Original subtitles

Christine Villemins oma deed de melding.

Grégory's moeder nam een overdosis kalmerende middelen.

Die medicijnen slikte ze al maanden vanwege haar fragiele toestand.

Ze hoorde vorige week dat ze wordt berecht voor de moord op haar zoon.

Ze nam een overdosis kalmeringsmiddelen, maar is niet langer in gevaar.

Ze nam een deel van haar pillen.

Toen nam ze Julien in haar armen.

Toen stopte ze Julien weer in bed...

en nam ze de rest van de pillen.

Men kan denken dat haar daad verbonden is...

aan de beslissing haar te berechten, die het hof van Nancy dinsdag nam.

Is dit een teken van Christine Villemins oprechte vrees...

of weer een verdedigingstactiek...

van de beroemdste beschuldigde van Frankrijk?

'VROUW VAN HET JAAR' TREEDT HAAR LOT TEGEMOET

EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIREREEKS

EEN PAAR MAANDEN LATER

Christine Villemin, die voorwaardelijk vrij is, gaat drie keer per week...

naar de gevangenis van Saverne om Jean-Marie te bezoeken.

Hoe was Jean-Maries gemoedsgesteldheid?

Wilt u niet antwoorden?

Denkt u dat z'n zaak vordert?

Bent u hoopvol, mevrouw Villemin?

Ik heb u niets te zeggen. Praat maar met m'n advocaten.

De zaak Grégory.

Christine Villemins hoorzitting zal plaatsvinden in Dijon.

Mogelijk aan het strafhof. Dat bepaalde het hooggerechtshof vandaag.

Weer een nieuw hoofdstuk in deze duistere zaak.

NIEUW RESPIJT VOOR GRÉGORY'S MOEDER

Het hooggerechtshof vond dat de zaak, zoals die was, niet naar het strafhof kon.

Ze beseften dat de hele zaak een circus was,

dat de zaak was verknoeid...

en dat het een schande was om haar onder die omstandigheden te berechten.

DE ZAAK VILLEMIN: WE BEGINNEN WEER BIJ HET BEGIN

Van de 3500 pagina's van Lamberts onderzoek moeten er 450 opnieuw.

Het is een klap voor hem.

Gelukkig werd rechter Lambert in 1987...

FOTOJOURNALIST VOOR PARIS MATCH

verwijderd.

RECHTER LAMBERT LAAT DE SPANNING VAN ZICH AF VALLEN

Lambert werd verwijderd.

Ik moet toegeven dat ik op dat moment dacht:

'Goddank, Lambert kan geen schade meer aanrichten.'

Hij nam een jaar vrij.

Hij ging op pad met z'n rugzak en z'n typemachine.

Hij ging wandelen en schreef een boek dat Le Petit Juge heette.

'Ze had een vreemde, onbeschrijflijke charme.

Ze bekoorde en fascineerde de mensen om haar heen.'

Dat is hoe rechter Lambert van de zaak Grégory,

Christine Villemin beschrijft in Le Petit Juge.

Het werk mist lyrisme en is naïef, hoewel sommigen dat vertederend zullen vinden.

Desalniettemin won de auteur er een plekje als gast in Pivots Apostrophes mee.

KLEINE STER

Waarom heeft u zo'n boek geschreven?

Is het omdat u een ster werd in de zaak Villemin?

Met andere woorden: als u niet de rechter was die beroemd werd door deze zaak...

had u dan ook een boek geschreven over het leven van een onderzoeksrechter?

Ik denk oprecht van wel.

Maar de impact zou allicht niet hetzelfde zijn geweest, want...

een provinciale rechter zou niet de gelegenheid hebben gehad...

om bekend te worden. - Ja.

U zegt het volgende:

'Elf maanden later was ik bij de autopsie van een kind van vierenhalf, Grégory,

wiens moord alleen verklaard kon worden door waanzin, wie de dader ook was.

Een misdaad die menselijke justitie te boven gaat.'

Ik was erg verbaasd omdat uw functie in menselijke justitie is.

Plots lijkt u te zeggen dat het maar door God moet worden opgelost.

Nee, nee... Het was een vorm van waanzin.

Maar u zegt: 'Menselijke justitie te boven.'

Alle misdaden betreffen onze justitie. - Ja, vooruit.

Het was... - Vooruit. Nee, u heeft gelijk. Helemaal.

Dat gezegd hebbende, we moeten wel bepaalde subtiliteiten overwegen.

En misschien ging deze misdaad...

menselijke justitie te boven. - Maar hoe...

Die zin is nogal verbazingwekkend uit de mond van een rechter.

Wat betekent het? - Nogal. Nee, ik...

Ik kan niet meer zeggen. - Philippe Labro, uw reactie?

Ik heb problemen met het boek.

Ik vraag me af of u het had moeten schrijven. Dat ten eerste.

Daarnaast wil ik weten waarom u Bernard Laroche nooit noemt.

M'n derde probleem is...

dat ik vind dat u de schuld te veel bij anderen legt.

Dus... - De ware vraag is of...

meneer Lambert geschikt is om rechter te zijn.

Dus wat is het antwoord? Bent u geschikt?

Mijn gevoel zegt ja. - En vindt u...

dat deze zaak te vroeg in uw carrière kwam?

Wellicht.

MOET 'RECHTER' LAMBERT GAAN?

Lambert werd naar een rechtbank in Bourg-en-Bresse gestuurd.

Daar werkte hij aan onbeduidende zaken.

We dachten dat een ervaren rechter helemaal opnieuw zou beginnen.

We wisten dat het tijd, kalmte en sereniteit vereiste.

NA 'PETIT JUGE' LAMBERT EEN GROOTSE MAGISTRAAT: MAURICE SIMON

Lang en slank, met wit haar, bril en sobere kleding.

Hij heeft een reputatie als sympathieke, charmante man.

'Formidabel', zeggen mensen die met hem werkten.

Hij is formidabel en impenetrabel en hij is zeer nauwgezet.

Het tegengestelde van Lambert.

Wist u dat de waarnemers van deze zaak u unaniem goedkeuren?

Mensen zeggen: 'Wat een geweldige rechter.'

Het komt doordat ik langer ben dan meneer Lambert. Dat is het.

Zoals u ziet, betaal ik voor m'n parkeerplaats.

Meneer Simon had de reputatie dat hij...

evenwichtig, oordeelkundig...

en menselijk was en dat hij op intellectueel vlak totaal eerlijk was.

Wij magistraten hebben sinds lange tijd...

Wat ik over meneer Simon wist, was dat hij...

een prima carrière had en men hem een uitstekende rechter vond.

DE BESTE RECHTER IN FRANKRIJK

Er is een nieuwe rechter benoemd in de zaak, rechter Simon.

Een zware taak?

Een enorme taak. Ik geloof dat hij zal slagen waar anderen hebben gefaald.

Maar wat is drie jaar later z'n kans op succes?

Drieënhalf jaar later is men gewend aan de leugens, de angst.

Ze zijn gewend aan hun verdraaide herinneringen.

Ik denk dat er weinig kans is op het vinden van de moordenaar.

Rechter Simon leerde me dat je moet blijven vechten tot het einde.

Je volbracht je taak.

Soms met nederigheid, soms vechtend.

Maar je moest altijd...

Je moest je nooit laten ontmoedigen.

Ik ontmoette meneer Simon bij een training voor griffiers.

Ik had niet verwacht dat ik op een dag met hem zou werken.

Meneer Simon stond erop dat ik bij hem bleef...

zodat we aan één stuk door konden werken.

En we konden direct goed met elkaar overweg...

omdat deze zaak ons allebei fascineerde.

We werkten in een klein kantoor met een smal raampje.

Maar we zagen de tijd niet verstrijken.

CIVIELE RECHTBANK

Meneer Simon besloot bij het begin te beginnen.

Dat maakte het een zware taak.

Soms hoorde ik toevallig andere rechters praten.

'O, als ik Simon was... Hij is al zo dicht bij z'n pensioen.

Ik zou wat bewijsstukken onder de loep nemen en dan...

mag een jury bij het strafhof over Christine Villemin oordelen.'

Dat soort dingen hoorde ik.

Een nieuwe hoorzitting voor Christine Villemin.

Ze verscheen gisteren met haar advocaten...

voor de eerste sommatie van het Hof van Beroep van Dijon.

Om te beginnen verhoorde hij Christine Villemin meermaals grondig.

Aan het begin was hij niet overtuigd van haar onschuld.

Hij zocht antwoorden.

Wat me verbaasde, was dat ze...

altijd naar meneer Simon keek als ze antwoord gaf, niet naar haar advocaten.

Ze antwoordde met echte spontaniteit.

Met energie en spontaniteit.

Ik ontdekte achteraf dat hij haar strikvragen had gesteld.

Maar hij vertelde me dat ze antwoord had gegeven...

uit haar hart. Dat was alles.

Bij Jean-Marie Villemins hoorzitting zag ik een heel bleke man.

Erg vermagerd.

Hij begon te praten.

We konden zien dat hij vanbinnen kolkte.

Hij was als een rivier.

En plotseling brak de dam.

Hij begon te praten. Over z'n leven met z'n vrouw, over...

hun liefde voor elkaar en voor hun kind.

Op een gegeven moment, tegen het einde van het verhoor, zei hij:

'Ik heb nooit eerder kunnen praten met iemand die naar me luisterde.'

LÉPANGES GAAT DE DAG VAN DE MISDAAD HERLEVEN

Maurice Simon zal proberen vast te stellen hoe laat Christine van huis ging.

We gaan eindelijk ontdekken...

of mevrouw Villemin tijd had om de rivier te bereiken.

Ik had nog nooit zulke reconstructies gezien.

Iedereen, echt iedereen, was er.

Jean-Michel Lamberts reconstructie had drie uur geduurd.

Die van meneer Simon zou drie dagen duren.

Ga alstublieft achteruit. Achteruit, graag.

We zagen alles, analyseerden alles. We timeden alles, we maakten video's.

Je kunt je niet voorstellen hoe minutieus het onderzoek van Maurice Simon was.

Christine en Jean-Marie waren dankbaar...

voor de moeite die hij deed om de waarheid te achterhalen.

Ze voelden zich veilig en werkten volledig mee.

Denkt u dat deze reconstructie nieuw licht op de zaak zal werpen?

Ik denk niets meer. Ik heb geen idee. Nee. Bedankt.

Dit brengt hem niet tot leven.

Het is 15:30 op het kerkhof waar Grégory is begraven.

Z'n vader Jean-Marie verschijnt plots.

Hij zit al tweeënhalf jaar vast en heeft het graf even lang niet bezocht.

Rechter Simon gaf uitzonderlijke toestemming voor dit bezoek...

op de derde sterfdag van het kind.

Eén element viel op in de drie dagen van de reconstructie.

Een verrassend element dat niemand had verwacht...

te midden van deze grimmige operatie:

Christine en Jean-Marie Villemins affectie voor elkaar.

Ze lachen naar elkaar en lopen hand in hand...

tussen gendarmes in kogelvrije vesten.

Meneer Simon voelde aan dat die twee verbonden waren...

door een onverwoestbare liefdesband.

Ondanks al hun beproevingen,

ondanks de aanvallen op z'n vrouw, aan wie hij nooit twijfelde, uiteraard.

Meneer, wat hoopt u te vinden met deze reconstructie?

De essentie. - En daarmee bedoelt u?

We zullen zien. Men moet niet vooraf oordelen.

Het doel van meneer Simons misdaadreconstructie is...

het vaststellen van Christines daden vlak voor haar zoon stierf.

De jonge vrouw is stellig.

Ze haalde Grégory van de oppas en ging rechtstreeks naar huis.

Terwijl ze binnen aan het strijken was,

werd Grégory uit de tuin ontvoerd en vermoord.

De rechter bekijkt nu nog een theorie.

Ging ze niet rechtsaf, maar linksaf richting de rivier?

Meneer Simon zal zo exact mogelijk timen...

hoeveel tijd ze voor de misdaad nodig zou hebben gehad.

We timeden het exact. Maar het paste niet.

Het was onmogelijk. Absoluut onmogelijk...

dat ze tijd had om het te doen.

Er zijn kronkelende wegen en andere auto's, et cetera.

Het was fysiek onmogelijk dat iemand...

bij de rivier haar kind verdronk en weer onbekommerd naar huis reed.

Het was waanzin. Je zou de vaardigheden van een autocoureur moeten hebben...

en stalen zenuwen.

Stel je voor. Je doodt je kind bij de rivier...

en rijdt rustig naar huis alsof er niets is gebeurd? Onzin.

Rechter Simon deed tests met poppen...

die qua gewicht en dichtheid zoveel mogelijk op Grégory's lijk leken...

om te ontdekken waar het kind in het water moest zijn gegooid...

om te eindigen waar hij werd gevonden.

De tijd en plek.

Dat hoopte Simon te vinden...

op de oever van de Vologne, waar hij twee hypothesen volgde.

De eerste was de plek die de politie en Lambert vaststelden...

in het scenario dat leidde tot Christines beschuldiging.

Bij de overweg, onzichtbaar vanaf de weg,

werden bandensporen en een voetafdruk van een vrouw gevonden.

Een plek die past in het vermoedelijke rooster van de moeder.

De vraag is of een lijk 400 meter kan afleggen...

en door een stuwdam kan gaan zonder schade.

Grégory werd gevonden zonder blauwe plekken.

Geen schrammen. Hij leek ontspannen.

We weten dat het water van de Vologne onstuimig is.

Je kunt je dus goed afvragen...

of het mogelijk is dat het kind enige tijd dreef...

zonder sporen daarvan.

De tweede hypothese: de brandweerkazerne in hartje Docelles.

De plek die de gendarmes vanaf het begin verkozen.

Hier is een moord op klaarlichte dag moeilijk voor te stellen.

De dader zou zichtbaar zijn voor elke voorbijganger of nieuwsgierige dorpeling.

Om 17:30 lag het lichaam niet in het water. Het was onmogelijk.

PROFESSOR MARINS VERSLAG VERANDERT DE DATA VOLLEDIG

'GRÉGORY WERD VLAK BIJ DE VINDPLAATS GEDUMPT...

EN VEEL LATER DAN 17:15'

Daarnaast zei professor Marin,

die als expert was aangewezen door meneer Simon,

dat op basis van de harde data die hij had geobserveerd,

het lichaam geen vier uur in het water kon hebben gelegen.

Dat betekent dat iemand anders het overnam.

Man of vrouw? Geen idee.

HYPOTHESE OVER DERDE VERDACHTE

Meneer Simon was tot de conclusie gekomen...

dat Grégory Villemin was ontvoerd...

en toen waarschijnlijk was verdoofd met insuline.

In dat geval kon hij in coma zijn geraakt.

DOOD DOOR INSULINE?

WAAROM WAS ZIJN GEZICHT ZO VREDIG?

En die derde persoon zou het kind in het water hebben gegooid,

veel later dan de aangegeven tijd.

Natuurlijk overwoog hij of Grégory bij bewustzijn was.

Maar dat kon niet. Het kind zou zich hebben verzet.

Er zouden sporen van de touwen op z'n lichaam te zien zijn geweest.

Voor Simon was dat een extreem belangrijk element.

Want het kon betekenen...

dat de misdaad alleen op die manier kon zijn gepleegd.

Oftewel, het kind werd gedrogeerd zo gauw hij in de auto zat.

Hij viel in slaap en ze gaven hem aan iemand anders.

Hij kwam met de insuline-aanwijzing. Dat was mijn aanwijzing.

Toen ik zag wat hij ermee deed,

zei ik tegen mezelf: 'Uitstekend gedaan, Sylvain.'

ER WAREN MEERDERE MOORDENAARS

Natuurlijk wilde Simon terug naar de enige bestaande leidraad.

Als Christine onschuldig was,

moest hij terug naar Bernard Laroche en Murielle Bolle.

'WAAROM BESCHULDIGDE MURIELLE LAROCHE?' DAT WIL RECHTER SIMON WETEN

Meneer Simon had alles voorbereid voor Murielles hoorzitting.

Inclusief aanwezigheid van de gendarmerie van Dijon.

Hij zei tegen ze:

'Sta paraat, want als Murielle praat, gaan we meteen een reconstructie doen.'

NAAM: MURIELLE BOLLE LEEFTIJD: 20

BAAN: WERKLOOS

Murielle kwam aan...

en meneer Simon bood haar een stoel aan en schudde haar hand.

Heel vriendelijk, zoals hij kon zijn. Hij wilde dat ze op haar gemak was.

Ik zat in een hoek van de kamer...

en zij zat voor z'n bureau. Dus hij kon niet zien...

wat ze met haar handen deed. Ik wel.

Elke keer dat ze iets tegen hem zei, maakte ze deze beweging.

Ze klauwde aan haar armen.

WEET U NOG OF U MET DE BUS GING? - NEE, WEET IK NIET MEER.

Wanneer ze vrijuit kon spreken, zei ze niets.

IK HERINNER HET ME NIET MEER, HOE GOED IK MIJN BEST OOK DOE.

'Eenentwintig juni 1989.

Het was een strijd van vijf uur waarin ik...

elk intellectueel middel dat ik bezit inzette...

om de koppige weerstand van de jonge Murielle te doorbreken.

Zeker tien keer stond ze op het punt van breken...

maar wist ze zich op het laatste moment in te houden.

Ze is duidelijk doodsbang dat de familie haar aansprakelijk zal stellen.

Eén keer keken haar ogen,

een kort moment,

een heel kort moment, in de mijne, alsof ze wilde zeggen:

"Begrijpt u niet dat ik niet kan praten?" Ik probeerde alles en ik verloor.'

Ik zag Murielle nooit fouten maken in haar antwoorden.

Ze raakte niet geïntimideerd, en dat terwijl iemand haar op stang wilde jagen.

Ze was rebels, dapper...

en intelligent, wat ze liet zien in de manier waarop ze...

zo intelligent reageerde op de vragen en vallen die haar werden voorgelegd.

Het was in feite ook makkelijk, want ze vertelde de waarheid.

Want ze had absoluut niets te maken...

met wat er op 16 oktober 1984 bij de Vologne gebeurde.

Ze was uiteraard geschokt door wat er was gebeurd.

Door het feit dat ze indirect een rol had in de moord op Bernard Laroche.

We begrepen Marie-Ange ook...

die op dat moment nog altijd kwaad op haar was.

Bent u kwaad of heeft u haar vergeven? - Ik... heb haar niet vergeven. Nog niet.

Spreekt u nog met haar?

Nee.

Hoe is het wanneer ze thuis is?

Zoals altijd. - Hoe is dat?

Ze praat met mam en ik zit er maar bij.

Zegt ze niets tegen u? - Nee.

Wilt u met haar praten?

Hij moet ook veel mensen horen in deze zaak.

Een enorm aantal. - Ja.

Hij laat geen middel onbeproefd.

Hij neemt elk element in het dossier door, zelfs dingen die slechts details lijken.

Hij verifieert absoluut alles.

Het is een gigantische taak... Een kolossale klus.

Hij zet alle middelen in die hij heeft.

Hij wil de waarheid aan het licht brengen.

We hoorden alle familieleden.

Michel ook. Omdat hij degene was die zogenaamd,

met de nadruk op 'zogenaamd', het laatste telefoontje kreeg.

Op 16 oktober 1984 om 17:30...

kreeg Jean-Maries broer Michel een telefoontje.

De boodschap van de kraai was helder.

'Ik heb wraak genomen. Het kind van de baas ligt in de rivier.

Z'n moeder zoekt hem.'

Toen we die oproep reconstrueerden,

had ik de indruk dat Michel, maar dat is mijn eigen mening,

van tevoren had geoefend, om te ontdekken waar de telefoon te horen was.

Ik weet het niet. Hij was erg nerveus.

Hij aarzelde en beschreef alles minutieus.

Ik had er een raar gevoel bij.

Ik vroeg me af of hij echt werd gebeld, of dat hij dat van iemand moest zeggen.

Maar hij was erg gestrest.

VIJFTIEN MINUTEN ONTBREKEN IN MICHEL VILLEMINS ROOSTER

Ik heb zelfs het idee dat hij een woede-uitbarsting had in de keuken.

Ik herinner het me vaag.

Hij voelde aan...

dat z'n verhaal niet steekhoudend was.

Meneer Simon stond een beetje perplex. Ik meer dan een beetje.

Hij was echt heel gestrest, heel nerveus.

Michel is vrij lang verhoord.

Ja, over meerdere dingen die niets met de zaak te maken hebben. U weet wel.

Hallo. - Hallo, hoe gaat het?

Het is hier druk. - Heeft hij de handschrifttest gedaan?

Ja.

Dat zit niemand hier iets dwars. Ze mogen de test 100 keer afnemen.

Ons geweten is zuiver. - Het is bevrijdend.

Het is te veel voor ons.

Waarom komen jullie allemaal hier?

Denken jullie de moordenaar te vinden?

Er is hier geen moordenaar.

Nee. - U bent op de verkeerde plek.

Aan het begin werden Albert en Monique samen gehoord in meneer Simons kantoor.

Ze zaten naast elkaar.

Ik zat aan de zijkant...

en ik zag dat Monique haar man af en toe een trap gaf.

Alsof er onderwerpen waren die hij van haar niet mocht bespreken.

Na het gesprek zei ik dat tegen meneer Simon en haalden we ze uit elkaar.

We ondervroegen Albert...

en ik weet niet waarom meneer Simon het deed,

maar hij trok de deur plots open.

Monique stond tegen de deur gedrukt om te horen wat er gezegd werd.

'Vijf september 1988.

Het lijkt misschien niet zo, maar ik voel dat m'n dagen zijn geteld.

En daarom weerspiegel ik. Ik denk na en bereid me voor.

Ik heb het gevoel dat er op de een of andere manier...

iets zal gebeuren. Daar ben ik zeker van.'

Deze zaak kwelde hem.

Murielle weigerde te praten. Michel weigerde te praten.

Albert weigerde het ook. Hoe krijg je iemand aan het praten?

Daarom zei hij tegen zichzelf: 'Ik moet iets vinden.'

Meneer Simon, de onderzoeksrechter in de zaak Grégory,

besloot z'n stilte te verbreken, bijna vijf jaar...

nadat het lijkje werd gevonden.

U werkt nu een aantal jaar aan deze zaak.

Weet u wie de moordenaar is?

Daar kan ik niet op antwoorden. - Is het mogelijk om het uit te vinden?

Dat is mijn rol.

Ik wist het niet. Ik had geen flauw idee.

Maar toen ik dat interview zag, dacht ik: hij gooit een handgranaat.

Zijn er mensen die liegen in deze zaak?

Dat is zeer waarschijnlijk. - Ja.

Maar het kind, Grégory, het ongelukkige slachtoffer...

Kunt u na twee jaar onderzoek exact zeggen hoe en waar hij stierf?

Dat weten we ook niet, hè?

Daar kan ik niet op antwoorden.

Zullen we ooit de waarheid over deze zaak weten?

Ik denk van wel.

Dus het mysterie zal ooit worden opgelost?

Ik denk het.

Komen er nog onverwachte nieuwe ontwikkelingen...

of wordt de zaak binnenkort netjes afgerond?

Er komen zeker ontwikkelingen.

Ik begrijp het.

Ik vind dit lange interview dat vooral uit stiltes bestaat, erg frappant.

Natuurlijk moesten ze de geheimhouding in acht nemen.

Maar ik zie niet echt het nut van dit interview...

waarin hij in feite niets zegt, of bijna niets,

behalve dat hij zeker weet dat hij zal slagen...

met middelen die we niet kennen en op voorwaarden die hij niet kan delen.

En alles duidt op één motief en één persoon.

Eén motief. Eén of meer personen.

Eén of meer? Zijn er meerdere daders?

Dat is mogelijk. - Een optie.

Het is waar dat hij in dit interview, met z'n mysterieuze manier van doen,

praat zonder veel te zeggen.

Misschien dacht hij dat iemand in de familie paniekerig zou reageren.

Misschien gaf hij daarom dit interview. Want het was heel vreemd.

Meneer, gaat u terug naar de plaats delict als de zaak is gesloten?

Ja, waarschijnlijk. - Waarom?

Zult u op dat moment zeker zijn dat u de waarheid heeft ontdekt?

Dat hoop ik zeker. Ik ben het aan iemand verschuldigd.

Ja.

Aan de jongen.

'Ik draag Grégory in m'n hart en ziel.

Ik zie alles door de gedachten in m'n hart en ziel.

Ik ben overweldigd door verdriet...

en word gekweld door Grégory, van wie ik ben gaan houden en voor wie ik vecht.

Alle betrokkenen, onderzoekers, rechters, journalisten,

advocaten... Iedereen die aan de zaak werkte,

had ooit de gedachte: ik ga het oplossen.

Ze dachten uit schandalige trots: ik kan het oplossen.

En dan maakten ze er een puinhoop van.

Dat was rechter Simon.

Hij was neergezet als het perfecte model.

Een 'discrete' rechter die niet met de media sprak.

Wat een blunder.

De taak van een rechter is het onderzoek leiden en zwijgen.

EXCLUSIEF INTERVIEW MET SIMON

Tweeënhalf jaar na rechter Lambert haalt ook Maurice Simon de voorpagina's.

Na z'n tv-optreden gaf hij een interview aan Le Nouveau Détective,

waarin hij de Laroches en Grégory's grootouders beschuldigt.

Rechter Simon, die een loyale man was,

erg gewetensvol en gereserveerd,

werd in de val gelokt.

Zo noem ik het. Hij is in de val gelokt.

Het was geen echt interview.

Jean-Paul Pradier, de verslaggever van Détective,

zette een val voor rechter Simon.

Hij had een verborgen recorder toen ze spraken.

Ik deed vaak hetzelfde. Zo.

Het was geen officieel interview.

In het interview zegt de rechter dat Laroche Grégory mogelijk ontvoerde.

BERNARD SLACHTOFFER VAN BLINDE HAAT

De ontvoering van en moord op een kind zijn extreem ernstige misdaden.

Door dat te zeggen, beschuldigde hij iemand die zichzelf niet kon verdedigen...

omdat hij al dood was toen Simon het overnam.

Het is... Processen tegen doden stopten na de middeleeuwen.

Toen groeven ze lijken op om ze te berechten.

Maar die tijd is voorbij.

De advocaten van de tegenpartij...

dagvaardden hem.

WEG MET RECHTER SIMON

Toen hij vandaag bevraagd werd bij de rechtbank...

zei Simon dat er een klacht was ingediend.

Er is een klacht, dus de rechter gaat me verhoren.

Spreekt u de beschuldiging tegen? Alleen dit. Ja of nee?

Blijft u erbij? - Geen commentaar.

Vindt u dit schokkend? Heeft u dingen niet gezegd?

Ja? Juist.

De zaak was al voor meerdere agenten en rechters een kwelling.

Het maakt mensen gek.

Het is net een slechte film.

'De vloek van de Vologne' waar niemand aan ontsnapt.

Wat ernstig is, Jean-Claude, is dat we de indruk van mislukking krijgen.

De mislukking van vijf jaar onderzoek...

waarin alle participanten, de een na de andere, leken in te storten.

Hij zou automatisch van de zaak worden gehaald.

Een zaak mag niet in handen van een rechter blijven...

als die eenmaal is beschuldigd van vertrouwensbreuk.

De gerechtsdienaar kwam bij hem met een dagvaarding.

Meneer Simon las die natuurlijk.

Hij stopte hem snel weg in z'n bureau.

Hij werd heel bleek.

Lijkbleek.

Hij zei: 'Ik ben er geweest.'

Op zondagochtend kreeg Maurice Simon een hartaanval...

tijdens een bezoek aan z'n dochter in Savoie.

Hij werd naar een ziekenhuis in Annecy gebracht en ligt sindsdien in diepe coma.

RECHTER SIMON WORDT SLACHTOFFER VAN 'DE VLOEK VAN DE ZAAK VILLEMIN'

Toen hij ontwaakte, zei men me dat hij z'n geheugen kwijt was.

Maar hij herkende me toen ik hem bezocht.

Hij zei: 'Hallo, Edith.'

Toen ik met hem over de zaak probeerde te praten,

over Christine, Jean-Marie en Grégory,

zei hij: 'Nee, ik weet het niet. Ik herinner het me niet.

Christine? Jean-Marie? Nee, ik weet niet wie dat zijn.'

Hij herinnerde zich niets. Niets.

Simon was zo ver gegaan als hij kon. Zo ver hij kon.

Maar de duivel verscheen wederom in dit verhaal.

OP 3 FEBRUARI 1993, NA ACHT JAAR,

OORDEELDE HET HOF VAN BEROEP EINDELIJK TEN GUNSTE VAN CHRISTINE VILLEMIN.

Zojuist konden de pleiters van Christine Villemin...

hun vreugde, enthousiasme en opluchting niet verhullen...

over het 93 pagina's lange vonnis dat de strafrechter in Dijon vandaag gaf.

'Het hof verklaart en oordeelt dat er momenteel...

geen beschuldigingen tegen Christine Blaise Villemin zijn...

over de moord op haar kind, Grégory Gilbert Villemin.

CHRISTINE VILLEMIN ONSCHULDIG

Het is een uitspraak waardoor de naam van mevrouw Villemin totaal is gezuiverd.

Deze uitspraak bewijst het gerechtelijke wangedrag...

dat jaren heeft bestaan.

Gelukkig is dat wangedrag vandaag gerectificeerd.

De definitieve verwerping van de zaak...

was gebaseerd op het langdurige, nauwgezette werk...

dat Maurice Simon deed voor hij gezondheidsproblemen kreeg.

CHRISTINE VILLEMIN ONSCHULDIG

Ze wordt niet alleen niet beschuldigd.

Ze heeft Grégory niet vermoord en had nooit verdacht moeten worden.

De verwerping van Christine Villemins zaak was ongekend.

Het was nooit eerder gedaan in de geschiedenis van de Franse wet.

Het oordeel verklaarde dat er geen telastleggingen tegen haar waren.

Met andere woorden,

het woord 'afdoende' werd weggehaald...

en men verklaarde een afwezigheid van telastleggingen.

Ze werd onschuldig bewezen en van verdenking gezuiverd...

door een oordeel dat historisch van aard was.

HET EINDE VAN DE BEPROEVING

Ik was bij Paris Match toen ik het hoorde. Iedereen schudde m'n hand.

Ze zeiden: 'Je had gelijk. De moeder is onschuldig.'

Ik zei: 'Was daar zo lang voor nodig? Ik had de waarheid allang ontdekt.'

ONSCHULD BEWEZEN

Na de uitspraak over de moeder...

wijst het Hof van Beroep nu beschuldigend naar Bernard Laroche.

Jean-Marie Villemin zal binnenkort voorkomen voor de moord op Laroche.

In zijn proces zal de mogelijke schuld van de man die nu dood is...

zeker naar voren worden gebracht.

Daar komen de heethoofden.

3 NOVEMBER 1993

Rustig aan. Niet duwen.

In november 1993 begon Jean-Marie Villemins proces...

voor de moord op Bernard Laroche.

Niemand werd bedot.

Iedereen wist dat dit proces ook dat van de Vologne-zaak was.

Want om Jean-Marie Villemin te berechten, moest je terug naar Grégory's dood.

Bij de rechtbank was de oude garde aanwezig voor één laatste campagne.

De 200 journalisten haalden schrijfblokjes uit de kast...

en beefden toen een kofferbak openging...

alsof de moordbekentenis zich erin verstopt had, bij het reservewiel.

Boven hen stonden buren bij open ramen de show te filmen.

Kinderen bleven van school om het spektakel te zien.

Het zou een erg krachtig moment worden dat zo'n twee maanden duurde...

en waarin alle hoofdrolspelers opnieuw zouden verschijnen.

Vanochtend wil niemand de komst van Lambert missen.

De rechtbank heeft vele ingangen.

De journalisten hoorden net dat 'de kleine rechter' de voordeur vermijdt.

Pas op.

Bent u een getuige? Volg mij. - Ja.

Wilt u even wachten?

Laat ons erlangs, alstublieft.

Volg mij.

Zo is het genoeg.

Doe je best.

Jean-Marie Villemin kwam om acht uur geboeid aan bij de rechtbank van Dijon.

Jean-Marie verscheen achter glas in de beklaagdenbank.

Als bij een proces tegen terroristen was er een glazen barrière geplaatst.

'Om hem te beschermen, ' zegt men in Dijon.

Geen enkele blik naar de eisers op het bankje aan de overkant.

Marie-Ange Laroche, Murielle Bolle en twee andere leden van de familie Laroche.

Om 11;30 gingen de deuren dicht en begon de hoorzitting,

klaar om negen jaar terug te gaan.

Ik zat vooraan op de perstribune. En ik maakte aantekeningen.

Vraag voor Jean-Marie Villemin.

'Ik heb spijt van wat ik deed. Ten tijde van m'n daad...

was ik overmand door verdriet. Maar ik ga Marie-Ange niet om vergiffenis vragen.'

In een uur waarin z'n eigen gesnik de enige onderbreking was,

vertelde Jean-Marie de jury over de pijn van een vader.

'Grégory was een geweldig, ondeugend kind dat bruiste van het leven.

M'n laatste beeld van hem is dat hij me uitzwaait in de achteruitkijkspiegel.'

Een vol uur lang, één uur...

met het verdriet dat hem zo volledig in beslag nam.

Er was geen geluid in de zaal.

Niemand zei een woord.

JEAN-MARIES HARTBREKENDE MONOLOOG

Z'n oprechte bekentenis liet de zaal in shock achter...

en ontroerde zelfs Marie-Ange, de weduwe van Bernard Laroche.

Ze zei met van emotie bevende stem: 'Ik begrijp zijn pijn,

maar onthou dat mijn zoon van vier z'n vader verloor.'

'Heeft u enige twijfel over de schuld van Laroche?' vroeg de rechter aan Villemin.

'Geen twijfel, ' antwoordde hij zonder aarzeling.

Jean-Marie Villemin was een slachtoffer als het op Grégory aankwam.

En hij was een moordenaar als het op Bernard Laroche aankwam.

In m'n rede zei ik dat Jean-Marie Villemin onvatbaar was voor twijfel.

Hij werd gekweld door dat idee.

Als hij Laroche zag, kon hij alleen de moordenaar van z'n zoon zien.

Maar wellicht had hij het fout. Toen Laroche zei:

'Doe niets stoms. Ik heb hem niet gedood',

vertelde hij misschien de waarheid. Dat denk ik nu.

Blijf allemaal kalm. Doe rustig.

Beseft u dat uw getuigenis cruciaal kan zijn?

Ja, dat besef ik, ja.

Op de eerste dag van z'n proces zei Jean-Marie slechts één ding.

'Ik wacht tot Murielle de waarheid vertelt over de dood van m'n zoon.'

Marielle had niets te zeggen. Ze wist niets.

Over de zaak Grégory wist ze niets meer dan u of ik.

Minder dan u of ik, waarschijnlijk.

Hoe dan ook, ze wist niet meer dan de gemiddelde persoon.

Haar naam dook steeds op alsof ze een belangrijke speler was...

in een zaak waarin ze echt een buitenstaander was.

Murielle is stellig: haar zwager Bernard haalde haar die dag niet op met z'n auto.

De rechter vroeg waarom ze de gendarmes zei van wel.

'Omdat ze me slecht behandelden. Ze dreigden zelfs met de jeugdgevangenis.'

ZE ZEIDEN: 'JE SLIEP MET LAROCHE.' -MAAR ZIJ STELDEN DE VERKLARING NIET OP.

JAWEL. - DUS ZE VERZONNEN UW WOORDEN?

De argwanende rechter merkte op dat er voor een gedicteerde verklaring...

veel details waren die de gendarmes niet konden weten.

HOE KONDEN ZE WETEN DAT 'BOUBOULE' UW BIJNAAM WAS?

NOU, ZE WISTEN HET.

Jean-Marie Villemin deed een poging de getuige van haar stuk te brengen.

'Je hebt twee kinderen. Eentje is vier. Grégory was vier.

Je moet je kinderen in de ogen kunnen kijken.'

Murielle gaf niet toe. 'Ik heb geen geheimen.

Jij bent degene die Bernard heeft vermoord en hij was onschuldig.'

Maar er is nog zo'n insult.

En ik ben misschien wel de enige die weet wie het is.

EN DE STEM VAN DE KRAAI VULT DE RECHTSZAAL

Ja? En wie is het? Vertel.

Je moeder weet het ook.

Wie? - Maar ze is bang voor de waarheid.

Er was één heel vreemde dag...

waarop de rechter het publiek voor de eerste keer liet luisteren...

naar de stem van de kraai.

Op die dag hoorden we allemaal...

de stem van de kraai, van de moordenaar.

Dit is voor iedereen de laatste keer dat ik bel.

Wie is dit? - Ik ga stoppen. En dit is waarom.

Ik heb jullie twee jaar getreiterd. - Ja.

De grote hoeft niet altijd te boeten. Hij wordt altijd weggedrukt.

Hé, ik wil je vragen...

Het was doodeng.

We waren allemaal verstijfd van angst. Met name de familieleden.

Het hof moet hebben gedacht dat een van hen...

of misschien meerderen, wisten...

Tussen Michelle Villemin en z'n ex Ginette...

stilte en gefluister.

Jean-Marie is ervan overtuigd dat meerdere familieleden de waarheid weten.

Ze zijn allemaal als getuige opgeroepen.

De kraai wist elk detail over alles.

Hij was perfect op de hoogte.

Jean-Marie ging staan en vroeg z'n vader:

'Papa, ik wil dat je me zegt...

wie jou zo goed in de gaten had kunnen houden.'

Albert Villemin aarzelde en stamelde:

'Misschien Michel, je broer. Hij woont tenslotte pal naast ons.'

Alle ogen waren op Michel gericht.

Want als je het werk van de kraai bekeek, was de grote vraag:

'Hoe kon hij al die details weten?'

De theorie was dat Michel onbewust dingen had onthuld...

aan Bernard Laroche of iemand anders.

Ze willen mij de schuld geven. Maar ik zeg niets. Ik deed niets verkeerd.

Maar u was hecht met... - Ja, zeker.

Men zegt dat u hecht was met Laroche. - Ja, maar hij was niet de kraai.

Bent u het? - Nee, ik ook niet.

Heeft u uw broer iets te zeggen? - Ik wil niet met Jean-Marie praten.

Helemaal niet? - Nee.

Waarom? - Hij heeft de familie te veel geschaad.

Maar hij verloor z'n zoon. - Laat hem de waarheid zoeken. Zoals wij.

Hoe schaadt hij u? - Door iedereen te beschuldigen.

Daarna kwam Monique Villemin.

Rechter Ruyssen en haar zoon bestookten haar met vragen, maar ze was sterk.

'Nee, ik bescherm niemand.

Nee, ik weet niet wie de kraai is. Nee, ik verberg niets.'

Haar zoon geloofde haar zichtbaar niet.

Hij benadrukte twee keer dat z'n moeder iets wist.

DE OUDERS MONIQUE HUILDE MAAR BRAK NIET

In dit proces was er een bepaalde hoop dat er een ongelukje zou gebeuren.

Dat iemand z'n hart zou luchten of iets zou loslaten of zou instorten.

Iedereen was samen op één plek, in één zaal...

en ze namen elkaar doorlopend onder vuur.

Maar het gebeurde niet.

DE ONMOGELIJKE WAARHEID

Na zeven slopende weken deed de jury uitspraak.

Vijf jaar gevangenis, voorwaardelijk na vier.

Een symbolische straf waarmee de jury de moordenaar wilde veroordelen...

zonder hem te hard te straffen.

De rechtbank gaf een verzoenend vonnis...

dat Jean-Marie Villemin berispte voor zijn daad...

maar dat er ook voor zorgde dat de straf overeenkwam...

met de tijd die hij al in voorarrest had doorgebracht.

JEAN-MARIE VILLEMIN SCHULDIG VERKLAARD MAAR ZIJN STRAF IS BIJNA VOLTOOID

Jean-Marie Villemin wordt vandaag vrijgelaten.

Sommige bronnen zeggen dat hij in het geheim al is vrijgelaten...

maar dit is niet bevestigd...

Blijkbaar reed deze bestelbus zo aan de journalisten voorbij.

Jean-Marie zat erin, verborgen onder dozen in de laadruimte.

Om veiligheidsredenen wilde hij dat z'n vrijlating in het geheim gebeurde.

Voor één keer werd in deze zaak de privacy gerespecteerd.

Jean-Marie kon ongezien terug naar z'n vrouw Christine.

Met de geheime aftocht...

kwam een einde aan negen jaar strijd in rechtszalen en de media.

OP 27 APRIL 1994 VERSCHENEN CHRISTINE EN JEAN-MARIE EEN LAATSTE KEER IN DE MEDIA

Goedenavond, dames en heren.

Onze gasten zijn mevrouw en meneer Villemin.

Ze zijn, vergeef me, mevrouw, 33 en 35 jaar oud.

Op 4 februari 1985 werd Bernard Laroche vrijgelaten...

en nog geen twee maanden later, op 29 maart, schoot u hem dood.

Voor wat ik deed, verdien ik geen medeleven.

Dat weet ik. Ik heb er spijt van, maar zoek geen medeleven.

Ik wil gewoon uitleggen wat er in Épinal gebeurde.

Christine zei al dat we geen gerechtigheid kregen. We kregen Lambert.

Jaren later zagen we dat het echt verprutst was.

En om terug te komen op wat ik deed...

Natuurlijk heb ik spijt dat er iemand stierf.

Dat zal m'n hele leven zwaar op m'n geweten rusten.

Zijn er andere redenen, buiten wat u zei,

die verklaren waarom u in de openbaarheid wilde terugkeren...

door een boek te schrijven met uw gevangeniscorrespondentie...

en door in deze show te komen voor, volgens u, uw laatste verschijning?

Waarom accepteerde u deze uitnodiging, waarom koos u ervoor dit te doen?

U bent weer in de schijnwerpers en riskeert nieuwe pijn.

Ja, maar... Acht of negen jaar... Ik bedoel...

Mensen hebben van alles en nog wat over ons gehoord.

Ze hebben een bepaald beeld van meneer en mevrouw Villemin, van mij,

en daar wilden we een eind aan maken.

Kunt u het nog verdragen om foto's van uzelf te zien of niet, en waarom?

Wat ik niet aankan, is nieuwe mensen ontmoeten.

Het voelt altijd alsof ze me aanstaren en zich dingen afvragen.

'Zij is het. Ze werd beschuldigd...' Ik bedoel...

De Christine Villemin die werd gecreëerd door justitie en de media,

dat ben ik niet. Ik bedoel,

er werd me al die jaren modder in het gezicht gegooid.

Ik kan dat gezicht niet meer verdragen. Als ik mezelf zie,

zie ik dat beeld en alles wat er is gebeurd.

Justitie en de pers zijn essentiële steunpilaren in een democratie.

Dat vind ik wel, als het met respect gaat. Ik heb het niet over wetten...

Niet veel stellen zouden zo'n catastrofe hebben doorstaan.

Dat is wel duidelijk. De meeste stellen zouden uit elkaar zijn gegaan.

Maar zij niet.

Omdat het cement dat hen verbond hun liefde was...

die ze in staat stelde elke beproeving te doorstaan...

en om zij aan zij, hand in hand te blijven,

hun hele leven lang.

Als ik ze zou schilderen, zou ik dat doen zoals ze altijd waren, hand in hand.

Een paar jaar geleden nam ik contact op met Christine en Jean-Marie Villemin.

Toen ik bij hun huis in Essonne kwam, besefte ik...

dat het zo was,

dat ze nog steeds worden geleefd door de zaak...

en door hun hoop dat er opheldering in dit mysterie gaat komen.

Jean-Marie Villemin is nooit opgehouden met aan de dossiers werken.

Hij kent elke verklaring volledig van buiten.

Hij besteedt uren aan het herlezen van elk document.

Hij is constant op zoek naar meer getuigenissen...

ook al sterven de betrokkenen een voor een.

Het is schrijnend om hem tegen de tijd te zien vechten.

De uitspraak van het hof is een primeur in de rechtsgeschiedenis.

In 2000 deden de Villemins een verzoek tot heropening van de zaak.

Ze hadden over DNA-onderzoek gehoord.

De waarheid over Grégory kan achter deze postzegel liggen.

In het DNA van het speeksel waarmee die is vastgeplakt.

Hij wilde ontzettend graag weten wat er was gebeurd...

en hoe Grégory's laatste momenten waren.

De zaak Grégory blijft een mysterie.

Vandaag kregen we te horen dat het DNA van de brief onbruikbaar is.

Z'n ouders vestigden hun hoop...

Zullen we ooit de waarheid weten over Grégory?

'Het Volognesyndroom.'

Die uitdrukking verzon ik zo'n 20 jaar geleden.

En helaas is het nog steeds waar. Wat is het?

Het betekent de weigering te accepteren en toe te geven...

dat we niet weten wie de dood van Grégory Villemin op z'n geweten heeft.

Het Volognesyndroom zijn alle blunders...

die leidden tot andere slachtoffers na slachtoffer één, Grégory.

Een kwart eeuw later...

Precies 25 jaar geleden werd Grégory...

Drieëndertig jaar van...

De zaak Grégory is weer begonnen...

Vanavond, de zaak Grégory, die vorige eeuw begon...

DE ZAAK WERD IN 2017 HEROPEND TOEN DRIE MENSEN...

WERDEN BESCHULDIGD VAN DE ONTVOERING VAN GRÉGORY

DE BESCHULDIGINGEN VERVIELEN KORT DAARNA DOOR EEN VORMFOUT

Na 32 jaar hebben we nog geen idee wie Grégory vermoordde.

Echter vindt men unaniem...

dat de 'kleine rechter' het fiasco veroorzaakte.

Rechter Lambert werd vanavond dood gevonden in z'n huis in Le Mans.

De ex-rechter werd gevonden in z'n kantoor met een plastic zak over z'n hoofd.

In z'n afscheidsbrief schreef hij dat hij geen kracht meer had om te vechten.

'ER ZAL EEN ZONDEBOK WORDEN GEZOCHT OM GEZICHTSVERLIES TE VOORKOMEN...

EN IK WEIGER DIE ROL TE SPELEN.' JEAN-MICHEL LAMBERT

Ik denk er uiteraard veel over na.

Ik lees de kranten, luister naar de radio en kijk tv.

Ik speel het af in m'n hoofd en heb er nachtmerries en dromen over.

Ik probeer m'n conclusies te trekken.

Er waren mensen die ik niet eens heb gesproken.

Dat neem ik mezelf erg kwalijk. Ik had ze moeten ondervragen.

Er zal altijd een puzzelstukje ontbreken: het weten aan wie het kind werd gegeven.

Wie was erbij? Wie zag hem?

Wie bond hem vast? Enzovoort.

Dat heb ik me zo vaak afgevraagd.

De zaak heeft z'n stempel op me gedrukt. Het zal me tot m'n dood kwellen.

De Villemins verhuisden naar een voorstad van Parijs, uit de schijnwerpers.

Ze hebben drie kinderen.

Ze hopen dat Grégory's moordenaar wordt gevonden.

Wegens zijn overlijden werd er geen proces tegen Laroche aangespannen.

Marie-Ange en haar advocaten houden vol dat hij onschuldig was.

Ze woont nog altijd in de Vosges.

Murielle Bolle woont nog steeds in de Volognevallei.

In 2018 oordeelde de Grondwettelijke Raad...

dat haar hechtenis in 1984 ongrondwettelijk was.

De zaak van Laroches advocaten tegen Sesmat...

voor het beïnvloeden van Murielle Bolle werd in 1988 verworpen.

Sesmat is met pensioen en woont in Zuid-Frankrijk.

Jacques Corazzi won de zaak over het touw bij de Villemins van twee kranten...

die beweerden dat hij bewijs vervalste. Hij is met pensioen in Oost-Frankrijk.

In 2002 moest de staat 60.980 euro betalen aan de Laroches...

en 17.532 aan de Bolles.

In 2004 volgde 70.000 euro aan de Villemins...

voor ernstige rechterlijke dwalingen.

Tot op heden is niemand schuldig bevonden aan de moord op Grégory Villemin.

Ondertiteld door: E. Brevink