од нас не си оди.

Јанос,

нека сите одлучат за себеси. Нивен е животот.

-Како си? -Добро.

-Катерина? -Заспа.

Каде е Дафни?

Ниту еден чекор повеќе. Врати се назад, разбра?

Слушна ли што реков? Оди! бегај!

Браќа мои,

се боревте многу храбро.

Но од сега па натаму, нашите животи се во рацете на Господ и само кај него.

Одете завземете ги вашите позиции.

Оче, Никита избега!

-Сигурен си? -Да, го видов надвор од ѕидините.

-Знае ли некој друг? -Не!

Добро, тогаш нека остане наша тајна. За доброто на сите, разбра?

-Да -Тогаш оди.

И додека ѕвоната на војната продолжуваа да ѕвонат,

во неговиот шатор, Кехаја Бег пишува писмо до Ебу Лубут,

информирајќи го за претстојниот напад.

Дафни!

-Каде беше? -Во подрумот, со стрина!

Кој е?

Спирос, спушти го оружјето.

Кој се тие.

Тасос Каратасос и неговите луѓе.

Утрешниот ден ќе биде добар.

Игумене!

Капетане! Се радувам што те гледам.

Тука сме сега и ние.

Анастасиј, како дојде до овде?

Преку црната ноќ и еден од твоите, некој кој се вика Никитас,

ни помогна да се прикрадеме доле од планината во манастирот.

Никитас?

Кажи ми ги новостите. Што се случува во околниот свет?

Не успеавме во Верија (Бер),

но се забарикадиравме добро во Науса (Негуш).

-Знаете со кого се соочувате? -Не.

Кехаја Бег, кучето на Ебу Лубут.

Дошол со голема војска, приближно 4000 луѓе.

4000? Значи подготвуваат главен удар.

Да. Но ќе ги нападнеме од нивното крило

Имам 230 луѓе со мене, кои ќе останат надвор од манастирот,

плус моите најдобри стрелци. Тие ќе ги завземат позициите на ѕидовите.

Никитас!

Нападите доаѓаа едни по други,

но бранителите одговорија со жесток оган.

Нападот на луѓето на Каратасос

ги збунуваат Турските сили,

се поделиле од...

различните групи што ги напаѓале едни по други

Како што поминува денот, Кехаја Бег почнува да го чувствува неуспехот дури од воздухот.

Деца мои, дојде време да си одите.

Упатете се према планината.

Кога ќе стигнете до првиот врв, продолжете на север.

Таму нема непријателски сили во тој реон,

и ќе сретнете многу од нашите луѓе по пат.

Тие ќе ве пратат на сигурно место.

Двајца луѓе ќе одат со вас.

Одете со добро и имајте многу деца.

Оваа земја ќе има потреба од нив.

Ајде одиме, движете се!

Спирос!

Јас останувам овде!

Што кажуваш. Затвори ја устата и следи не!

Тоа е вистинската работа да се направи, Вистинската работа!

Оди и пази ги.

Ќе ме следиш, разбра?

Одете! И ако даде Господ, ќе се сретнеме пак.

Василис!

Чувај се!

Внуче,

Тоа е единствениот подарок што имам да ти го подарам.

Чувај се. Оди сега!

Битката беснееше уште некои 19 часа...

откако Каратасос и неговите луѓе влегоа во манастирот.

На крајот, Каратасос ја крена опсадата.

Но одмаздувањата не доаѓаше бавно

Манастирот беше уништен до темел, само неколку дена подоцна од Турците,

а селото Довра срамнето во пепел.

Игуменот Герасимос беше обесен на сред центар во Верија (Бер) како пример,

а монасите беа прободени и оставени на меч.

После битката во Манастирот кај Довра,

Ебу Лубут започнал опсада во Науса (Негуш),

која завршила со горење на градот до темел

Василис Јоану

преживеа и си ги виде браќата повторно.

А Костис Делидимос

си го одржа зборот на крајот.

Како што кажавте.

Во животот што е исправно доаѓа прво.

Должност. Одговорност.

И ние сме одговорни за тоа што следи пред нас.

Команданту, ќе ме извините, морам да се вратам кај мојата единица.

Делидимос,

ПЕШАДИСКИ ПОРУЧНИК КОСТИС ДЕЛИДЕМОС

Ја раскажав ли случката онака како што треба?

Превод и обработка: АРГОС