Original subtitles

ΓΙΑΤΡΕ ΠΡΟΣΟΧΗ

DR. ΠΙΕΤΡΟ ΒΙΓΝΑΛΙ ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

Θα πάρει μόνο ένα δευτερόλεπτο, ένα κοφτερό τσίμπημα.

Δεν θα νιώσεις πόνο, μωρό μου. Μείνε ακίνητος για μια στιγμή.

- Ενα δύο τρία! - Ωχ! Πρέπει να έχεις μαδήσει 20!

Όχι, φαίνεται τέλειο. Το ένα σου φρύδι ήταν πιο χαμηλά.

- Το σωστό? - Όχι, αριστερά.

Τώρα όμως το σωστό είναι πιο χαμηλά. Μαδήξατε υπερβολικά.

- Τότε θα μαδήσω το άλλο. - Όχι, φτάνει! Θα το κάνω μόνος μου.

- Δεν είμαι αδέξιος όπως εσύ. - Είμαι γιατρός, όχι κομμωτής.

- Είσαι γιατρός, ε; - Γιατί, δεν είμαι καν αυτό τώρα;

- Τι είναι αυτό? - Το καθολικό.

Δηλαδή στ' αλήθεια με αφήνεις τότε;

Ναι γιατρέ, Φοβάμαι, είμαι πολύ ευαίσθητος.

Τι?

Όταν βλέπω τους πιστωτές σου, Μου ραγίζει την καρδιά.

Δεν θα μπορούσαμε να μας νοιάζει λιγότερο σχετικά με αυτούς τους πιστωτές.

Ραγίζει την καρδιά μου για αυτούς, όχι για εσάς! Αυτός ο καημένος ο κύριος Σιδόλης...

- Κόψτε το δράμα. Ανοιξε την πόρτα. - Τι να πω αν είναι αυτοί;

Πες τους ότι δεν είμαι εδώ!

Αυτό πρέπει να λες πάντα όποιος έρθει να με βρει.

Πολύ καλά, αλλά δόξα τω Θεώ αυτή είναι η τελευταία φορά!

Πέρασε Μέσα.

- Ο γιατρός είναι σπίτι; - Ο γιατρός δεν είναι εδώ.

- Δεν είμαι εντός των ωρών επίσκεψης; - Τότε είναι εδώ!

Αλλά αν θέλεις χρήματα, Δεν μπορώ να σε βοηθήσω.

Μπορείς να δοκιμάσεις όμως. Δόξα τω Θεώ φεύγω...

Μπαμπάς!

Λοιπόν γεια.

- Ενοχλώ? - Όχι, γιατί ενοχλείς;

- Δεν βλέπετε ασθενείς αυτή την περίοδο; - Ναι, από τις 9 έως τις 10.

Αλλά δεν υπάρχει κανένας εδώ.

είναι σύμπτωση, συνήθως αυτή την ώρα...

- Βλέπω. Και η τουαλέτα; - Είναι αποστειρωμένο.

Πιέτρο, εγώ... ω, με συγχωρείς.

- Ενας ασθενής. Επιτρέψτε μου... - Ναι μπορείς.

Κυρία, μπορείτε να συνεχίσετε με τη συνταγή που σου έδωσα.

Μια κουταλιά μετά το φαγητό, ανακινήστε πριν τη χρήση. Αντιο σας.

Εδώ είμαι, μπαμπά.

Έχεις αλλάξει ειδικότητα; Δεν περιποιείστε πια παιδιά;

- Ναι, μπαμπά. Παιδιά, πάντα παιδιά. - Πραγματικά?

Είναι μια νέα μέθοδος: εξετάζοντας τις μαμάδες

μπορείτε να αναγνωρίσετε την ασθένεια των παιδιών. - Βλέπω...

- Ξέρεις κάποιον Φραντσέσκο Σιδόλι; - Σιδόλι; Όχι, δεν τον έχω ακούσει ποτέ.

Παράξενο. Φαίνεται ότι είναι το κεφάλι μιας κοινοπραξίας πιστωτών.

Μου έγραψε ένα γράμμα. Θέλετε να το διαβάσετε;

Όχι, μπορώ να φανταστώ.

Οι πιστωτές σας πιστεύουν πολλά χέρια κάνουν ελαφριά δουλειά.

- Ναι, έτσι νομίζουν. - Μα είσαι εσύ που έχεις το τελευταίο γέλιο

γιατί δεν πληρώνεις κανέναν. - Ναι, αλλά...

Αυτό είναι αρκετό τώρα.

Το είπα στον επικεφαλής της κοινοπραξίας ότι δεν έχει καμία σχέση με μένα.

- Δεν θα σου δώσω άλλη δεκάρα. - Μπαμπά, περίμενε...

Θέλω να σας δείξω ότι είμαι πραγματικά κάνει κάτι εδώ.

Κοίτα δες? Αυτό είναι το γραφείο μου. Χειρουργικός εξοπλισμός, βιβλία...

Δείτε το βιβλίο των ραντεβού, είναι η απόδειξη.

Υπομονή, πού είναι;

Ορίστε: 10 Ιανουαρίου, παιδί, Tonino Biagini. Εξάνθημα τσουκνίδας.

Υπέφερε πραγματικά, συνέχιζε να γρατσουνίζει...

Θα έπρεπε να υπάρχει άλλος...

Εδώ. 15 Ιουλίου, Τονίνο Μπιαγκίνι. Εξάνθημα τσουκνίδας.

- Δεν θεραπεύτηκε; - Ήταν αρκετά επίμονο.

Βλέπω...

Μπαμπά, το ορκίζομαι, πραγματικά προσπαθώ.

Εάν δεν υπάρχουν πελάτες, δεν είναι ότι φταίω εγώ.

Πιέτρο, ας μην χάνουμε χρόνο, Το έχω ήδη αποφασίσει.

Αυτή είναι μια εισαγωγική επιστολή για το ορφανοτροφείο Santa Chiara.

- Με βάζεις σε ορφανοτροφείο; - Οχι!

Σου πήρα τη θέση της υγείας επιθεωρητής στο ορφανοτροφείο Santa Chiara.

Η αμοιβή είναι 1.200 λίρες το μήνα.

Έχεις σπίτι. Θα ζήσεις υπέροχα.

- Θαυμάσια; -Αν δεν σε ενδιαφέρει...

ο καθηγητής μας Moretti στο Teramo θα σε αναλάβει ως βοηθό του.

Έχετε μια επιλογή.

ΕΥΣΕΒΟΣ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ SANTA CHIARA

Με συγχωρείς.

Πέρασε Μέσα.

Με συγχωρείς.

- Για ποιον είσαι εδώ; - Έχω αυτό το γράμμα για τη διευθύντρια.

- Είναι μια εισαγωγική επιστολή. - Καλά?

- Σημαίνει ότι θα συστηθώ. - Πέρασε Μέσα.

Πέρασε Μέσα.

- Κάθησε. - Σας ευχαριστώ.

Είσαι εξειδικευμένος σε παιδικές ασθένειες, σωστά;

- Ναι, είμαι παιδίατρος. - Καλός.

Τότε ελπίζω να μην έχεις λόγο για να χρησιμοποιήσετε τις ιατρικές σας δεξιότητες εδώ.

Ευτυχώς, τα κορίτσια μας είναι καλά στην υγεία τους.

Τόσο το καλύτερο!

Τώρα πες μου, κάνεις τη δουλειά σου

να σε αφήσω ανά πάσα στιγμή θα μπορούσατε να αφιερώσετε στο ινστιτούτο μας;

Οχι πολύ...

αλλά θα βάλω τα δυνατά μου. Πρέπει να έρχομαι εδώ κάθε μέρα;

Όχι, δεν θα χρειαστεί.

Ο προκάτοχός σου ερχόταν εδώ μία φορά κάθε 15 ημέρες

όποτε το επέτρεπε η υγεία του. Φτωχή ψυχή.

- Είναι νεκρός? - Όχι, παντρεύτηκε.

- Ήταν νέος; - 74 ετών.

Μετά το γάμο αποσύρθηκε από το επάγγελμα.

Βλέπω.

- Είναι έτοιμα τα κορίτσια; - Ναι μαντάμ.

Γιατρέ, τα κορίτσια είναι έτοιμα.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε η πρώτη σου επιθεώρηση....

Τώρα?

Αφού είσαι εδώ, μπορείτε να γνωρίσετε το ινστιτούτο μας.

- Θα χαιρόμουν. - Με αυτόν τον τρόπο.

- Πόσα κορίτσια μένουν εδώ; - 80.

Αυτή είναι η δεσποινίς Μοράτσι.

- Μετά απο εσένα. - Μετά απο εσένα.

Ο νέος μας υγειονομικός επιθεωρητής, Δρ. Βινάλη. Η δεσποινίς Ρίτσι και η δεσποινίς Μπάνφι.

- Χάρηκα που σε γνώρισα. - Και εγώ.

Μετά απο εσένα.

δεσποινίς Λεντίνη. Ο νέος μας επιθεωρητής υγείας.

- Ευχαρίστησή μου. - Ευχαρίστησή μου.

- Σας ευχαριστώ. - Παρακαλώ.

- Μετά απο εσένα. - Μετά απο εσένα!

Καλημέρα κύριε επιθεωρητή υγείας!

Καλημέρα.

- Γιατρέ, μπορείς να ξεκινήσεις. - Τι να ξεκινήσω;

- Η επιθεώρηση. - Ω ναι.

- Πως είναι η υγεία σου? - Άριστα κύριε επιθεωρητή υγείας.

Χαίρομαι.

Πώς είναι η όρεξή σας;

Άριστα κύριε επιθεωρητή υγείας, το φαγητό είναι εξαιρετικό και άφθονο.

- Το βλέπω. - Δόξα τω θεώ.

Ναι, ας Τον ευχαριστήσουμε.

- Πώς πάει? - Πολύ καλά, κύριε επιθεωρητή υγείας.

- Αυτό το παιδί είναι λίγο χλωμό. - Είναι άρρωστη πρόσφατα.

-Τι έπαθες; - Πυρετός εκ χόρτου.

- Και τι προέγραψε ο προκάτοχός μου; - Καστορέλαιο.

- Καλός. Σε έκανε να νιώσεις καλύτερα; - Ναι, κύριε επιθεωρητή υγείας.

- Φτερνίσματα; - Πολλά.

- Φαγούρα; - Ολη την ώρα.

Τότε θα πρέπει να επιμείνουμε στη θεραπεία.

- Λοιπόν, εγώ... - Γιατρός...

Πες μου μικρέ, τι έφαγες σήμερα?

- Χορτόσουπα. - Νόστιμο. Και σας άρεσε;

- Πάρα πολύ. - Καλός.

- Και μετά τη σούπα τι είχες; - Μπακαλιάρος και βραστές πατάτες.

- Και σου αρέσει ο μπακαλιάρος; - Πάρα πολύ.

Μου το είπαν σήμερα το άφησες στο πιάτο σου.

Ήθελα να το φάω, αλλά δεν θα κατέβαινε.

- Τι θα προτιμούσατε; - Αστακός.

- Τους δίνεις συχνά αστακό; - Γιατρέ, αστακό;

Α, αυτό είναι αλήθεια, δεν είναι καλό για την πέψη!

Γεια, γιατί αυτό το τρομοκρατημένο πρόσωπο;

Δεν φοβάμαι, είναι απλά η φυσική μου εμφάνιση.

Έχει μια μικρή μεγέθυνση του θυρεοειδούς αδένα.

- Και ο προκάτοχός μου της έδωσε...; - Καστορέλαιο.

Εξοχος.

Αυτό είναι?

- Πού είναι η Teresa Venerdì; - Δεν ξέρω, τους είπα να έρθουν όλοι.

Πήγε στο αναρρωτήριο να δώσει στη Γρατσιέλα το φάρμακό της.

Ήταν βοηθός του προκατόχου σου, ως μαθητευόμενη νοσοκόμα.

- Θα θέλατε να δείτε το ιατρείο; - Είναι εντάξει; Μπορώ να το δω άλλη φορά.

Αφού είσαι εδώ...

Ναι, αφού είμαι εδώ...

Μοράτσι, δείξε τον επιθεωρητή στο αναρρωτήριο.

- Αντιο σας. - Αντιο σας.

- Αντίο κύριε επιθεωρητή υγείας! - Αντιο σας.

Ένας τόσο διακεκριμένος άνθρωπος.

Κορίτσια, έξω στον κήπο.

Αυτό είναι το φαρμακείο και αυτό είναι το αναρρωτήριο.

Πία, δείξε τον υγειονομικό επιθεωρητή γύρω από το αναρρωτήριο.

- Απαιτείς κάτι άλλο από μένα; - Οχι ευχαριστώ.

- Είσαι η μαθητευόμενη νοσοκόμα; - Όχι, είμαι νοσοκόμα 35 χρόνια.

Από εδώ παρακαλώ.

Δύο...

...τρία...

...και τέσσερα!

Τερέζα, τι κάνεις; Τι θα σκεφτεί ο Υγειονομικός Επιθεωρητής;

Προσπαθούσα να φτιάξω τη Graziella πάρε το φάρμακό της.

Ένας περίεργος τρόπος χορήγησης φαρμάκων.

- Την έκανες να το πάρει; - Όχι, μου το έφτυσε.

Graziella, δείξε τον γιατρό τι καλό κορίτσι είσαι.

Ειμαι καλος, αλλά δεν θα πάρω κανένα φάρμακο!

Γιατρέ, προσπάθησε. Μπορεί να πετύχετε με τη σοβαρότητά σας.

Γεια, τι είναι όλη αυτή η φασαρία; Ντροπή σου! Πάρτε το φάρμακό σας αμέσως!

- Το παίρνεις! - Το να είσαι αυστηρός δεν φαίνεται να λειτουργεί.

- Γιατρέ, δεν είναι νόστιμο το μουρουνέλαιο; - Ω ναι, είναι νόστιμο.

Ψεύτης!

Graziella, πρόσεχε τους τρόπους σου! Συγγνώμη.

Θα πάρουμε κι εμείς.

- Θα πρέπει να αντιγράψουμε τον Δρ Παολόνι. - Εντάξει...

Τώρα ο γιατρός θα σας δείξει πώς παίρνει το φάρμακό του.

- Αλλά τί... - Γρήγορα, γρήγορα!

Το είδες αυτό? Τωρα ειναι η σειρα σου.

- Αυτό έκανε πάντα ο γιατρός Παολώνη; - Ναι πάντα. Μπράβο!

Το σύστημα χρειάζεται αλλαγή. Αν είναι να κάνουμε αυτό και για το καστορέλαιο, είμαστε μαγειρεμένοι.

Γιατρός, θα μπορούσες να εξετάσεις την Elisabetta;

- Τι τρέχει με αυτην? - Εξάνθημα τσουκνίδας.

Αυτή είναι η ειδικότητά μου.

Γενικός κανόνας για το εξάνθημα τσουκνίδας: αποφύγετε τα ωμά φρούτα.

Χωρίς αχλάδια, μήλα, σύκα...

Δεν της δίνουμε ποτέ καρπούς, αλλά δεν γίνεται καλύτερη.

-Είσαι άρρωστος κι εσύ; - Όχι, απλώς επισκέπτομαι.

Ω, είσαι επισκέπτης! Ας ρίξουμε μια ματιά στα πόδια σας.

- Αύριο. - Έλα τώρα, ας ρίξουμε μια ματιά...

- Ελισαμπέτα! Πού το πήρες αυτό; - Δεν ξέρω, δεν ήταν εκεί πριν.

Ίσως ένα smack θα ήταν η σωστή θεραπεία, αυτό δεν είναι καλό για σένα!

- Τι να της δώσουμε; - Για να δούμε, μπορούμε να της δώσουμε...

Μπορούμε να της δώσουμε...

Χρειάζεται και αυτή το παράδειγμα; να της πάρει τα φάρμακα;

Ναι, είναι όλοι ίδιοι.

Δώσε της λίγο ταμάριντ, με σόδα και ξύσμα λεμονιού.

Αν η νοσοκόμα περάσει από το σπίτι μου...

- Πάρε αυτό. - Οχι ευχαριστώ.

- ΦΑΕ το. Δεν έχετε εξάνθημα από τσουκνίδα. - Σας ευχαριστώ.

Αν στείλεις τη νοσοκόμα, μπορώ να της δώσω ένα μπουκάλι από το ειδικό μου φάρμακο.

Εδώ είναι η διεύθυνσή μου και τον αριθμό τηλεφώνου μου.

- Εντάξει? - Ναί.

- Πόσο χρονών είσαι? - 18.

- Πόσο καιρό μένετε στο ινστιτούτο; - Φεύγω σε ένα χρόνο.

- Τι θέλεις να κάνεις όταν φύγεις; - Εργαστείτε ως νοσοκόμα.

- Σου αρέσει να είσαι νοσοκόμα; - Είναι η κλήση μου.

Λοιπόν, αν είναι η κλήση σας...

- Η Δρ Παολώνη ερχόταν συχνά εδώ; - Μία φορά κάθε 15 ημέρες για έλεγχο

και όποτε ένα κορίτσι ήταν άρρωστο.

- Παρεμπιπτόντως, πώς σε λένε; - Teresa Venerdì.

Τερέζα τι;

Venerdì.

Αντίο, λοιπόν, παιδί μου.

Αν δεν πληρώσει αυτή τη φορά, θα τα αρπάξουμε όλα!

- Ο γιατρός δεν είναι σπίτι. - Δεν πειράζει.

- Σου είπα, ο γιατρός δεν είναι εδώ. - Ναι, ακούσαμε.

Πες του ότι δεν έχει πληρώσει μέχρι αύριο, θα δεσμεύσουμε το ακίνητο.

Πολύ καλά.

- Το άκουσες αυτό? - Ναι, το άκουσα. Εκβιαστές.

Αν αποφασίσω να πουλήσω, τι θα μου μεινει

Το σπίτι αξίζει 500.000, η ​​υποθήκη είναι 430.000 που αφήνει 70.000.

- 70.000. Ετσι... - Μα τι γίνεται με αυτά τα παιδιά;

Δεν θα τους πληρώσω.

Αν μάθουν ότι πουλάς το σπίτι, θα το αρπάξουν.

- Πόσα τους χρωστάς; - Δεν γνωρίζω. 38... 30...

38.

- Θα σας μείνουν 32.000. - Πραγματικά? Ποιος θα αγόραζε λοιπόν το σπίτι;

Θα μπορούσα να πω μια λέξη με έναν από τους πελάτες μου.

- Κύριε Passalacqua, για παράδειγμα. - Ποιος είναι αυτός?

Ένας πλούσιος βιομήχανος. Δεν μπορώ να φτιάξω κανένα εγγυήσεις. Αλλά έχει μια κόρη...

Υποθέτω ότι θα παντρευτεί μια μέρα και ο πατέρας μπορεί να θέλει να της αγοράσει μια φωλιά.

- Ξέρεις την κόρη; - Ναι, είναι ακόμα παιδί.

Την περιποιείσαι;

Όχι, περιποιούμαι τον πατέρα. Είμαι οικογενειακός φίλος.

Με κάλεσαν για μεσημεριανό γεύμα σήμερα.

70.000, μείον αυτό... 32...

Γνώρισα το νέο υγειονομικός επιθεωρητής σήμερα.

Είναι πολύ νεότερος από τον Δρ. Paoloni και πολύ πιο όμορφος.

Μου είπε: «Αντίο παιδί μου», αλλά δεν είμαι πια παιδί.

Ίσως μόνο να το είπε γιατί φέρθηκα ανόητα.

- Είσαι εσύ. - Ναι εγώ είμαι.

Με τρόμαξες!

- Τι κάνεις εδώ? - Τίποτα, απλώς τακτοποιώ τα πράγματά μου.

- Τι σημαίνει "C. S." σημαίνω? - Είναι όνομα. Cirillo Svampa, Ιππότης.

"Ιππότης" δεν είναι γραμμένο εδώ, αλλά ήταν στις αφίσες.

Ήταν ο πατέρας σου;

- Φυσικά και ήταν πατέρας μου. - Τότε γιατί σε λένε Venerdì;

Δεν γνωρίζω!

Ήταν σπουδαίος ηθοποιός.

Η μαμά μου έλεγε συχνά ότι πήρε τα άλογά του αποδεσμεύτηκαν από το πούλμαν.

Γιατί είναι αυτό;

- Γιατί να τα αποδεσμεύσετε; - Δεν ήξερα ποτέ, πρέπει να ήταν το έθιμο.

Έπαιξε επίσης μπροστά στον Βασιλιά, γι' αυτό ονομάστηκε ιππότης.

Άρχισαν τα άλογά του ακόμα κι όταν ήταν ιππότης;

- Δεν ξέρεις τίποτα! - Ναι, και κάνεις...

- Είδες τον νέο γιατρό; - Ναι, αλλά μου άρεσε περισσότερο ο γιατρός Παολώνη.

Και η φωνή του; Ακούσατε πόσο υπέροχο είναι;

Η φωνή είναι το παν. Ο μπαμπάς μου ήταν τόσο επιτυχημένη χάρη στη φωνή του.

Η μαμά μου το είπε όταν έπαιζε τον Οθέλλο τα τζάμια τίναξαν.

Προσέξτε!

Ελα! Πρέπει να τα κανονίσετε ώστε να μην αγγίζουν το ένα το άλλο.

- Τι κάνεις εδώ? - Ήρθαμε να βάλουμε τα φρούτα.

Τότε βιάσου, βοήθησε τους άλλους.

Πιο μακριά, η δεσποινίς το είπε αυτό αν ακουμπήσουν θα χαλάσουν.

- Θα μελανιάσουν; - Φυσικά.

- Όχι, δεν μπορείς να το φας! - Αυτός είναι ήδη μελανιασμένος.

Τι κάνεις? Η Άννα πήρε δύο μήλα!

- Κοίτα, είναι ανοιχτό! - Πόσο θαυμάσιο!

Βάζεις θεατρικό έργο;

Να σταματήσει!

- Να σταματήσει! Κλείσε το στήθος! - Θέλουμε να παίξουμε ένα έργο.

- Όχι, δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή. - Γιατί δεν μπορούμε;

- Για λίγο, παρακαλώ! - Δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή.

- Γιατί? - Αυτή είναι εδώ.

- Απλώς περιμένει να μας πει. - Ας φτιάξουμε κάτι να φύγει.

Θα τη φροντίσω!

Αλίκη, η δεσποινίς Κατερίνα σε θέλει.

Σας ευχαριστώ.

- Μπορώ να ξεκινήσω; - Ναί!

Ναι, κοντέσσα,

το κρύο δαγκώνει τις σάρκες μας μέσα από τα κουρελιασμένα ρούχα μας!

Αν ήξερες πόσο σπαρακτικό είναι να ακούσεις τα παιδιά σου να ζητούν ψωμί

και να μην μπορώ να μιλήσω για να μην καταπνίξει το κλάμα...

«Να πνίξεις», λες πάντα «να μην πνίγει».

«...να καταπνίξει την κραυγή της απελπισίας σφίγγοντας το λαιμό σου!»

- "Τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα..." - Οχι!

- Δεν μας αρέσει αυτό. - Το έχεις κάνει ήδη τέσσερις φορές.

- Παίξτε αυτό με το όμορφο φόρεμα. - Ελα!

Εντάξει.

«Αν με αγαπάς, Ρομέο»

«τότε πες μου με ταπεινή καρδιά και αληθινή ειλικρίνεια».

«Ή ίσως με νομίζεις πολύ νέος για αγάπη;»

- "Ή νομίζεις ότι είμαι αδιάφορος;" - «Ιουλιέτα, στο ορκίζομαι...»

- Η φωνή σου πρέπει να είναι βαθιά, σαν άντρας. - Πρέπει να κάνω τα τζάμια να τρέμουν;

Όχι, μια ζεστή βαθιά φωνή...

- Σαν του γιατρού; - Σκάσε! Ελα...

«Ιουλιέτα, στο ορκίζομαι...»

Μη γελάτε!

Το θέατρο είναι μια σοβαρή υπόθεση. Συνέχισε.

«Ω νύχτα, ω τυχερή νύχτα…»

«Θα έρθει η μέρα και θα παντρευτούμε».

«Θα βάλω όλη μου την περιουσία στα πόδια σου»

«Και να σε ακολουθήσω, κύριε μου, ως τα πέρατα της γης».

«Πέταξα πάνω από αυτούς τους τοίχους με τα ανάλαφρα φτερά της αγάπης».

«Οι πέτρινοι τοίχοι δεν μπορούν να κρατήσουν την αγάπη έξω».

«Αν σε δουν εδώ, θα σε σκοτώσουν. Το σκάω!"

«Αλίμονο, μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται στα όμορφα μάτια σου"

«παρά στα φονικά όπλα των Καπουλέτων».

Μπράβο!

- Τι είναι αυτά τα κουρέλια; - Δεσποινίς, εγώ...

Όταν ανατράφηκε από ηθοποιούς και τσιγγάνους...

Δεν ήταν τσιγγάνοι, ήταν καλλιτέχνες!

Μην τους λες άσχημα, είναι νεκροί!

Πρόστιμο. Για τον επόμενο μήνα, θα δουλέψεις στην κουζίνα.

Αλλά πρέπει να δουλέψω στο αναρρωτήριο.

Ο υγειονομικός επιθεωρητής θα έχει να βρει άλλη νοσοκόμα.

Και για μια εβδομάδα, θα πάτε όλοι χωρίς φρούτα.

- Φρικτό παραμύθι! - Είναι τόσο κακιά!

Θα πρέπει πρώτα να ρίξουμε μια ματιά τριγύρω. Σας διαβεβαιώνω ότι είναι σε ένα όμορφο σημείο.

Έχει μαγευτική θέα. Διαθέτει κήπο και λαχανόκηπο.

Κολοκυθάκια;

Δεν νομίζω, αλλά θα μπορούσατε να φυτέψετε μερικά.

Όχι, ρωτάει αν θέλετε λίγο κολοκυθάκι.

Α, ευχαριστώ.

Λουίτζι, τι κάνει η κόρη μου;

Δεν ήθελα να την ενοχλήσω, γράφει.

- Βλέπω, γράφει. - Γράφει.

- Τι γράφει; - Ποίηση.

- Αλήθεια? δεν το ήξερα. - Ούτε εμείς.

Στην πραγματικότητα, ούτε εκείνη. Κάπως έτσι συνέβη.

Το άλλο βράδυ δειπνούσαμε μαζί φίλοι στο Pincio όταν είπε:

«Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο βράδυ, να βγω μια βόλτα, είναι το μόνο που εύχομαι».

- Καλά? - Έχει ομοιοκαταληξία.

Δεν άκουσες την ομοιοκαταληξία; Έχει ομοιοκαταληξία.

Ακόμα και χθες, στο ταπετσαρία είπε χωρίς καμία προσπάθεια:

«Είναι ο ιδιοκτήτης με τον οποίο θα μιλήσω, ελπίζω, περί αγοράς σχοινιού».

Βγάζει ρίμες αυθόρμητα. Είναι αρκετά εντυπωσιακό.

- Ίσως είναι κάποιο είδος ασθένειας; - Δεν νομίζω.

Τι εννοείς, αρρώστια;!

Η ίδια αρρώστια με τον Δάντη, Πετράρχης, και ο Ραφαήλ είχε!

Λοιπόν, ζωγράφος ή ποιητής, είναι όλα τα ίδια.

Εδώ είναι!

Όχι, μείνε καθιστή. Νιώθω χαμένος και μπερδεμένος...

- Έγραφες; - Γράψιμο, ναι.

Δεσποινίς Λίλη, το άκουσα τόσο υπέροχα πράγματα για σένα.

Λίλη, θα ήθελες ένα ωραίο σπίτι λίγο έξω από την πόλη;

Θα ήταν ιδανικό για ποιητή.

- Ποιος είναι ο αρχιτέκτονας; - Ένας φίλος μου γιατρός.

- Ένας γιατρός που φτιάχνει σπίτια; - Όχι, είναι ο ιδιοκτήτης.

Είναι μια καλή ευκαιρία. Πουλάει γιατί χρειάζεται τα χρήματα.

Όχι, ο φίλος μου ο Vignali είναι κύριος.

Πουλάει γιατί είναι ερωτευμένος η ύπαιθρος. Είναι ονειροπόλος, ποιητής.

- Το ακούς, Λίλη; Ένας συνάδελφός σου. - Πατέρα, μη χρησιμοποιείς τόσο χυδαία λόγια!

Το "Colleague" είναι για επαγγελματίες και των εργαζομένων.

Οι καλλιτέχνες είναι διαφορετικοί, είναι αδέρφια ψυχής.

Λοιπόν, αυτό το αδερφάκι ψυχή σου θέλει να πουλήσει το σπίτι του. Τι λες?

Δεν ξέρω, μυαλό μου είναι τόσο απασχολημένος αυτή τη στιγμή.

Με συγχωρείς, ξέρεις καμιά λέξη αυτή η ομοιοκαταληξία με το "ομότιμο";

- «Σαίξπηρ». - Τι εννοείς, «Σαίξπηρ»;!

- "Κοντά". - Όχι, το "κοντά" δεν λειτουργεί.

Ίσως «Μπύρα»; Οχι.

Μητέρα, ξέχασέ το, δεν καταλαβαίνεις.

Δεσποινίς, αν μου επιτρέπεται, θα πρότεινα "αγαπητή".

"Αγαπητός"?

Ναι, ευχαριστώ, αυτό ακριβώς αυτό που έψαχνα.

Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ομοιοκαταληξία από μπάτλερ!

Να έχουμε τη χαρά να ακούσω τα ποιήματά σου;

Τα ποιήματά μου; Μπορεί.

- Πες μου τουλάχιστον τον τίτλο. - "Σε αυτόν". Στην αγάπη μου.

- Και ποια είναι αυτή η αγάπη; - Δεν έχω ιδέα.

Προς το παρόν είναι απλώς ένα φάντασμα. Χωρίς πρόσωπο, χωρίς όνομα.

- Νομίζεις ότι μια μέρα, αυτό το φάντασμα... - Ίσως, ποιος ξέρει;

- Λίγα κολοκυθάκια ακόμα. - Αυτό είναι, αγάπη μου, πρέπει να φας.

Γιατρέ, ανησυχώ πολύ. Αυτό το παιδί εξαντλείται πολύ!

- Με συγχωρείς? - Πέρασε Μέσα!

Είμαι εγώ, ο χασάπης.

Δείτε αυτό το υπέροχο κρέας σε έφερα.

- Έχω φέρει και τον λογαριασμό του μήνα. - Θα πάω να τους ενημερώσω.

- Κορίτσι, έλα εδώ λίγο. - Όχι, ευχαριστώ, είναι αηδιαστικό.

Μην είσαι τόσο φασαριόζος! Είσαι ο νέος υπηρέτης;

Τι εννοείς "υπηρέτης";! Πόσο αγενής! Είμαι κυρία!

Συγγνώμη πριγκίπισσα! Σας αρέσει να πλένετε τα πιάτα;

Το κάνω... για πλάκα!

Τι είναι αυτό?

Το κορίτσι προσβλήθηκε γιατί την παρεξήγησα για υπηρέτρια.

Αν συνεχίσει να είναι τόσο απείθαρχη, θα καταλήξει πραγματικά ως υπηρέτρια.

Χρειάζομαι ένα κορίτσι για το σπίτι και το μαγαζί.

Θα το σκεφτούμε. Αν θέλεις για να το διευθετήσω στο γραφείο...

Αμέσως.

Αντίο τότε πριγκίπισσα.

«Ο καθηγητής Bacino συνιστά, για την προφύλαξη του λεμφισμού»

«μια εναλλακτική θεραπεία ενώσεων του ασβεστίου και... και..."

«...περιοδική διοίκηση του μουρουνέλαιου».

«Το παθολογικό πλαίσιο του λεμφικού Η έλλειψη εκδηλώνεται με...»

- Γεια σας? - Εγινε! Δηλαδή δεν έχω κάνει τίποτα,

αλλά τα πράγματα είναι σε κίνηση. Ενδιαφέρεται.

Τι? Όχι, θέλει να δει το σπίτι πρώτα. Είμαι σίγουρος ότι θα του αρέσει.

Θα σε δει σήμερα στο σπίτι του. Γράψτε αυτό: 25, οδός Tartini. Αντίο!

«Γιατί ήρθες;»

«Θα ήταν καλύτερα αν έφευγες».

«Δεν ξέρεις…»

«Δεν ξέρεις η καρδιά μου είναι ζωντανή, αγαπητέ;»

«Δεν ξέρεις η καρδιά μου είναι αφοσιωμένη;"

Γεια σου κορίτσι!

- Σε εμένα μιλάς? - Ναι εσύ.

- Δεν δουλεύει το κουδούνι; - Οχι.

Γεια σου, κορίτσι, τι κάνεις; Θα ανοίξεις ή όχι;!

-Εγώ; - Ναι εσύ!

Ελα βιάσου!

- Εσυ τι θελεις? - Είμαι εδώ μισή ώρα.

- Έλα, άνοιξε. - Είναι ανοιχτό.

- Θα μπορούσες να μου πεις. - Θα μπορούσατε να το δοκιμάσετε.

Αυτό είναι αλήθεια.

Πες μου, χερουβείμ με την ασημένια τρομπέτα, είσαι σε κακή διάθεση;

Προς ενημέρωσή σας, δεν είμαι χερουβείμ και δεν έχω τρομπέτα.

- Προσβλήθηκες? Ήταν ένα κομπλιμέντο. - Σταμάτα το! Πόσο αγενής!

Είναι η πρώτη φορά που συναντώ υπηρέτρια αυτό είναι και όμορφο και νευρικό.

Μια νευρική υπηρέτρια;

- Γιατί γελάς? - Τίποτα. Ποιος να πω ότι είναι εδώ;

- Δρ Πιέτρο Βινιάλι. - Α, πρόκειται για το σπίτι;

Ναι, πώς το ξέρεις;

- Το συζητούσαν στο μεσημεριανό γεύμα. - Αλήθεια?

- Μη με αγγίζεις! - Ανησυχείς ότι το αφεντικό σου θα δει;

- Φυσικά, θα με απέλυαν επί τόπου. - Ελπίζω ναι, θα σε προσλάμβανα αμέσως.

Η υπηρέτρια μου έφυγε μόλις χθες.

- Ήταν όμορφη? - Μαγευτικό.

- Μα σε προτιμώ. - Είσαι πάντα έτσι με τις υπηρέτριες;

Όχι, σέβομαι πολύ τις υπηρέτριες.

Είμαι πολύ γνωστός για αυτό σε όλα τα γραφεία ευρέσεως εργασίας.

Αλλά με εσάς θα ήταν διαφορετικά. Όχι, δεν μπορώ να σε προσλάβω, είναι πολύ επικίνδυνο.

- Ω ναι? - Ναί. Τι κρίμα.

Καλύτερα να πούμε αντίο. Αντίο για πάντα. Δώσε μου το χέρι σου.

Αποχαιρετισμός. Δώσε μου ένα φιλί.

Λίλη!

Κύριε, ποιος είστε; Αυτό που σου δίνει το δικαίωμα να φιλήσω την κόρη μου;!

Κόρη σας?

Πρέπει να είναι πολύ σοβαρός και πολύ αυστηρός άνθρωπος.

- Μπορείτε να το δείτε αμέσως. - Ίσως, αλλά προτίμησα τον γιατρό Παολώνη.

Τι ήταν τόσο ενδιαφέρον για την Δρ Παολώνη;

Είχε ωραία γένια.

Ετσι? Ο Vignali θα μπορούσε να έχει και μούσι, αλλά τα γένια είναι πλέον εκτός μόδας.

Μην του το πεις αυτό Δουλεύω στην κουζίνα.

Πώς θα μπορούσα να του το πω;

Και τέλος πάντων, δεν θα το προσέξει. Δεν νοιάζεται για σένα.

Θα πάρουν έναν άλλο βοηθό νοσηλευτή και δεν θα το προσέξει καν.

- Επιτρέψτε μου? Καλή μέρα κύριε! - Αγαπητέ μου γιατρέ, έφτασες στην ώρα σου.

- Μια υπέροχη έκπληξη. Μάντεψε? - Αγοράσατε το σπίτι;

Όχι, καλύτερα από αυτό!

Κοίτα.

Η Λίλη αρραβωνιάστηκε τον γιατρό Βιγιάλι.

Αρραβωνιασμένος?

Δεν το περίμενες, σωστά;

Ούτε εμείς το περιμέναμε. Ήταν μια τέτοια έκπληξη,

ένα μπουλόνι από το μπλε!

Αυτός ο αναιδής νεαρός!

Δεν μας είπαν απολύτως τίποτα. Τα είχαν τακτοποιήσει όλα μαζί.

Τότε ξαφνικά... «μπουμ», η βόμβα.

- Η βόμβα? - Ναι, «μπουμ».

- Δεν έχεις τίποτα να πεις; - Τι μπορώ να πω? Συγχαρητήρια.

- Συγχαρητήρια και σε σένα. - Σας ευχαριστώ.

Λίλη, έλα εδώ και βοήθησέ με.

- Συγγνώμη, αγάπη μου. - Σας παρακαλούμε...

- Ο ράκος! - Δεν θα αγοράσεις το σπίτι;

- Δεν θα είναι απαραίτητο. - Δεν θα είναι;

Όχι, ήθελα να το πάρω για τη Λίλη μόλις παντρεύτηκε.

- Έτσι δεν είναι, γιατρέ; - Ναι ακριβώς.

Γιατί να το αγοράσω; Μένει στην οικογένεια.

Κάτσε κάτω σε παρακαλώ.

Μη μου ρίξεις αυτό το βλέμμα, Δεν είναι δικό μου λάθος. Ήταν ατύχημα.

- Ήθελα να φιλήσω την υπηρέτρια. - Τι σχέση έχει με αυτό;

Οι γονείς της μας είδαν, οπότε έπρεπε να αρραβωνιαστώ.

- Στην καμαριέρα; - Όχι, σε αυτήν.

Θα το είχες πέσει κι εσύ αν μια όμορφη κοπέλα άνοιγε την πύλη...

- Γάλα ή λεμόνι; - Γάλα.

- Ζάχαρη; - Πολύ.

- Γάλα ή λεμόνι; - Λεμόνι.

- Γλυκό; - Πικρό.

- Πρώτα θα υπηρετήσω τον άρχοντα και τον αφέντη μου. - Σας ευχαριστώ.

- Λεμόνι και πικρό. - Σας ευχαριστώ.

Γιατί λοιπόν είσαι τόσο θυμωμένος;

- Δεν το καταλαβαίνεις; - Οχι.

Ήθελα να παντρευτώ τη Λίλη εγώ.

Εσύ?

- Γιατί όχι? - Οχι.

Έλα, μη φοβάσαι.

Δεν είμαι προετοιμασμένος, δεν υπάρχει ατμόσφαιρα.

- Θα υπάρξει μόλις ξεκινήσεις. - Έλα Λίλη.

"Σε αυτόν".

- "Γιατί ήρθες;" -Εγώ;

«Γιατί ήρθες;»

«Θα ήταν καλύτερα αν έφευγες».

«Δεν ξέρεις η καρδιά μου είναι ζωντανή, αγαπητέ;»

«Δεν ξέρεις η καρδιά μου είναι αφοσιωμένη;"

Της έχεις πει ποτέ πώς νιώθεις, τι σημαίνει για σένα;

- Όχι, αλλά έριξα αρκετές υποδείξεις. - Σαφείς υποδείξεις;

- Της είπα ότι ένιωθα μόνος! - Δεν είναι αρκετά σαφές.

- «Χαίρομαι μόνο στο σπίτι σου». - Δεν είναι αρκετά σαφές!

- Τότε τι έπρεπε να της πω; - Τίποτα! Χωρίς λόγια και περισσότερες πράξεις.

Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι ληστεία.

Μην ανησυχείς.

Αύριο θα μιλήσω στον πατέρα της και τακτοποιήστε τα πάντα. Μην ανησυχείς.

Αντίο.

- Με συγχωρείτε, είστε ο γιατρός Βινάλη; - Ναι, αυτός είμαι, ποιος είσαι;

Είμαι ο Αντόνιο.

Χρειάζεσαι υπηρέτη; Δηλαδή, μπάτλερ;

- Αυτή την ώρα; - Είμαι εδώ από τις 4 το απόγευμα.

Από 4; 8 ώρες?

- Έχεις κάποια εμπειρία; - Ναι, ήμουν σταθερό αγόρι.

- Λοιπόν, δεν είμαι άλογο. - Τα άλογα είναι ευαίσθητα πλάσματα...

- Ξέρεις πώς να σερβίρεις το δείπνο; - Οχι.

- Καθάρισε το πάτωμα? - Οχι.

- Οδηγώ ένα αμάξι? - Οχι.

Έχω ένα γράμμα για σένα.

- Είναι από τη μητέρα μου. - Ναι, το έγραψε η ίδια.

Πώς είναι όμως αυτό δυνατό; Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε που...

Ναί. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της, ήταν πολύ καλή μαζί μας.

Δεν ήρθα εδώ νωρίτερα γιατί... Λοιπόν, είναι μεγάλη ιστορία.

Τέλος πάντων, τον πρώτο χρόνο ήμουν πολύ απασχολημένος με τη Στέλλα, μια νεαρή φιλιά.

Τον δεύτερο χρόνο η κόμισσα αρρώστησε, είχε τα άλογα.

Και ο Κόμης μου ζήτησε να παραμείνω γιατί δεν μπορούσε να τα καταφέρει χωρίς εμένα.

Την τρίτη χρονιά είχαμε τόσο τρομερό αρρώστια που πιάνουν όλα τα άλογα, που ονομάζεται...

..."Alfa epizooticae". Όχι, «Aphtae epizooticae».

Τότε, πέρυσι, θα έπρεπε είδαν τι έκαναν!

Πούλησαν όλα τα άλογα, Θύμωσα τόσο πολύ και έφυγα.

- Τι κάνεις? - Ω με συνχωρειτε!

Είσαι τρελός?

Μπορείτε να ξεκινήσετε καθαρίζοντας το σπίτι. Θα βρείτε όλα όσα χρειάζεστε εδώ.

Εδώ είναι η ηλεκτρική σκούπα, η βούρτσα καθαρισμού, το ηλεκτρικό buffer.

- Και η σκούπα; - Αυτό είναι καλύτερο από μια σκούπα.

Μπορείτε να ξεκινήσετε με το σαλόνι.

Γεια σας? Γλυκιά μου, καλημέρα!

Γλυκούλη μου? Αυτός είναι ο Antonio Perticone, ο Μπάτλερ. Ποιος είσαι?

Μου? Είμαι ο αρραβωνιαστικός.

Γιατρός! Γιατρός!

Ο αρραβωνιαστικός σου.

Λίλη! Καλημέρα, χαίρομαι που τηλεφώνησες.

- Ήμουν απλά... τι κάνεις; - Αυτό είναι πολύ βαρύ.

Υποτίθεται ότι πρέπει να το συνδέσεις.

Λίλη, μόλις έφευγα για το δικό σου...

Πρέπει να σου μιλήσω επειγόντως, να εξηγήσω κάτι.

Ναι, ήθελα να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι.

Προτιμάς να σε πάρω τηλέφωνο γλυκιά μου ή γλυκιά μου;

Εγώ θα το σκεφτώ. Αλλά πριν από αυτό...

Δεν λειτουργεί σωστά!

Πριν από αυτό πρέπει να... Συγνώμη? Τι είναι αυτό?

Είμαι εγώ, ρε ράτσα, η μητέρα της Λίλης. Τι έκανες το καημένο μου;

Έχει ήδη σπάσει δύο κινέζικα βάζα και ένα κομμάτι πορσελάνη Capodimonte.

Θα επρεπε να ντρεπεσαι. Είσαι τόσο ράκος!

Ναι, ντρέπομαι πολύ... Ναι, είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σου.

- Σας ευχαριστώ. - Αγοράζω στον εαυτό μου μια σκούπα.

Ακριβώς. Ήθελα να σου πω...

Συγνώμη? Ποιος είναι?

Είμαι εγώ, ρε ράτσα. Ο πατέρας της. Τι έκανες στο μωρό μου;

Γελάει, χορεύει, κλαίει, με αγκαλιάζει...

Έλα απόψε, Θα σου τραβήξω τα αυτιά!

Φυσικά Κύριε. Αλλά ήθελα να σου πω... Τι;

Ω, είσαι εσύ! Τι είναι αυτό?

Αγάπη μου, με λαχταράς, όπως το σώμα λαχταρά αέρα...

...και αν με αγαπάς πραγματικά, Θα σε αφήσω να μου φιλήσεις τα μαλλιά.

Αντίο, γλυκιά μου.

Πώς μπορώ να το μεταφέρω σε αυτούς τους ανθρώπους; Γίνεται γελοίο τώρα.

Τι κάνεις με αυτόν τον δίσκο;

«Ευσεβές Ορφανοτροφείο Ινστιτούτο Santa Chiara». Τι θέλουν;

«Αγαπητέ γιατρέ, έλα να κάνει τους συνήθεις εμβολιασμούς»

«όπως απαιτείται από τους υγειονομικούς κανονισμούς. Η διευθύντρια».

Αυτό είναι το μόνο που χρειάζομαι...

Σωστά, πηγαίνω στο ορφανοτροφείο. Άκου, αν καλέσει η δεσποινίς Λολέτα...

Άλλος αρραβωνιαστικός; Ω, τόσο διασκεδαστικό!

Οχι για μένα! Τέλος πάντων, αν τηλεφωνήσει πες της ότι είμαι πολύ απασχολημένος σήμερα.

-Έχω τα εμβόλια... - Εμβολιάζεσαι;

Όχι, πρέπει να εμβολιάσω τα παιδιά.

Μετά έχω κάποια άλλα σημαντικά πράγματα να κάνουμε το απόγευμα.

Πες της ότι θα τη δω απόψε μετά την παράσταση.

Στην καρδιά μου, βαθιά μέσα μου, Ω, τι αγάπη, τι βάσανα.

Στο στήθος μου, μακάρι να ήξερες, πώς ο δεσμός μας είναι ισχυρός και αληθινός.

Όλο και περισσότερο, είσαι εσύ που λατρεύω.

Μη τρέμεις, μη με αφήνεις στεναχωρημένο, γιατί είσαι εσένα που αγαπώ τόσο τρελά.

Περισσότερη έκφραση! Και προσπάθησε να δώσεις περισσότερο νόημα σε αυτές τις λέξεις!

Πρώτον, είναι πολύ πνευματικό: «Στην καρδιά μου, βαθιά μέσα μου…»

Τότε γίνεται πιο παθιασμένο:

«Στο στήθος μου, μακάρι να ήξερες…»

Αγάπη ιερή και βέβηλη.

Προσπάθησε να καταλάβεις το νόημα, φτου!

ΠΑΜΕ παλι.

Στην καρδιά μου, βαθιά μέσα μου, Ω, τι αγάπη, τι βάσανα.

Στο στήθος μου, μακάρι να ήξερες, πώς ο δεσμός μας είναι ισχυρός και αληθινός.

Πόσο δυνατός και αληθινός είναι ο δεσμός μας! Πόσο δυνατός και αληθινός είναι ο δεσμός μας!

Πρέπει να τηλεφωνήσω, με συγχωρείς, Βιτόριο.

Απίστευτος. Δεν υπάρχει πάθος. Κανείς δεν καταλαβαίνει πια τέχνη.

Βιτόριο, ηρέμησε.

Η Aida είναι ακόμα πίσω, αλλά κερδίζει έδαφος!

Τώρα είναι μεταξύ Nerone και Agrifoglio! Όχι, είναι μεταξύ Άιντα και Αγριφόγλειου!

Μια στιγμή!

Μια στιγμή.

Είναι στη στροφή, τρέχουν μαζί! Το Αγριφόγλειο χάνει έδαφος, το ξανακερδίζει!

Η γραμμή τερματισμού είναι κοντά τώρα. Αγριφόγλειο εξακολουθεί να οδηγεί! Η Άιντα τον προσπερνά.

Γεια σας? Γεια σας?

Άιντα! Άιντα! Άιντα!

Άιντα; Ποια είναι η Aida;

Εσυ τι θελεις? Αχ, Λολέτα. Είμαι ο νέος υπηρέτης.

Ναι, καινούργιο.

Τι είναι αυτό?

Ο γιατρός είπε ότι θα σε έβλεπε απόψε γιατί έπρεπε να πάει να δει τον αρραβωνιαστικό του...

Συγγνώμη, εννοώ ότι πήγε να κάνει εμβόλια. Στο ορφανοτροφείο.

Τι? Γεια σας? Γεια σας? Τι αρραβωνιαστικός;!

Απάντησε μου!

Πες μου το όνομα αυτής της γυναίκας αμέσως! Γεια σας? Γεια σας?!

- Λολέτα, σε περιμένουμε! - Χορεύεις, τσαμπουκά.

Τώρα είσαι θυμωμένος και έχεις χάσει τη διάθεση!

Σταμάτα να με εκνευρίζεις.

Σου έχω πει εκατομμύρια φορές να μην το κάνεις διακόπτετε τις πρόβες με τις ερωτικές σας κλήσεις.

Η τέχνη είναι τέχνη! Σκέψου καλά τον χαρακτήρα σου!

- Ορίστε, η διάθεσή σας επέστρεψε! - Να πας στο διαολο!

Στην καρδιά μου, βαθιά μέσα μου, Ω, τι αγάπη, τι βάσανα.

Στο στήθος μου, μακάρι να ήξερες, πώς ο δεσμός μας είναι ισχυρός και αληθινός.

Όλο και περισσότερο, είσαι εσύ που λατρεύω.

Μη τρέμεις, μη με αφήνεις στεναχωρημένο, γιατί είσαι εσένα που αγαπώ τόσο τρελά.

Μόνο μαζί σου νιώθω η καρδιά μου φλέγεται από πάθος...

Δαχτυλίδι ένα δαχτυλίδι o'roses

Μια τσέπη γεμάτη πόζες.

Α-τισού, α-τισού...

Γρήγορα κορίτσια, ετοιμαστείτε για τον εμβολιασμό σας.

Πριν από τον εμβολιασμό, είναι απαραίτητο για να διασφαλιστεί ότι οι ασθενείς

δεν έχετε εξανθήματα ή πρήξιμο, και ότι είναι σε τέλεια υγεία.

-Καλημέρα γιατρέ. - Καλημέρα.

- Θα μπορούσες να με κουμπώσεις; - Αμέσως.

- Εγινε? - Ναι, έγινε.

- Είσαι μικρός ακόμα, μπορείς να το φτάσεις; - Ναι, μπορώ να το φτάσω.

Πες μου, Τερέζα, βοήθησες ποτέ; με τα εμβόλια πριν;

- Δεν είμαι η Τερέζα, κύριε. - Τι?

Γιατί αυτή η αλλαγή;

Η Τερέζα τιμωρήθηκε και με έχουν βάλει ως μαθητευόμενη νοσοκόμα.

Πραγματικά? Γιατί την τιμώρησαν;

Επίδειξη ωμής απρέπειας. Αυτό είπε η διευθύντρια.

- Τι έκανε? - Ερωτικές σκηνές στη σοφίτα.

- Ερωτικές σκηνές στη σοφίτα; Με ποιον? - Με κάποιον Ρωμαίο.

Βλέπω...

Ετοιμάστε το οινόπνευμα, βαμβάκι και ανάψτε τον καυστήρα bunsen.

Με αυτά τα χέρια θα μολύνεις τα πάντα, δεν έχετε ακούσει ποτέ για σαπούνι;

Θα πάω να τα πλύνω.

Ο πρώτος κανόνας για μια νοσοκόμα είναι η υγιεινή.

Συνέχισε, θα το φροντίσω.

- Μπορώ να σε βοηθήσω, γιατρέ; - Ναι ευχαριστώ.

Και αυτό συνεχίζεται μέχρι τον άντρα δηλώνει την αγάπη του για το κορίτσι.

Του λέει λοιπόν η κοπέλα:

«Σηκωθείτε από τα γόνατά σας, κύριε, Δεν είμαι θεότητα».

Σηκώνεται λοιπόν και της λέει:

"Είσαι σίγουρος?" Και το κορίτσι κλείνει τα μάτια.

Αλλά γιατρέ, ήταν στη σοφίτα ερμηνεύοντας το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»!

- Α, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»! Τώρα βλέπω. - Τι εννοείς?

Δεν πειράζει... Άλλωστε, απλά μου ακούγεται σαν αθώο παιχνίδι.

- Μα ήταν μια σκηνή αγάπης! - Αχ ​​αγάπη!

«Αν με αγαπάς, Ρομέο, πες μου με ταπεινή καρδιά και αληθινή ειλικρίνεια».

Τι νομίζετε ξέρουν για αγάπη σε αυτή την ηλικία;

Μετά την παίρνει στην αγκαλιά του και λέει: "Όχι, άσε με!"

Λέει: «Δεν θα, σε αγαπώ».

Λέει: "Ω, Θεέ μου!"

Μετά τη φιλάει και την κρατάει τόσο σφιχτά που νιώθει σαν να πνίγεται.

Ποιος πνίγεται, αυτός;

Όχι, κρατιέται σφιχτά, αυτή ασφυκτιά.

Αυτό μου ακούγεται ανόητο. Νιώθει άρρωστη, ασφυκτιά...

- Θα τον απωθούσα. - Ακριβώς, και πρέπει να του πεις:

- "Είσαι τρελός?" - Τελείωσε λοιπόν η αγάπη;

- Όχι, αυτό είναι το καλύτερο μέρος. - Μα αν είναι ωραίο, γιατί να το απωθήσεις;

Αυτό πρέπει να κάνεις.

- Πως ξέρεις? - Το είδα στο θέατρο.

Τερέζα! Πήγαινε στο αναρρωτήριο, ο γιατρός σας περιμένει.

Ορίστε, δώσε μου το μπράτσο σου.

Ορίστε, τελειώσαμε.

Τελείωσες, μπράβο.

Lidia, έλα εδώ.

Μπράβο.

-Καλημέρα γιατρέ. - Καλημέρα... Ιουλιέτα.

Μπορείτε να ξεκινήσετε με απολύμανση τα μπράτσα των κοριτσιών.

Αξιότιμε κύριε επιθεωρητή υγείας, Δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο.

Σας αγαπώ και σας στέλνω ένα "miglion" φιλιά.

Οι πιο σημαντικοί μου χαιρετισμοί,

το πιο πιστό σου ορφανό, Teresa Venerdì.

- Υπάρχει κάποιος άλλος; - ΟΧΙ αυτο είναι.

Τελειώσαμε; Καλός.

- Αντίο. - Αντίο γιατρέ.

- Τι έπαιζες στη σοφίτα; - "ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ".

Πράξη πρώτη, σκηνή μπαλκονιού. Πανεμορφη.

- Ναι, το ξέρω. - Δηλαδή το έχεις κάνει κι εσύ;

Όχι, αλλά μια φορά στο οικοτροφείο Ερμήνευσα το «Quo Vadis».

Έπαιξα το ρόλο του Ursus.

Ήταν πολύ δύσκολο να το πάρεις η διευθύντρια να σε συγχωρήσει.

Μπορώ να είμαι ακόμα νοσοκόμα;

Η διευθύντρια δεν το σκέφτηκε, αλλά επέμενα.

- Ευχαριστώ Γιατρέ! - Τι κάνεις?

Δεν είμαι ιερέας, ξέρεις.

- Όχι άλλα παιχνίδια, εντάξει; - Ναι το υπόσχομαι.

Αντίο παιδί μου.

- Τα κορίτσια ήταν καλά; - Πολύ.

Κάποιοι μπορεί να έχουν ένα ελαφρύ πυρετική αντίδραση, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε,

είναι κοινό με τα παιδιά.

Τέλος πάντων, αν υπάρχουν επιπλοκές, θα ήταν καλύτερα να καλέσετε έναν γιατρό.

Δηλαδή... τηλεφώνησέ με.

- Πολύ καλά. Αντίο γιατρέ. - Αντιο σας.

Γιατρέ, άφησες το βιβλίο σου πίσω.

Ναι, το βιβλίο.

- Σου το έφερα. - Για μένα?

Για να σας βοηθήσω να πάρετε μια ιδέα για το πώς λειτουργούν τα εμβόλια.

- Μια νοσοκόμα πρέπει να γνωρίζει τέτοια πράγματα. - Ευχαριστώ Γιατρέ.

Θα το μάθω απ' έξω.

Μην υπερβάλλεις, αλλιώς θα καταλήξεις γνωρίζοντας περισσότερα από μένα.

- Αυτό θα ήταν αδύνατο. - Ποιός ξέρει...

- Πότε θα επιστρέψεις γιατρέ; - Σε 15 μέρες.

- Ή αν ένα από τα παιδιά αρρωστήσει. - Το ελπίζω.

- Τι ελπίζεις; - Ότι κανένα από τα παιδιά δεν αρρωσταίνει.

Αντίο μικρέ.

ΤΕΛΟΣ Α' ΜΕΡΟΣ

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Γεια σου!

- Κάλεσαν την κυρία Πρόεδρε! - Κυρία Πρόεδρε;

Κάτι σοβαρό πρέπει να συνέβη λοιπόν.

Την κάλεσαν όταν κάποιος έγραφε «Κατερίνα, άσχημη γριά μάγισσα!» στον τοίχο.

- Και αυτή τη φορά; - Δεν ξέρω, δεν έχω κάνει τίποτα κακό.

- Δεν είναι εδώ η Τζουζεπίνα; - Οχι.

- Κάλεσαν τον Πρόεδρο. - Γιατί?

Κάποιος πρέπει να έχει έκανε κάτι σοβαρό. Αλίκη!

Αλίκη, είναι αλήθεια που βρήκες; ένα γράμμα στο καπέλο του επιθεωρητή;

- Δεν ξέρω τίποτα. - Ενα γράμμα?

- Teresa Venerdì! - Παρόν!

Ελα εδώ.

Τακτοποίησε τα μαλλιά σου.

Καθίστε εκεί.

- Ω, Παναγία μου! - Γεια σου αγαπητέ.

Σήκω πάνω.

Παναγία μου, έτσι.

Ευχαριστώ αγαπητέ μου. Αντίο, αγαπητέ.

Ευχαριστώ αγαπητέ μου.

- Θα ήθελε η Παναγία μου τα συνηθισμένα μπισκότα; - Ναι αγαπητέ.

Είμαστε υπεύθυνοι για όλα τα κορίτσια.

Έχει συμβεί κάτι για το οποίο Δεν είχα διάθεση να πάρω μια απόφαση

χωρίς να ακούσει τη γνώμη του αξιότιμου Προέδρου μας.

Ήρθαμε στην κατοχή μιας επιστολής που έγραψε η Teresa Venerdì.

Παρακαλώ, διαβάστε το, Παναγία μου.

Επιπλέον, ένας σύντροφός της, αν και αποδοκιμάζω,

λέει ότι είδε την Teresa Venerdì

βάζοντας το καπέλο του γιατρού Βιγνάλι πίσω στη βάση του καπέλου.

Αν ήθελε και η Παναγία μου να κοιτάξω το αρχείο της κοπέλας...

Δεν είναι η πρώτη φορά ότι έχει προκαλέσει προβλήματα.

Ήταν κυρίως φάρσες.

Και αυτή τη φορά δεν είναι έγκλημα.

Ο Δρ Βιγνάλι αγνοεί της ύπαρξης αυτής μιας επιστολής.

Νομίζω ότι ερμηνεύω Οι σκέψεις της κυρίας Προέδρου

όταν της πρότεινε να την τρομάξουν μέσω απειλών για σοβαρά μέτρα.

Οι απειλές θα είναι επαρκείς.

Αν συμβεί ξανά, θα έχουμε να τη στείλει μακριά από το ινστιτούτο.

- Συμφωνείτε, Παναγία μου; - Τι ώρα είναι?

Εξι ηώρα. Αλλά αυτό δεν θα πάρει πολύ, Παναγία μου.

Τερέζα!

- Η κυρία Πρόεδρε με τα μαύρα είναι εδώ! - Τι έχεις κάνει?

Τερέζα, τι συμβαίνει;

Τι συμβαίνει?

Πέρασε Μέσα.

Βλέπω ότι έχεις μάθει μερικά υπέροχα πράγματα εδώ. Μπράβο!

Τώρα καταλαβαίνω γιατί καλείς να γίνεις νοσοκόμα.

Είμαι σίγουρος ότι θα σου βρουν μια καλή δουλειά για να σε βοηθήσει να ξεχάσεις όλη αυτή την ιδέα.

Θα δουλέψεις ως υπηρέτης στο κρεοπωλείο.

Τερέζα! Τερέζα!

Αυτό δεν είναι αλήθεια!

Την είδα να βάζει το καπέλο του γιατρού πίσω στο σταντ.

- Εισαι ΨΕΥΤΗΣ! - Το λες για να την καλύψεις.

- Και θέλεις να πάρεις τη θέση της. - Φτάνει πια με αυτές τις ανοησίες.

Giuseppina, μπορείς να πας.

Καλό κορίτσι.

Έγραψες ένα ερωτικό γράμμα στον γιατρό; Είσαι τρελός!

- Δεν έγραψα τίποτα. - Είδα το γράμμα!

Τι είπε?

«Σου στέλνω ένα «miglion» φιλιά». Έγινε μάλιστα και λάθος!

Giuseppina, φύγε!

- Μπορώ να πάω, κυρία; - Όχι, μια στιγμή.

Μπορώ, Παναγία μου; Ελα εδώ.

- Πάρε την κιμωλία και γράψε. - Γράψε τι?

«Σου στέλνω ένα εκατομμύριο φιλιά».

- Γιατί? - Όχι ερωτήσεις, απλά υπακούστε.

ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΕΝΑ "MIGLION"...

Αυτό μου αρκεί.

Μπορείς να πας, αγαπητέ.

Κυρία, έκανα μόνο το καθήκον μου.

Άλλο ένα φλιτζάνι τσάι, Παναγία μου;

Πού είναι η Teresa Venerdì;

- Κανείς σας δεν ξέρει πού είναι; - Οχι.

- Γιατρέ Βινάλη; - Δεν είναι εδώ, αλλά δεν θα αργήσει.

Έλα μέσα, βρέχει!

Θα είναι εδώ σε 5 λεπτά. Πέρασε Μέσα.

Κάτσε κάτω.

Ένα τηλεγράφημα.

- Για μένα? - Για τον γιατρό Βινάλη.

- Από ποιον? - Τι ξέρω εγώ? Υπόγραψε εδώ.

Δεν υπογράφω τίποτα.

-Αν όχι, το αφαιρώ. - Πρώτα διαβάζω, μετά υπογράφω.

«Θα είμαι εκεί απόψε. Αγάπη, Λουσία».

Ποια είναι η Λουτσία;

Ω ναι! Είναι η αδερφή του! Την θυμάμαι από μικρή.

Βλέπω, ο γιατρός. Πού μπορώ να βρω τον αριθμό;

Το εστιατόριο...

Πάλι αυτό το τηλέφωνο; Αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα λατρεύουν να μιλάνε!

- Ελπίζω να είναι αυτός. - Γεια σου γλυκιά μου!

Σου είπα, Το όνομά μου είναι Antonio Perticone!

Ο γιατρός είναι στο εστιατόριο του μαθητή. Κι εγώ τον ψάχνω.

Πρέπει να του το πω η αδερφή του φτάνει σήμερα το απόγευμα.

Η αδερφή του?

Θα πάω αμέσως να τη γνωρίσω. Μητέρα, η αδερφή της γλυκιάς είναι καθ' οδόν!

Να φορέσω το γκρι φόρεμά μου με μαύρα πουά

ή το ριγέ με το λευκό μου καπέλο; - Το ριγέ είναι πιο όμορφο.

- Φοράω το ριγέ. - Γιατί μου λες; Γεια σας?

Εχει φύγει...

Εστιατόριο...

- Καλό απόγευμα. - Καλό απόγευμα.

- Θα ήθελες να μου πεις ποιος είσαι; - Ποιοι είμαστε? Είμαστε φίλοι του.

Έχει και υπηρέτη...

Αύριο θα διασκεδάσουμε, θα υπάρχει δουλειά και για σένα.

- Όλα εδώ θα βγουν σε δημοπρασία! - Το αφεντικό σου πρέπει να μάθει πώς να ζει.

Αν πεις άλλη μια κακή λέξη για το αφεντικό μου, θα σου δώσω για τι!

Μεγάλος! Οπότε προσθέτεις κατάχρηση σε απλήρωτες οφειλές.

- Εσυ τι θελεις? - Να πληρωθεί.

Θα πληρωθείς, αλλά τώρα φύγε.

Το λέει εδώ και μήνες.

Αν δεν μας πληρώσει, αύριο θα είμαστε πάλι εδώ.

- Επιτρέψτε μου? - Ω, νεαρή κυρία!

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΑΣΤΕ!

- Ο αδερφός σου θα είναι σπίτι σύντομα. - Ο αδερφός μου?

Μουσκεύτηκες, καημένη! Γιατί περπατάς σε αυτόν τον κακό καιρό;

Θα μπορούσατε να πάρετε ταξί. Περάστε από εδώ.

Θα είμαι μαζί σου αμέσως. Σας παρακαλούμε...

Είναι η αδερφή του γιατρού, φύγε.

- Τα λέμε αύριο! - Αύριο!

Δίκαιο!

- Είδες αυτούς τους φρικτούς ανθρώπους; - Ποιοι είναι αυτοί?

- Ο αδερφός σου έχει μπελάδες! - Συγγνώμη αδερφέ μου...

Διάβασα το τηλεγράφημά σου. Αδελφός σας θα χαρούμε πολύ να σας δούμε.

Σε ξέρω από παιδί.

-Εγώ; - Ναι, αλλά δεν μπορείς να θυμηθείς.

Μετά βίας σε αναγνωρίζω! Μεγάλωσες πραγματικά!

Είμαι ο Αντώνιος, ο γιος της Φιλομένα. Ο αδερφός της Ροζινέλλας!

Θυμάσαι τη Rosinella, σωστά; Σε θήλασε.

Δεσποινίς Λουτσία, πρέπει να είστε κουρασμένη. Παρακαλώ καθίστε κάτω.

- Έχεις λαδόκολλα; - Γιατί?

Για να μην χαλάσω την πολυθρόνα.

Ο γιατρός δεν χρησιμοποιεί λαδόπανα πια, έχει μεγαλώσει πια.

Θα κρυώσεις. Άφησες τη βαλίτσα σου έξω;

Δεν έχω καμία βαλίτσα.

-Συγγνώμη καλέ μου... - Σε παρακαλώ, φώναξέ με Αντόνιο!

Αν κρυώσεις, ο γιατρός θα θυμώσει μαζί μου.

Έλα μαζί μου, θα σε φροντίσω.

Ελα μαζί μου.

Ελα.

Επιτέλους οι πρόβες τελείωσαν!

Θέλω να σας δω όλους έτοιμο στη σκηνή σε δύο ώρες!

Σας ευχαριστώ!

Πρέπει να κρατάς το πηγούνι σου ψηλά.

- Ξέχνα το ραγάκι σου για μια ώρα. - Δεν είναι απογοήτευση, είναι θυμός.

Είναι αρραβωνιασμένος με την κόρη ενός πλούσιου στρώματος.

Αποκάλυψε τον εαυτό του για αυτό που είναι: ένας χυδαίος μικροαστός.

Αύριο, μετά την επιτυχία σας, θα τον χαστουκίσεις.

Ω, παρακαλώ! Αν νομίζει ότι τρέχω μετά από αυτόν, κάνει λάθος.

Είμαι πολύ εκλεπτυσμένος για αυτό. Είναι γουρούνι! Γειά αγάπη.

Δεν μου αρέσει η συμπεριφορά του γιατρού. Μπορώ να σας το πω γιατί είστε οικογένεια.

Γυναίκες! Πολλές γυναίκες!

- Πολλά; - Α, δεν θα πιστεύετε πόσα!

Ακόμα και γυναίκες που βλέπεις στα περιοδικά! Θέλετε να δείτε ένα;

Ορίστε.

Την λένε Loletta Prima, είναι τραγουδίστρια. Αυτή η γυναίκα είναι βαμπίρ!

Τρώει χαρτονομίσματα των 1.000 λιρών σαν να ήταν καραμέλες.

- Τι τρέχει? Νιώθεις άρρωστος; - Τίποτα, απλώς κρυώνω λίγο.

Έχω σχεδόν τελειώσει.

Μήπως εξαιτίας της του παίρνουν το σπίτι;

Κορίτσι μου, οι γυναίκες δεν είναι τίποτα αλλά κόπος. Εμπιστέψου με!

Κάποτε έπρεπε να πουλήσω κι ένα άλογο. Μα αυτό δεν είναι τίποτα, έχει και αρραβωνιαστικό!

- Αρραβωνιαστικός; - Ναι, είναι φρικτή.

"Γλυκιά μου!

Τόση πλάκα!

- Δώσε μου τα πράγματά μου! - Μα τα μανίκια είναι ακόμα βρεγμένα.

- Δεν πειράζει, πρέπει να φύγω. - Δεν περιμένεις τον αδερφό σου;

Δεν μπορώ. Πες του ότι θα επιστρέψω... ότι θα του γράψω.

- Μα τώρα πρέπει να φύγω. - Δεσποινίδα!

Αχ! Ένα κορίτσι με μια ρόμπα. Πόσο θαυμάσιο.

Δεσποινίδα!

- Υποθέτω ότι είσαι ο υπηρέτης. - Σωστά.

- Τι πρόσωπο! - Ποιο ειναι το ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΑΥΤΟ?

- Και ποιος είναι αυτός; - Αυτή... είναι η αδερφή του γιατρού.

Αυτό είναι καλό. Θα μπορούσες να έχεις βρείτε μια καλύτερη δικαιολογία από αυτή.

Υποθέτω ότι σου φαίνομαι ηλίθιος, έτσι δεν είναι; Ποιος είσαι?

- Η αδερφή του γιατρού. - Μια παράξενη αδερφή...

περιπλανώμενος μισογυμνός.

Τα ρούχα μου βράχτηκαν, Έπρεπε να τα στεγνώσω. Βλέπω?

Είναι αλήθεια? Είναι αλήθεια αυτή η αδερφή του Πιέτρο;

Σωστά, την έχω γνωρίσει αφού ήταν τόσο μεγάλη.

Σας παρακαλώ, συγχωρέστε με, κυρία! Ήμουν λίγο τεταμένη.

Είμαι πολύ χαρούμενος που σε γνωρίζω.

Με λένε Maddalena Fontini, αλλά το σκηνικό μου όνομα είναι Loletta Prima.

Εμείς οι καλλιτέχνες μας αρέσει να χρησιμοποιούμε πλασματικό και αυτοσχέδια ονόματα.

Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής στο Sassari.

Η οικογένειά μου επίσης καταγόταν από το Sassari.

Χαίρομαι που σε γνωρίζω.

Αλλά ίσως έχετε πράγματα να κάνετε, Δεν θέλω να σε ενοχλήσω.

- Όχι, δεν έχω τίποτα να κάνω. - Τότε θα ήθελα να μείνω και να συνομιλήσω λίγο.

Ο Πιέτρο μιλούσε πάντα για την αδερφή του.

Έψαξες παντού;

Ναι, διευθύντρια, στη σοφίτα, στο κελάρι...

Δεν μπορεί απλώς να έχει εξαφανιστεί, ίσως κρύβεται στο θερμοκήπιο.

Ήρθες για τον αρραβώνα του αδερφού σου;

Ναί.

- Σου το είπε; - Ναί.

Οχι εγώ. Το άκουσα κατά τύχη από έναν υπηρέτη.

Το γουρούνι! Ω συγνώμη...

Αυτός δεν είναι ο σωστός τρόπος θεραπείας μια διακεκριμένη γυναίκα σαν εμένα.

Ένας καλλιτέχνης, που θυσίασε τα πάντα για εκείνον. Αγάπη, τέχνη, επιτυχία...

Αγαπάτε πολύ τον κύριο... αδερφό μου;

Η αγάπη μου είναι σαν αυτή που διαβάζεις στα μυθιστορήματα. Ήμουν τα πάντα για εκείνον.

Από τότε που τον γνώρισα, Δεν έχω φιλήσει ποτέ άλλον άντρα.

Ήξερε τα πάντα για μένα. Το θυμάστε αυτό το τραγούδι;

Όλα για εσάς, νύχτα και μέρα, να λες πάντα ναι, ποτέ να μην λες όχι.

Ναι, ήταν ακριβώς έτσι. Και τώρα παντρεύεται! Το γουρούνι!

Συγγνώμη, αλλά δεν έχω άλλα λόγια.

Και έχετε γνωρίσει τον αρραβωνιαστικό;

- Οχι. - Ούτε εγώ, αλλά μπορώ να φανταστώ.

Πρέπει να είναι μια από αυτές ανόητες γεμιστές κούκλες.

Η κόρη ενός στρώματος! Και ο πατέρας μου ήταν καθηγητής στο Sassari.

Δεσποινίς, ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, πρέπει να κάνουμε συμμαχία.

Γιατί;

Να σταματήσεις τον αδερφό σου από το να παντρευτεί αυτό το κορίτσι.

Δεν το λέω μόνο για μένα.

Θα χαρώ να θυσιάσω τον εαυτό μου, αν μπορούσε να βοηθήσει.

Αλλά αυτό το λέω για σένα. Η σχέση με έναν κατασκευαστή στρωμάτων...

Νομίζω ότι είναι απαραίτητο ότι την παντρεύεται.

Απαραίτητη? Γιατί;

Είναι βαθιά στο χρέος.

Παίρνουν το σπίτι.

Τότε ρώτα τον πατέρα σου να του δανείσει κάποια χρήματα.

Ο πατέρας μου? Καημένο πλάσμα...

Τι γίνεται με τη γη, τα παλάτια, το κάστρο;

Όλα έχουν φύγει.

Η σοδειά χάλασε.

Μετά από αυτό χρεοκόπησε.

- Μετά κάηκε το κάστρο. - Πραγματικά?

Ναί. Είναι ένας κατεστραμμένος άνθρωπος.

Κοίτα σε τι μειώνω!

Γι' αυτό με έστειλε ο μπαμπάς να δω τον αδερφό μου να του ζητήσω βοήθεια.

- Πεινάμε! - Πεινασμένος;

Ναι μαντάμ...

Το κρύο δαγκώνει τη σάρκα μας μέσα από τα κουρελιασμένα ρούχα μας.

Αν ήξερες πόσο σπαρακτικό είναι να ακούσεις τα παιδιά σου να ζητούν ψωμί

και να μην μπορώ να μιλήσω

για να μην καταπνίξει την κραυγή της απόγνωσης σφίγγοντας το λαιμό σου!

- Ω Θεέ μου, τόσο κακό; - Ναί!

Και τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα

τυλίγουμε άθλια κουρέλια γύρω μας, πιεσμένος από τον άνεμο που σφυρίζει

στη στροβιλιζόμενη καταιγίδα, ενώ οι μπάλες και οι απολαύσεις λαμβάνουν χώρα

στις εκθαμβωτικές αίθουσες του κάστρου του Δούκα του Σενσίρ.

Τι έχει ο Δούκας του Σενσίρ έχει σχέση με αυτό;

Τίποτα, είναι μόνο ένας των γειτόνων μας.

Έχετε βάζο για μακριά κοτσάνια;

Τι?

Ρωτάω αν έχεις ένα βάζο για μακριά κοτσάνια.

Που?

Δεν καταλαβαίνεις τίποτα! Πού είναι η αδερφή;

Αγάπη μου, σου έφερα αυτά τα λουλούδια και δύο ποιήματα.

Παρακαλώ, η δεσποινίς Βινιάλι είναι εκεί.

Αγάπη μου, σου έφερα αυτά τα λουλούδια και δύο ποιήματα.

- Είμαι ενοχλητικός. - Συγνώμη...

Καλυτερα να φυγω.

Γειά αγάπη. Καλησπέρα, δεσποινίς.

Όταν αυτός ο αγαπητός κύριος επιστρέψει,

πες του να του στείλω το ειρηνικό μου και αριστοκρατικούς χαιρετισμούς.

- Ερχεται. - Λολέτα!

- Πώς πάει? - Υπέροχα.

Ξέρω τα πάντα. Ξέρω παντρεύεσαι και δεν με νοιάζει.

- Γνώρισα την αδερφή σου. - Η Λουσία είναι εδώ;

Καημένο πλάσμα! Μου τα είπε όλα.

- Τι? - Δεν ντρέπεσαι;

Είσαι εδώ να ζεις μια καλή ζωή, ενώ οι φτωχές ψυχές ζουν σε κουρέλια

ο αέρας σφυρίζει, στις εκθαμβωτικές αίθουσες του Δούκα του Σενσίρ.

- Έχεις τρελαθεί; - Όχι, είμαι αρκετά υγιής.

Παντρευτείτε, συνεχίστε. Θα βοηθήσει αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους.

Βλέπεις, μου μίλησε η αδερφή σου με τόσο εκλεπτυσμένο τρόπο

ότι, όντας και τα δύο τόσο εκλεπτυσμένα, καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον τέλεια.

Οπότε φεύγω.

Γειά αγάπη!

Γλυκιά μου, ορίστε. Πες μου, είναι αλήθεια αυτό που είπε για σένα;

Όχι, θα σταματήσω την ομοιοκαταληξία μου δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.

Πες μου την αλήθεια, είναι αλήθεια τι είπε αυτή η άγνωστη κυρία για σένα;

- Η αδερφή μου? - Μου είπε ότι δεν είναι η αδερφή σου.

- Τότε ποιος είναι; - Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει.

Είναι αλήθεια ότι είσαι μόνο να με παντρευτείς για τα λεφτά μου;

Μου?

Νιώθω τόσο έξαλλος, και ήμουν τόσο χαρούμενη που αρραβωνιάστηκα!

Ρίμες! Πάντα ρίμες!

Κύριε, τελείωσε μεταξύ μας! Αντιο σας!

- Τερέζα! - Ω, γιατρέ!

Εσύ?!

- Τι κάνεις εδώ? - Μη θυμώνεις, φεύγω.

- Γιατί αυτό το ρόμπα; - Αν θέλεις, μπορώ να το βγάλω.

Α, όχι, για το καλό! Τι συμβαίνει?

Σε παρακαλώ, μην θυμώνεις, αλλιώς δεν θα έχω το κουράγιο να στο πω!

Ποιος είναι θυμωμένος;! Έλα, τι είναι; Δεν έχεις ξεφύγει, σωστά;

- Ναι έχω. - Γιατί?

Ήθελαν να με στείλουν να είναι η βοήθεια του χασάπη!

Δεν έκανα τίποτα λάθος! Πίστεψέ με! Δεν έγραψα αυτό το γράμμα!

Τι γράμμα;

- Δεν το ξέρεις; - Δεν ξέρω τίποτα!

- Τότε, με συγχωρείτε, φεύγω. - Όχι, θέλω να μάθω τώρα!

- Ποιος είναι ο αριθμός του ορφανοτροφείου; - Οχι! Παρακαλώ μην τους τηλεφωνήσετε!

-Θα στα πω όλα. - Τι είναι αυτό? Αισθάνεστε λιποθυμία;

- Οχι είμαι καλά. - Τα χέρια σου παγώνουν, είσαι χλομός.

Πεινάω. Δεν έχω φάει από σήμερα το πρωί.

Αντόνιο!

Πόσο απαίσιο, Νιώθω εγκαταλελειμμένος όπως ο Didone.

- Ποιος είναι αυτός ο Didone; - Ποιός ξέρει? Γιατρέ, ανησυχώ πολύ.

- Μην ανησυχείς, δεν είναι τίποτα. - Και εγώ.

- Μαμά... - Αγάπη μου!

- Μπαμπάς... - Πολυαγαπημένος!

Παρακαλώ αφήστε μας.

- Σώστε την, γιατρέ! - Ναι, σώσε την!

- Πώς είναι ο σφυγμός; - Είναι φυσιολογικό.

- Γιατί μου κρατάς ακόμα το χέρι; - Ω ναι...

Δεν έχεις τίποτα να πεις;

Δεσποινίς Λίλη, Θα ήθελα να σας πω κάτι.

Νιώθω τόσο μόνος! Όχι, αυτό δεν είναι αρκετά σαφές.

Είμαι χαρούμενος μόνο όταν είμαι εδώ... Όχι, ούτε αυτό είναι αρκετά σαφές.

Και θέλω να είμαι πεντακάθαρος.

Δεσποινίς Λίλη, σας αγαπώ.

- Ναι εντάξει! - Εσύ φταις που την άφησες να αρραβωνιαστεί!

Ήσουν εσύ που την ενθάρρυνες, τους έδωσες την ευλογία σου!

- Γιατρέ, πώς είναι; - Αφήστε την να κοιμηθεί, χρειάζεται να ξεκουραστεί.

- Τώρα, επιτρέψτε μου να πω... - Άφησε μας ήσυχους!

- Ωραία άτομα που μας σύστησες! - Το ξέρω αλλά...

Ακούστε, γιατρέ, ανησυχούμε πολύ. Καλύτερα να το αφήσουμε προς το παρόν.

Συγγνώμη. Θα επιστρέψω αύριο.

- Πολύ καλά, καληνύχτα. - Καληνυχτα.

Είμαστε σε πραγματικό πρόβλημα τώρα. Αν μάθουν ότι είσαι εδώ...

Πρέπει να είναι η διευθύντρια.

Τι να της πω τώρα;

- Μην της πεις τίποτα! - Αστειεύεσαι?

Γεια σας? Ποιος είναι αυτός?

Αγαπητέ, στέλνω η μοδίστρα μου σου λογαριάζει.

Μην είσαι τσιγκούνης, δεν είμαι συνηθισμένος να κοροϊδεύω τον εαυτό μου.

- Τι είπε η διευθύντρια; - Όχι, ήταν η Λολέτα.

Τι της είπες για τον Δούκα του Σενσίρ;

Έδωσα το μεγάλο φινάλε της παράστασης «The Killing Remorse».

- Γιατί? - Γιατί είναι βρικόλακας.

Σου τρώει όλα τα λεφτά και είναι ο λόγος που παίρνουν το σπίτι.

- Ποιος στο ειπε αυτο? - Κανείς, το κατάλαβα μόνος μου.

Θα με συγχωρήσετε, γιατρέ;

- Πρέπει να επιστρέψεις στο ορφανοτροφείο. - Οχι!

Οχι? Δεν μπορώ να έχω ορφανό στο σπίτι μου στις 10, 10 και τέταρτο δηλαδή!

Τι θα σκεφτούν για μένα; Θα με διώξουν!

Πρέπει να είναι η διευθύντρια.

Με έβαλες σε μεγάλο μπελά.

- Γεια σας? - Δρ Βιγνάλι, θα είμαι πολύ ευγνώμων

αν σβήσεις το όνομά μου από τη μνήμη σου για τα καλά.

«Sic transit gloria mundi». Δεν έχω τίποτα άλλο να πω. Ave!

Λεωφ. Τι είπες σε αυτό;

Α, το άλλο...

Της το είπα: «Πρέπει να παντρευτείς τον γιατρό»,

«Χρειάζεται την προίκα σου καθώς είναι βαθιά στο χρέος».

«Αν δεν σε παντρευτεί, τι θα κάνει;»

Νομίζεις ότι είναι κάτι να πω σε έναν αρραβωνιαστικό;

- Ήθελα απλώς να σε βοηθήσω. - Το έκανες, με άφησε.

- Σε πειράζει? - Όχι, πραγματικά, είμαι ανακουφισμένος.

Τι θα κάνεις αν σου πάρουν το σπίτι;

Αυτή η κυρία δεν σε αγαπάει. Αν ήμουν πλούσιος...

Τι θα έκανες?

Τίποτα, ετοιμαζόμουν να πω κάτι χαζό.

Έλα, αρκετή κουβέντα. Είναι 10:20, είναι πολύ αργά.

Δεν βρέχει πια. Ντύσου! Θα σου καλέσω ταξί.

Αντόνιο!

Μόνο μια στιγμή, υπάρχει ένα τηλεγράφημα!

«Δεν τα καταφέρνω, θα γράψω. Αγάπη, Λουσία».

Πόσο ανόητο!

Ήρθε και δεν το έχει καταλάβει καν.

- Αντόνιο! - Ερχομαι!

- Βιάσου! - Μια στιγμή.

- Πήγαινέ την στο ορφανοτροφείο. - Δεσποινίς Λουκία;

Για τι πράγμα μιλάς? Απλά κάνε τι λέω, φρόντισε να φτάσει εκεί εντάξει.

Γιατί δεν την παίρνεις;

Επειδή... έχω πράγματα να κάνω, άρρωστοι, μια σημαντική διαβούλευση.

Όσο για σένα, άκου...

Αύριο θα έρθω να μιλήσω στη διευθύντρια, εντάξει;

Καληνυχτα.

- Με κορόιδεψες. - Συγγνώμη.

Έλα, θα καλέσω το ταξί, ντυθείτε.

- Δεν θα πάω πίσω στο ορφανοτροφείο. - Αστειεύεσαι? Αυτά είναι εντολές.

Να είσαι ευγενικός...

Αν επιστρέψω εκεί, θα με στείλουν να δουλέψει ως υπηρέτης του χασάπη.

Είμαι ένας στρατιώτης, Μου δόθηκε εντολή να σε πάρω πίσω.

Σε παρακαλώ, μην είσαι τόσο κακός...

Παρακαλώ άσε με να μείνω εδώ, μόνο για απόψε.

Αύριο θα φύγω πριν ξημερώσει. Δεν θα με δει κανείς!

Θα κρυφτώ στην κουζίνα, σε μια ντουλάπα ή μια ντουλάπα...

Τερέζα!

- Teresa Venerdì! - Τερέζα!

- Τι ώρα είναι? - 11 ακριβώς.

Αυτός είναι ο στρατηγός, ο πατέρας του γιατρού. Ένας πολύ γενναίος άνθρωπος.

Κέρδισε πολλές μάχες. Και αυτό είναι η γυναίκα του στρατηγού, μια ασυνήθιστη γυναίκα.

Η καημένη, ήταν τεράστια απώλεια στην οικογένεια.

Και αυτή είναι η αδερφή του, η Λουτσία. Εσύ. Πραγματικά σου μοιάζει.

Πραγματικά?

- Και ποιος είναι αυτός; - Ποιος νομίζεις ότι είναι; Αυτός είναι.

- Ο Υγειονομικός Επιθεωρητής; - Ναι, δεν βλέπετε την ομοιότητα;

- Αναρωτήσατε τους συντρόφους της; - Ναι, δεν ξέρουν τίποτα.

- Δεν θα το έλεγαν, ακόμα κι αν ήξεραν. - Να καλέσω την αστυνομία;

Οχι! Ας περιμένουμε λίγο ακόμα. Μπορεί να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή.

Καημένη, πού μπορεί να είναι;

Αντώνιο... Αντώνιο!

Γιατί δεν την πήρες στο ορφανοτροφείο;

- Απόλυσέ με. Δεν είμαι κουρασμένος για την πόλη. -Σε διέταξα να την πάρεις!

Άρχισε να κλαίει, Δεν είχα καρδιά.

Λοιπόν, τώρα είμαι σε μεγάλο πρόβλημα.

Θα προσπαθήσω να το λύσω, αλλά τουλάχιστον ντύστε την,

δεν πρέπει να τη βρουν εδώ, ημίγυμνη φορώντας το φόρεμά μου.

- Και αν ξαναρχίσει να κλαίει; - Άσε την να κλάψει!

Πώς μπορείς να πιεις καφέ σαν να μην έγινε τίποτα;

- Τι θέλεις να κάνω? - Υποκρίνομαι! Κάνε κάτι!

Υπάρχει μια γυναίκα στο σπίτι του, και πρέπει να τη βγάλουμε!

Πώς θα το κάνουμε αυτό;

Πες της: «Εσύ, άθλια, δεν ντρέπεσαι;»

«Φύγε τώρα και σιγουρέψου Δεν σε ξαναβλέπω».

- Σε αυτόν? - Σε αυτή!

Δεν θέλετε να καταστρέψετε αυτόν τον αρραβώνα για εκείνη τη μικρή τσούλα, εσύ;!

Καλημέρα.

Ο γιατρός είναι έξω.

- Πραγματικά? - Στις 7 το πρωί;

Δεν έχεις πολλή φαντασία, μπορείς να βρεις κάτι καλύτερο.

Αν δεν με πιστεύετε, τότε... Καλύτερα να μην πω τίποτα απολύτως.

Δεν είσαι κουρασμένος να έρχεσαι εδώ κάθε μέρα;

Αυτή είναι η τελευταία φορά.

Τώρα που η αδερφή του είναι εδώ, θα πληρώσει.

Ποια αδερφή; Δεν είναι παρά ένα χάος.

Τα κατέστρεψε όλα! Ο γάμος, τα χρήματα, τα πάντα.

- Τότε θα περιμένουμε τους αξιωματικούς. - Άλλος πιστωτής...

- Είναι εδώ ο γιατρός Βιγιάλι; - Είναι έξω!

- Είναι έξω. - Τόσο το καλύτερο!

Είμαι ο πατέρας της αρραβωνιαστικιάς του και θα ήθελα να μιλήσω σε αυτό το κορίτσι.

- Δεν υπάρχει κορίτσι εδώ. - Μην είσαι ανόητος!

Μια στιγμή, δεσποινίς. Πρέπει να σου μιλήσω.

- Με εμένα? - Ναί.

Είμαι ο κύριος Passalacqua,

από το μάλλινο μύλο Passalacqua και C.

- Τι θέλετε από μένα, κύριε; - Θα μπω κατευθείαν στο θέμα.

- Θα είναι αρκετά 10.000; - Για τι?

Μην είσαι αφελής, ξέρεις τι εννοώ.

Υπάρχουν 10.000 λίρες εδώ για σένα, αν τον αφήσεις.

Αφήστε ποιον;

Ελα, αρκεί αυτή η άχρηστη κουβέντα.

Τώρα θα μου το πεις δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτόν, κλπ.,

αλλα ειμαι σιγουρος...

15.000 θα είναι αρκετά.

- Κύριε, ποιος νομίζετε ότι είμαι; - Βλέπω. 20.000 και τελειώστε με αυτό.

Μη με προσβάλλεις, δεν είμαι...

Ναι καλά.

«Δεν είμαι αυτός που νομίζεις, τον αγαπώ. Θυσίασα τα πάντα για εκείνον...»

Αγαπητέ μου, μπορώ να σου προσφέρω όχι περισσότερο από 25.000 λίρες.

Είναι πολλά τα λεφτά!

- Νομίζεις ότι ο γιατρός και εγώ... - Κι εγώ ήμουν νέος! Ήμουν κι εγώ ερωτευμένος!

Αν κάποιος μου είχε προσφέρει 25.000 λίρες για να χωρίσω με τη γυναίκα μου, θα έλεγα...

30.000 και θα φύγω.

Δεσποινίς, περιμένετε λίγο!

- Νούμερο 7: δερμάτινη πολυθρόνα. - Ψεύτικο δέρμα.

Νούμερο 8: σκαμπό, στυλ 20ου αιώνα. Αριθμός 9: το ίδιο.

- Άβολα. - Άβολα

- Τι κάνουν? - Δουλειες του σπιτιου.

- Το νούμερο 7 είναι η πολυθρόνα... - Με συγχωρείς...

Πόσα σου χρωστάει ο γιατρός;

Πόσο? Πες μου το σύνολο.

38.972.

Εντάξει. Περίμενε εδώ μια στιγμή.

38.972.

- Τι? - Λίρες.

- Είσαι τρελός? 38.000 λίρες; - Και 972.

- Είναι πάρα πολύ! - Και δεν θα πάω ούτε δεκάρα πιο κάτω.

Αυτό είναι τρελό!

- 38.972! - Και 50 σεντς.

- Και 50 σεντς; - Ναι, για το τραμ.

Μήπως κάποιος άλλος πρέπει να πάω στον οδοντίατρο;

- Ναι εγω. - Ελα πάμε.

Είπα σε αυτόν τον ανόητο υπηρέτη να την πάρω πίσω χθες το βράδυ.

- Σας παρακαλούμε... - Ας βιαστείτε.

Ελπίζω να καταλαβαίνετε. πήγα σπίτι τα μεσάνυχτα και τη βρήκε να κοιμάται.

- Έπρεπε να με καλέσεις αμέσως. - Ναι, ήθελα, αλλά...

Ανάθεμά το! Η μπαταρία δεν λειτουργεί, ως συνήθως.

- Θα πρέπει να πάρουμε ταξί. - Μα η στάση ταξί είναι τόσο μακριά!

Κατερίνα, περίμενε λίγο! Θα πάρουμε ανελκυστήρα μαζί τους.

Γρήγορα, μπες μέσα!

Πήγαινε ευθεία, τότε θα σου πω ποιο δρόμο να πας.

Βλέπεις, για να γυρίσω σπίτι τα μεσάνυχτα και βρες μια κοπέλα στο κρεβάτι σου...

Γιατρέ, σε παρακαλώ, όχι τώρα. Θα το εξηγήσεις αργότερα.

- Πώς σε λένε μικρέ; - Μαρία, έλα εδώ.

- Μπορούμε να πάμε, κυρία; - Όχι, περίμενε λίγο. Θα επιστρέψουμε αμέσως.

Καλημέρα γιατρέ. Μας συγχωρείτε που είμαστε τόσο επίμονοι.

Αν υπάρχει κάτι που χρειάζεστε, Είμαι στην υπηρεσία σας.

Τα χαιρετίσματα μου γιατρέ. Αφήσαμε την απόδειξη.

- Αντιο σας. - Σας ευχαριστώ.

- Γιατρέ, έλα! Γρήγορα! - Προχώρα.

- Που είναι αυτή? - ΠΟΥ?

- Τερέζα! - Αφησε.

- Που πήγε? - Δεν γνωρίζω. Άφησε ένα γράμμα.

Πρόσεχε...

Άνοιξέ το, γρήγορα!

«Αγαπητέ κύριε επιθεωρητή υγείας, λυπάμαι για όλα τα προβλήματα που σου προκάλεσα».

«Ο κ. Passalacqua πλήρωσε τους πιστωτές σας»

«για να με πείσουν να φύγω. Οπότε φεύγω».

"Είμαι σίγουρος Θα τα πάω καλά με τον χασάπη».

«Τους πιο εκλεκτούς χαιρετισμούς μου, η πιο πιστή σου ορφανή, Teresa Venerdì».

Τερέζα!

- Πού είναι η Τερέζα; - Στην κατάψυξη.

- Στην κατάψυξη;! - Εκεί.

Τερέζα.

Κυρία...

Πώς μπόρεσες?

Έλα, πάμε σπίτι.

Δεν θα άφηνα ποτέ ένα από τα κορίτσια μου γίνε υπηρέτης! Ντροπή σου!

Είναι τρελή;

Ντροπή σου!

Προσοχή παρακαλώ.

-Καλημέρα κύριε επιθεωρητή υγείας! - Καλημέρα.

Βγάλε τη γλώσσα σου. Είναι βρώμικο. Καστορέλαιο.

Μου αρέσει, μου το θυμίζει του γιατρού Παολώνη.

- Φαίνεται να έχει πονόλαιμο. - Χρειάζομαι ένα κουτάλι.

Τερέζα, πήγαινε να πάρεις ένα κουτάλι.

Έχει μια μικρή μεγέθυνση του θυρεοειδούς αδένα.

Καστορέλαιο.

- Γεια σου, Ιουλιέτα. -Καλημέρα γιατρέ.

Ήρθα να πάρω τα πράγματά μου.

Το λευκό μου παλτό, το συμβουλευτικό μου βιβλίο... Έχω τα πάντα.

Περίμενε, ξεχνώ το πιο σημαντικό πράγμα.

Ελα μαζί μου.

- "Κύριε Μπιγνάμι..." - Όχι, Βινιάλι.

Θεέ μου, τόσο τρομερό χειρόγραφο! «Θα απαιτηθούν 40.000».

- "Σε αντάλλαγμα θα δεχτώ την αποστολή..." - Θέση!

- Αυτό είναι αδύνατο να διαβαστεί! - Καλό παράδεισο, σε παρακαλώ, βιάσου!

«Σε αντάλλαγμα θα δεχτώ τη θέση ως βοηθός στο Νοσοκομείο Teramo».

- «Θάβομαι». - Όχι «θαμμένος», παντρεύομαι.

- Συγχαρητήρια. - Σας ευχαριστώ.

4,50.

Είπε 4,50!

ΤΟ ΤΕΛΟΣ