Original subtitles

SINDS DE MOORD OP GRÉGORY OP 16 OKTOBER 1984...

ZIJN MEERDERE MENSEN VERDACHT GEWEEST,

ONDERZOCHT, OF ZONDER BEWIJS BELASTERD.

TOT OP HEDEN IS NIEMAND SCHULDIG BEVONDEN AAN DE MOORD.

18 OKTOBER 1984 NIEUWSBERICHT RTL

Jean-Marie Villemin, je bent jong en dat is je vrouw ook.

Vraag je je af waarom? Wie kan zo vastberaden zijn?

Ik weet het niet.

Ik kan het niet weten. - Heb je enig idee?

Ja, maar dat hou ik voor me.

De recherche zegt dat de dader een familielid is.

Overweeg je dat?

Persoonlijk, ja. Maar er is me gezegd dat het niet waar is. We zullen zien.

Ik wacht af.

Ik wacht af.

Wie kan jullie zo veel pijn willen doen?

Waren mensen jaloers op je succes?

Veel mensen hebben die mate van succes.

Ik heb de loterij niet gewonnen. Ik werk en m'n vrouw ook.

We hebben overal voor gewerkt. Er zijn velen zoals wij.

Maar sommige mensen zijn lui.

En jaloers op hardwerkende mensen. - Zo erg dat ze je zoon doden?

Er lopen gestoorde mensen rond. - Maar echt, Jean-Marie.

Denk je dat de moordenaar van je zoon iemand is die je kent?

Ik ken hem.

Ja.

EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIREREEKS

Ik luisterde er toen de hele nacht naar in de auto.

Jean Durieux, een van de redacteurs, zei tegen me:

'Johnny, jij moet verslag uitbrengen over de zaak Grégory.

Het is een vreemde. Er is een kraai, en een vastgebonden kind in een rivier.

Je moet meteen vertrekken.

Blijf daar een paar dagen en kijk wat je kunt doen.'

Ik vertrok met de auto. Ik wachtte niet op het geld.

Ik ging direct met m'n eigen creditcard.

Jean-Michel Bezzina had de vader geïnterviewd...

en diens woorden werden maar herhaald. Heel naar, 's nachts in de auto.

'Ik weet wie de moordenaar van m'n zoon is.

Ik ken Grégory's moordenaar. Ik ken hem.'

Je denkt dat je de moordenaar van je zoon kent.

VOGEZEN, FRANKRIJK

Net als iedereen hoorden we van Grégory's dood...

via de pers de dag erna.

MOORD OP EEN KIND VAN VIER IN DE VOGEZEN

Ik herinner me de foto.

Het snoezige gezichtje van die jongen. Het was een schattig kind.

AFSCHUWELIJKE MOORD IN LÉPANGES-SUR-VOLOGNE

Je denkt bij jezelf: wie kan dit hebben gedaan?

HET LIJK VAN HET KIND DAT GISTEREN IN DE RIVIER VOLOGNE WERD GEVONDEN

VERDRONKEN IN DE VOLOGNE

HANDEN EN VOETEN VASTGEBONDEN

HOE KON DIT MONSTER GRÉGORY IN DE OGEN KIJKEN?

Toen ik voor de moord op Grégory Villemin,

voor Albert en Monique zorgde, Grégory's grootouders,

vertelden ze me dat ze verontrustende anonieme telefoontjes kregen.

Vaak waren het bedreigingen: 'Jullie gaan eraan.' 'We maken jullie af.'

Het was behoorlijk gewelddadig.

Meerdere jaren lang werd de hele familie gekweld.

Eén lid van de familie wilde alle anderen pijn doen. Dat was de kraai.

Ja, de kraai moordde. Het is bijna zeker dat de kraai de moordenaar was.

IRCAM INSTITUUT VOOR AKOESTISCH ONDERZOEK

Ja, hallo.

Zeg wie je bent.

OPROEP VAN DE KRAAI OPGENOMEN IN 1983

Helemaal niet.

Helemaal niet. Je bent krankzinnig.

Je bent gek. Je bent dronken.

Daar is het.

Maar hij zal z'n grafkist krijgen.

Deze is nog... - Kun je het helemaal opvoeren?

Maar hij zal z'n grafkist krijgen.

Anderen zullen te weten komen waar jullie wonen.

O ja, joh?

Je zult een mooie verrassing krijgen.

Krijg ik een verrassing, ja?

De persoon die je amper kunt horen, is de beroemde 'kraai'.

De niet geïdentificeerde persoon die Grégory's familie lastigviel...

van 1981 tot 1984.

Dit was al het geval voor de zaak Grégory.

Die persoon kwam plotsklaps het leven van de familie Villemin binnengevallen...

en begon hun leven een hel te maken.

Het begon met telefoontjes...

en daarna volgden de anonieme brieven.

MEVROUW EN MENEER VILLEMIN ALBERT ROUTE DE FRAMBEMENIL, AUTMONTZEY

Ik heb flink wat tijd besteed aan het luisteren naar die stem...

en het lezen van de transcripten van de gesprekken...

om te proberen te begrijpen wie de kraai was.

TELEFOONGESPREK OPGENOMEN IN 1983 DOOR LILIANE, GRÉGORY'S TANTE

Hallo?

Hallo, wie spreek ik?

Ik heb gedaan wat je wilde.

Dus nu kun je het maar beter volhouden.

Als je dat niet doet, beticht ik je bij je schoonouders.

Waar wil je me van betichten?

Dat weet je heel goed.

Wil je dat je schoonvader zelfmoord pleegt?

Of ik dat wil? Klootzak.

Ja... - Jij klootzak.

Je wilt dat je vader hier de schuld van krijgt.

TELEFOONGESPREK OPGENOMEN IN 1983 DOOR JACKY, GRÉGORY'S OOM

Hallo?

Jij weer? Begin je weer met dit getreiter?

Wou je dit spelletje met me spelen, rotzak?

Gajes dat je bent. Schooier.

Er waren een paar honderd telefoontjes. Het exacte aantal is moeilijk te bepalen.

Maar er waren tot 27 oproepen per dag.

Soms waren het stille oproepen.

Soms beledigingen.

Soms werd er muziek bij de hoorn gedraaid...

en andere keren waren het langere gesprekken...

waarin de kraai geheimen en spanningen in de familie benoemde.

TELEFOONGESPREK OPGENOMEN DOOR MONIQUE, GRÉGORY'S OMA

Ja? - Je vermaakt je goed, hè, verdomde hoer?

Een hoer? Ik was zeker niet jouw hoer.

De kraai binnen de familie noemde oude familieruzies.

Hij wist hoe hij die mensen tegen elkaar moest opstoken.

COMMANDANT VAN DE GENDARMERIE

Hij creëerde een atmosfeer van verdenking en spanning binnen de familie...

die resulteerde in verdeeldheid en het ontstaan van kliekjes.

De Villemins waren een arbeidersfamilie. Erg vriendelijke, openhartige mensen.

Zo was mijn omgang met ze ook. Open en eerlijk.

Maar de kraai, met z'n boodschappen en z'n manipulatie,

zaaide het zaad van haat.

We beseften dat de kraai naast de familiekwesties...

nog een tweede focus had.

Jean-Marie's professionele succes.

Jean-Marie en Christine Villemin trouwden in 1979...

en alles gebeurde tegelijkertijd.

Grégory werd geboren...

en ze verhuisden naar een huis dat voor hen was gebouwd in Lépanges,

afgezonderd van de rest van het dorp en de rest van de familie.

Jean-Marie was eigenaar van z'n huis en hij was gepromoveerd tot voorman.

Hij had een mooi huis en een knappe vrouw.

Christine Villemin, z'n echtgenote, was erg knap en had veel klasse.

En hij had een mooi kind.

Het was z'n eerste kind.

Ze hadden alles.

Jean-Marie Villemin was degene die het gemaakt had in z'n familie.

Hij was degene die zich had weten op te werken uit de arbeidersklasse,

de norm voor de familie, en die voorman was geworden.

Z'n promotie veroorzaakte onmiddellijk aanzienlijke afgunst binnen de familie.

De kraai noemde hem 'baas'.

Want in een fabriek, als je de voorman was...

Of het nu een kledingfabriek was of iets anders...

Daar hoorde je het woord 'baas' vaak. Mensen noemen de voorman 'baas'.

En mensen lieten hun afgunst zien. Omdat die persoon het had gemaakt.

TELEFOONGESPREK OPGENOMEN IN 1983 DOOR JEAN-MARIE VILLEMIN

Hallo?

Maar er is nog een rotzak...

en ik kan weleens de enige zijn die weet wie het is.

O ja? En wie mag dat wezen?

Je moeder weet het ook.

Wie? - Ze is bang voor de waarheid.

Jij zult ook terzijde worden geschoven.

Er is iets dat ik...

De kraai belde Jean-Marie Villemin op z'n werk...

en dreigde z'n huis te beschadigen.

Om hem te trotseren, zei Jean-Marie: 'Dat is prima.

Je mag het huis afbranden. Ik bouw gewoon weer een nieuwe.'

En de kraai zei hem: 'Er zal je vrouw iets overkomen.'

Hij zegt: 'Ik heb laatst een val voor haar gezet.

Ze heeft geluk dat ze binnen bleef, anders had ik haar verkracht.'

Maar Jean-Marie Villemin blijft kalm en laat zich niet intimideren door de kraai.

Dus verhoogt de kraai de inzet. Hij dreigt Jean-Marie's zoon iets aan te doen:

Ik hou hem in de gaten met een verrekijker. Laat hem niet afdwalen.

Op een dag zul je hem gewurgd vinden.'

Dan verliest Jean-Marie z'n kalmte en zegt hij:

'Als je m'n kind een haar krenkt, ga je eraan.'

Op dat moment wist de kraai dat hij Jean-Marie's zwakke plek had gevonden.

Grégory, al is hij nog maar klein, begrijpt dat er iets niet goed zit.

Hij begrijpt dat een man z'n ouders met regelmaat telefonisch bedreigt.

Soms als de telefoon gaat...

en hij de bezorgde blikken van z'n ouders ziet,

vraagt hij ze, in z'n kinderbewoording:

'Is dat de slechte man weer?' Zo noemt hij de vreemdeling.

En hoewel Christine en Jean-Marie hem proberen gerust te stellen,

vinden ze het moeilijk hun toenemende bezorgdheid te verbergen.

FAMILIE VILLEMIN, IK GA JULLIE DODEN

ALS JULLIE NIET MEEWERKEN, VOER IK MIJN DREIGEMENT AAN DE BAAS...

EN ZIJN GEZINNETJE UIT

DE KEUZE IS AAN JULLIE

LEVEN OF DOOD

Dit is de derde brief die de kraai aan de Villemins stuurde.

In deze brief kondigt hij aan dat hij zal ophouden met ze lastigvallen.

Hij zegt: 'Dit is m'n laatste brief en jullie zullen nooit meer van me horen.

Jullie zullen je afvragen wie ik was, maar het nooit ontdekken.

Vaarwel, geliefde idioten.'

Vanaf mei 1983 valt de kraai stil.

Gedurende bijna anderhalf jaar verdwijnt de kraai bijna volledig.

De familie denkt: 'Dat was het dan. De man die ons leven al die jaren...

tot een hel maakte, heeft eindelijk opgegeven.'

Langzamerhand werden ze minder waakzaam.

Tot 16 oktober 1984.

'IK GELOOFDE VROEGER DAT JE ALTIJD EEN VOORGEVOEL HAD...

VOOR HET NOODLOT TOESLOEG. EEN ALARM, EEN INSTINCT.

MAAR ER WAS NIETS.'

JEAN-MARIE VILLEMIN, CITAAT UIT LE SEIZE OCTOBRE

Zestien oktober 1984 was een dinsdag.

Ik hoorde dat er een kind was verdwenen onder verdachte omstandigheden...

in Lépanges, een dorp dicht bij Bruyères.

De ontvoering vond plaats op klaarlichte dag.

Op 16 oktober is om 17:00 de zon nog op.

Er werden immense risico's genomen.

Ook al ligt Grégory's huis redelijk ver van de rest van het dorp,

ligt het niet compleet afgezonderd in de natuur.

We waren erg snel ter plekke.

Na een uur waren er ongeveer 15 gendarmes.

Ze waren er om de zoektocht naar het kind te beginnen...

en de eerste elementen van het onderzoek in gang te zetten.

En terwijl ze hem zoeken,

belt de vreemdeling naar Michel Villemin, een van Jean-Marie's broers.

Het is volgens Michel Villemin dezelfde schorre mannenstem.

Hij zei: 'Ik heb de zoon van de baas vermoord.

Ik heb hem in de Vologne gegooid. Ik heb m'n wraak.

Z'n moeder zoekt hem, maar ze zal hem nooit vinden.'

IK HEB MIJN WRAAK OP DE BAAS HIJ LIGT IN DE VOLOGNE

Rond negen uur 's avonds krijgen we een radio-oproep.

Ik hoor: 'We hebben het kind gevonden.'

GRÉGORY'S LICHAAM 4 KM

Dit is precies wat in iedereens geheugen staat gegrift.

Ik kan je naar de exacte plek wijzen. De stenen liggen nog op dezelfde plekken.

Toen het gebeurde, was ik bij een patiënt op thuisbezoek.

M'n vrouw wist wat m'n bezoekrooster was.

Ze belde me in de avond en zei: 'Je moet naar de oever van de Vologne komen.

Er gebeurt iets en we hebben een dokter nodig.'

De brandweer was al ter plaatse,

net als een aantal toeschouwers...

en een fotograaf die veel eerder was aangekomen dan ik.

De brandweermannen waren het lichaam al aan het bergen...

toen ik aankwam, of ze deden dat in de vijf minuten erna.

Ze haalden het lichaam uit het water. Het lag op de oever.

De mensen schreeuwen: 'Waar wachten jullie op? Haal hem eruit.'

We haalden Grégory's lichaam weg. Hij was gekleed in een lichtblauwe jas...

en een wollen muts was over z'n hele gezicht getrokken.

We zagen al snel dat hij was vastgebonden met touw.

Het touw zat om z'n enkels, polsen en nek.

Het zat om de muts die z'n gezicht verborg.

Het is duidelijk dat Grégory op een specifieke manier was vastgebonden.

Alsof de dader hem als het ware op een altaar wilde offeren.

Toen onderzocht ik hem. Ik zag z'n gezicht en het was vredig.

Geen spoor van geweld. Geen klappen, geen blauwe plekken.

Hij was erg bleek en z'n lippen waren wat bleker dan normaal.

Hij had een beetje schuim op z'n lippen.

En hij leek vredig.

Dat is vele keren beschreven. Iedereen zag het.

18 OKTOBER 1984 NIEUWSBERICHT FRANCE INTER

Er loopt een monster rond in Lépanges-sur-Vologne in Vosges.

Hij heeft een kind van vier vermoord...

door hem vastgebonden in een rivier te gooien.

Toen ik aankwam, was ik 50 en één maand.

In 1984, toen ik 50 was, kende ik m'n vak door en door.

Ik had m'n eigen werkmethode.

Ik ging met m'n fotoapparatuur, flitser, Nikoncamera, telelens,

kleine verborgen bandrecorder, zender en notitieboekje...

Mensen zeiden dat ik een primeurman was. Ze zeiden:

'Als Jean Ker verslag doet van een nieuwsitem...

komt hij altijd met primeurs terug. Hij neemt alles mee.

Zelfs als het onmogelijk is, maakt hij foto's.

Hij schrijft en doet onderzoek.' Ik deed alles.

Ik was in m'n eentje een hele operatie.

De eerste foto die ik maakte, was bij het huis van de Villemins.

Even buiten Lépanges.

De baguette tegen de deur.

De speelgoedautootjes, de hoop gravel.

Er was iets bijzonders aan het plaatje.

Er stond een leeg, afgezonderd huis op de achtergrond.

Grégory werd ontvoerd uit de voortuin, waar hij in deze hoop gravel speelde.

De laatste bedreiging aan de familie was van een man aan de telefoon die zei:

'Het kind ligt in de Vologne.'

De jongen werd toen pas drie of vier uur vermist.

Politieagenten uit Épinal en Bruyères doorzoeken het terrein nauwgezet...

en maken afgietsels van bandensporen en voetafdrukken.

Kleine Grégory Villemin overleed aan verstikking door verdrinking.

De resultaten van de lijkschouwing...

Dit zijn de resultaten.

Hij droeg een wollen muts. Die werd over z'n gezicht getrokken...

en toen om z'n nek vastgebonden met een dun touw dat we hebben gevonden.

In deze positie, met vastgebonden handen en voeten...

en de muts over z'n gezicht...

wat misschien was om te voorkomen dat hij iemand herkende of zou schreeuwen,

werd hij in de Vologne gegooid.

Hij leefde toen nog, aangezien verdrinking de doodsoorzaak is.

Tijdens de lijkschouwing kreeg ik een schok.

Ik besefte dat Grégory dezelfde verjaardag had als ik.

We werden allebei op 24 augustus geboren.

Ik bleef daar maar aan denken. Het was een teken.

De volgende dag, woensdag 17 oktober,

brengt naast het autopsieverslag nog een belangrijk gegeven.

Laat op de ochtend werd ontdekt dat er een brief was gestuurd...

aan Christine en Jean-Marie Villemin.

De brief werd gepost in Lépanges zelf...

in de late middag, dus rond de tijd dat hun zoon verdween.

In de envelop ontdekten we een korte brief waarin staat:

'Ik hoop dat je sterft aan je verdriet, baas.

Al je geld brengt je zoon niet terug.

Dit is mijn wraak, klootzak.'

Door het feit dat de brief werd gepost...

in het dorp waar het kind werd ontvoerd,

beseften we dat degene die hem stuurde enorme risico's neemt.

POSTBUS

Je beseft dat deze brief een hartenkreet is.

De kreet van iemand die z'n dorst naar wraak heeft gelest...

op een extreem impulsieve manier.

Aangezien Grégory werd vermoord om z'n vader zo diep mogelijk te kwetsen.

Jean-Marie Villemin, zijn je verdenkingen van de afgelopen dagen bevestigd?

Je geeft wat namen. Het zijn altijd dezelfde namen.

Ik heb de namen gegeven. Naar mijn mening zijn het de vier namen die ik eerder gaf.

Ik denk niet dat het anderen kunnen zijn.

Je hebt Villemin, Laroche, Jacquel en Jacob.

Daar ligt het probleem.

Hallo, dames en heren.

Het verslag van vandaag om half twaalf.

Het onderzoek wordt uitgevoerd in de familie.

Veel leden van de familie zijn al verhoord.

Hun verklaringen bevestigen de oorspronkelijke hypothese...

dat dit vanuit de familie komt...

of van mensen die erg dicht bij de familie staan,

die precies weten wat er gaande is.

We ontdekten dat de ontvoering van en moord op Grégory...

niet werden gepleegd door een vreemde die langskwam...

en toevallig de plotselinge drang had het kind te ontvoeren en te vermoorden.

We weten dat de zaak zich afspeelt binnen de familiesfeer.

En dat het erg duidelijk is afgebakend.

Dat zorgde ervoor dat we zo overtuigd waren, in die tijd,

dat we de zaak zouden oplossen.

We analyseerden het telefoontje dat op dezelfde dag plaatsvond.

Rond 16 oktober om half zes 's avonds, aan Jean-Marie's broer Michel Villemin.

De beller eiste de verantwoordelijkheid voor de ontvoering op.

IK HEB MIJN WRAAK OP DE BAAS. IK HEB Z'N ZOON ONTVOERD.

IK HEB HEM GEWURGD HIJ LIGT IN DE VOLOGNE.

Michel Villemin speelde een eigenaardige rol binnen de familie.

Hij kampte met intellectuele en professionele moeilijkheden.

Hij was de tegenpool van Jean-Marie.

Jean-Marie straalde door z'n stabiliteit en gedrag...

terwijl Michel futloos was en vastzat.

En het is gek, maar twee dagen eerder, op 14 oktober 1984,

hadden Christine en Jean-Marie Michel en diens vrouw Ginette op bezoek.

Jean-Marie wist hoe succesvol hij was.

En hij overdonderde ze helemaal.

Hij liet ze zien dat hij goed verdiende,

het huis ging uitbreiden, een tweede auto ging kopen...

en dat hij net een nieuwe bank had gekocht, een leren bank.

Michel was erg onder de indruk en toen hij ging zitten, zei hij:

'Alleen een baas kan zich dit veroorloven.'

Het was onmogelijk om geen verband te leggen tussen die reactie...

en de brief van 16 oktober.

'Al je geld brengt je zoon niet terug.'

Het is zonneklaar dat dat de kern van het probleem was.

Dat is het motief voor de ontvoering van en moord op Grégory.

Je verbindt deze gebeurtenissen en denkt...

dat er tussen 14 oktober en 16 oktober...

iets gebeurd moet zijn dat de kraai deed herleven.

NIEUWE BRIEF VAN DE 'KRAAI'

GRÉGORY (4) VERDRONKEN DOOR EEN 'KRAAI'

DE KRAAI ONDERTEKENT ZIJN MISDAAD

Ik kwam op 17 oktober aan in Lépanges-sur-Vologne.

Ik was 26 jaar oud en werkte als freelance journalist voor Libération.

Ik schreef sinds een paar maanden voor ze.

Ik was een van de eerste journalisten van de nationale pers daar.

Natuurlijk kom je collega's tegen in cafés en praat je met elkaar.

Iets aan deze zaak is... Het is fascinerend.

De zaak was geografisch afgebakend.

De vallei vormt een driehoek van zo'n 15 kilometer.

Bossen, een rivier en een paar mensen.

En die boosaardige kraai zette de situatie op scherp.

Hij kondigde de misdaad aan voor die was gepleegd.

Dat maakte iedereen gek.

De gendarmes, want zij dachten:

'We zullen hem snel vinden omdat het vast familie is.'

En de pers werd ook gek.

Het idee heerste dat de kraai aan het honen was.

Dus iedereen dacht: 'We vinden hem vast en zeker.

Het is een gevecht tussen hem en ons.'

Ik heb heel vaak gedacht dat ik de kraai zelf zou vinden.

JACHT OP DE KRAAI IN LÉPANGES HIJ VERDRONK DE ZOON VAN DE BAAS

Al heel vroeg in m'n artikelen verwees ik naar Clouzots film.

Die film is in Frankrijk een belangrijk referentiepunt.

DE KRAAI

EEN INDRUKWEKKEND WERK

VAN BUITENGEWONE DRAMATISCHE KWALITEIT

Zij is de kraai.

Laster. Schandelijke laster.

JIJ LICHTEKOOI JE SPEELT MET LAURA DE HOER

MAAR IK ZAL JE VERRADEN - DE KRAAI

In Frankrijk noemen we het de kraai omdat het begon met een nieuwsverhaal...

over een vrouw die op een administratie werkte,

die jaloers was en werd verwaarloosd door haar man,

die anonieme brieven begon te sturen naar alle getrouwde vrouwen...

en verhalen over overspel tussen iedereen verzon.

Eén scène in het bijzonder maakte deze film beroemd.

De scène met het dictee.

Het is duidelijk dat een van jullie de kraai is.

Dat is een mening.

Onzin. - Het is zo.

Daarom heb ik besloten jullie allemaal te testen.

Brief nummer één.

'Jij lichtekooi.'

Lichte... kooi.

'Je speelt met...'

In eerste instantie behandelden we alle getuigen precies hetzelfde.

Iedereen die we verhoorden, moest het dictee schrijven.

Zelfs al moesten we het hele dorp het dictee laten schrijven,

zouden we het doen en zo de schrijver van de anonieme brieven vinden.

DICTEE OM MOORDENAAR TE VANGEN

In de afgelopen 48 uur heeft de gendarme...

de 70 leden van de familie Villemin één voor één verhoord.

Ze lieten hen ook allemaal een brief schrijven, met links en met rechts.

De gendarmes kunnen de 70 dictees vergelijken met de anonieme brief...

die de ouders ontvingen op de dag van de misdaad.

ÉÉN WREDE WRAAK MET 70 VERDACHTEN

U heeft de meesten vast al verhoord. Is het een saamhorige familie?

Absoluut niet. We hebben ze nog niet allemaal verhoord.

Binnen de drie families zijn er zo'n 80 tot 90 mensen.

We zijn nog lang niet klaar. We hebben tot dusver hooguit 15 mensen verhoord.

En we krijgen niets uit hen los.

De gendarmes hadden veel werk te doen.

Maar er moet gezegd worden dat de kring gesloten was.

Ik had het geluk dat er wat deuren voor me opengingen.

Ik weet niet waarom. Ik had m'n methodes.

Maar de gendarmes hadden het erg moeilijk.

Hallo? - Ja?

Mevrouw Jacob? - Ja?

Sorry dat ik u stoor, mevrouw Jacob.

Ik wilde uw man bereiken, Claude Jacob.

Meerdere kranten hebben hem genoemd.

Uw man heeft het dictee gedaan, neem ik aan.

Wie spreek ik?

Ik ben journalist voor Paris Match.

Pardon? Hallo?

We zijn jullie journalisten zat.

Wilt u ons niet spreken? - Helemaal niet. Ik heb genoeg gezegd.

Niet tegen ons. - Ik heb de politie gesproken.

Godsamme, ga met de criminelen praten. Zo is het genoeg.

We beschuldigen u nergens van. - Ja, ja.

Er was een kloof tussen de journalisten en de mensen uit Vosges.

De lokale bevolking vroeg zich af: 'Wie zijn al die journalisten?

Ze zijn parasieten, ze willen alles weten.

Ze komen bij mensen thuis binnen, ze irriteren ons, ze kloppen aan.'

Weg met jullie allemaal. Ga weg.

Mensen in cafés vroegen me: 'Waarom zijn jullie met zovelen gekomen?

Overal in Frankrijk worden kinderen vermoord. Elke dag zijn er misdaden.'

Ik zei: 'Ja, maar die hebben niet alle ingrediënten.

Hier is de magische formule met alle ingrediënten...

voor een goed nieuwsitem.

Dit nieuwsitem heeft alles om heel Frankrijk geïnteresseerd te houden.'

Mensen in Lépanges willen de dader lynchen.

Mensen in cafés blijven zich afvragen:

'Wie is het monster dat een weerloos kind aanviel?'

We weten nu dat de moord op Grégory,

die dicht bij z'n huis gekneveld in de Vologne werd gegooid,

een wraakactie was die mogelijk voortkwam uit broodnijd.

De vader van het jongetje is voorman in een plaatselijke fabriek.

In die fabriek noemt men hem 'de baas'...

en de anonieme persoon die Grégory's dood aankondigde, zei:

'Ik heb het kind van de baas meegenomen. Ik heb hem in de Vologne gegooid.'

20 OKTOBER 1984

Deze zaterdagochtend lijkt het onderzoek meer dan ooit nergens heen te gaan...

maar toch zijn alle gendarmes uit de regio gemobiliseerd...

om ook maar een detail te vinden dat naar Grégory's moordenaar kan leiden.

Volgens de openbare aanklager is iedereen een verdachte.

Des te meer omdat het zwijgen van de familie de recherche niet helpt.

Voor de gendarmes kan Grégory's begrafenis nieuwe informatie opleveren.

Ze hopen dat de moordenaar, als hij er is, zichzelf zal verraden.

We stonden op het voorplein van de kerk.

Ik was die ochtend aangekomen.

Het was schokkend om de begrafenis te bezoeken van een kind...

dat boette voor haat tussen volwassenen...

en ze daar allemaal te zien.

Om bijna zeker te zijn dat de schuldige of schuldigen daar waren.

Ja, ik geloofde dat de kraai er zou zijn.

Hij zou genieten van de show, van de gevolgen van zijn daden.

Hij zou op de eerste rij willen zitten.

Ik wist niet waar hij zou zijn, maar hij zou opgaan in de massa en komen.

We dachten dat er iets kon gebeuren.

Iemand die instortte...

Iemand anders dan de ouders, iemand die...

op de een of andere manier iets kenbaar zou maken.

Daarom was er een team van gendarmes op de begrafenis.

Grégory, kom terug.

Nou...

Ik moet toegeven dat ik de begrafenis nooit in zoveel detail had gezien.

Het is echt verschrikkelijk om hiervan getuige te zijn, om je te bedenken...

hoeveel pijn de moeder had, die haar zoon onder zulke omstandigheden verloor.

Aan de kant.

Stop alsjeblieft met foto's maken.

Kunnen jullie stoppen met foto's maken?

Stop, of er gebeurt iets.

Stop, verdomme.

Jullie maken iedereen kwaad.

Stop alsjeblieft met de foto's.

We begrepen dat de aanwezigheid van de pers...

ondraaglijk was voor de familie.

De fotografen konden de verleiding van close-ups niet weerstaan.

Het enige wat ik deed, op een gegeven moment...

toen ze viel, toen ze instortte...

Toen sprong ik op om de foto te maken.

De foto die ik voor Paris Match maakte is zwart.

Je ziet Christine's moeder en Jean-Marie,

maar je kunt niets zien. Alleen een zwart gat.

Ze viel op de grond.

Toen ging iedereen opzij.

Ze tilden haar op en voerden haar af.

En mijn rolletje was op.

Ik had rolletjes in m'n zakken, maar toen ik hem had verwisseld, was het voorbij.

De gezichten van alle familieleden werden nauwkeurig onderzocht door de recherche.

Ze keken naar ongewoon gedrag en ongewone houdingen.

Maar er is tot dusver geen uitsluitsel.

Hoe dan ook vormt deze familie van 70 mensen een eenheid.

Ze vormen een eenheid tegen vragen en tegen de waarheid.

In Vosges is een peuter vermoord en nog heeft stilte de overhand.

GRÉGORY: DE OMERTA VAN DE VOGEZEN

Ik snap het niet. Vlakbij staat een huis, en niemand zag iets?

Er staat altijd iemand achter de gordijnen.

Vindt u het vreemd dat er geen getuige was?

Ja. Of misschien willen mensen niet praten. Ze zijn bang.

Gelooft u dat? - Ja. Het is zeker.

Dit is een regio waar mensen relatief kleingeestig zijn.

Helaas is er een muur die we nog niet hebben weten te doorbreken.

En de familie?

Ons onderzoek binnen de familie heeft nog geen resultaten opgeleverd.

Absoluut geen resultaten.

Pardon. - Hoe zit het met de grootmoeder?

Zij praat niet.

De grootmoeder praat alleen in platitudes. We hebben verder niets.

Terwijl al dat gaande was, nam een dame contact met ons op.

Ze belde uit een telefooncel en zei dat ze ons dingen moest vertellen.

We waren geïnteresseerd omdat zo'n getuige zeldzaam was.

We haalden haar op.

Om half zes 's avonds kwam een vrouw die anoniem wil blijven...

en haar gezicht daarom verborg, aan op het politiebureau.

Ze is verre familie van de Villemins aan vaderskant.

En ze heeft verdenkingen.

Ze bracht ons wat vrij vage elementen.

Ze noemde Jacky, de oudste zoon, en ook diens vrouw Liliane.

Toen bracht ze ons op het spoor van een indirecte tak van de familie.

De Hollards.

Het zijn vreemde mensen, die hecht zijn met de familie Jacquel.

Hou op.

Ze liepen alsof ze blind waren door alle spotlights.

Het leek alsof ze blind waren. Ze wisten niet waar hun auto stond.

Kijk niet zo schuldig. - Waarom vluchten jullie?

Pas op met wat je zegt. - Op een gegeven moment zei ik:

'Verdedig jezelf. Jullie lijken schuldig.'

Ze leken zo verdwaald...

Ik maakte een foto en zei ze dat.

We zijn niet schuldig. - Niet? Zeg het, leg het uit.

Ze waren onschuldig. Iemand wilde ze erin luizen.

Het is tragisch. Ze waren immers slachtoffers.

De zes uur durende hechtenis van de Hollards,

verre familieleden van de Villemins, geen resultaten op.

De ontmoedigde gendarmes gaven het op rond twee uur 's nachts.

Is het helemaal voorbij?

Je leest het rapport morgen. - We beginnen opnieuw.

In Lépanges wacht iedereen op nieuws, maar de gendarmes blijven zwijgen.

Ik ontmoette Christine en Jean-Marie een paar dagen later, na de begrafenis,

omdat ze eerst mentaal niet in staat waren tot een gesprek.

Jean-Marie klemde z'n kaken op elkaar.

Hij was erg gespannen.

Je kon voelen dat hij werd gedreven door een intense kracht diep vanbinnen.

Je kon voelen dat hij bereid was te vechten,

om alles te doen om de moordenaar van z'n zoon te vinden.

U noemde uw band met uw kind. Hoe was die band?

Hoe was die? Nou...

Ik kon nog geen ritje op de motor maken zonder hem. Hij moest altijd bij me zijn.

Op het werk kon ik niet over andere kinderen horen zonder hem te noemen.

Ik was trots.

Trots op hem.

Waarom had u soms twijfels?

Degene die dit deed, wist dat we met z'n drietjes heel gelukkig waren.

Daarom hebben ze ons onze kleine afgenomen.

M'n vrouw zei altijd: 'Dit kan niet standhouden.'

Ik weet niet of ze iets aanvoelde.

We voelden ons goed en waren gelukkig.

We hadden allebei werk en een fantastisch kind.

Ik wil niet arrogant klinken, maar hij was een begaafd kind.

Hij was alles voor ons.

De kraai had u op dat punt al bedreigd.

Dat is waar. Twee jaar geleden.

Hij dreigde tegen mij dat hij zou doen wat hij m'n kind aandeed.

Toen ik erover begon, geloofden mensen me niet. Ik weet het niet...

Het is moeilijk te bevatten.

Hoe iemand zo een kind kan aanvallen.

Het is ondenkbaar.

Dit is de compositietekening van Grégory's vermoedelijke moordenaar.

Ga als u deze man ziet naar het dichtstbijzijnde politiebureau.

Hij is een lafaard. Hij vermoordde een kind.

Er is zo een bijeenkomst.

Twee getuigen gaven ons dezelfde schets.

We zouden het waarderen als die snel werd uitgezonden...

zodat mensen kunnen getuigen en ons kunnen zeggen die die persoon is.

Dank u. - Waarom is die niet eerder vrijgegeven?

We hadden de tweede getuige nog niet.

We wisten al van tien mensen die zich eigenaardig gedroegen...

net voor de moord.

We hebben nu twee getuigen en daarom richten we ons op de compositietekening.

Dank u. Kunt u de deur vrijmaken, alstublieft?

Hoe laat morgen?

Cornelli was de eigenaar van een café dicht bij de brug van Docelles.

Hij merkte een klant op die hij nooit eerder had gezien.

Die bestelde een biertje, betaalde meteen en ging naar de klok zitten staren.

Vooral die klok. Ik weet niet waarom.

En nadat hij was vertrokken, kwam hij om vijf uur weer terug.

Hij ging op precies dezelfde plek zitten.

Eén biertje, hij had z'n geld al paraat, en hij bleef tot tien over vijf.

En hij zat zo...

Zichtbaar gespannen.

Zichtbaar gespannen, ja.

Vanaf dat moment zei ik bij mezelf: 'Er is een schets, aan de slag.

Ik zal m'n eigen tegenonderzoek beginnen, zoals gewoonlijk.'

Daarmee ontmoette ik Louisette.

AUDIO-ARCHIEF JEAN KER MET LOUISETTE JACOB

Er staat geen naam op de deur.

Hij zit op slot.

Er is niemand thuis.

Hallo.

Hallo, Louisette. Heb je een momentje?

U heet Louisette Jacob, toch? - Ja.

Iemand vertelde me dat in het dorp Aumontzey,

waar de families Jacob en Villemin woonden,

'een simpel iemand uit de familie' was.

De volgende dag zei ik tegen niemand iets.

Ik stond vroeg op en klopte om acht uur bij Louisette aan.

Ze deed de deur open.

Ik zei tegen haar: 'Hallo, ben jij Louisette Jacob?'

Ze zei: 'Ja, kom binnen.'

Haar mond hing een beetje scheef. Ze was grappig...

omdat ze zo praatte...

en ze zei tegen me: 'Ik praat met je, maar dan drink jij rode wijn met mij.'

Om acht uur 's ochtends. Gelukkig had ik al koffie op.

Was de naam van uw moeder Albine? - Je wilt ook alles weten.

Hij wil alles weten, hè? - Ik heb een fles gepakt.

Ja, een fles champagne. Als jij wilt drinken, doe ik mee.

Het is waar dat ze me erg hielp.

Ze vertelde me veel verhalen over de familie.

En op dat punt hoorde ik een hond in de slaapkamer ernaast.

Net toen ik dat besefte, ging de deur open.

Ik zag een man met warrig haar...

die een hemd droeg...

en z'n pyjamabroek dicht maakte.

Ik keek naar hem en hij liep langs me heen alsof ik lucht was.

Hij liep naar het fornuis, pakte een grote beker,

schonk z'n koffie in...

en ging zitten, met z'n rug naar me toe.

Nonchalant zei ik:

'Ik wist niet dat je een vriend had, Louisette.'

En toen...

werd die man helemaal gek.

Hij zei me...

Hij zei me: 'Ik ben niet haar vriend.

Ik ben Louisettes neef, Bernard Laroche.'

Ik kende die naam niet en vroeg me af wie die vent was.

En ik zei tegen hem: 'Goed dat je er bent.

Ik wil je een compositietekening laten zien.'

En ik liet hem zien.

Hij nam de tekening aan...

met een flauwe grijns op z'n gezicht, en draaide de tekening zo.

Ik dacht bij mezelf: hij wil me treiteren, hij bekijkt hem ondersteboven.

En toen zei ik hem:

'Weet je, er is een kind dood.

Van de Villemins.'

En hij ontplofte. Hij sloeg woedend op tafel.

Ik kan nog voor me zien dat de beker zo hoog van de tafel kwam.

Hij schoot omhoog en viel weer.

Hij zei: 'Prima. Laten we het dan over de Villemins hebben.

Nou, wat een mooi gezinnetje.

Ze denken dat ik achterlijk ben.' Toen zei hij me:

'Ze hebben geboet voor wat ze deden.'

Ik vroeg: 'Wat deden ze dan?'

'Ze hebben me gebruikt en terzijde geschoven.

Ik ben degene die het hout kapt.

Ik lever het hout en zij betalen me alleen terug voor het gas.

En ze nodigen me niet uit op zondag.

Ze blijven uit m'n buurt. Ik ben een paria.

Ik ben als een paria. Ik word volledig genegeerd.'

En ik zei hem: 'Maar dan nog, Jean-Marie Villemin en het kind...'

En in z'n woede zei hij één zin.

Z'n ogen puilden uit. Z'n ogen waren enorm, zo.

Ik dacht: die vent is gek, waarom wordt hij zo boos?

Er was haat. Hij straalde echte haat uit toen hij zei:

'De Villemins hebben geboet voor wat ze deden.'

Ik zei: 'Maar er is een kind bij betrokken.'

Hij zei: 'Ja, het is jammer voor het kind, maar de Villemins hebben geboet.'

Ik vond het maar vreemd. Ik dacht dat er iets niet klopte.

Dus vroeg ik hem: 'Waarom slaap je hier?' Hij zei: 'Ik heb slaapproblemen.

Dus ik kom in het huis van m'n grootouders slapen.'

Ik vroeg: 'Heb je een huis?'

Hij zei: 'Ja, boven het dorp. Ik heb een huis.

Het is nog niet gebouwd. Ik heb een vrouw en een zoon.'

Toen ging hij staan, nam hij afscheid, en vertrok hij.

Ik bleef alleen achter met Louisette.

Ik zei haar: 'Kom hier.' Toen vroeg ik:

'Waarom slaapt je neef bij jou thuis?'

Ze zei, met haar scheve mond:

'Omdat ze bang zijn. Hij is bang.'

Ze zei me dat ze bang waren.

Ik vroeg sinds wanneer Bernard bang was.

'Sinds de dood van het kind, ' zei ze.

Knal.

Weet je, omdat de hond... - Ah, ja. Hij is vals?

Marie-Ange is bang om daar te slapen.

Wie? - Marie-Ange en Bernard zijn bang.

Marie-Ange. Sinds z'n dood. Ze zijn bang om daar te slapen.

Heb je het niet gezien? Hun luiken zijn dicht.

Ze zijn bang. Vanwege het kind.

Dat waren de belangrijkste woorden. 'Ze zijn bang.'

En later ontdekte ik waarom hij bang was. Ik zal het vertellen.

Ondertiteld door: E. Brevink