Original subtitles

Oh mijn God!

Waar kijk je naar?

Denk je dat ik hem heb vermoord? Ik heb hem zo gevonden.

Zo dood als een deurnagel.

Blijf hier. Ga niet weg. Ik bel een ambulance.

Leg hem hier.

- Een ongeluk? - Nee.

Ik denk het niet.

Er zijn geen sporen van bloed.

- Wat is er met hem gebeurd? - Ik weet het niet.

Ze vonden hem bewusteloos in een deel van de stad.

Hij is dood.

Dood?

Ik ben dood?

Dat kan niet! Ik ben in leven!

Kun je niet zeggen dat ik leef?

Ik moet ze het laten begrijpen.

Jij!

Luister naar mij!

Kijk mij aan!

Misschien slaap ik. Ik moet opstaan.

Ik moet een vinger bewegen.

Ik moet!

Laat mij niet zo achter! Help mij!

Help mij!

Ik vond alleen dit paspoort en wat kleingeld in zijn zakken.

Hij moet een buitenlander zijn.

Wat is zijn naam?

Gregory Moore.

Geboren in Springfield, Illinois...

6 december 1931. Amerikaanse staatsburger.

Adres?

- Staat er niet op. - Geef het aan mij.

Het heeft een verblijfsvergunning: Vodichkova-straat 16.

- Het is een journalist. - Doodsoorzaak?

Hartstilstand.

Zeg heel duidelijk dat hij al dood was toen ze hem binnenbrachten.

Waarom? Is dit nieuw?

Anders zouden de kranten ons de schuld kunnen geven.

- Breng hem naar het mortuarium. - Ik ben in leven!

Dat kun je niet doen!

Zo, dat is het.

Schrijf dit nu op: een Engelse trenchcoat.

Ondergoed en onderhemd. Sokken.

Een wit shirt.

Broek.

Een polshorloge.

En één paar schoenen.

Kijk ze nu eens.

- Ze zijn nieuw en duur. - Wat zal ik doen? Opschrijven?

- Of niet? - Opschrijven, opschrijven.

Ik wil niet ontslagen worden voor een paar schoenen.

Vreemd...

Hij voelt niet zo koud aan als de anderen.

Ze hadden op zijn minst je ogen kunnen sluiten. Nu kan ik ze niet meer sluiten.

Kom op.

Merk je dat de werkdruk is toegenomen?

Zeker, ja.

Maar het loon niet.

Dit kan niet echt zijn.

Het moet een nachtmerrie zijn.

Ik voel niets, ook al moet het hier koud zijn.

Wat is er met mij gebeurd?

Alleen mijn hersens werken nog.

Ik moet het onthouden. Ik ben Gregory... Gregory Moore.

Dat weet ik. Maar wat nog meer?

"Dit is geen echte en correcte organisatie."

"De leden van deze groep hebben geen kantoor...

noch een PR-afdeling."

"Maar af en toe komen ze samen...

om de toestand van de natie te bespreken."

Jacques, de hoed.

"Vanochtend zijn ze gearresteerd...

voor het publiekelijk bekritiseren van acties van de regering...

met betrekking tot binnenlandse en internationale politiek."

"Ze waren... Ze werden geestelijk gestoord verklaard...

en opgesloten in een psychiatrische inrichting...

om gedwongen behandeld te worden met therapeutische maatregelen...

voor onbepaalde tijd."

Is alles duidelijk?

- Oke. Doei. ik zie je morgen. - Op het mortuarium.

Jij gaat naar het mortuarium met je verdomde wodka.

Oh, ik ga al, ik ga al. Maar wees voorzichtig.

Een hartaanval zal je vroeg of laat te pakken krijgen...

- als je zo doorgaat. - Vanwege de vrouwen of het werk?

Nou, nu neem ik afscheid van je. Mira komt.

Verdomme, val dood neer.

Hier is een flits die er interessant uitziet.

Het lijkt erop dat deze nacht ergens in Siberië...

ze een nieuw type raket hebben getest met een kernkop.

- Geef je het nieuws niet door? - Ik zal het morgen doen.

Het is beter om te wachten op een bevestiging.

- Ik zal het meteen doorgeven. - Geef mij de telex als je klaar bent.

- Doei. - Altijd optijd weg, hè?

Zie ik je op de persconferentie in het presidentiële paleis?

Nee. Ik maak gebruik van de diensten van Jacques.

"Zoek de vrouw."

Excuseer mij, Jessica. Ik was het vergeten.

- Ik hou van jou. - Ik hou ook van jou.

Je begint vooruitgang te boeken. Heb je een andere leraar gevonden?

Juist. Eén voor elk land.

- Voor mij? - Een cadeau.

Ik kon haast niet wachten tot je terugkwam.

Zelfs nu we samen zijn ben ik bang.

Ik ben bang dat je net zo plotseling weggaat als je verscheen.

Wat zeg je, wat bedoel je? Waarom zou ik ineens weggaan...

terwijl ik heb gewacht om hier een paar dagen naar jou toe te komen?

Ik weet niet waarom...

maar onze ontmoetingen voelen altijd zo tijdelijk aan...

van angst.

Alsof er iets of iemand tussen ons moet komen?

Misschien.

Je hebt gelijk, ik heb hetzelfde gevoel.

Soms als ik probeer na te denken over mijn leven, over tien jaar...

het is alsof, ik weet het niet, alsof jij tussen twee muren loopt...

waardoor ik mij niets kan voorstellen, of ergens op kan hopen.

Dan heb ik het gevoel dat ik moet vluchten en naar jou toe moet komen.

Omdat jij mijn angst kunt laten verdwijnen.

Gelukkig heeft hij het begrepen en laat hij mij met rust.

Mevrouw? Meneer?

- Hij was een kolonel. - Alstublieft.

Dit is een exclusieve specialiteit van ons restaurant.

Het is goed, je zult het zien!

Ik vertrouw je...

Wees niet bang, mevrouw, er staat een brandweerman klaar.

- Mevrouw... - Bedankt.

Meneer...

Bedankt.

Zul je verdrietig zijn als je deze stad moet verlaten?

Ja, natuurlijk.

Het lijkt zo tijdloos.

Het wordt aangetrokken door zowel Oost als West. De stilte is magisch.

Het is onze stad, Gregory.

- Hoe laat is het? - 4:30.

We hebben geen sigaretten meer.

Die appel ruikt zo lekker.

Ik vind je cadeau leuk, weet je?

Ze zijn mooi, toch? Het is wel een vreemde soort.

Ze maken kleine sprongetjes, maar ze kunnen niet vliegen...

ook al hebben ze prachtige gekleurde vleugels.

- We hebben er veel. - Ben je klaar met de les?

Hoe lang blijf je nog?

Ik weet het niet. Nog drie weken misschien.

- En dan? - Londen.

Denk je echt dat je mij mee kunt nemen?

Denk je dat ik hier weg kan komen?

Alles wat ik voor ons tweeën had bedacht, wil ik laten uitkomen.

Advocaat Valinski kan ons helpen.

En op de één of andere manier zul je met mij meegaan.

- Meneer, ik kan u niet terugbetalen. - Nee?

Ik zou mijn dank echter op een... aangenamere manier kunnen uiten.

- Accepteer je die? - Geaccepteerd.

Dat moet Jacques zijn.

Misschien is hij van gedachten veranderd.

Gregorius?

Is dit allemaal echt zo gemakkelijk voor jou?

Nee, maar het is heel belangrijk voor mij.

Ik begin het mij te herinneren.

Mira... Mira...

Hey, jij! Kan je mij horen?

Is dit bij jou ook zo?

Misschien is het altijd zo als je dood bent...

en kunnen we niet teruggaan om het de anderen te vertellen.

Nee, ik moet niet opgeven!

Als je bij de politie was gegaan in plaats van in de journalistiek...

misschien had ik dan nu een prachtige collega gehad.

Dat zou je wel leuk vinden, commissaris, hè?

Die van ons zijn niet zo mooi.

Ik denk echter dat mijn echte roeping het bankwezen zou zijn.

Onze vriend Shoenbat kan je daarbij helpen, als je wilt.

- Nee, nee, bedankt. - Toch, Shoenbat?

Gregory, waar heb je mij naartoe gebracht?

Dit lijkt wel een wassenbeeldenmuseum!

Onder deze mummies bevinden zich belangrijke mensen uit half Europa.

Politici, bankiers, perverse mensen... Interesse?

Nee, bedankt.

- Goedenavond. - Goedenavond.

Hij zag er bekend uit. Wie is dat?

Franz Tibor, een beroemde pianist.

- Goedenavond. Alles goed? - Zeker, bedankt.

Dit is Mira Sherkova.

Ik had nooit geloofd dat je een landgenoot was.

Misschien lijkt dat niet zo omdat je zo elegant bent.

Je weet dat Gregory op het punt staat om ons te verlaten.

Zeker, ze gaat met mij mee.

Ik hoop dat je ons wilt helpen, advocaat.

Ik heb altijd geloofd dat journalistiek moeilijk is voor vrouwen.

Nee, integendeel.

Er zijn veel voordelen voor vrouwen in ons werkveld.

- Alle deuren gaan makkelijker open. - Mijn deur staat altijd voor je open.

Het is gemakkelijk voor een bankier om dapper te zijn.

Ik zou mijn deur kunnen openen voor een vertrouwelijk nieuwsbericht.

Zou je dat willen?

Ja, zeker, zeker. Excuseer mij even.

Laat mij je nu voorstellen aan enkele fascinerende mensen.

- Professor Karting. - Een genoegen.

Dokter Polonski en zijn vrouw.

Meneer Solobov van de ambassade.

En deze meneer, die naar je kijkt, is meneer Kuman.

- Aangenaam kennis te maken. - Hij is al verliefd op je.

- En je kent Gregory Moore al. - Ken je je oude vrienden niet meer?

- Ivan, hoe gaat het? - Heel goed en met jou?

- Ik ben blij je te zien! - Kom op.

Dokter Borodaj denkt dat...

Waarom heb je mij niet verteld dat Gregory daarmee zou komen opdagen?

Kom op, Jessica, wees niet boos.

- Je weet dat mannen vluchtig zijn. - Je bent niet grappig, Jacques.

Mijn lieve Jessica.

Ik heb je laatste artikel over onze handel met de Sovjet-Unie gelezen.

Interessant, maar als je mij toestaat, ik een kleine correctie aanbrengen.

En hoe gaat het met jouw revolutie?

- Bij de Sorbonne achtergelaten? - Nee, in Moskou.

Ik heb twee jaar in Moskou doorgebracht en mij gespecialiseerd in cardiologie.

Nog steeds gefixeerd op het uitkleden van vrouwen, hè?

Er is veel werk te doen op dit gebied.

Ik werk met Karting.

Wat jammer.

Dus succes zorgt ervoor dat je deel gaat uitmaken van dit milieu?

Ik hoop het niet.

Ik kan Mira maar beter redden voordat ze haar verderven.

- Ik zal je later voorstellen. - Ik kom terug na een drankje.

Gregory! Verdomd zij de dag waarop ik je aan haar voorstelde!

- Wil je haar niet gedag zeggen? - Nee, nee, nee.

Ik kan nu geen verantwoording afleggen voor mijn eigen daden.

Ja, ja, ja, kijk haar aan.

Het is niet zo dat ze gebreken heeft. Raak haar aan. Je kunt haar aanraken.

Het vlees is vers, jong en zelfs aangenaam.

Wat ik niet leuk vind, is dat ze de dochter is van een miljardair...

en denkt dat je alles met dollars kunt kopen. Mannen, sensaties...

Haar geslacht zit hier. Ze is geobsedeerd. Weet je wat ik bedoel?

Ze komt hier communisten naar bed brengen.

En dan, als ze terugkeert naar de ranch...

zal ze vertellen over de spanning van het oude Europa. Toch, lieverd?

Op de ranch... Dat vind ik ook niet leuk.

Ze ziet er zo kwetsbaar uit.

Onze jongeren zijn mooi.

Laten we het hier doen.

Laten we het nu meteen doen.

Laten we weer naar binnen gaan.

Ik wilde gewoon zien wat voor grote idioot jij bent geworden.

Kom op, vriend, uit bed.

Zet je seksuele drang aan de kant, net zoals ik met alcohol doe.

Het lijkt erop dat Bakosh een mooie slag heeft gemaakt. 20 meter.

Ja, donderpad, Bakosh.

Hij heeft een voorbijganger op de Meruda Straat totaal platgeslagen.

Oké, ik zie je daar.

- Nou? - Een mislukking.

De Bakosh die zelfmoord pleegde was niet de minister, een loodgieter.

Een bedrogen loodgieter.

Hier worden kippen zelfs tot politieke zelfmoorden verheven.

- Het kan niet worden vermeden. - En de andere collega's?

Ze kwamen, ze vloekten en ze gingen weg.

Ik wachtte hier om je te informeren.

Hey! Ik weet zeker dat we elkaar hebben ontmoet!

Ik weet alleen niet meer wanneer.

- Ze kan praten. - Deze jongens zijn zo fantastisch!

- Waarom drinken we bij mij niet wat? - Oh nee, voor vanavond ben ik klaar.

En jij?

Laat hem met rust. Hij heeft betere dingen te doen.

Ga naar Mira. Ze is de ruil niet waard.

Doei.

Hij is echt super, die vriend van je.

Luister, waar is de telefoon?

Mevrouw Natasha!

- Zo vroeg al op de markt? - Goedemorgen...

Ah ja, voor mij is het al laat.

- Ik betaal er morgen voor, hè? - Natuurlijk...

Mira?

Mira, waar ben je?

Ivan, mijn vriend!

Het is echt Moore.

Het is ongeloofelijk.

Ik heb hem pas een week geleden nog gezien.

Het kan ook met vrienden gebeuren. Dat moet je weten, collega.

Vreemd, er is nog geen rigiditeit.

Hoe lang zou je zeggen dat hij al dood is?

- Hij was al dood toen ze hem brachten. - Hij is hier al een paar uur.

Ivan, ik kan het redden als je mij helpt.

Ik wil toch graag iets proberen.

Ik zal proberen hem te reanimeren.

Doe wat je wilt, maar ik denk dat het tijdverspilling is.

- Ik ben nu klaar hier. - Breng hem naar boven. Schiet op.

- Verpleegster? - Ja, dokter?

- Maak alles klaar voor reanimatie. - Oké, dokter.

Niets. Helemaal niemand.

Er zijn vanavond geen vrouwen in het ziekenhuis opgenomen.

Wat zou er dan met haar gebeurd kunnen zijn?

Niets ernstigs, je zult het zien.

We hebben alle ziekenhuizen en politiebureaus al gebeld, dus...

Niets. Gelukkig ook niet in het mortuarium.

Ik neem een drankje. Na bepaalde zaken heb ik er echt eentje nodig.

Heeft ze geen bericht achtergelaten? Iets?

Het is absurd dat ze zomaar weg is gelopen.

Ze liep niet zomaar weg, ze werd daartoe gedwongen.

- Ik weet zeker dat dat zo is. - Oke...

Laten we aannemen dat ze gedwongen werd.

Misschien kwam ze hier niet alleen maar om jou te komen bezoeken.

Misschien is ze niet de persoon die je dacht dat ze was.

Jessica, praat geen onzin. Jij kent haar niet.

- Jij wel? Wat weet jij over haar? - Jessica heeft gelijk, Gregory.

- Wat weet jij van haar? - Wat?

Al meer dan twee uur doen we wilde gissingen...

zonder enige goede reden waarom ze verdwenen zou kunnen zijn.

Maar het is zeker vreemd.

Ze kan niet uit het niets zijn verdwenen.

Ook al komt het voor dat iemand zomaar besluit er vandoor te gaan.

Gewoon zomaar, zonder waarschuwing en zonder ruzie.

En volgens jou lopen ze naakt naar buiten?

Zomaar, zonder schoenen, zonder kleding?

Ze heeft alles achtergelaten!

Slipje! Beha! Alles!

En hoe weet je dat?

Als je zegt dat het meisje niets heeft meegenomen...

misschien bedoel je dat ze dit niet droeg...

of dit niet.

Of zweer je dat je precies...

de volledige inhoud van mevrouw Sherkova's kledingkast weet?

- Ik denk... - Zie je?

Je vertelde me dat je gisteravond vertrok voor zakelijke aangelegenheden.

Voor zover ik weet is er niets belangrijks gebeurd.

Nu pas besef ik dat het een truc was om Mira hier alleen te hebben.

Toen gebeurde het.

Als dat zo is, wie heeft jou dan de informatie over Bakosh gegeven?

Een onbekende persoon.

Het was één van die anonieme bellers over wie we niet veel weten.

Commissaris, we willen je helpen haar te vinden.

Meneer Moore, we hebben liever geen problemen...

met een buitenlandse journalist. Raak er niet bij betrokken.

We doen er alles aan wat in onze macht ligt.

Ohja? Onthoud dan dit:

Als de stad op de kop gezet moet worden, moeten we haar levend of dood vinden!

Waarom zei je... "dood"?

Ik weet het niet. Gewoon zomaar.

Het is beeldspraak.

- Boris, open het onderzoek. - Oké, commissaris.

Ja? Dit is Jacques. Wat is er?

Wat?

Zonder kleding...

Ik begrijp het. We komen eraan.

Wacht hier.

Pers.

Kom op.

Laat haar zien.

Zij is het niet.

- Er zijn er te veel... - Zij is het niet, Jacques!

- Nou, aangezien ik hier al ben... - Ik zal het Jessica tegen zeggen!

Ik weet niet meer wat ik ervan moet denken.

Wisten we maar welke andere vrienden ze had, wie ze vaak zag.

Een andere man?

Nee, een minnaar is niet wat ik bedoelde.

Maar misschien heeft ze iemand gezien.

Nee, sinds ze arriveerde, was ze altijd bij mij.

Ze was ook bij Valinski.

Dat is zo.

Laten we proberen één van die oude mummies te herinneren.

Misschien kunnen zij helpen. Laten we die mensen eens bezoeken.

Laten we gaan, ook al weet ik niet wat voor nut het zal hebben.

Ik begin bij Karting, en jij maakt een lijst van alle gasten.

Ah, is dat alles?

- Professor Karting, alstublieft. - Ik zal het hem zeggen.

Kijk nu eens.

Het kan de pijn voelen.

Alsof het leeft.

Het zijn mensen die de grenzen van klassen hebben gecreëerd.

Om onderzoek makkelijker te maken.

Maar de wereld van de levenden is één enkele eenheid.

Volkomen ondeelbaar.

Er is niets vreemds aan dat deze tomaat een eigen opmerkzaamheid heeft.

Dit zou een interessant artikel opleveren.

In mijn hele leven scheur ik geen blad meer af.

Dat is onmogelijk, Ivan.

Ook goed en kwaad zijn ondeelbaar.

Twee aspecten van hetzelfde gebaar.

Hier is een cadeautje voor jou. Breng het op smaak met olie en zout.

Het is maar een tomaat.

Pardon, professor. Een dame en een heer zijn naar u op zoek.

Laat ze binnen.

Ik hou van de surrealisten.

Ik heb veel wetten moeten overtreden om deze schilderijen te krijgen.

Onze vrouwelijke journaliste. Hoe kan ik helpen?

Het gaat over mevrouw Sherkova, Mira Sherkova.

Ze verdween gisteravond uit mijn huis op een nogal onverklaarbare manier.

Ja, ik herinner mij haar nog goed.

Het mooie meisje dat bij jou was bij Valinski. Wat is er gebeurd?

Misschien is er een heel eenvoudige verklaring voor, professor.

De politie onderzoekt deze zaak al.

- Maar wij denken... - Ik zou graag willen weten of...

je gisteravond iets gehoord hebt wat nuttig zou kunnen zijn.

Ik weet het niet echt.

We spraken over muziek.

We bespraken het grote succes van Tibor in Wenen en Moskou.

En ze vertelde mij dat ze binnenkort naar Moskou zou gaan.

Zie je? En jij had geen idee.

Dat is raar.

Daar heeft ze nooit met mij over gesproken.

En bovendien heeft ze al haar papieren bij mij achtergelaten.

Nou, als ik jou was, zou ik mij geen zorgen maken.

Vrouwen zijn onvoorspelbaar.

Ik hoop echt dat je gelijk hebt, professor.

- Geen gehoor? - Nee, niets.

Geef niet op, Ivan, geef niet op!

Wat als we de spirometersensor gebruiken?

Hij is al vele uren dood. Als je het mij vraagt, kunnen we niets doen.

Luister niet naar hem, Ivan! Probeer mij te begrijpen!

Nee.

Zijn temperatuur is niet gedaald. Daar moet een reden voor zijn.

- Laten we Karting bellen. - Nou, als je dat denkt...

Schiet op! Hij zal het begrijpen.

Ondertussen moet ik het blijven herinneren.

Het is het enige dat mij het gevoel geeft dat ik leef.

- Wat zei Jacques? - Niets. Niemand herinnert zich iets.

Het is alsof ze nooit heeft bestaan.

- Ah, commissaris. Heb je nieuws? - Zeker.

Het nieuws is dat je mijn advies niet hebt opgevolgd.

Jullie lijken veel te druk om twee simpele buitenlanders te zijn.

Behalve buitenlanders zijn wij ook journalisten en vrienden van het meisje.

Wat zijn jullie van plan om te doen? Iedereen ondervragen die je kent...

of ze zich elke punt en komma herinneren van alles wat ze ooit heeft gezegd?

- Ik doe wat jij moet doen! - Commissaris, we willen samenwerken.

Zoals in elke grote stad verdwijnen hier jaarlijks tientallen meisjes.

Deze zaak betreft alleen ons.

Vermoedens, ondervragingen, onderzoeken, alles.

- Vergeet dat niet nog een keer. - Wat is dit?

Eén van de gebruikelijke bedreigingen? Je zult mij niet tegenhouden.

Als je deze houding aanhoudt, zul je verantwoording moeten afleggen...

aan een belangrijker iemand dan een simpele commissaris.

En dan word je misschien gedwongen om in dit land te blijven,

veel langer dan slechts een paar weken.

Denk er over na.

Je had hem niet moeten uitdagen. Nu komt hij niet meer van je af.

Het maakt mij niet uit. Hij zei het zelf:

"In deze stad verdwijnen jaarlijks tientallen meisjes."

Ik wil dat verhaal controleren.

En ga verder met de lijst, alsjeblieft. Oké?

Oké, Gregory. Maar luister naar mij: blijf onopvallend.

- Waarheen? - Killiana 22.

Zoek je mij?

Ja.

Ik wil de laatste twee jaar van "Rudé Právo" graag eens bekijken.

Geef je de voorkeur aan dollars?

- Misdaadnieuws? - Ja.

- Ontvoering? - Verdwenen meisjes.

Misdaadnieuws is mijn passie. Daarom onthoud ik alles.

Hier is een echte, goede opslagruimte...

wat de politie groen zou maken van jaloezie.

Kom op, schiet op!

- Pasen! - Kom op, kom op!

- Nu heb ik gescoord! - Nee, dat heb je niet!

Ik ben journalist en ik wil graag wat informatie over Marika Sequince.

Twee jaar geleden werd ze als vermist opgegeven.

Ik weet niets! Ga weg!

Ben jij haar moeder?

Dit ligt nu achter ons. Wij willen er niet meer over praten.

Is het waar dat ze verdween zonder haar kleren aan?

- Naakt, in wezen. - Vertel het hem! Vertel het hem!

Waarom vertel je het hem niet? Jullie zijn lafaards, dat zijn jullie!

- Maar ik... - Hou op!

- Ik weet niets! - Maar ze was je dochter. Ja of nee?

Marika was onze dochter en heeft ons verlaten.

We weten niets en willen het ons ook niet meer herinneren.

Opdonderen!

- Kom op! - Paas de bal door!

Schiet hoger!

- Het is nu 1-0! - Oké, kom op. Hierheen!

Hey, jij, met het rode shirt!

- Ken jij die oude man? - Ja.

- Wil je dit verdienen? - Ja, ja!

Goed.

- Geef hem dit dan. - Oke.

Kom, laten we gaan!

Erg bedankt.

Zonder jouw hulp had ik deze plek nooit gevonden.

Ik ben blij om je te helpen.

Ook al begrijp ik je koppigheid niet.

Ga je gang, ik ga wat plezier maken met de honden.

Waar ben je naar op zoek?

- Heeft Irina Dubczek hier gewoond? - Wat dan nog?

Ik ben een journalist.

Ik doe een onderzoek naar de verdwenen meisjes.

Een onderzoek...

Ben je jong of oud?

- Wat maakt het uit? - Voor mij niets.

Ik heb jaren geleden alles al opgegeven.

Ik was toen een jonge man. Nu heb ik er geen zin meer in.

En Irina?

Irina was jong. Daarom was ze van nut.

Van nut voor wie? Is ze in levend of dood?

Het maakt niets meer uit. Ze is weg.

Zijn er verdachten?

- Was ze van nut voor iemand? - Iemand? Voor iedereen.

Aan iedereen die de anderen willen overleven...

om hun macht te behouden.

Aan degenen die op zoek zijn naar het bloed van een soldaat...

of van een student die bereid is te sterven voor zijn ideeën.

In vrede en in oorlog.

Dat zijn de verdachten. Is dat genoeg voor jou?

Maar je gaf mij geen antwoord.

Ben je jong of oud?

- Ik ben nog jong. - Dat is je geluk.

Je hebt dus nog voldoende tijd om het te begrijpen.

Vertel mij alsjeblieft wat je weet.

Ik kan je niet helpen, en er is hier niets te vinden.

Ik weet absoluut niets.

Irina hield van muziek, toch?

Ja... net zoals veel meisjes.

Ze hebben je gebeld vanuit New York. Ik vertelde hen dat je ziek was...

maar dat je misschien toch zou komen.

Daar ben je. Ik heb je eindelijk gevonden.

Wat ben je te weten gekomen?

Ik heb met ieder van hen gesproken, maar kwam niets te weten.

Het enige was dat iemand anders dat verhaal over Moskou herhaalde.

- Welk verhaal? - Heb je het hem niet verteld?

Het lijkt erop dat Mira erover sprak om naar Moskou te gaan.

En wat ben je te weten gekomen over die verdwenen meisjes?

Misschien heb ik een aanwijzing. Een oude man lijkt veel te weten.

- Niets anders? - Er is sprake van toeval.

Eigenlijk hadden alle verdwenen meisjes één ding gemeen:

- hun passie voor muziek. - Dus?

Met veel van mijn vrienden deel ik een passie voor fles of pijptabak.

En wat Mira betreft, ze had geen passie voor muziek.

Nee, maar er zijn meer toevalligheden.

Luister, Greg, dit is een vreemd land.

Dingen die je vreemd lijken, kunnen hier volkomen normaal zijn.

Sommige kunnen worden begrepen, andere niet.

Maar waarom wil je het niet opgeven?

Over een paar weken ben je in Londen en lijkt alles ver weg.

Geloof mij, zo is het.

Opgeven, zeg je?

Dat past niet bij mijn karakter.

Ik gaf nooit op als iemand mij iets afpakt.

Of wanneer ze mij zonder uitleg iets opleggen.

Daarom zit ik altijd in heet water.

Ga er niet achteraan, Greg. Misschien is het de moeite niet waard.

Meneer Moore, er is een bericht voor je. Een jongen bracht het.

Het is van die oude man! Hij wil mij ontmoeten.

- Ga niet, Greg. - Hij antwoorde.

- Wat is er allemaal aan de hand? - Wacht, het is niet ondertekend.

En je wilt midden in de nacht naar een ontmoeting...

in een gevaarlijke wijk zonder zelfs...

Lees het, Jacques, lees het. Ik ga met je mee.

Nee, er staat dat ik alleen moet gaan. Doei.

Kijk uit!

- Wie was het? Kende je hem? - Ze...

Ze vliegen niet...

Ze laten ze niet vliegen.

Wat bedoel je? Wie? Zeg op!

Ze... vliegen niet.

- Wat is er gebeurd? - Wat doe jij hier?

Nou... ik was bang dat er iets met je zou gebeuren.

- Wat zag je? - Niets. Het is te donker.

Dat je iemand ging ontmoeten, deze oude kerel, en toen de rook...

en toen kwam je als een gek hierheen rennen.

Vertel het de commissaris en hij denkt dat ik een moordende maniak ben.

Waar ga je nu heen?

Laat mij met rust. Stop met mij te volgen. Begrepen?

Maar...

Forseer de zuurstof maximaal.

De hartspier reageert niet op prikkels.

Helaas niet, maar de rigor mortis is nog steeds niet ingetreden.

Het komt amper voor dat een kadaver na vele uren een flexibiliteit behoudt.

- Tuurlijk, de temperatuur... - De temperatuur bleef constant op 32.

Zelfs toen we hem in de koeling stopten.

Er moet nog steeds een oxidatieproces plaatsvinden.

- Misschien op moleculair niveau. - Het hart stopte vele uren geleden.

- Het is biologisch onmogelijk... - Exacte wetenschap is niet voor ons.

De dingen die we negeren zijn veel talrijker dan de dingen die we weten.

Je hebt gelijk, Karting.

Dit kan geen echte dood zijn.

Ademhalingsactie nihil.

Cardiaal nul, encefalogram vlak.

Er zijn helemaal geen aanwijzingen voor enige activiteit.

Ja, maar de scope registreert iets boven nul.

De oude man...

Wie heeft hem vermoord?

Misschien dezelfde mensen die van mij af proberen te komen.

Wees aardig, meneer, en help mij even naar de overkant.

Bedankt. Dat is erg aardig van je.

Erg aardig.

Wie ben jij? Wat wil je?

- Weg! Ga weg! - Je hebt het mis.

- Ik ben lid van deze club. - Ga weg, vreemdeling!

Ga weg! Ga weg! Vreemdeling, ga weg!

Ga weg! Ga weg!

Ga weg!

Meester, er is een indringer.

- Hij leek mij een buitenlander. - Een buitenlander?

Ja, dat zag ik aan zijn schoenen.

Hij vluchtte die kant op.

We moeten hem vinden.

Nou, Pierre?

Ik kon hem niet vinden.

Ik zal hem zoeken. Jij gaat door met je werk.

Heel goed, meester, heel goed.

Verdomme... wat als hij daar naar binnen ging?

Prachtig.

Ik werd gedreven door een ongezonde passie voor Mira.

Nadat ik je naar buiten had gelokt, ging ik naar binnen.

En nadat ik... haar had meegenomen...

wurgde ik haar en gooide haar in de rivier.

Oh dat was ik vergeten! Gewoon om in vorm te blijven...

heb ik twee tweelingmeisjes en een 80-jarige dame gewurgd.

Als je wilt, bel dan de politie en draag mij aan hen over.

Maar laten we alsjeblieft een einde maken aan dit verdomde verhaal.

Ja, misschien heb je gelijk.

Het gaat goed met je.

Stop met erover na te denken. Geloof mij.

Het is voor je eigen belang. Neem wat rust.

Anders riskeer je die beroemde hartaanval.

Het is waar. Ik voel mij niet lekker.

Ik zorg voor de krant. Ik stuur ze één van mijn artikelen.

Heb je Jessica gezien?

Wie? Jessica? Nee.

Ze heeft de laatste dagen hard naar je gezocht.

- Ga je weg? - Sorry, ik ben erg in de war.

- Tot ziens, Jacques. - Rustig aan.

Nog één ding: Ken je de "Klub 99"?

Denk je dat ze misschien iets verbergen?

Nee. Sterfelijke verveling is het enige wat ze daar hebben.

Alleen een tandeloze elite. Politici, verveelde rijke mensen...

en een groep beroemde en saaie professionals.

Muziek, postzegels en schaken. Dood, eigenlijk. Waarom?

Nee, niets. Ik krijg visioenen en ik raak het kwijt.

Vergeet alles en probeer veel te slapen.

Verdomde vrouwen.

Had jij het over "Klub 99"?

Ja, waarom?

Wie ben je?

Mijn naam is Pravski.

Korporaal Pravski.

Goedenavond, meneer Moore.

Maar... Maar ik zei "goedenavond", meneer Moore...

Jessica, wat doe jij hier? Hoe ben je binnengekomen?

Ik wilde je waarschuwen.

Er is iemand daar beneden die de hele middag al je huis in de gaten houdt.

Het moet een politieagent zijn.

Ze zullen je verdenken, weet je dat niet?

Kierkoff heeft nooit geaccepteerd dat je zelf doorgaat met onderzoeken.

En er is iets met die oude man.

Ik heb het gevoel dat ze jou proberen te beschuldigen.

Het zou beter zijn om op te geven.

Ja, misschien heb je gelijk. Ik ben uitgeput.

Het zou beter zijn als je meteen naar Londen vertrekt.

Als je wilt, ga ik met je mee.

Ik heb ook vakantie nodig.

Je bent erg vriendelijk.

Tot het maximum.

Spuiten.

Nee! Nee, Ivan! Karting!

Niet opgeven! Niet capituleren!

Het spijt mij zeer.

Ik weet dat jullie vrienden waren.

We hebben samen vele jaren in Parijs doorgebracht.

Zelfs Ivan heeft mij in de steek gelaten.

Voor hen ben ik geen levend wezen meer.

Misschien is het beter om een ​​autopsie uit te voeren.

Ik denk niet dat dat nodig is.

Ik zou graag willen weten waarom de rigor mortis nooit is ontstaan.

Nou, ik sta tot je beschikking.

Als je wil...

zou ik het morgen kunnen uitvoeren tijdens mijn lezing over anatomie.

Sorry, maar dit helpt mij noch jou.

Ik weet dat het misschien belachelijk klinkt...

maar iets blokkeert mij.

Ik kan je stomme koppigheid in deze kwestie gewoon niet begrijpen.

Ik begrijp de geesten niet die je achtervolgen.

Dit land slokt je op als een moeras.

En ik begrijp niet waarom je jezelf martelt voor iemand zoals zij!

Ophouden nu! Wat bedoel je met "iemand zoals zij"?

- Wat weet jij van haar? - Je weet niets!

Ze is nooit van jou geweest. Van andere mensen, een andere wereld!

- Klaar! - Als je haar niet in een rivier vindt...

dan het heeft geen zin om in elk riool van de stad te zoeken...

om haar bij jou terug te laten komen!

Je betekent niets voor haar. Je begrijpt het gewoon niet!

Je bent echt gek.

En ik laat je verdrinken in je waanzin... alleen.

Het spijt me. Ik weet dat het mijn schuld is.

Ze zijn mooi, toch? Het is wel een vreemde soort.

Ze maken kleine sprongetjes, maar ze kunnen niet vliegen...

ook al hebben ze prachtige gekleurde vleugels.

Ze vliegen niet...

Ze laten ze niet vliegen.

- Gregory? - Jacques?

Ik sprak met die blinde, Pravski. Herinner je hem nog?

Hij vertelde mij veel over die club.

Wist je dat ze ook in Parijs, Londen, New York, Tokio, overal zitten?

Ik heb een aantal interessante dingen ontdekt. Bijvoorbeeld:

In die club gebruiken ze veel te veel bloemen. Vreemd, toch?

En in zwarte magie betekent het getal 99 "amen", "het einde". Ja.

Nou ja, wie weet? Misschien is het toeval.

Nee, nee, het is geen toeval.

Ik heb ook gevonden wat ik zocht.

De andere verdwenen meisjes en Mira hadden niet alleen de muziek gemeen.

Luister, ik sta voor de club.

In de telefooncel op de hoek van het plein.

Vanavond zag ik een aantal mensen de club binnengaan...

maar er staat geen concert op het programma.

Waarom gaan we daar niet heen? Je hebt de kaart toch?

Dat is wat ik wil doen. Ga niet weg.

Nee, maar schiet op.

Zij waren er ook.

Het waren vlinders!

Jacques?

Waar ben je?

Jacques, ben jij dat?

Ik heb genoeg van jou, van je dronkaardvriend...

van je heksenjacht, van de geesten die je volgens jou willen verdrinken!

Genoeg nu! Begrijp je mij?

Ik weet dat je een junkie bent.

In je appartement hebben we een buisje gevonden en geanalyseerd.

Er zat morfine in, nietwaar?

Jullie twee gebruikten drugs.

Die nacht injecteerde je het meisje met een overdosis.

Is dat niet zo? Geef toe!

Oké, ik wil je graag een aanbod doen.

Als je bekent dat het gebeurde zoals ik je net vertelde,

dan zal de zaak sluiten.

Onopzettelijke dood.

Je zult terechtstaan.

Ik zal een verzachtende omstandigheid voor je vinden.

En je wordt geëxpatrieerd.

De club... de vlinders...

Ik moet daarheen gaan.

Ik heb het koud.

Ik heb het koud...

Ik wil terug... naar de club.

De vlinders...

Heb je mij gehoord?

Hij praat onzin. Hij moet in het ziekenhuis worden opgenomen.

Hij is gewoon moe.

Hij heeft rust nodig.

Ik zal hem wegbrengen.

Gregory...

kan je mij horen?

Ik ben het, Valinski.

Je vriend.

Ik moet gaan...

Direct.

Ik moet gaan...

- Ik moet... - Wat zeg je?

Wil je echt opgesloten worden?

Je bent moe.

Waar wil je heen?

Je had het mij moeten vragen.

Weet je niet dat ik raadslid van de club ben?

We bespreken dit morgen.

Ik moet gaan... Mira...

Ik heb het koud.

Mijn hoofd doet pijn.

Word niet boos. Je moet rusten, slapen.

Wees moedig. Je bent zo thuis.

Open doen!

Open doen, dit is de politie!

Open doen!

Ik zei: open doen!

Je kunt deze zaak als gesloten beschouwen.

Mira Sherkova werd vermoord door de Amerikaanse journalist Gregory Moore.

Ook vermoordde hij zijn collega Jacques Versain met een mes in een telefooncel.

Hij liet een zakdoek met zijn initialen achter.

Moore leed aan sporadische hallucinaties en waanideeën van vervolging...

wat zich manifesteerde in frequente toestanden van erge uitbarstingen.

Het was één van deze aanvallen die hem ertoe aanzette het meisje te vermoorden...

wiens verdwijning hij zelf had aangegeven.

Hij moest Versain vermoorden...

omdat hij het bewijs van zijn moorddadige daad had gevonden.

Professor Karting denkt dat de autopsie...

- Nee, hij was niet gek. - een laesie in de hersenen vertonen...

wat de oorzaak was van zijn psychische verandering.

Dat is Mira niet. Mira was een rebel.

Ze probeerde aan haar lot te ontsnappen.

Ze weigerde rijkdom en seks,

het kunstaas dat we over de hele wereld gebruiken.

Deze medicijnen brengen iemands gedachtes en geweten in slaap.

En nu slaapt ze.

Jij... zult haar lot volgen.

Rebellen moeten in slaap worden gebracht en worden geëlimineerd.

Er mag niets veranderen.

- Wij zijn de kracht van het verleden. - Wij heersen over de wereld...

zolang er mensen zijn die bereid zijn om vermoord te worden...

en om hun bloed te vergieten.

En er mag niets veranderen.

Onze enige vijand is het denken en het ontwaken van het geweten.

Wij staan ​​geen enkele vorm van rebellie toe. Niets.

We hebben de jongeren nodig om in leven te blijven.

Ze moeten worden zoals wij.

En ze moeten denken zoals wij.

Degenen die weigeren, worden in slaap gebracht.

Degenen die weigeren, zullen in slaap worden gebracht.

Catalepsie...

Je lichaam zal snel gevonden worden en ze zullen denken dat je dood bent.

Nu slaap je en word je pas wakker als je begraven bent.

Als je begraven bent.

Ik kan mijn hart horen!

Mijn hartslag!

Het begint weer te kloppen! Kun je het niet horen?

Mijn hart klopt!

Mijn hart klopt weer! Waarom merken ze het niet?

We zullen deze autopsie gebruiken...

om alle fouten aan te tonen die kunnen optreden bij een hartoperatie...

als het niet met de grootst mogelijke precisie wordt uitgevoerd.

Bij alle operaties in de hartholte,

is de hand van de chirurg van groot belang.

Daarom smeek ik jullie om deze les aandachtig te observeren.

Handschoenen, alsjeblieft.

Mijne heren...

we maken nu een snede tussen de 4e en 5e rib.

Dat is het gebied waarin de procedure plaatsvindt.

Het is een kwetsbaar gebied dat een speciale techniek vereist.

Sluit ze, alsjeblieft.

De kleinste verkeerde beweging...

kan de organen beschadigen en de dood tot gevolg hebben.

Let op.

Lichten, alsjeblieft.

Karting!

Selecteer het gebied...

Nee!

We moeten het scalpel in de intercostale ruimte houden...

en voeren dan een snelle en nauwkeurige stoot uit.

Zoals dit.

Ondertiteling: Lars Altena