Original subtitles

Превод и обработка: Љубомир Петровски

Црвеново Море, ме излади и умртви,

и овде е ладно и влажно.

За одмазда, ќе насликам фараон да се удави во него!

Што правиш?

Погледни го небото, има чад над целиот град Париз.

А ние само се смрзнуваме пред каминот,

кој мрзеливо седи како некој голем господин.

Господинов долго време не бил добро запален.

Проклетата шума е покриена со снег.

Родолфо, ќе ти кажам од дното на моето срце,

Ми студи!

Па, Марчело, не сакам да се потам додека работам.

Моите прсти се смрзнати.

Како да ставив во срцето на Музета, мојата млечна принцеза.

Љубовта е огниште што гори премногу жешко.

И многу брзо!

Човекот е огревно дрво, а жената е камин.

Еден е претворен во пепел додека другиот се подготвув.

- Во меѓувреме, тука се смрзнуваме! - И умираме од глад!

Потребен е оган.

Ајде да ја жртвуваме столицата.

Еурека!

- Смисли нешто нешто подобро? - Да!

- Инспирираното дело треба да изгори за нас.! - Моето Црвено Море?

Изгорени бои смрдат.

Мојата нова драма ќе не загрее.

Што? Да ја читаме? Ме запрепастуваш!

Не. Додека хартијата гори, поетски чад ќе се вивне во небото.

Каква загуба за човештвото!

- Рим е во опасност! - Колку е сомнително!

- Еве го првиот чин. - Земи го. - Искини го.

Запали го огнот!

Каков фантастичен пламен!

Веќе започнува апокалипсата крајот е близу!

На Бадник, заложилницата е затворена.

Оган!

- Тишина! Со моето дело го храниме пламенот.

- Неверојатно. - Живописно.

- Но, премногу кратко трае. - Храброста е голема доблест.

Дозволете ми да седнам автору.

Нема долги паузи. Брзо!

Втор чин.

Тивко молам!

- Суптилна мисла! - Боја совршена!

Во тоа бледо синило, во пламен моите љубовни сцени се втурнати!

Отиде страницата...

... полна со бакнежи.

Сега да го чуеме третиот чин.

- Одлични идеи за храбар дух. - Убавината исчезнува во среќен пламен.

- О, Боже! Пламенот веќе умира. - Каква несреќа, каква тенка драма!

Се урива, умира!

Авторот не успеа.

- Дрва! - Цигари! - Храна!

Фортуна е на нашата страна.

Француската банка се отвора само за вас.

- Земајте! - Ова се парчиња метал!

Дали си глув и слеп? Кој е овој? - Луис Филип! Наклон на мојот крал!

Луис Филип е пред нашите нозе!

Слушај:

Ова злато или сребро, има убава историја.

- Дали ќе запалиме? - Ама е ладно!

Некој Англичанец, господин, војводата или што и да е,

бара музичар. - Седни! Да ја наместиме масата!

- Еве. - Овде. - Се претставив, и тој ме вработи.

Го прашувам... - Ладно печено говедско! - Благи!

Кога да почнам, прашувам.

Му се претставив, ме прима, и го прашувам:

Кога ќе почнеме со часовите? А тој одговори: Веднаш!

"Погледни!" Тој ми покажува на папагалот. И вика:

"Свирај додека птицата не умре!"

- Какво возбудување, каков третман! - Свирев три дена.

И, конечно, мојот шарм го насочив кон слугинката.

Што, ќе седиме на маса без чаршав?

- Еве идеја! - Весници!

Така можеме да јадеме и читаме.

Конечно, папагалот ги рашири крилјата,

малку го отвори клунот,

му дадов малку магдонос, и умре како Сократ!

Кој?

Одете по ѓаволите!

Што правите сега?

Не! Ова е резервација...

за иднината, за оние мрачни несреќни денови.

Како можете да јадете дома на Бадник,

додека латинскиот кварт нуди деликатеси и слатки.

Каде е воздухот е поблаг од бонбони.

И млади девојки весело пеат.

Бадник е!

И сите девојки излегуваат со момчиња.

Почитувајте ја религија, господа!

Ќе пиеме дома, но ќе јадеме надвор!

Може ли?

- Кој е? - Беноа!

Сопственикот.

- Заклучете ја вратата! - Не отворај!

Заклучено е!

Само еден збор.

Само еден!

Киријата!

- Донеси столица. - Веднаш.

- Нема потреба. Само сакам... - Седнете.

- Ќе се напиете нешто? - Благодарам. - Да наздравиме.

- Пијте! - Да наздравиме!

- Сметката за три месеци. - Колку убаво.

- А со тоа и... - Уште еден пијалок.

- Благодарам! - Да наздравиме!

За вашето здравје!

Дојдов, бидејќи минатиот пат ми ветивте ...

Кога ветувам нешто и го исполнувам.

- Што правиш? - Дали си луд?

Дали видовте? Останете малку во нашето друштво.

Кажи ми, колку години имате драг г-дин. Беноа?

Години? О Боже!

- Помалку, повеќе на наши години. - Многу повеќе од помалку.

Рековте помалку, повеќе.

Пред некоја ноќ видени сте со вашата млада љубовница.

Јас?

Да, минатата ноќ во Мабила. Дали го негирате тоа?

Случајност.

- Со убава жена! - Ах, многу!

- Швалеру! - Заводник!

- Каков маж! Каква убавина! - Човекот има добар вкус.

- Каква русокоса од глава до пети. - Ти швалеру!

Не е лошо за неговата возраст.

Јас сум стар, но во добра форма.

Како млад бевте срамежлив.

Сега тоа го надополнувам!

Тоа е забавна работа за една девојка весела и помалку...

не дебелка или заоблена,

ни премногу ташка,

но не и слаба, и исушена, не, воопшто не!

Слабите жени може да бидат несоница и знаат да ја замаглат главата.

И дебелките се добри,

на пример, мојата сопруга...

Овој човек има сопруга, а друга му е во срцето!

- Скандал! - Доаѓа и корумпира, почитувани граѓани.

- Треба да проветриме! - Мораме да го прочистиме воздухот!

- Нашиот морал е уништен! - Јас не сум... - Молчи!

- Но, господа... - Молчи! - Надвор, развратнику! Излегувај од тука!

И добра ноќ, господине.

Ја плативме киријата!

Латински воздух нe чека во Кафе Момуи.

- Да живее разбојникот! - Ајде да го поделиме пленот!

Да се подели!

Каков убавец, како да паднал од небото.

Ова не е она што изгледа како почитуван господин.

И дотерај ја косата!

Би бил среќен да ја претставам мојот коса на берберот.

Одведете ме на бербер.

Ајде да одиме!

Јас ќе останам само ќе ја завршам мојата статија.

- Немој долго. - Пет минути.

Ќе почекаме долу.

- Доколку доцниш, доаѓаме по тебе! - Само пет минути.

Пишувањето е душа на духовитост.

Внимателно на скалите! Држи се за гелендерот.

Колку е темно!

- Ништо не се гледа. - Проклети скали!

По ѓаволите.

Колин, дали си мртов?

- Сеуште не сум! - Побрзај!

Ништо не ми паѓа на ум.

- Кој е? - Извинете.

Жена!

- Извинете, мојата свеќа изгоре. - Одовде.

Дали сакате да...?

- Седнете. - Не благодарам.

Те молам влези.

Не се чувствуваш добро?

Не, тоа не е ништо за мене.

Изгледаш бледо.

Немам здив... овие скали...

Што да правам сега?

А, да!

Изгледа лошо.

- Се чувствуваш ли подобро? - Да.

Тука е многу студено. Седни до каминот.

Чекај...

- Сакаш малку вино? - Благодарам.

- Земи. - Само малку.

- Толку? - Благодарам.

Колку убава девојка.

Може ли сега да ја запалам свеќата? Ми помина.

- Се брзате? - Да.

Ви благодарам. Добра ноќ.

Добра ноќ.

О, колку сум несмасна!

Клучот од мојата соба, каде го оставив?

Не застанувај на вратата, ветерот ќе ја изгасне свеќата.

О, Боже! Ќе ја запалите повторно?

О, Боже! И мојата се угаси!

- А клучот, каде ли е? - Ова проклета темнина!

- Кутрата јас! - Каде ли е?

Колку сум лош сосед.

Не помалку.

Да, јас сум искушение.

За што зборуваш? Нема шанси!

Дали барате?

Секако.

- Каде може да биде? - Ах!

- Го најдовте?

- Не!

- Ми се стори... - Да, навистина.

Дали го барате?

Во потрага сум!

Твојата рака е ладна како мраз. Дозволете ми да ја загревам.

Нема смисол да бараме?

Не можеме да го најдеме во мракот.

Но, за среќа ноќта е со полна месечина

и таа е наш сосед.

Почекајте госпоѓице да ви кажам

кој и што сум јас ...

и како живеам.

Дали сакате да?

Кој сум јас?

Јас сум поет.

Што правам? Јас пишувам.

И како живеам?

Живеам во весела сиромаштија,

но сепак како господин,

кој губи богатство со зборови.

А за сонуваштата и фантазијата

живеам во замок од воздух

и јас сум милионер во идеи.

Но моето богатство

само што го ограбија двајца крадци:

Прекрасните твои очи,

кои влегоа предмалку со тебе

и ги украдоа мои соништа,

моите најубави соништа.

Но, не ми беше жал за таа загуба.

Тој не ме растажи,

бидејќи нивното место сега го завзема,

една слатка надеж.

Бидејќи сега ме познаваш, кажи ми нешто за тебе.

Кажи ми која си?

Те молам, кажи ми!

Да.

Ме викаат Мими,

иако моето име е Луција.

Мојата приказна е кратка.

Јас везам лен и свила.

Јас сум тивка, но весела.

Повеќе сакам да везам лилјани и рози.

Ми се допаѓаат нештата

кои имаат посебен шарм,

кои зборуваат за љубов, за пролет,

кои зборуваат за соништа и фантазии,

работи што се нарекуваат поезија.

Дали знаете на што мислам?

Да.

Не сум сигурен зошто ме викаат Мими.

Јас живеам сама.

Јас не секогаш одам на миса, но често се молам во мојата мала соба.

Јас живеам сама, потполно сама,

тука во бела соба која гледа преку покривите и во небото.

Но, кога снегот ќе се стопи и пристигне пролетта,

мои се првите сончеви зраци,

први бакнежи во пролет... Тие се мои!

Првото сонце е мое!

Ја гледам мојата роза ...

... цветено ливче по ливче како лепеза ги мирисам ...

... и уживам во тој деликатен мирис.

Но, цвеќињата кои јас ги везам ...

... цветот што го везам,

нема мирис.

Тоа е се, немам повеќе што да кажам за себе.

Јас сум вашиот сосед, кој дојде во непријатно време за да ви пречи.

- Еј, Родолфо! - Родолфо! - Дали си глув?

- Принцот на поетите! - Слегувај долу!

- Уште три реда. - Кој е тоа? - Моите пријатели.

- Се обложуваш! - Што правиш горе сам?

Не сум сам. Двајца сме.

Одете во Кафе Момуи и сочувајте маса. Доаѓаме брзо.

"Момуи, Момуи!" Тивко и дискретно доаѓаме.

"Поетот најде муза!"

О, прекрасна дамо! "Поетот ја откри неговата муза!"

О, слатко лице осветлено од месечината!

Во тебе препознавам сон кој отсекогаш сум го сонувал!

Ах! Ја осветлуваш мојата душа со најубавите чувства!

Само љубов ме води!

Колку слатко овие зборови паѓаат во моето срце!

И љубовта се буди со бакнеж!

Ве молам, не!

Биди моја!

Вашите пријатели ве чекаат.

Дали ме испраќаш?

- Сакав да те прашам нешто. Но, не се осмелувам. - Кажи.

Дали ќе ме земеш со тебе?

Што? Мими!

Би било прекрасно да останеме тука.

Надвор е ладно.

Јас ќе останам близу до тебе.

- А подоцна? - Кој знае?

Дај ми рака, најмила.

На ваша команда, господине.

Кажи ми дека ме сакаш!

Те сакам!

Љубов, љубов!

Љубов!

Портокали, датули! Печени костени! Ѓердани, накит! Фустани!

Каква раскош! Богата понуда!

Каков свет! Ајде!

Следете ме! Каква гужва! Место! Ајде!

Цвеќе за дами! Кокосово млеко! Фустани и накит!

Донеси ми пијалак! Брзо! Бонбони! Пијалоци!

- Пратете ме, ајде да одиме! - Сакам капут!

Ова "ре" е лошо! Колку барате за трубата?

- Овој е малку излитен. - Ајде да побараме шапка.

- Како е сериозен и лежерен. - Добро одговара на мојот лик.

- Држи се за мојата рака. Ајде да одиме! - Ајде да одиме!

И јас имам желба да викам:

Млади дами кои сакаат да купат малку љубов?

- Турски шапки! - Да играме малку!

- Ќе склучиме спогодба! - Турски шапка!

Го продавам моето бедно срце за паричка!

Луѓето секогаш се туркаат, никогаш не се уморни од потрага по евтини работи.

Ретка копија или подобро уникатно: Руска граматика!

- Наивен човеку! - На вечера! - Каде е Родолфо? - Во продавница.

- Ајде, пријателите не чекаат. - Дали ви се допаѓа ова розова капче?

Прекрасно, од таа боја блескаш,

како убав корален ѓердан!

Имам еден чичко милионер. Кога Господ би го викнал кај него,

би ти купил друга многу поубава!

- Ајде по овие луѓе! - Бидете внимателни! - Каков калабалак!

- Одиме во улицата Мазарин! - Овде се гушиме! - Еве кафеана!

- Да одиме во Момуи! - Портокал, накит, цвеќиња!

Што гледаш?

- Ја мразам таа ужасна гужва. Дали сте љубоморен?

- Среќен човек е секогаш љубоморен. - И кога сум исполмет...

... ми треба повеќе простор.

- Дали си среќен? - О, да. Многу!

- А ти? - Да, многу!

- Ајде да одиме во Mомуи! - Да одиме!

Побрзај!

Играчки од Парпињол!

- Две столици. - Тука сме!

Ова е Мими, мојата убава цветна девојка.

Нејзиното присуство го исполнува ова прекрасно друштво.

Бидејќи јас сум поет, а таа е поезија.

Мојата душа цвета со стихови,

а нејзините прсти создаваат цвеќе.

И нашите срца заедно процветаа со љубов.

Возвишени идеи.

Таа е достојна за нашето друштво.

Незаменлива состојка.

Сe што можам да додадам е... Се согласувам!

Играчки од Парпињол!

- Парпињол, Парпињол!

Еве Парпињол со играчки наредени со цвеќиња!

Сакам труба, коњче, тапан и гитара!

Јас сакам пушка, камшик и четири војници!

- Печена дивеч! - Мисирка! - Вино од долината на Рајна!

- Столно вино! - Наполнет јастог!

Вие мали ѓаволи, што правите тука?

Дома, во кревет! Сега ќе видите!

Заслужувате добар ќотек!

Сакам труба и коњче!

- А ти, што би сакала, Мими? - Крем.

Со елеганција. Тоа е вистинска дама!

Да живее Парпињол!

Труба, тапан! Четири војници!

Г-ѓице Мими, каков подарок ви дал Родолфо?

Ова извезено капче, со роза цвет,

кое се совпаѓа со мојата коса.

Го сакав толку долго време.

И тој сфати што сака моето срце.

Кој може да го прочита срцето, да знае и да љуби, е добар познавачна срца.

Нашиот професор.

Исто така има и дипломи, неговите рими не се сурово оружје.

Што и да напише секогаш е вистина.

Ах, тие прекрасни денови на илузија и утопија!

Кога сте полни со желба и надеж сe изгледа прекрасно!

Најдобрата поезија е таа што нe тера да сакаме!

Љубовта е послатка од мед.

Секоја љубов има свој вкус, или мед или горчина!

Дали реков нешто погрешно?

Тагува, мила Мими.

Ајде да одиме!

Донеси уште вино!

Далеку од сите грижи. Ајде да пиеме!

- Донеси ми чаша отров! - Ене ја! - Мизета!

Гледај! Таму е! Да! Мизета! Каква слава!

- Каква облека? - Каква елеганција.

Јас сум како слуга. Оваму, онаму. Не, не господине!

- Дојди, Лулу! -Не можам повеќе да го правам тоа.

Како! Овде надвор?

- Овде? - Лулу, седнете!

Овие прекари, те молам остави ги за интимни моменти!

Не биди таков!

- Старецот нема доволно достоинство. - Како и негова невина Сузан!

- Толку е убаво облечена. - Ангелите се голи.

- Ја знаеш, која е таа? - Прашај ме мене.

- Нејзиното име е Мизета. - Марчело ме виде!

- И презимето: Блудница! - Не ме гледа, но сака!

- Професија: Отровна роза. - А оној Шонард се смее!

- Ги менува љубовниците. - Колку ме лутат!

- Од едно во друго ги менува гнездата. - Кога би можела да ги мавнам!

- Таа е птица грабливка. - Како да се ослободам од нив?

- Нејзиното срце демнее плен! - Чекај!

- Затоа повеќе не е моја! - Келнер, овде!

- Каков вид ѓубре е ова? - Не, Мизета. Биди мирна!

- Не се сврти! - Смири се, пристојност, манири!

- Тој ме игнорира.! - Со кого зборуваш? - Што непредвидлив! - Сега ќе го удрам!

- Со кого зборуваш? - Со келнерот! Не ми пречи!

- Тивко! - Правам што сакам.

- Правам што сакам! - Разговарај потивко!

Не ми пречи!

- Гледај кој е тука! Да, Мизета! - Со оној старец! Ха, ха, ха!

Дали е љубоморен на оваа мумија?

- Каква шанса. - Сега ќе видам дали...

... сe уште ја имам моќта над него?

Оваа комедија е прекрасна!

Не ме гледаш?

Се обидувам да нарачам.

- Каква голема комедија! - Одлична!

Знајте го ова за во иднина, никогаш нема да направам

места во срцето за прошка. - Намерно ми зборува мене,

другите да слушнат. - Но, јас те сакам многу, и твоја сум!

- А другиот љубоморен и грд,... - Зошто зборуваш за прошка?

... се преправа дека не разбира и мисли дека е негова!

- Но, твоето срце дозволува! - Тивко зборувај!

- Но, твоето срце бие гласно! - Тивко! Шшш!

Кога одам сама,

на прошетка по улица, луѓето застануваат и се восхитуваат,

на мојата убавина, од глава до пети.

Врзете ме за столица!

Што ќе кажат луѓето?

Тогаш почувствувам желба

која блеска надвор од заслепени очи

кои ја гледаат целата убавина на моето срце преку мојот шарм.

Нивните тајни желби ме возбудуваат

и ме прават толку среќна.

Ме прават среќна.

- Од таа песна ми е мака! - А ти, кој знаеш,...

... се сеќаваш, а сепак ме избегнуваш,

зошто си толку уплашен од мене?

Јас одлично знам...

Сиромашната жена се уште го сака Марчело.

...дека не зборуваш за сопствените маки,

но чувствувам дека во срцето умираш!

Што ќе кажат овие луѓе?

- Марчело навистина ја сака. - Марчело ќе се предаде.

Блудницата го остави за подобар и поубав живот.

- Измамата е одлична игра... - Боже, каква драма...

-... за оној што нуди. -... но Колин никогаш нема да потклекне.

- Ах! Марчело страда за мене. - Тивоко зборувај!

Марчело е готово!

- Смири се! - Убава е, не сум слеп.

- Те сакам! - Мими! - Оваа храброст брзо ќе откаже!

Оваа несреќница ме растажи. Кога не е реализирана, љубовта е толку тажна.

Не ме нервирај!

Морам да се ослободам од стариот.

- Ах! - Што ти е? - Каква болка, каква болка!

Каде? - Уууу... Моето стапало!

- Мојата младост сеуште не е историја! - Одврзи ја, ослободи ја!

Те преколнувам!

- Ти сeуште не умре во мене! - Таму има кондураџија. Оди! Брзо!

- И сеќавањата не се мртви! - Оди и дај ми нов пар чевли.

Ах, каква болка! Проклето цврсто чевли!

- Ако повторно тропа на мојата врата...

- Трчај! Оди веќе еднаш! - Одам, Мизета!

... моето срце ќе потрча,

да ти ја отвори вратата!

Марчело!

Сирено!

Дојдовме до последната сцена.

Сметката.

Толку брзо?

Кој го бараше?

Ајде да одиме!

Колку скапо! Дајте пари!

Колин, Родолфо, а ти, Марчело? - Ништо! - Ние сме скршени!

- Што? - Имам само 30 центи! - Ништо! - Нема повеќе ништо?

Што се случи со моето богатство?

Кралската гарда проаѓа од тука?

- Донеси ја мојата сметка. - Не, онаму!

Ќе поминат од тука!

- Онаму! - Не, од тука!

- Добро! - Проаѓај!

- Сакам да видам! Да слушнам! - Додадете ова и ова!

- Мамо, сакам да видам! Тато, сакам да слушнам! - Мојот кавалер ќе плати за се.

- Сакам да ја видам патролата! - Оди низ ова!

Да, од тука!

Ќе плати господинот!

И каде што седеше ќе го најде мојот поздрав!

Скромен збогум!

Проаѓаат! Тука се!

Побрзајте старецот да нe не сретне!

Ќе се сокриеме во толпата!

Еве го тапанарот! Погорд на кралски војник!

- Голем тапанар! - Брзо! Брзо!

Пионери! Еве го големиот тапанар!

Изгледа како генерал!

Место за големиот тапанар!

Неговите палки се златни и се на него е важно!

Гледај! Проаѓа и продолжува.

Се на него е важно! Тоа е најважниот човек во Франција!

Важе голем тапанар! Тука проаѓа! Види!

Еј, стража! Отвори!

Еј!

Ние сме улични чистачи.

Снег паѓа. Еј! Тука сме смрзнати.

Доаѓам!

"Кој во мигот го најде задоволството,

и љубов во топлите усни? "

Во миг е задоволство,

и младите усни се создадени за љубов.

"Тра-ла-ла-ла Ева и Адам"

- Здраво! - Еве доаѓаат жените со млеко!

Добро утро!

Путер и сирење!

Пилешко и јајца!

Каде одиш? - Во Сен Мишел.

- Ќе се сретнеме подоцна? - До пладне.

Можете ли да ми кажете во која таверна работи сликар?

- Таму. - Ви благодарам.

Ќе ми направите услуга да го повикате сликарот Марчело?

Морам да разговарам со него. Многу ми се брза.

Кажи му дека Мими го чека.

Што е во таа корпа?

- Празна е! - Проаѓај!

- Мими! - Се надевав дека ќе те најдам овде.

Да, тука живееме еден месец.

Мизета дава часови по пеење.

Јас сликам војници и ги стругам внатрешните ѕидови.

Ладно е. Влези.

- Дали е тука Родолфо? - Да.

- Тогаш не можам да влезам. - Зошто?

Ах, добар Марчело. Помогни ми!

Помогни ми!

Што се случило?

Родолфо ме сака,

Родолфо ме сака, но ме избегнува.

Мојот Родолфо е болен од љубомора.

Еден поглед, еден збор, еден гест, еден цвет, го прават љубоморен.

Тој не ми верува, се кара со мене.

Ноќе често се преправам дека спијам

и чувствувам како гледа во мене и се обидува да ми ги прочита соништа.

И постојано ми вели:

Не си добра за мене,

барај друга љубов,

не си добра за мене.

Кутрата јас!

Знам дека тој зборува во бес,

но што треба да одговорам, Марчело?

Во љубов како вашата тешко е да живееш заедно.

Во право си. Знам дека треба да се разделиме.

Помогни ни.

- Се обидовме сe, но не оти. - Јас не сум товар на Мизета,

а и таа не мене, зошто се сакаме преку смеа и радост.

Песните и смеата се најважни во вистинската љубов!

- Прави како мислиш дека е најдобро. - Добро!

- Ќе го разбудам веднаш. - Дали спие?

Дојде пред зората

и веднаш заспа.

Погледни.

Каква кашлица!

Се чувствувам бедно.

Минатата ноќ тој избега од мене и рече: "Готово е".

Веднаш штом се раздени дојдов тука надевајќи се дека ќе го најдам.

Тој се буди, станува.

- Доаѓа. - Не треба да ме види.

Оди си дома, Мими, те молам!

Не прави тука сцена!

Марчело, конечно! Овде никој не не слуша.

Ќе ја напуштам Мими.

Дали си толку бездушен?

Моето срце беше мртов пред тоа,

додека нејзините очи не го вратија во живот.

- Но сега е сe мачно. - Повторно ќе го погребеш своето срце?

- Засекогаш! - Промени ги римите!

Оваа поетска љубов измамува солзи!

Нема љубов без смеа и радост.

Ти си љубоморен.

А, малку.

Ти си бесен, недоверлив, тврдоглав будала.

Сега ќе го налути. Кутрата јас!

Мими флертува...

... игра со секого.

Еден благородник ги фрли очите на неа.

Таа го крена здолништето, ги покажа колената и му даде надеж.

Што сакаш да ти кажам. Тоа не звучи искрено.

Во право си.

Во љубомората се обидувам да ја сокријам мојата вистинска агонија.

Ја сакам Мими повеќе од се.

Ја сакам, но се плашам.

Мими е фатално болна.

Секој ден се влошува.

- Сиромашната жена е изгубена. - Мими?

За што зборува?

Страшна кашлица ги мачи нејзините бели дробови,

треската ги прави бледи нејзините образи.

Кутрата Мими!

Ох, јас умирам?

Мојата соба е валкана дупка.

Огнот е секогаш угасен.

Влегуваат само северните ветрови.

Таа пее и се смее, а ме убива совест и каење.

Јас сум причина за злото што го убива!

Како можеме да помогнеме?

Ах, мојот живот е завршен!

- Мими е топол цвет. - Кутрата јас! - Ах, каква несреќа!

- Сиромаштијата беше премногу за неа. - Мојот живот е завршена! - Лошо!

Љубовта не може да го промени тоа.

- Дали треба да умрам? - Кутрата Мими!

Што? Мими! Што правиш овде?

- Таа слушна сe! - Дали ме слушна?

Јас брзо паничам и се грижам поради мали нешта.

- Влези внатре на топло! - Не можам да дишам таму!

Ах, Мими!

Со кого Мусета се смее повторно?

Ах, заведувачке! Сега ќе видиш!

Збогум.

Дали одиш?

За твојата љубов, јас престанав да се чувствувам осамено,

во празната соба, се враќа сама Мими.

Се враќам повторно да ги везам моите лажни цвеќиња.

Збогум!

и немој да жалиш.

Само една услуга!

Собери неколку работи што ги оставив.

Во мојата кутија останаа заклучени,

златен ѓердан и мојот молитвеник.

Завиткај ги во салфетка,

и дај ги на портирот.

И види под мојата перница,

остана розе капчето што ми го купи.

Ако сакаш...

Ако сакаш, чувај го...

како спомен...

... на љубовта.

Збогум.

Збогум,

и без каење.

Значи, се е готово?

Си заминуваш... Заминуваш, мојата мала љубов?

Збогум, љубовни соништа!

Збогум, слатки заеднички утра!

- Збогум, животни соништа! - Збогум на кавги и љубомора...

... која една од твоите насмевки се ослободи!

- Збогум на сомнежите... - и бакнежи...

и тешка горчина,

Горчина која во стиховите ја римував со топлина.

- Осаменоста значи смрт! - Сами умираме!

Во текот на зимата, смрта е осамена.

Во текот на пролетта, сонцето ни прави друштво.

Ќе не следи само сонцето!

Што правеше? За што зборуваше? - Што сакаш да кажеш?

- Со тој човек? - Што сакам да кажам?

- Никој не е осамен во април. - Кога влегов ја смени бојата.

Тој сакаше да знае дали сакам да танцувам.

Неверничке, заведувачке!

- Ќе зборуваме со лилјани и рози пролетни. - И ќе слушаме како птиците пеат за нас.

- Тој човек има скриени намери! - Ја сакам мојата слобода!

- Од ништо не се плашиш кога флертуваш така. - Што зборуваш?

Зошто викаш? Ние не сме во брак!

Нема да правиш будала од мене. - Мизета си оди!

Мразам љубовници кои дејствуваат како сопрузи.

Ноќно ветре и жубор на фонтана се лек за напатена душа.

Неверничке, заведувачке!

Сакам оној кој сакам!

- Тогаш оди. - Со задоволство!

- Мизета нема, да! - Па јас победв!

Па, збогум!

- Сакаш ли да ја сочекаме ... - Господине, задоволно велам збогум.

- ... повторно пролетта? - Твојот слуга! И јас заминувам!

- Тротоар уметник! - Змијо! - Жабо! - Вештерка!

Секогаш сум твоја, до крајот на животот.

Ајде да раскинеме кога цвеќињата се во цут!

Ах, кога зимата засекогаш би траела!

Раскинуваме кога цвеќињата се во цут!

Во купето?

Со некој пар. Ме поздрави со насмевка.

"Па, Мизета!" И реков: "Како ти е срцето?"

"Или престанало да чука, или јас не го слушам...

поради тоа што гламурот го покрива? " - Колку интересно!

Продолжи така, измамничке! Патиш, а се смееш!

И рече! Добро.

- Ах, да, и јас видов... - Мизета?

- Не, Мими. - Ја виде?

Беше во една кочија облечена како кралица.

Во ред! Многу ми е мило.

Како лаже, а умира од љубов!

- Ајде да работиме! - На работа!

Проклето перо!

Проклета четка!

Ах, Мими, никогаш повеќе нема да се врати!

Ах, каде се прекрасните денови,

мали раце и миризлива коса?

- Зошто четката одбива да се покорува? - Нејзината бела кожа!

- Самата слика против мојата волја. - Ах Мими, мојата кратка младост!

Што и да се обидам да сликам, небо или земја...

зима или пролет,

секогаш ќе завршам со две темни очи

и една истата насмеана, заводлива уста.

Тоа е лицето на Мизета, повторно... ... и повторно!

А ти црвено капче, те остави под перницата да ме потсеќа на мојата среќа.

Постојано го слика лицето на Мизета, целата убавина и заводливост.

- Ти ја знаеш нашата кратка среќа.

- Дојди кај моето скршено срце. - Моето повредено срце се уште ја вика...

Сепак, моето срце копнее за тебе.

- Ја вика и чека моето рането срце. - Ако не дојде, умира моето срце.

- Колку е доцна? - Од вчера, време за вечера.

Зарем не доаѓа Шонар?

- Тука сме. - Добро, но? - Па што?

- Леб? - Јадење пристојно за крал.

- Најмалку харинга. - Усолена.

- Јадењето е сервирано. - Последен празник пред Великиот пост.

Ладен шампањ!

Пастрмка или лосос, господине?

Или можеби јазикот од папагалот на грофот?

Ви благодарам, но тоа е премногу за мене. Одам вечерва на бал.

Веќе се готов?

Ми се брза, кралот ме чека.

Тајни државни работи?

Нешто тајно?

Кралот ќе ме назначи на функцијата министер.

Добро!

И сепак, ќе одам во Гизо.

- Дај ми пијалок. - Да, ти пиј јас ќе јадам.

Барам дозвола за овој благороден состанок.

- Доста! Здодевен! - Дај ми ја таа чаша!

Неодоливо сум инспириран од музата.

Не!

Можеби некој танц?

Да!

Танц со гласовна придружба!

Кореографија можеби?

- Гавота. - Манует. - Павана. - Фанданго.

- Предлагам квадрил! - Дајте ги рацете дами.

Избирам.

Прекрасна дамо.

- Почитувајте ја мојата невиност. - Ве молам.

Валцер!

Прво оди рондо.

Прост човеку!

Нема манири!

- Ти ме предизвикуваш? - Земи го мечот. - Подготвен!

- Ова бара крв. - Тоа е само прашање чија крв.

- Подгответе мртвечка кола. - Подготви го гробот.

Додека тие се ловат еден со друг, ајде да танцуваме.

- Мизета! - Ја донесов Мими, таа е многу болна.

- Каде е? - Премногу е слаба за да се качи по скалите.

Ах!

Ајде да ја доближиме оваа софа.

Дајте нешто да се напие.

Родолфо!

Тивко! Одмори се.

Ах, мојот Родолфо!

Сакаш ли да останам со тебе?

Ах, моја Мими! Засекогаш!

Денес слушнав дека Мими,

го напуштила грофот, и дека многу ослабела.

Ја барав, и барав...

и ја видов како минува низ улицата.

Едвај можеше да оди.

Рече: "Не можам повеќе. Јас умирам! Чувствувам. "

"Сакам да умрам до него, можеби ме чека."

Се чувствувам многу подобро.

- "Ќе дојдеш ли со мене, Мизет?" - Да разгледам наоколу.

Ах, колку е убаво да бидам тука!

Тоа ме оживува.

- Тука повторно го чувствувам живот. - Моите усни повторно зборуваат.

- Не ме оставај повеќе! - Што можеме да ја понудиме?

- Немаме ништо! - Нема кафе, нема вино?

Ништо на ништо! Проклета бедотија!

За половина час таа ќе биде мртва.

Многу ми е ладно!

Да имав само муф!

Овие мои раце никогаш не знаат да се стоплат?

Ќе ги загреам во моите раце.

Тивко! Зборувањето те мачи.

Се навикнав на кашлица многу одамна.

Добар ден, Марчело,

Шаунар, Колин, добар ден.

сите сте тука за да ми посакате добредојде.

Не зборувај.

Ќе зборувам тивко, не грижи се.

Мариело, слушај ме.

Мизета е добра душа.

Знам.

Земи ги, продај ги.

Донеси некој лек и повикај доктор!

Одмори се.

- Нема да ме оставиш? - Нема!

Слушај!

Ова можеби е последен пат да изрази некоја желба.

Кутрата!

Одам по муф.

Доаѓам со тебе.

Толку си љубезна, Мизета.

Добар стар капут, јас ќе останам,

но ти одиш во залогот и на светата планина на милосрдието.

Прими ја мојата благодарност.

Никогаш не се поклони пред моќните и богатите.

Многумина поминаа низ твоите џебови,

како разбојници смирено,

филозофи и поети.

Сега кога поминаа среќните денови,

те поздравувам, мој драг пријателе.

Збогум, верен пријателе.

Шонард!

Да бидеме милостиви,

секој на свој начин.

Јас со капутот!

А ти, така што ќе ги оставиш сами!

Филозофе, во право си!

Вистина е! Одам!

Дали сите отидоа?

Се преправав дека спијам

зошто сакав да останам сама со тебе.

Има толку многу работи што сакам да ти ги кажам!

Или можеби само еден,

но безгранична колку и морето,

и длабоко како океанот.

Ти си мојата љубов

и целиот мој живот!

Ти си мојата љубов

и целиот мој живот.

Ах, Мими! Мојата убава Мими!

Дали сум уште убава?

Прекрасна како најубавата зора.

Лоша споредба.

Сакаш да кажеш

убава како зајдисонце.

Ме викаат Мими...

Ме викаат Мими,

а поради што, не знам.

Ластовичката се врати во своето гнездо.

Мојата капичка! Мојата капичка!

- Ах! Се сеќаваш ли кога првпат дојдов овде? - Секако дека се сеќавам!

Свеќата ми се угаси.

Беше толку вознемирена! Потоа го изгуби клучот.

А ти бараше во темнина да го најдеш!

Барав и барав...

Мое итро момче, сега можам да ти кажам:

го најде ти него многу бргу.

Само помогнав на судбината.

Беше темно и не се виде како се црвенеев.

"Твоите раце се ладни како мраз! Дозволи ми да ги загреам? "

Беше темно и ми ја зеде раката.

Боже мој! Мими!

- Што беше тоа? - Ништо, добро сум.

Смири се, те молам.

Да, да, прости ми. Сега ќе бидам добро.

- Дали спие? - Се одмара.

Најдов доктор. Ќе дојде. Во брзање е.

Еве го лекот.

Кој ми го кажува ова?

Јас, Мизета.

Ах, колку е убаво и меко!

Моите раце повеќе нема да бидат ладни.

Сега ќе се стоплат.

- Дали ми го подаривте ова? - Да.

Муф! Благодарам. Ова е премногу скапо.

Плачеш?

Добро сум.

Зошто плачеш така?

Мојата љубов секогаш ќе биде со тебе.

Моите раце се толку топли...

Ми се спие...

- Што рече докторот? - Ќе дојде?

Благословена Богородица, помилуј ја оваа сиромашна душа.

Не дозволувај да умре.

Можете ли да го заштитите пламенот? Огнот се гаси.

Така.

Направи да оздрави.

Блажена Девице, јас сум недостојна за твојата милост,

но Мими е небесен ангел.

Сеуште имам надеж. Дали е толку сериозно?

Не верувам во тоа.

Марчело, таа почина.

Мизета, земи.

- Како е? - Гледаш? Таа е мирна.

Зошто сите одите толку нервозно?

Зошто ме гледате така?

Храброст.

Мими!

Мими!

Превод и обработка: Љубомир Петровски