Original subtitles

کانالی برای عاشقان سینما :Cinephilia https://t.me/Video_Archives

مترجم : دانیال افشار

به لطف و حمایت @cinemakoochik کانال تلگرامی سینماکوچیک

‫هایائو میازاکی تأثیر عمیقی روی دنیای ‫انیمیشن گذاشته که تا همیشه موندگاره.

‫بیش از ۵۰ ساله که کارگردان ‫ژاپنی، هایائو میازاکی،

‫با فیلم‌هاش دنیا رو مسحور خودش کرده.

‫اون یازده تا فیلم بلند ساخته،

‫دوازده فیلم کوتاه و ‫کلی مانگا هم کار کرده.

‫آثارش میلیون‌ها کودک و بزرگسال ‫فیلم‌بین رو در سرتاسر دنیا جذب کرده.

‫میازاکی خالقِ «شاهزاده مونونوکه»

‫«شهر اشباح»

‫«قلعه متحرک هاول»

‫«باد برمی‌خیزد»

‫و «همسایه‌ام توتورو» ست.

‫کدوم انیماتور دیگه‌ای می‌تونه اینکارو بکنه؟

‫هیچکس واقعاً!

‫فقط میازاکی توانایی‌ش رو داره.

‫تقریباً هر فریمی از فیلم‌های ‫میازاکی رو که به یاد میارم،

‫یه جور جنب و جوش پرشور

‫و سرزندگی توی خودش داره.

‫به‌نظرم واسه همینه که می‌تونه

‫چنین آثار خارق‌العاده‌ای رو خلق کنه.

‫این شاهکارها باعث شدند که ‫اون شهرت بین‌المللی کسب کنه.

‫خیلی‌ها براش احترام زیادی قائلن.

‫هم موفقه و هم مسحورکننده.

‫و به خاطر همین‌ها، ‫معتبرترین جوایز سینمایی رو دریافت کرده.

‫«شهر اشباح»، ساخته‌ی هایائو میازاکی.

‫شخصیت‌هایی که خلق کرده، ‫تبدیل به شخصیت‌هایی کالت شده‌اند.

‫فکر می‌کنم توتورو در جهان محبوبه.

‫اونم به‌واسطه‌ی قدرت طراحی‌های میازاکی.

‫زنده‌اند، تاثیرگذارند.

‫میازاکی یکی از مؤسسان استودیو ‫انیمیشن‌سازی «جیبلی» هم هست...

‫که تولیداتش اول دل ‫طرفداران ژاپنی‌ رو برد...

‫و بعد کم‌کم توی تمام دنیا پخش شد.

‫تو این فیلم‌ها احترام زیادی به ‫طبیعت و همه‌ی چیزها دیده می‌شه،

‫و خب، واقعاً فیلم‌های زیبایی‌اند.

‫این فیلم‌هایی که حالا دیگه جزو ‫کلاسیک‌های سینما محسوب میشن،

‫توسط هنرمندی ساخته ‫شدند که زندگی و کارش

‫از میانِ توفان‌های قرن بیستم رد شده.

‫همسرم میگه من مرد خیلی خوش‌شانسی هستم.

‫خوش‌شانسم چون تونستم ‫بخشی از آخرین دوره‌ای باشم

‫که هنوز میشد فیلم‌ها رو

‫با مداد و کاغذ ساخت.

‫و از این بابت هم خوش‌شانسم

‫که کشورم در طول این پنجاه ‫سالی که من کار فیلمسازی می‌کنم

‫درگیر هیچ جنگی نبوده.

‫آگاهی از جهان، عمیقاً ‫در میازاکی ریشه داره...

‫اونقدر که نمی‌تونه خودش رو ازش جدا کنه.

‫چون فیلم‌هاش در واقع ‫قصه‌ی بشریتی رو میگه...

‫که همیشه درگیر جنگ و میل به سلطه بوده،

‫و در کشاکش با مصرف‌گرایی ‫افسارگسیخته‌ست

‫و در معرض طبیعتی غیر قابل کنترله.

‫بشریتی که برای نسل‌های بعدی،

‫چشم‌اندازی ویران‌شده از ‫بحران اقلیمی به‌ جا می‌ذاره.

‫بشریتی که انگار نفرین‌شده‌ست و ‫از نظر میازاکی دیگه راه نجاتی نداره.

‫ما همه عضوی از یه شبکه‌ی ‫عظیم و پیچیده‌ی ارتباطات طبیعی‌ایم،

‫و اگه اینو جدی نگیریم ‫و بهش توجه نکنیم...

‫اونوقت دیگه تو بد دردسری می‌افتیم.

‫قرن 21م دورانی پر از بی‌ثباتیه،

‫آینده‌مون خیلی روشن نیست.

‫تاریخ همیشه خودش را با ‫یه سری تغییرات تکرار کرده.

‫انسان‌ها دائم یک سری ‫اشتباهات رو تکرار کردند

‫تا اینکه دیگه ابعادش جهانی شده.

‫میازاکی همیشه درگیر این ‫کشمکش عمیقِ درونی بوده

‫بین تاریکی و روشنایی.

‫نیرویی محرک برای یک میل ‫خلاقه‌ی همیشگی و تازه‌شونده.

‫از طریق هنر ‫شگفت‌انگیز انیمیشن...

‫رویاهاش، که از پیوند با ‫دنیای طبیعت ساخته شده بودند،

‫جان گرفتند.

‫تبدیل شدند به منبعی ‫بی‌پایان از شادی و امید.

‫این پادزهر جادویی باعث میشه ‫بتونه بر تاریکی‌هاش غلبه کنه

‫و باعث میشه بتونه با زندگی آشتی کنه.

‫آثاری که در عین حال، رابطه‌ی ما با ‫موجودات زنده رو به چالش می‌کشن.

‫باید بفهمیم چطور می‌خوایم ‫از این سیاره مراقبت کنیم،

‫و فکر می‌کنم تماشای یه فیلم از میازاکی ‫می‌تونه کمک‌مون کنه که اینو بفهمیم.

‫میازاکی یک چنین استعدادی رو داره.

‫اون داره می‌گه: نمی‌تونی جا بزنی.

‫نمی‌تونی کنار بکشی.

‫نباید فراموش کنیم

‫که توسط طبیعته که انسان‌ها دارن

‫به زنده‌بودن‌شون ادامه میدن.

‫میازاکی ‫روح طبیعت

‫در ساختمونی در حومه‌ی توکیو که ‫استودیوی جیبلی رو تو خودش جا داده،

‫میازاکی پشت میز کوچیکش ‫بدون خستگی طراحی می‌کنه،

‫با سرعتی معادل چند ثانیه انیمیشن در روز.

‫از خاطرات خودش الهام می‌گیره،

‫یعنی همون ماده‌ی خامی ‫که دستش رو هدایت می‌کنه.

‫می‌ره سراغ رویاها و فانتزی‌هاش،

‫کابوس‌ها و آسیب‌های روحی‌اش.

‫یک منبع شخصیِ عمیق که از ‫کودکی در وجودش ریشه داره.

‫هیائو میازاکی سال ‫۱۹۴۱ در ژاپن به دنیا اومد.

‫اولین خاطراتش تا همیشه مربوط ‫میشن به اون بمباران‌های بی‌امان.

‫۱۲ جولای ۱۹۴۵.

‫وقتی چهار سالم بود،

‫یه حمله‌ی هوایی شبانه به ‫اوتسونومیا رو تجربه کردم.

‫آسمون به روشنی آسمون روز بود.

‫واقعا خونه‌ی ما بود که ‫الان سوخت و نابود شد؟

‫اساساً تا اواخر جنگ،

‫تقریباً همه‌ی شهرهای ‫بزرگ ژاپن، به جز کیوتو،

‫شدیداً بمب‌بارون شده بودن.

‫یعنی واقعاً ویرون شده بودن.

‫چهار سالش بود که بدترین ‫بمب‌بارون‌ها اتفاق افتادن،

‫و خونواده‌ش از توکیو به ‫حومه نقل مکان کرده بودن.

‫ولی بعد بمب‌بارون‌ها به همون ‫شهر کوچیک، اوتسونومیا، هم رسیدن.

‫اونا تونستن به معنای واقعی ‫کلمه از دل شعله‌ها فرار کنن.

‫می‌گه یادشه که خیابونشون ‫داشته تو آتیش می‌سوخته.

‫چند هفته بعد از بمباران خونه‌ی ‫خانواده‌ی میازاکی در اوتسونومیا،

‫ایالات متحده دو بمب اتمی روی ژاپن انداخت...

‫و باعث مرگ نزدیک به ۲۵۰ هزار نفر شد،

‫و توانایی جدید و وحشتناک بشر رو نشون داد

‫که می‌تونه منجر به نابودی کامل بشه.

‫میازاکی تو کشوری ویران‌شده بزرگ شد.

‫این باعث شد هم از ژاپنی‌ها و ارتش‌شون،

‫که مقصر این وضعیت بودن متنفر بشه،

‫ولی به‌شدت هم جذب ‫ماشین‌های جنگی بشه،

‫از جمله بمب‌افکن زیرو،

‫هواپیمای نظامی‌ای که ارتباط ‫نزدیکی با تاریخ خانوادگیش داشت.

‫پدر و عموی میازاکی صاحب یه کارخونه بودن

‫که قطعات هواپیمای ‫میتسوبیشی زیرو رو می‌ساخت.

‫این هواپیماها واقعاً فوق‌العاده بودن.

‫ماشین‌هایی بودن که با دقت ‫عجیبی ساخته شده بودن،

‫ولی همونطور که ژاپن داشت توی جنگ شکست ‫می‌خورد، اینا هم تبدیل شدن به نوعی تابوت،

‫چون با همین هواپیماها بود که ‫عملیات کامیکازه انجام می‌دادن.

‫برای همین میازاکی نسبت به خونواده‌ی ‫خودش یک حس عذاب وجدان عمیق داره،

‫چون از یک ماشین ‫جنگی پول در می‌آوردن،

‫اونم یک ماشین جنگی خیلی وحشتناک.

‫ولی درعین‌حال زیبایی و نبوغ طراحی

‫هواپیماهای زیروی ‫میتسوبیشی رو هم تحسین می‌کنه.

‫واقعاً هواپیماهای فوق‌العاده‌ای ‫بودن، واسه همین...

‫میازاکی همیشه خواهان اینه که از ‫زوایای مختلف به مسائل نگاه کنه.

‫براش هیچ‌چیز صرفاً سیاه یا ‫سفید نیست، اون پیچیده‌ست.

‫سال‌های نوجوانی میازاکی با یک ‫ضربه‌ی روحی دیگه هم همراه بود،

‫بیماری مادرش.

‫اون به عفونت نخاعی‌ای دچار ‫شد که عاملش باکتری سل بود.

‫میازاکی به‌مدت نه سال با ‫پدر و برادرش زندگی کرد،

‫و مدام این ترس باهاش بود که مادرش، ‫که معمولاً در بیمارستان بستری بود،

‫قربانی این بیماری وحشتناک بشه.

‫می، حال مامان خیلی خوب نیست.

‫شنبه نمی‌تونه بیاد.

‫نه!

‫کاری از دست ما بر نمیاد، ‫خودش باید خیلی مواظب باشه.

‫نه!

‫زود میاد خونه.

‫نه!

‫مامان اگه الان از خونه ‫بره بیرون ممکنه بمیره!

‫نه!

‫احمق!

‫خسته‌ام کردی!

‫کودکی‌تون چطور روی کارتون تاثیر گذاشت؟

‫در کودکی خیلی در ابراز کردن خودم خوب نبودم.

‫نسبت به کودکی‌ام خیلی افسوس می‌خورم.

‫نمی‌دونستم چی باید بگم.

‫خیلی پیش‌قدم نمی‌شدم.

‫شاید شخصیتم این شکلیه.

‫شاید نمی‌تونستم از ‫کودکی‌ام نهایت لذت رو ببرم.

‫فکر می‌کنم اینجوری باشه.

‫"وقتی به سن نوجوانی رسیدم،

‫فهمیدم که نباید راضی به این ‫باشم که فقط یک پسر خوب باشم...

‫بلکه باید با چشم‌های ‫خودم به چیزها نگاه کنم.

‫این باعث شد پشت کنم به ‫اون معصومیت دوران کودکی‌ام،

‫و ترکیب شد با دوره‌ی تاریکی از ‫درس خواندن برای آزمون ورودی،

‫شروع کردم به کشیدن ‫مانگاهایی تاریخی و نیهیلیستی."

‫"همون موقع بود که یک انیمیشن دیدم،

‫افسونگر مار سفید.

‫انگار پرده از جلوی چشم‌هام کنار رفت."

‫میازاکی بعد از تماشای «افسونگر مار ‫سفید» تصمیم گرفت انیمیشن کار کنه.

‫اولین کارِ استودیوی «توئی انیمیشن» ‫بود در سال 1958.

‫اکتبر اکران شد، وقتی که ‫اون سال آخر دبیرستان بود.

‫رفت سینما تا از فشار امتحان‌ها فرار کنه.

‫و روی پرده با ماری مواجه شد

‫که تبدیل میشد به یک زنِ جوان جنگجو.

‫یک قصه‌ی کهن چینیه که روایت ‫دلدادگی یک مار به یک پسر جوونه.

‫و بعدتر تبدیل به انسان می‌شه ‫تا بتونه این عشق رو زندگی کنه.

‫و میازاکی عاشقِ این قهرمانِ زن شد.

‫میازاکی در هفده‌سالگی ‫به کشف و شهودی رسید.

‫علاقه‌ا‌ش به مانگا حالا با ‫علاقه‌ی دیگه هم همراه شده بود:

‫علاقه به فیلم‌های انیمیشنی.

‫یک هنر جادویی که می‌تونست ‫خشمِ نیروهای طبیعت رو نشون بده،

‫و همین‌طور لطافت احساسات انسانی رو.

‫هنری که می‌تونست باعث حیرت بشه،

‫و یاسی که هنوز در اعماق ‫دلش وجود داشت رو دور کنه.

‫"طی ۱۵ سال بعدش...

‫کل کارم حول یک هدف می‌چرخید...

‫تماشای انیمیشن‌های خوب ‫و پیشی گرفتن از اون‌ها."

‫توکیو، چهارده سال بعد.

‫دو پاندای غول‌پیکر، کنگ‌کنگ و لنگ‌لنگ،

‫تازه از چین رسیده بودن

‫به‌عنوان نشونه‌ای از آشتی ‫و دوستی بین دو کشور،

‫بعد از فجایع بزرگی که ژاپن ‫توی جنگ به بار آورده بود.

‫این تبِ پاندا، باعث ‫شد که دو جوون:

‫انیماتور هایائو میازاکی،

‫و کارگردان ایسائو تاکاهاتا،

‫تصمیم بگیرن با هم یه فیلم انیمیشن بسازن.

‫ببخشید مزاحم‌تون شدم، ‫چه خونه‌ی قشنگی دارین.

‫ها؟

‫پسرم پانی پیش شماست؟

‫ای‌وای، اینجاست که!

‫پس شما بابای پاندا کوچولوئین! ‫بفرمائین تو.

‫نوشیدنی میل دارین؟

‫بخاطر من از کارتون عقب نمونین.

‫وقتی «پاندا! برو، پاندا!» اکران شد،

‫میازاکی پدر دو بچه بود.

‫گورو، پسر بزرگ‌ترش که حالا خودش ‫کارگردانه، اون موقع پنج سال داشت.

‫«پاندا! برو، پاندا!» فیلمیه که هرچی ‫یه بچه بخواد رو توی خودش داره.

‫پریدن روی میز شام، ‫رفتار بد داشتن سر میز،

‫آنچه در خونه تحمیل میشه، ‫در فیلم نادیده گرفته میشه.

‫همه‌چیز مجازه.

‫حتی با قایق میرن به شهر، ‫که واسه بچه‌ها خیلی باحاله.

‫از لحاظ مسئولیت خلاقه

‫«پاندا! برو، پاندا!» اولین فیلمیه ‫که میازاکی توش نقش مهمی داره.

‫این فیلمیه که از همون اول ‫بچه‌ها رو تشویق می‌کنه به آزادی،

‫استقلال و کشف دنیای اطرافشون.

‫همه‌جا پرِ آبه!

‫«پاندا! برو، پاندا!» یکی از اولین ‫همکاری‌های میازاکی و تاکاهاتا بود

‫که ده سال قبل‌تر در اتحادیه‌ی کارگری ‫استودیوی انیمیشن توئی همدیگه رو دیده بودن.

‫در اونجا تاکاهاتا که از میازاکی ‫بزرگ‌تر بود، نائب‌رئیس اتحادیه

‫و میازاکی دبیر بود.

‫«توئی انیمیشن» در اصل جایی بود

‫که بهترین انیماتورهای ژاپن توش جمع بودن، ‫میازاکی تنها نبود.

‫هایائو میازاکی در دپارتمان ‫انیمیشن کار می‌کرد،

‫ولی ایسائو تاکاهاتا در دپارتمان ‫کارگردانی حضور داشت.

‫اتحادیه عملاً یه جمع ‫برای بحث و تبادل نظر بود

‫برای بهبود شرایط کار.

‫البته که بحث و جدل‌هایی در ‫مورد افزایش حقوق هم بود،

‫جنبش‌هایی بود برای احقاق ‫مزایای دوران بارداری و زایمان

‫و اونا مخالف پهلوگیری ‫زیردریایی‌های هسته‌ای در بنادر بودن.

‫میازاکی و تاکاهاتا، از جوان‌های ‫مبارز دهه‌ی شصت بودن،

‫که تصمیمات نسل قبل، که باعث ‫جنگ شده بودن رو زیر سؤال می‌بردن،

‫و رویای دنیای دیگه‌ای رو در سر داشتن، ‫با ارزش‌های مارکسیستی و صلح‌طلبانه.

‫اوایل، میازاکی واقعاً ‫تاکاهاتا رو می‌پرستید.

‫تاکاهاتا سنش بیشتر بود، ‫براش حکم یه استاد رو داشت.

‫میازاکی مدت‌ها تنها مخاطبش ‫رو تاکاهاتا می‌دونست...

‫توی ذهنِ خودش.

‫همیشه به این فکر می‌کرد که ‫نظر تاکاهاتا در مورد کارهاش چیه.

‫این باعث یه جور رقابت ‫سالم بینشون شده بود،

‫یه رقابت سازنده.

‫واقعیت اینه که بدون تاکاهاتا، ‫میازاکی‌ای هم در کار نبود.

‫رابطه‌شون بر پایه‌ی ‫الگوبرداری و تأثیر متقابل،

‫رقابت و یک دوستی محکم بود،

‫که در نهایت باعث شد هر دو تبدیل ‫بشن به بزرگ‌ترین استادهای انیمیشن ژاپن.

‫میازاکی نزدیک ده سال به‌عنوان انیماتور ‫توی سریال‌های تلویزیونی کار می‌کرد.

‫بعد کم‌کم تونست از زیر ‫سایه‌ی تاکاهاتا بیرون بیاد.

‫اولین پروژه‌ی کارگردانی فیلم بلندش رو گرفت

‫تا یک مانگای موفق رو به ‫به یک فیلم سینمایی تبدیل کنه.

‫«قلعه‌ی کاگلیوسترو»

‫میازاکی امروز دیگه کاملاً شناخته شده‌ست

‫و همه احتمالاً با فیلم «قلعه‌ی ‫کاگلیوسترو» آشنا هستن،

‫فیلمیه که امروزه طرفدرها رو سرِ کیف میاره.

‫همه میگن این فیلم جزو ‫شاهکارهای میازاکی محسوب میشه.

‫این فیلم نشون داد که میازاکی ‫یک اعجوبه واقعی توی انیمیشنه،

‫توانمند در خلق صحنه‌های ‫اکشن‌ نفس‌گیر و هم‌زمان هزل‌آمیز

‫چیزی که تا اون موقع هیچ‌کس ‫به اون شکل نساخته بود.

‫سفت بچسب!

‫حقیقت اینه که وقتی فیلم اکران شد...

‫هیچکس ندیدش.

‫فیلمه چند میلیون ین ضرر داده بود.

‫این باعث شد برچست ‫فیلمسازی بهش بخوره که...

‫نمی‌تونه فیلمِ موفق بسازه.

‫تو این کار شانس دومی داده نمیشه.

‫بعد از شکست‌اش در عرصه‌ی سینما،

‫میازاکی دوباره به تلویزیون برگشت.

‫و حتی قبول کرد که بره لس‌آنجلس

‫تا یه بار دیگه به‌عنوان ‫کارگردان انیمیشن کار کنه.

‫این پروژه یه همکاری ‫مشترک ژاپنی-آمریکایی بود،

‫با حضور بهترین انیماتورهای ‫دیزنی و یه تیم کامل از ژاپن،

‫از جمله ایسائو تاکاهاتا ‫و هایائو میازاکی.

‫پروژه اقتباسی بود از کمیک ‫معروف یعنی «نیمو کوچولو».

‫مشکل این بود که از همون روز ‫اول، همکاری به مشکل خورد.

‫پیشنهادهای میازاکی رد می‌شد

‫و اون نمی‌تونست ‫ایده‌هاش رو مطرح کنه.

‫هر شب، تنها و دور از خونه،

‫میازاکی به کار روی پروژه‌های ‫شخصی‌اش ادامه می‌داد.

‫تو همین دوره بود که شروع ‫کرد به کشیدن طرح‌هایی که

‫نشون‌دهنده‌ی عمیق‌ترین ‫آرزوها و رؤیاهاش بودن،

‫رؤیاهایی که از دوران ‫کودکی همراهش بودن.

‫داستان‌هایی درباره‌ی پیوند ‫جهان طبیعت و انسانیت.

‫که هیچ سرمایه‌گذاری حاضر ‫نبود روی اون‌ها پول بذاره.

‫میازاکی چهل ساله‌ست و به نظر ‫میاد حیات کاری‌اش بعنوان یک کارگردان،

‫که تازه شروع شده بود، ‫برای همیشه به پایان رسیده.

‫هیچ‌کس علاقه‌ای به ‫رؤیاهاش از جنگل‌ها نداشت.

‫«یه جنگل باستانی رو توی خواب دیدم.

‫جایی که نه بتن هست، نه آسفالت،

‫نه مغازه‌ی ‫سوغاتی‌فروشی، نه مشروب‌.

‫اگه یه درخت با پیچک خفه می‌شد،

‫اگه یه حشره پیدا می‌شد یا ‫اگه حیوانی زخمی شده بود،

‫آدم‌ها حق نداشتن دخالت کنن.

‫اگه انسان‌ها هزاران سال دوام بیارن،

‫این جنگل تبدیل میشه به گنجینه‌ی دنیا.

‫باید در حاشیه‌ی این جنگل، ‫یه ستون سنگی طبیعی بنا کنیم.

‫روش حک کنیم که این جنگل ‫نمایانگر خاستگاه‌های بشریته.

‫ما همه از دل جنگل زاده شدیم.»

‫میازاکی وقتی به ژاپن برگشت، ‫دوباره با توشیو سوزوکی ملاقات کرد،

‫یه ویراستار توی مجله‌ی Animage

‫که از همون اول، به ‫کارهای میازاکی علاقه‌مند بود.

‫کم‌کم من تبدیل شدم به محرم اسرار میازاکی.

‫و یه روز، ازم خواست توصیه‌هایی ‫بهش بکنم در رابطه با موضوعات مختلف.

‫"خب، آقای سوزوکی، ‫حالا دیگه باید چیکار کنم؟"

‫پرسیدم: "می‌خوای چیکار بکنی؟"

‫جواب داد: "یه کاری هست که ‫با تمام وجود می‌خوام انجامش بدم."

‫گفتن: "چیه اون کار؟"

‫"انیمیشن رو بذارم کنار."

‫واقعاً اینو گفت.

‫منم بلافاصله جواب دادم: ‫"چرا مانگا کار نمی‌کنی؟"

‫گفت: "مانگا؟" ‫گفتم: "آره، مانگا."

‫مانگا؛ کمیک‌استریپی که ‫به‌صورت سریالی منتشر می‌شد،

‫بالاخره به میازاکی ‫این فرصت رو می‌داد که

‫از طریق طراحی، آزادی ‫خلاقانه‌ی کامل داشته باشه.

‫بهش گفتم،

‫"بیا یه کار عظیم حماسی رو امتحان کنیم که ‫خیلی با دنیای روزمره‌مون فاصله داشته باشه."

‫"یه داستان خارق‌العاده می‌خوام."

‫گفت: "متوجهم...متوجهم." ‫و یهو گفت:

‫"چرا اون داستان نائوشیکا نباشه؟"

‫نائوشیکا...

‫مانگایی حول محور یک قهرمان ‫زن، با الهام از اسطوره‌های یونانی،

‫که انتشارش ۱۲ سال طول کشید.

‫در طول این سال‌ها،

‫نائوشیکا تبدیل شد به تجسمی ‫از اضطراب‌های میازاکی،

‫تاریکی درونی‌اش، و درعین‌حال ‫اشتیاقش برای زندگی و نور.

‫داستان نائوشیکا توی دنیایی ‫می‌گذره که غرق در آلودگیه،

‫دنیایی پوشیده از بیابان‌ها ‫و دریاهای اسیدی...

‫که با این وجود، جنگل‌هایی با طبیعتی ‫انبوه و سمی رو در خودش جای داده.

‫دنیایی درگیر جنگ، جایی ‫که شاهزاده‌ای به نام نائوشیکا،

‫که حشرات و گیاهان رو ‫هم‌اندازه‌ی انسان‌ها دوست داره،

‫هرکاری از دستش بربیاد می‌کنه ‫تا جلوی نابودی کامل رو بگیره.

‫دنیایی آلوده که میازاکی اون رو یکی از اولین ‫فجایع بزرگ زیست‌محیطی الهام گرفته بود،

‫فاجعه‌ای که صنعت پتروشیمی رقم زده بود.

‫"یک اتفاق مهم باعث شد نائوشیکا رو خلق کنم.

‫آلودگی جیوه‌ای که آب‌های ‫ساحلی میناماتا رو مسموم کرد.

‫خلیج تبدیل شد به دریای مرگِ انسان‌ها،

‫که بعدش دیگه اجازه‌ی ‫ماهیگیری نداشتن.

‫ ولی بعد از چند سال،

‫دسته‌های ماهی‌هایی که تو ‫هیچ جای دیگه‌ی ژاپن نبودن،

‫دوباره توی اون آب‌ها ظاهر شدن...

‫و صخره‌ها پر از صدف شدن.

‫وقتی این خبر رو شنیدم، تنم مورمور شد."

‫نائوشیکا، یه مانگای صلح‌طلبانه‌ی ‫طرفدار حفظ محیط زیست،

‫که انتشار موفقش،

‫ بالاخره سرمایه‌گذارها رو قانع کرد

‫که روی یه فیلم بلند سینمایی

‫به نویسندگی و کارگردانی ‫میازاکی سرمایه‌گذاری کنن.

‫من همیشه این ایده رو داشتم ‫که بر اساس این مانگا فیلم بسازیم.

‫فکر کردم میره واسه چاپ ‫مجدد ولی اصلاً فروش نکرد،

‫فهمیدم به اون آسونی ‫که امید داشتم باشه نیست.

‫من معمولاً آدم دروغگویی نیستم،

‫ولی وقتی فهمیدم چی شده، ‫یه وقفه پیش اومد...

‫و گفتم که پونصد هزار ‫نسخه ازش فروش رفته.

‫بزرگترین دروغ زندگیم رو گفتم.

‫ولی همه خوشحال بودن ‫و موفقیت تضمین شده بود.

‫داستان از این قرار بود.

‫«نائوشیکا از دره باد»

‫یک سکانس افتتاحیه‌ی فوق‌العاده داره،

‫جایی که قهرمان ‫جوان یعنی نائوشیکا،

‫فرود میاد و وارد یه جنگل ‫پرخطر و عجیب‌غریب می‌شه،

‫جایی که حشرات غول‌پیکر ‫و پوشش گیاهی عجیبی داره.

‫ردپای اوه‌مو!

‫هنوز تازه‌اند.

‫و این همون پیامیه که ‫میازاکی سعی داره منتقل کنه،

‫در مورد نیازی که برای تعامل ‫انسان با طبیعت وجود داره.

‫مسئله فقط سلطه‌ی ‫انسان بر طبیعت نیست،

‫بلکه اینه که انسان با طبیعت همکاری کنه،

‫با طبیعت تعاملی توام با احترام داشته باشه

‫و با یه جور عشق هوشمندانه،

‫یه جور آگاهی نسبت به اینکه همه‌ی ما

‫بخشی از این جهان عظیم ‫ارتباطات طبیعی هستیم.

‫فیلیپ دسکولا ‫مردم‌شناس

‫توی فرهنگ ژاپن، چیزی به اسم مفهوم ‫جداگانه‌ی طبیعت اصلاً تعریف نشده.

‫این به این معنیه که طبیعت بعنوان ‫یک کلِ بیرونی و جدای از انسان‌ها

‫وجود خارجی نداره.

‫اون‌چه واقعاً وجود داره، مجموعه‌ی ‫خیلی بزرگی از عناصر دنیاست

‫چه جاندار، چه بی‌جان، ‫چه آلی، چه معدنی

‫که ما خودمون بخشی ‫از اون‌ها هستیم،

‫زندگیمون تا حد زیادی ‫به اون‌ها وابسته‌ست،

‫اگه میکروبیوم بدن رو در نظر بگیریم، ‫بدن خودمون هم از همون‌ها ساخته شده.

‫ولی با این حال، این مجموعه ‫تبدیل به یه کل بیرونی و جدا نمی‌شه.

‫موفقیت «نائوشیکا» همه رو هیجان‌زده کرد.

‫خیلی‌ها نسبت به این ‫پروژه شوق و اشتیاق داشتن.

‫«نائوشیکا» در بهار ۱۹۸۴، تونست نزدیک ‫به ۹۰۰ هزار تماشاگر ژاپنی رو جذب کنه.

‫همه‌چی از اینجا شروع شد.

‫تصمیم گرفتیم یه استودیو راه‌اندازی کنیم.

‫بعد از اون، میازاکی، ‫تاکاهاتا و سوزوکی

‫تصمیم گرفتن یه استودیوی ‫انیمیشن تأسیس کنند:

‫استودیو جیبلی.

‫اسم جیبلی همینجوری به ذهنم رسید. ‫اسم یه هواپیماست.

‫میازاکی که از بچگی عاشق هواپیماها بوده،

‫پیشنهاد داد اسم یه هواپیمای نظامی ‫دهه‌ی ۱۹۳۰ رو روی استودیو بذارن:

‫کاپرونی ۳۰۹ جیبلی.

‫هدف استودیو این بود که میازاکی و ‫تاکاهاتا بالاخره بتونن فیلم‌هایی بسازن

‫که در حد بلندپروازی‌هاشون باشه.

‫یه استودیوی منحصر‌به‌فرد ‫که از سال ۲۰۰۱،

‫بخشی ازش توی موزه‌ای‌ در ‫توکیو هم در دسترس مردمه.

‫این موزه پروژه‌ای بود ‫طراحی شده توسط خود میازاکی،

‫که معماری‌شو پسرش، ‫گورو، طراحی و اجرا کرد.

‫:این اون موزه‌ایه که من دوست دارم بسازم.

‫نوزه‌ای که توش اگه کسی دنبال ‫خوش گذروندنه، می‌تونه خوش بگذرونه.

‫اگه کسی دنبال فکر کردنه، ‫می‌تونه به فکر فرو بره،

‫و اگه کسی دنبال احساس ‫کردنه، می‌تونه احساس کنه.

‫یه موزه که وقتی ازش بیرون میای، نسبت به ‫وقتی که واردش شدی، احساس ارزشمندتر شدن کنی.

‫راستش جیبلی،

‫کمپانی‌ای نیست که برای خودش یه ‫چشم‌انداز مشخص تعیین کرده باشه

‫و بعد سخت کار کنه تا به اون هدف برسه.

‫چیزها خودبه‌خود پیش میان.

‫اصلاً شاید این شیوه‌ی ‫ژاپنی انجام دادن کارها باشه.

‫از اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰،

‫جیبلی همچنان تجربه‌هایی ارائه می‌کنه

‫که دنیای فیلم‌هاش رو گسترش می‌دن،

‫تا جایی که یه پارک جیبلی نزدیک ‫شهر ناگویا هم راه‌اندازی شد.

‫تمام اون فضاهای داخلی، تا حد زیادی ‫توی فضای باز هم ادامه پیدا می‌کنن...

‫توی یه پارکی که توسط ‫گورو میازاکی طراحی شده.

‫به‌مدت تقریباً ده سال ‫بعد از تموم کردن دانشگاه،

‫روی نقشه‌کشی و طراحی پارک‌ها کار کردم.

‫خودِ پارک تقریباً سه برابر

‫پارکِ دیزنی‌لندِ توکیوست.

‫ولی بیشترش جنگله،

‫بیشتر از نصف‌اش جنگله.

‫یه جایی هم هست که خونه‌ی ساتسوکی ‫و می از فیلم «توتورو» توش ساخته شده.

‫توی یه دره‌ست در کوهستان،

‫و یه برکه‌ی کوچیک هم اونجاست.

‫جای شگفت‌انگیزیه، هیچ‌چیز ‫دیگه‌ای رو دور و برش نمی‌بینین.

‫اگه پارک رو در نظر بگیرین،

‫می‌بینین یک روز در سال هم ‫نیست که شکل‌اش ثابت باشه.

‫بنابراین، تجربه‌اش متفاوته.

‫حتی اگه برین به یک جنگل ثابت،

‫اون جنگل توی تابستون یه چیزه و ‫توی زمستون کلاً یه چیز دیگه‌ست.

‫و یه روز آفتابی‌اش با یه روز ‫بارونی‌اش کاملاً تفاوت داره.

‫یه چیز طبیعی توی بدنت می‌کنی ‫و این دست خودت نیست.

‫فکر می‌کنم این حس یادآور ‫اون احساسیه که وقتی طبیعت رو

‫در فیلمی از جیبلی می‌بینی دچارش می‌شی.

‫ماجرای جیبلی از سال ۱۹۸۵ شروع میشه،

‫وقتی میازاکی، تاکاهاتا و سوزوکی

‫با هم ساخت اولین فیلم ‫استودیو رو شروع کردن.

‫این اولین باری بود که تونستم ‫یه داستان ارژینال بنویسم.

‫داستانیه که بیست سال تصورش کردم، از زمانی ‫که بعنوان انیماتور کار خودمو شروع کردم.

‫آثارم از ایده‌هایی میان

‫که وقتی بچه بودم روی هم تلنبار کردم.

‫«قلعه‌ای در آسمان» یه ماجراجوییه

‫که توش دو بچه دنبال یه ‫شهر پرنده‌ی مرموز می‌گردن.

‫یه قلعه که توی دلش یه گنج مخفی شده؛

‫درختی عظیم و خیره‌کننده که ‫به‌نظر می‌رسه یه درخت کافوره.

‫تو این دوره، میازاکی مجذوب دنیای گیاه‌ها

‫و درخت‌های کافور شده بود.

‫درخت‌هایی که بومی آسیا هستن ‫و گاهی حتی جنبه‌ی مقدس دارن،

‫مثل اون درختی که توی ‫معبد شینتوی ناگویا هست،

‫که نزدیک به ۱۳۰۰ سال عمر داره.

‫این درخت که نمونه‌ی ‫اصیل درختِ ژاپنیه،

‫الهام‌بخش فیلم بعدی میازاکی می‌شه...

‫یه پروژه‌ی شخصی و درونی که ‫سال‌ها رویاش رو در ذهن می‌پرورونده.

‫فیلمی که ریشه در واقعیت دوران ‫کودکی‌اش در حومه‌ی شهر داره،

‫بدون ربات یا هیولا،

‫بدون کشتی پرنده یا دزد دریایی،

‫بدون انفجار یا شخصیت منفی.

‫فیلمی با محوریت یک روحِ ساکن در جنگل.

‫که توی یه درخت کافور ‫غول‌پیکر زندگی می‌کنه.

‫توی اون صحنه‌ای که واسه اولین بار ‫برای یه لحظه توتورو کوچولو رو می‌بینیم،

‫وقتی می‌فهمه مِی متوجه‌اش شده، ‫فرار می‌کنه.

‫بعد مِی توتورویی که حالا ‫بزرگتر شده رو می‌بینه.

‫توتورو!

‫تو توتورویی؟

‫توتورویی، درسته؟

‫توتورو.

‫مِی هنوز جوونه.

‫هنوز به طبیعت نزدیکه.

‫و هنوز توسط بزرگسال‌ها شکل نگرفته.

‫به همین خاطر مِی به‌طور ‫مستقیم به طبیعت وصله.

‫از این لحاظ به نظرم میشه گفت مِی، ‫نماد همون ژاپنِ بدوی و دست‌نخورده‌ست،

‫با سادگی و صداقتش.

‫با این فیلم، که برای اولین بار ‫داستانش توی کشور خودش می‌گذره،

‫میازاکی کاری می‌کنه که ما دوباره ‫یک فرهنگ ژاپنی رو کشف کنیم

‫فرهنگی که فراموش نکردنش در امروز، ‫به‌نظر میازاکی حیاتیه.

‫در زبانِ ژاپنی، وقتی داریم در ‫مورد موجودات زنده حرف می‌زنیم،

‫مهمترین فعل، شدنه.

‫سیب‌ها میشن درختِ سیب.

‫بچه‌ها میشن بالغ.

‫ژاپنی‌ها بر این باورند که هرچیز طبیعی

‫با یک روح در جهان پدیدار میشه.

‫انیمیسم (باور به جاندار بودن همه‌چیز ‫در طبیعت) بر همین اساس بوجود اومده.

‫به لطف جادوی انیمیشن،

‫میازاکی یه دنیای طبیعی، باشکوه ‫و شگفت‌انگیز رو نشونمون می‌ده.

‫یه دنیای خیالی که با این حال ‫ریشه در واقعیت فرهنگی داره،

‫فرهنگی که توش انیمیسم،

‫تا همین چند وقت پیش هم ‫خیلی زنده و پررنگ بوده.

‫انیمیسم در ژاپن

‫همون شینتوئیسمه که تو ‫مناطق روستایی پیدا می‌شه.

‫یعنی باور به وجود ‫روح‌ها، «کامی»ها،

‫و همه‌ی موجوداتی که

‫روستایی‌های ژاپن هر روز ‫باهاشون سر و کار دارن

‫دنیایی که فیلم‌های میازاکی ‫هم خیلی خوب نشونش میدن.

‫این یه جهان متعادله،

‫اما توش موجودات غیرانسانی ‫انگار مابه‌ازای خودمون هستن.

‫ نه چیزهایی بی‌جان.

‫اون‌ها خودِ دیگر ما هستن.

‫شریک‌هایی هستن که ‫باهاشون مذاکره می‌کنیم،

‫گاهی باهاشون ‫اختلاف پیدا می‌کنیم،

‫اما باید به شکلی جدی گرفته ‫بشن و بهشون احترام گذاشته بشه.

‫خبردار!

‫ممنون که مراقب مِی هستی و از ‫این به بعد از ما محافظت می‌کنی.

‫ممنون که مراقب ما هستی!

‫- هرکی آخر بشه تخم‌مرغِ گندیده‌ست! ‫- ای نامرد!

‫نباید فراموش کنیم

‫که انسان‌ها هم دارن به واسطه‌ی ‫طبیعت به حیات‌شون ادامه میدن.

‫ولی وقتی به این فکر می‌کنیم که طبیعت چیه،

‫می‌تونه یه جنگل باشه یا یه سنگ.

‫به‌نظرم خیلی مهمه که اینو بفهمیم

‫که هرکدوم از این چیزها گرانقدر ‫و همزمان وحشتناک هم هستن.

‫هرچند که من خیلی تردید دارم

‫که ژاپنی‌های این دوران ‫هم چنین حسی داشته باشن.

‫چون حساسیت آدم‌ها نسبت به چیزها ‫خیلی بر می‌گرده به محل زندگی‌شون.

‫اینکه آدم توی شهر زندگی می‌کنه ‫فرق داره با زندگی در مناطق روستایی

‫که چیزی جز طبیعت دور و بر خودت نمی‌بینی.

‫گاهی اوقات برام جداً سوال ‫میشه که چی از این انیمیسم مونده،

‫انیمیسمی که عمیقاً در ‫روح ژاپنی‌ها ریشه داشت،

‫جداً برام سواله.

‫با «توتورو»، میازاکی ‫موجودی خیالی خلق کرد

‫که کم‌کم به یک شخصیت کالت تبدیل شد.

‫یک منبع شادکامی برای بشریتی که

‫که روزبه‌روز از انیمیسم

‫و دنیای زنده فاصله می‌گیرن.

‫این همون چیزیه که فیلیپ دسکولای مردم‌شناس ‫بهش میگه طبیعت‌گرایی یا ناتورالیسم.

‫یکی از پیامدهای ناتورالیسم

‫اینه که موجودات غیرانسانی ‫رو بیرون از ما در نظر می‌گیره.

‫یعنی ما، با استفاده ‫از تعبیر دکارت،

‫«صاحبان و فرمانروایان ‫طبیعت» هستیم.

‫یعنی انگار قدرتی خداگونه ‫داریم که بتونیم در هر چیزی

‫در دنیای موسوم به دنیای طبیعت ‫طبیعت، تغییر شکل ایجاد کنیم

‫و به نفع خودمون ازش ‫استفاده کنیم و سود ببریم.

‫این نگاه، موجودات غیرانسانی ‫رو تبدیل می‌کنه به منابع.

‫به‌نظرم یه ارتباط مستقیم ‫وجود داره بین ناتورالیسم

‫و شکل‌گیری و توسعه‌ی سرمایه‌داری

‫و فاجعه‌ی زیست‌محیطی‌ای

‫که هر روز داره با صدای ‫بلندتری خودش رو نشون می‌ده.

‫توکیو، سال ۱۹۹۰.

‫معجزه‌ی اقتصادی ژاپن ‫به اوج خودش رسیده.

‫میازاکی و استودیو ‫جیبلی تونستن خودشون رو

‫توی بازار ژاپن حسابی جا بندازن.

‫اونم به‌ویژه به خاطر پخش ‫دوباره‌ی فیلم‌هاشون از تلویزیون.

‫تو این دوره، انگار همه ‫دارن خوش می‌گذروندن،

‫جز میازاکی.

‫میازاکی داشت پشت به پشت فیلم می‌ساخت،

‫سالی یه فیلم بلند.

‫یه روز میازاکی گفت:

‫"دیگه از فیلم بلند خسته شدم،

‫بذار یکبار هم که شده کاری ‫که میخوام رو انجام بدم."

‫گفت می‌خواد یه فیلم کوتاه بسازه.

‫چیزی که شد «پورکو روسو».

‫میازاکی ازم خواست یه نگاهی بندازم.

‫من صادقانه گفتم نظرم چیه.

‫"اصلاً نمی‌فهمم

‫چرا این کاراکتر خوکه؟"

‫«پورکو روسو» در ‫اصل یه فیلم کوتاه بود

‫که ماجراجویی‌های یه خلبان ‫سابق جنگ رو روایت می‌کرد،

‫که حالا تو دهه‌ی ۱۹۲۰ تو ‫ساحل آدریاتیک، جایزه‌بگیره.

‫دیر شد!

‫دخترها و طلاها رو بردن!

‫بدو پورکو، بگیرشون!

‫اینوری رفتن!

‫فیلم، یه خوک خلبان رو نشون می‌ده،

‫که یادآور طراحی‌هایی که توشون میازاکی ‫خودش رو به شکل یه خوک نشون می‌ده.

‫پرچمِ خوک‌دار،

‫خوک آموزگار،

‫خوکِ مستبد،

‫یا یه خوک غمگین.

‫خوکِ بی‌قرار،

‫خوکِ خوارکننده،

‫متفکر،

‫یا رئیس‌مآب.

‫خوک پیرِ متفکر،

‫یا حتی تو واقعیت، خونه‌ی خوکی.

‫کارگاه میازاکی اسمش بوتایاست،

‫یعنی «خونه‌ی خوک».

‫این اسم هم‌زمان به‌معنای کارگاهه و ‫جایی که یه خوک توش زندگی می‌کنه.

‫واسه همینه که یه خوک هم ‫جلوی ورودی‌اش گذاشتن.

‫میازاکی با پورکو روسو نوعی ‫خودِ دیگر برای خودش خلق می‌کند.

‫قهرمانی آزاد و تنها، سوار بر یک ‫هواپیمای دریایی سرخِ پرزرق‌وبرق.

‫مشکل این بود که ‫درست وسط ساخت فیلم،

‫حباب اقتصادی آسیا ترکید...

‫اتحاد جماهیر شوروی فروپاشید...

‫و در اروپا، جنگ یوگسلاوی شروع شد...

‫با بمب‌بارون شهر دوبرُوْنیک، ‫کنار سواحل آدریاتیک...

‫دقیقاً همون‌جایی که داستان ‫«پورکو روسو» اتفاق می‌افته.

‫واقعیت، یه‌دفعه وارد فیلم می‌شه،

‫و میازاکی رو برمی‌گردونه به زمان حال.

‫دیگه نمی‌شد «پورکو روسو» ‫فقط یه فیلم کوتاه باحال و سبک باشه.

‫داستان پیچیده‌تر می‌شه،

‫و فیلم کم‌کم تبدیل می‌شه به فیلم ‫بلندی که اندوهگین و سرخورده‌ست.

‫که حال‌وهوای ذهن اون ‫روزهای میازاکی رو بازتاب می‌ده.

‫تاثیر گرفتن از وضعیت سیاسی

‫و وضعیت اقتصادی طبیعیه.

‫وقتی من «پورکو روسو» رو شروع کردم

‫که داستانش در دریای آدریاتیک اتفاق می‌افته،

‫جنگ بین یوگسلاوی و کرواسی آغاز شد.

‫تاثیر خیلی زیادی روی فیلم گذاشت.

‫به‌طور کلی دهه‌ی نود دوران ‫شدیداً سختی برای میازاکی بود

‫از لحاظ دیدگاهش به دنیا.

‫کم‌کم دیدگاهش شروع کرد به عوض شدن.

‫با اینکه «پورکو روسو» ‫فیلم خیلی سرگرم‌کننده‌ای بود...

‫اما در بطن‌اش یک پیچیدگی نهفته‌ست

‫پیچیدگیِ از جنس این احساس ‫که باید چجور آدمی بود؟

‫اینکه با گذشته‌ات باید چجوری کنار بیای؟

‫با خودت باید چطور کنار بیای؟

‫"موقع ساخت «پورکو روسو» یه ‫جورهایی به یه درک یا دریافت رسیدم."

‫"خیلی ساده بخوام بگم این میشه ‫که فرقی نداره اوضاع چقدر خرابه،

‫هیچ راهی نیست جز ‫اینکه به زندگی ادامه بدیم."

‫۲۰ مارس ۱۹۹۵.

‫فرقه‌ی آخرالزمانی «اوم» ‫حمله‌ای در مترو رو صورت میده،

‫و در پنج تا واگن، توی ساعت ‫شلوغی، گاز سارین پخش می‌کنن.

‫چند ماه قبل‌تر، زلزله‌ای ‫شهر کوبه رو ویران کرده بود،

‫بالای شش هزار نفر کشته ‫شدن و چهل هزار نفر زخمی،

‫به خاطر ساخت‌وسازهایی ‫که مناسب زلزله نبودن.

‫یه رشته فاجعه‌ که ژاپن رو برده ‫بود تو حال‌وهوای آخرالزمانی.

‫"بعدش این سوال مطرح میشه:

‫امید یعنی چی؟"

‫"و نتیجه‌ای که من باید بگیرم ‫اینه که امید شامل کار کردن میشه،

‫و جنگیدن کنار آدم‌هایی که برات مهم‌ان."

‫"در واقع، الان دیگه به جایی رسیدم

‫که فکر می‌کنم زنده بودن یعنی همین."

‫تو همین شرایط وحشتناک بود که «شاهزاده ‫مونونوکه» پا به عرصه‌ی وجود گذاشت.

‫من شاهزاده آستیکا هستم.

‫از شرق دور به اینجا اومدم.

‫شما خدایان باستانی هستین که ‫در جنگل مقدس زندگی می‌کنین؟

‫بریم!

‫«شاهزاده مونونوکه»

‫از آخرین انیمیشن‌هایی که با ‫تکنیک دستی و روی سل‌ ساخته شدن.

‫کاملاً دستی طراحی و رنگ‌آمیزی شده بود،

‫و فریم‌به‌فریم فیلم‌برداری شده بود.

‫میازاکی، با اون کمال‌گرایی ‫و وسواس همیشگی‌ا‌ش،

‫از بین ۱۴۴ هزار نقاشی

‫بیشتر از هشتاد هزارش ‫رو خودش دوباره کشید.

‫این یکی از محیط‌زیستی‌ترین ‫فیلم‌های میازاکیه،

‫یکی از صریح‌ترین فیلم‌هاش در این زمینه.

‫این ایده که...

‫اتفاق‌ها نه صرفاً روی ‫یک صحنه‌ی نمایشی،

‫بلکه در نوعی جهان ‫زنده اتفاق می‌افته.

‫«شاهزاده مونونوکه» یه مثال ‫خیلی خوب از چنین چیزیه،

‫اونجایی که خودِ جنگل هم یه روح داره.

‫صحنه‌ی مورد علاقه‌ی ‫من تو کل کارهای میازاکی،

‫اونجاست که در «شاهزاده مونونوکه»

‫یه خدای گوزن‌مانند ‫هست، به اسم شیشی‌گامی،

‫که یه جورایی از یه نور فسفری ساخته شده،

‫می‌درخشه، نور میده،

‫و میازاکی با انیمیشن،

‫یه لحظه‌ی مقدس و غیرانسانی رو ثبت کرده،

‫که واقعاً یه هدیه‌ست ‫برای همه‌ی ما،

‫که می‌تونیم زیبایی عجیب و ‫باورنکردنی چیزی رو ببینیم

‫که هیچ ربطی به انسان‌ها نداره.

‫انیمه‌های میازاکی بر پایه‌ی

‫دو سوال خیلی مهم بنا شدن.

‫یک سوال اینه که زندگی چیه.

‫زندگی چیه؟

‫که یه سوالِ بنیادینه.

‫سوال دیگه اینه که انسان چیه؟

‫برای جواب دادن بهش ما اول باید بدونیم

‫که انسان‌ها بخشی از طبیعت‌اند.

‫انسان‌ها تفاوتی با سایر ‫ارگانیسم‌های طبیعت ندارن،

‫اگه مکانیزم‌های سلولی و ‫دی‌ان‌ای‌شون رو بخوایم مدنظر قرار بدیم.

‫و این دقیقاً همون چیزیه که میازاکی ‫توی این فیلم داره از ما می‌پرسه.

‫تفاوت بین انسان‌ها و ‫سایر ارگانیسم‌ها در چیه؟

‫«شاهزاده مونونوکه» یه نقطه‌ی عطف ‫شخصی هم بود توی زندگی میازاکی.

‫تا الان، همیشه سعی‌ام بر این بوده که

‫مناقشاتِ توی فیلم‌هام رو حل کنم.

‫فکر می‌کردم چیزی که به ‫فیلم شکل می‌داد همین کار بود.

‫ولی الان آگاهم که این ‫کار کمکی بهمون نمی‌کنه،

‫اینکه بخوایم مشکلات اجتماعی رو حل کنیم.

‫این فیلم هیچ راه‌حلی نداره: ‫فقط مشکلات حل‌نشدنی رو مطرح می‌کنه.

‫و این واسه سوزش معده‌ام هم خوب نیست!

‫یه فیلم بلند که از دلِ ناامیدی ‫و هرج‌ومرج شکل گرفت.

‫فیلمی که میازاکی، پس از چندین ماه بن‌بست،

‫در نهایت درباره‌ش ‫تصمیم خودش رو گرفت.

‫برای اولین بار، دیگه دنبال ‫صلح و آشتی نمی‌گرده،

‫بلکه دنیایی زنده‌ و بشریتی ‫رو به تصویر می‌کشه

‫که به اتفاق هم نابود شدن، ‫در طوفانی از خشم و ویرانی.

‫قبیله‌ی مورو طرف شما می‌جنگن، ‫لرد اوکوتو کجاست؟

‫ممنونم!

‫توی «شاهزاده مونونوکه» ‫یه قلمروی وسیع می‌سازه،

‫که توش حیوانات، هیولاها،

‫خدایان و ارواح و انسان‌ها، ‫همه در هم تلفیق شدن،

‫و خب باید چیکارشون کرد؟

‫خب، می‌ذاره با هم بجنگن، ‫چون منطقیه،

‫این کاریه که انسان‌ها ‫همیشه مشغولش بودن،

‫از همون وقتی که شروع کردن به ‫تسلط پیدا کردن و اهلی کردن طبیعت،

‫و میازاکی هم به نوعی داره ‫از این تاریکی استقبال می‌کنه،

‫و همون‌طور که گفتم، ‫این یه نقطه‌ عطفه براش.

‫از اینجاست که کم‌کم به این فکر می‌کنه

‫که شاید بشریت نمی‌تونه ‫خودش رو نجات بده.

‫کم‌کم شنیدم که می‌گن استودیو جیبلی ‫فیلم‌هایی آرامش‌بخش و لطیف می‌سازه.

‫یه میل مهارنشدنی دارم نسبت ‫به اینکه این طرز فکر رو نابود کنم.

‫اگر به مشکلات جدی‌ای که در حال ‫حاضر درگیری داریم باهاشون اشاره نکنم

‫دیگه فیلم ساختن به چه دردی می‌خوره.

‫برام عجیبه که چطور می‌تونیم

‫وجهِ آشوبناک واقعیت‌مونو نادیده بگیریم

‫و تظاهر به این کنیم که

‫همه‌چیز قراره درست بشه.

‫«شاهزاده مونونوکه» تبدیل ‫میشه به یک فیلمِ اگزیستانسیال

‫که برای ساختش، میازاکی ‫از همه انتظار تعهد کامل داره.

‫این موقعیت بی‌سابقه‌ست.

‫بلوف نمی‌زنم.

‫در حال حاضر بیست هزار تا ‫سِل مونده که باید روشون کار کرد

‫و این تازه بدون در نظر گرفتن رنگ‌آمیزیه.

‫این آخرین انیمیشنیه که با این مقیاس ‫وسیع، داره روی فیلم سلولویدی تولید میشه.

‫با این فیلم، میازاکی ‫همه‌ی دغدغه‌هایی که

‫توی این ۳۰ سال داشته ‫رو وارد کار می‌کنه.

‫روح‌ها، جنگل‌ها، حیوانات غول‌پیکر،

‫جنگ‌ها، بیماری‌ها،

‫توی دل یک فرهنگ کهن انیمیستی.

‫همه‌ی این عناصرها به ‫اضافه‌ی استعداد حیرت‌انگیزش

‫در ریتم و طراحی.

‫من در دومین سال پروسه‌ی ‫تولید «شاهزاده مونونوکه»

‫به استودیو جیبلی پیوستم.

‫استودیو پر از جنب‌وجوش بود.

‫فریادهای میازاکی توی ‫کل استودیو می‌پیچید.

‫من به خودم می‌گفتم: این چه ‫اوضاعیه که خودتو گرفتارش کردی؟

‫اصلاً مرخصی نداشتیم.

‫بی‌وقفه تا نیمه‌شب کار می‌کردیم.

‫وقتی میازاکی داره فیلم می‌سازه ‫همینطور که ساخت فیلم داره پیش میره

‫استوری‌بورد طراحی می‌کنه.

‫وقتی تولید رو شروع کردیم ‫نمی‌دونستیم پایان فیلم چیه.

‫وقتی یه استوری‌بورد می‌رسید،

‫می‌فهمیدم که چه اتفاقی قراره بی‌افته، ‫مثل یه مانگای دنباله‌دار بود.

‫فکر نکنم هیچ‌جای دیگه‌ای ‫چنین رویکردی داشته باشن.

‫واسه یاکول جا نداره.

‫دیروقته، باید بخوابین.

‫می‌دونم، اما برای اتفاقایی که ‫بعدش می‌افته تعیین‌کننده‌ست.

‫میازاکی قرار نیست یه ‫پایان خوش تحویلت بده.

‫و این نکته بی‌نهایت مهمه.

‫پس خبری از این نیست که، مثلا،

‫آدم‌ها خوش و خرم با ‫حیوون‌ها توی جنگل زندگی کنن،

‫و همه یهو، به‌طور جادویی ‫یاد بگیرن با هم حرف بزنن.

‫در عوض، یه پایان‌بندی ‫خیلی مبهم بهمون میده.

‫و این پایان‌بندی مبهم،

‫بخش مهمی از میازاکی محسوب میشه

‫و همین‌طور، به دیدگاهش ‫به انیمیسم هم مربوطه،

‫به اینکه توی طبیعت هیچوقت ‫پایانِ قطعی وجود نداره.

‫سریع جیگو! اون ‫جعبه‌ات رو بیار برام.

‫فیلمی که به‌عنوان تاریک‌ترین ‫اثر میازاکی باقی خواهد موند،

‫و با این حال، موفقیتی ‫خارق‌العاده داشت.

‫اگه بلیت می‌خواین ساعت یک برگردین.

‫اکران 12:20 «شاهزاده مونونوکه» ‫بلیتش تموم شده.

‫با بیش از ۱۴ میلیون بلیت فروخته‌شده،

‫سالن‌های سینما برای ‫چندین ماه پر بودن.

‫فیلم به یک پدیده تبدیل میشه...

‫که حتی از مرزهای کشور هم عبور می‌کنه،

‫و نقطه‌ عطفی تاریخی رو ‫برای استودیو جیبلی رقم می‌زنه.

‫کمپانی دیزنی اومد سراغ جیبلی.

‫دعوت‌مون کردن که باهاشون همکاری کنیم،

‫بنابراین وارد بازار بین‌المللی شدیم.

‫به‌لطف دیزنی، میازاکی برای اولین بار

‫از پخش رسمی در ‫آمریکا بهره‌مند شد.

‫تماشاگران غربی هایائو ‫میازاکی رو کشف می‌کنن،

‫کارگردان 57 ساله‌ی ‫انیمیشن‌های ژاپنی.

‫ هایائو میازاکی...

‫که تا اون موقع، بیش از ‫هفت فیلم بلند ساخته بود.

‫من با اضطراب زیادی از ژاپن اومدم.

‫برام سوال بود که آیا از این فیلم، که ‫براساس فرهنگ منحصربه‌فرد ما ساخته شده،

‫توسط مردم سایر کشورها ‫هم استقبال میشه یا نه.

‫هرچند که، بعد از رفتن به ‫تورنتو، لس‌آنجلس و نیویورک،

‫و وقتی فهمیدم ‫تعداد زیادی از آدم‌ها

‫تونستن درک عمیقی از فیلم داشته باشن،

‫اضطرابم تبدیل شد به لذت.

‫امیدوارم امشب از فیلم لذت ببرین.

‫«شاهزاده مونونوکه» با ‫ترکیب بوم‌گرایی، انیمیسم،

‫و شخصیت‌هایی که بین ‫خیر و شر در نوسان‌ هستن،

‫انگار که یک کشفِ تمام و کماله.

‫غرب ارزش‌های محکمی داره، درسته؟

‫برای غربی‌ها،

‫این فیلم یکجور کشف ‫فرهنگی و مردم‌شناسانه بود.

‫کشف این نکته که ارزش‌هایی جدای ‫از ارزش‌های خودشون هم وجود داره.

‫برای غربی‌ها به نوعی مایه‌ی شگفتی بود.

‫شاید براشون مثل یه رمز و راز شرقی ‫از سرزمین خورشید تابان جلوه می‌کرد.

‫با وجود این موفقیت، میازاکی،

‫که سه سال تولید این فیلم

‫و بعدش هم ماه‌ها تور تبلیغاتی ‫رو پشت سر گذاشته بود،

‫اعلام بازنشستگی کرد.

‫مثل یه غزال می‌مونه که ‫یک شیر داره دنبالش می‌کنه.

‫ناچاره برای نجات جونش بجهه.

‫اونجاست که میشه یک غزال.

‫این روزها میگن که باید استرس‌مونو کم کنیم.

‫میگن باید در آرامش زندگی ‫کنیم و از زندگی لذت ببریم.

‫ولی همیشه که نمی‌تونی ‫اینجوری زندگی کنی.

‫گاهی اوقات مجبوری 120درصد ‫توانایی‌هات رو به کار بگیری.

‫بدون گذروندن چنین لحظاتی،

‫نمی‌تونه به هیچی دست پیدا کنی.

‫دو سال بعد، به نظر می‌رسه ‫که میازاکی تغییر کرده.

‫یه سیتروئن دالی می‌رونه که رنگ خاکستری ‫ویژه و تاریخی مخصوص به خودشو داره.

‫یه استودیوی دیگه ساخته ‫تا بتونه در آرامش کار کنه،

‫نه چندان دور از استودیو جیبلی.

‫به‌تازگی، علاقه‌ی زیادی ‫به یه پروژه برای پاک‌سازی

‫رودخونه‌ی محل زندگیش پیدا کرده.

‫"رود یاناسه درست از ‫کنار خونه‌ی من رد می‌شه.

‫بیست و پنج سال پیش، ‫بیشتر شبیه یه جوی آلوده بود،

‫پُر از زالو و لارو ‫پشه‌های خاکی."

‫وقتی توی پاک‌سازی ‫رودخونه شرکت کردم،

‫دیدن یه خرچنگ واقعی بیشتر خوشحالم کرد

‫تا اون احساس ‫پرطمطراقِ حفظِ طبیعت.

‫چیزی که می‌خوام بگم اینه که

‫اگه فقط از دید کلان ‫به مشکلات نگاه کنی،

‫مثلاً از بالای یه کوه ‫یا از توی هواپیما،

‫همه‌چیز واقعاً غیرقابل حل به نظر میاد.

‫ولی اگه بیای پایین و از نزدیک ببینی،

‫مثلاً یه مسیر قشنگ ‫پنجاه‌متری رو ببینی،

‫با خودت می‌گی "چه مسیر زیبایی".

‫و اگه هوا خوب ‫باشه و خورشید بتابه،

‫ممکنه پر از انرژی بشی.

‫یه دوچرخه!

‫می‌دونستم! ‫یه کم بیشتر زور بزنین!

‫بکشین!

‫بعد از چهار سال دوری، «شهر ‫اشباح» بازگشت میازاکی رو رقم می‌زنه.

‫داستان دختری کم سن و سالی ‫که باید توی حمام جادوگری کار کنه

‫تا پدر و مادرش رو نجات ‫بده و به دنیای انسان‌ها برگرده.

‫سن، سالمی؟

‫یه صحنه‌ای توی حمام هست

‫که چیهیرو داره یه دیو ‫گِلی غول‌پیکر رو می‌شوره،

‫و یهو از توی اون، کلی چیز بیرون میاد.

‫کلی چیزهای انسانی ‫که جذب خودش کرده.

‫این به معنای واقعی کلمه گذشته‌ست.

‫این موجود پر شده از گذشته،

‫یه دوچرخه بیرون میاد،

‫کوهی از زباله‌ها بیرون میاد،

‫و در نهایت، اون موجود آزاد می‌شه.

‫با این داستان آیینی که ‫برای کودکان ساخته شده،

‫میازاکی بُعدی اخلاقی و ‫معنوی را برجسته می‌کنه

‫که همیشه در ‫شخصیت‌هایش جریان داشته:

‫مسئولیت.

‫چی‌هیرو می‌افته توی موقعیتی ‫که خودش انتخابش نکرده،

‫پدر و مادرش تازه تبدیل به خوک شدن،

‫چون مثل خود خوک‌ها، با ‫حرص و ولع افتادن به جون غذاها.

‫بریم!

‫بعد باید بشه بخشی از این دنیا،

‫و نمی‌دونه باید چیکار کنه،

‫ولی باید مسئولیت‌اش رو بپذیره، درسته؟

‫مسئولیت.

‫ارزشی که در جامعه‌ای معنی پیدا می‌کنه ‫که توش بزرگترها مشغول شکم‌چرانی‌اند

‫و بعد طعمه‌ی یک موجود ‫هیولاگونه و بی‌چهره می‌شن

‫و این وسط، آرامش و قاطعیت چی‌هیرو

‫حکم یک پادزهر رو داره.

‫دوست داری بچشی؟ ‫خوشمزه‌ست.

‫یه کم طلا می‌خوای؟

‫تو تنها کسی هستی که ‫حاضرم بهش طلا بدم.

‫اون الگوی تاب آوریه

‫در برابر وسوسه‌های یه ‫موجود سیری‌ناپذیر و ترسناک.

‫چی می‌خوای؟

‫بگو ببینم.

‫اهل کجایی؟

‫سریع بگو چون خیلی کار دارم.

‫به‌طریقی فیلم‌های میازاکی ‫هم همچین چیزی‌اند، درسته؟

‫انگار یه زره‌ی قشنگ بهت می‌دن

‫که باهاش بتونی با چیزهای وحشتناک ‫این دنیا روبه‌رو بشی، درسته؟

‫به جای اینکه بگن "همه‌چی درست می‌شه"،

‫در واقع دارن می‌گن ‫"گاهی چیزها درست‌بشو نیستن،

‫ولی تو می‌تونی با یه لباس ‫شگفت‌انگیز، وارد میدون بشی."

‫بیا اینجا.

‫ولی حواست به رفتارت باشه، خب؟

‫با «شهر اشباح»، میازاکی ‫به یه تعادلی می‌رسه.

‫یه آشتی بین نگاه تلخش به انسانیت

‫و وظیفه‌ی همیشگی‌اش در قبال ‫سرگرم کردن و تشویق کردن بچه‌ها.

‫«شهر اشباح» به موفقیتی عظیم ‫در سرتاسر دنیا دست پیدا می‌کنه.

‫به‌مدت بیست سال توی گیشه‌ی ‫ژاپن شکست‌ناپذیر باقی می‌مونه،

‫و ۳۶ جایزه و ۱۹ نامزدی به دست میاره.

‫هم بعنوان یک فیلم هنری شناخته میشه، ‫اونم با دریافت خرس طلایی برلین...

‫و هم یه اثر به‌شدت ‫سرگرم‌کننده‌ی عامه‌پسند،

‫با دریافت جایزه‌ی ‫اسکار بهترین انیمیشن.

‫«شهر اشباح» هایائو میازاکی.

‫مراسمی که میازاکی توش شرکت نمی‌کنه،

‫چون دقیقاً هم‌زمانه با ‫حمله‌ی ارتش آمریکا به عراق.

‫"دنیا الان در شرایط ‫بسیار ناراحت‌کننده‌ای‌ست،

‫و به همین خاطر، متأسفم که نمی‌توانم

‫لذت کامل دریافت این ‫جایزه را تجربه کنم."

‫به نظرم فیلم ساختن کار ‫خاص و ویژه‌ای نیست.

‫احتمالاً مثل همون خونه ساختن می‌مونه،

‫یا باز کردن یه مغازه.

‫تلاش یک سرآشپز،

‫برای اینکه طعم نودل‌اش ‫هرروز ثابت بمونه،

‫به طریقی مشابه تلاشی که ‫برای ساخت یک فیلم لازمه.

‫میازاکی داره روی یه ‫پروژه‌ی جدید کار می‌کنه،

‫که انگار قطعه‌ی نهایی دیدگاهش به دنیاست.

‫یه فیلم که مستقیماً ‫خطاب به بچه‌هاست،

‫همون‌هایی که همیشه ‫بهشون امید داشته.

‫پونیو داره سوسوکه دنبال می‌کنه، ‫مثل روحی که ول‌کن نیست.

‫یه پروژه که یادآور «افسونگر مار سفید»ـه،

‫فیلمی که وقتی نوجوون بود ‫عمیقاً تحت تأثیرش قرار گرفت،

‫داستانی درباره‌ی عشقی ‫بین انسان و غیرانسان.

‫خیلی تصویر کشیدم، ‫ولی همه‌شون پراکنده‌اند.

‫این نقاشی، "پونیو اینجاست" ‫این جوهر فیلم رو در خودش داره.

‫بالاخره ایده‌ی اساسی فیلم رو پیدا کردم.

‫می‌خوام تخیل‌ام رو ده برابر وسیع‌تر بکنم.

‫این اولین تصویر فیلم‌مونه.

‫«پونیو» داستان یه ماهی کوچیکه ‫که عاشق یه پسر بچه می‌شه

‫و برای تجربه‌ی این دوستی، ‫به یه دختر کوچیک تبدیل می‌شه.

‫موج‌های لعنتی، ولمون کنین دیگه!

‫این اتفاق تعادل بین دنیای ‫آدم‌ها و اقیانوس رو به هم می‌زنه.

‫سه سال بعد،

‫این فیلم با یکی از ویرانگرترین ‫سونامی‌های چند قرن اخیر همزمان می‌شه،

‫سونامی‌ای به ناپدید شدن و از ‫بین رفتن جان 16هزارنفر منجر می‌شه،

‫و باعث ذوب شدن رآکتور هسته‌ای

‫نیروگاه فوکوشیما شد.

‫"این ایده که طبیعت همیشه مهربونه

‫و می‌تونه یه محیط آلوده‌شده ‫توسط انسان‌ها رو احیا کنه،

‫دروغ محضه."

‫"و اینکه باید به همچین نگاه ‫شیرین و قشنگی به دنیا دل ببندیم،

‫خودش یه مشکل بزرگه."

‫"طبیعتی که سخاوتمنده، ‫همون طبیعته که می‌تونه همزمان

‫وحشی و بی‌رحم باشه."

‫انسان‌ها همیشه تلاش داشتن ‫تا طبیعت رو کنترل کنن،

‫ولی همیشه رنج انتقامش رو هم کشیدن.

‫چیزهایی مثل فجایع طبیعی،

‫بیماری‌های واگیردار، تغییرات اقلیمی.

‫چون انسان‌ها به خاطر قدرت زبان

‫به موجوداتی ویژه تبدیل شدن،

‫طبیعت رو بعنوان چیزی در نظر گرفتن که ‫باید خیلی خوشحال باشیم که بخشی از اونیم،

‫ولی در عین حال چیزی هم ‫هست که باید مقابل‌اش بجنگیم.

‫این یه تناقض بزرگه.

‫به نظرم کار میازاکی سوال‌هایی رو

‫در رابطه با این منحصربه‌فردی ‫وضعیت بشر مطرح می‌کنن.

‫با به تصویر کشیدن شگفت‌انگیزِ ‫طبیعتی وحشتناک و ویرانگر،

‫میازاکی ما رو آماده‌ی ‫دنیایی آشوبناک می‌کنه،

‫آشوب و هرج و مرج ‫ناشی از بحران آب و هوایی.

‫یه جایی وسط‌های پونیو

‫که پونیو و اون پسر بچه‌ای ‫که انگار برادرخونده‌شه،

‫تو آشپزخونه نشستن،

‫و دارن یه نوشیدنی داغ ‫می‌خورن تا آروم بشن،

‫فکر کنم مادره می‌گه: ‫"بیاین با یه نوشیدنی گرم آروم شیم."

‫و همزمان، بیرون، طوفان بیداد می‌کنه.

‫موج‌های خروشان، بادهای سهمگین،

‫انگار کل زیست‌کره ‫داره نابود می‌شه، نه؟

‫اما توی اون آشپزخونه‌ی ‫کوچیک، همه چی خوب و آرومه.

‫این تضاد خیلی جالبه،

‫به‌خصوص چون چیزی که بیرون داره ‫اتفاق می‌افته، در سکوت داره اتفاق می‌افته.

‫پونیو، بیا اینجا!

‫ما اینجوری می‌شینیم.

‫دیدن این صحنه تو فیلم میازاکی، ‫آدم رو آماده‌ی همچین شرایطی می‌کنه

‫و همین‌طور یادآوری می‌کنه که فقط ‫به این خاطر که دنیا داره فرو می‌پاشه،

‫دلیل نمی‌شه برای پسرت و دخترت

‫یا دوستت یه نوشیدنی ‫گرم و شیرین درست نکنی.

‫مگه ما کی در معرض انقراض نبودیم؟

‫این موضوع همیشه وجود داشته، درسته؟

‫این سکوت، یه جور کیفیت ‫شنیداری ایجاد می‌کنه.

‫وقتی به دنیا گوش می‌دی،

‫فرق داره با وقتی که می‌خوای ‫اراده‌تو بهش تحمیل کنی.

‫و فکر می‌کنم این چیز خیلی عمیقیه.

‫انگار فیلم‌ها یه جور ‫ماشین زیبایی‌اند

‫که بهت اجازه میدن و باعث ‫میشن و یه‌جورایی تشویقت می‌کنن،

‫که یه جور خاص به دنیا توجه کنی،

‫که گوش بدی.

‫بعد، صبح روز بعد، ‫شهر رفته زیر دریا.

‫با این که دنیا داره به ‫سمت یک فاجعه پیش می‌ره...

‫دریا تا دم خونه‌مون اومده.

‫میازاکی بار دیگه بچه‌ها ‫رو تشویق می‌کنه که کنجکاو،

‫ ماجراجو و مقاوم باشن.

‫و بعد، موجوداتی رو می‌بینن،

‫به‌خصوص ماهی‌هایی ‫از دوران ماقبل تاریخ.

‫و هم به شکل عجیبی زیباست و ‫هم به شکل عجیبی آرامش‌بخشه

‫و این لحظه‌ی آخرالزمانی یه جورایی ‫می‌شه بخشی از جهانی خیلی وسیع‌تر.

‫و من میگم این خیلی ‫هم غیرواقعی نیست.

‫شاید لزوماً دیگه آدم‌ها وجود نداشته باشن،

‫ولی همیشه یه چیزی هست.

‫و با میازاکی، این فرصت ‫رو داریم که اون چیز رو ببینیم.

‫من تکامل پیدا کردم.

‫فکر کردیم با فیلم‌هامون ‫داریم دنیا رو عوض می‌کنیم.

‫ولی هیچی عوض نمیشه.

‫هیچی عوض نمیشه.

‫نه، هیچی عوض نمیشه.

‫فیلمساز بودن یعنی همین.

‫بعد از «پونیو روی صخره کنار دریا» ‫میازاکی به کارش ادامه می‌ده.

‫دو فیلم بلند می‌سازه که به ‫تاریخ خانوادگی‌ش ربط دارن:

‫«باد برمی‌خیزد» و در نهایت ‫«پسر و مرغ ماهی‌خوار»

‫همین دنیاست...

‫کل قدرت من از همین سنگ ‫عظیمی که اینجاست میاد.

‫این سنگ بانیِ بوجود اومدن این دنیاست؟

‫از این خیلی نتیجه‌ها میشه گرفت.

‫جهان‌ها موجودات زنده‌اند، ‫پر از کپک و حشرات.

‫زمان مسیر خودش رو پیدا می‌کنه.

‫من دنبال وارث خودم می‌گردم.

‫ماهیتو، می‌تونم بهت اعتماد ‫کنم که ماموریت‌ام رو ادامه بدی؟

‫فیلمی که به نظر می‌رسه پیامی ‫پایانی باشه برای نسل‌های آینده...

‫فیلمی که توش، میازاکی باز ‫هم ما رو به چالش می‌کشه،

‫و می‌شه اون رو در ‫عنوان ژاپنی‌ش خلاصه کرد:

‫«چطور زندگی می‌کنی؟»

‫خب، تو چطور می‌خوای زندگی کنی؟