Original subtitles

Rond 15:15 kwam Christine, Grégory's moeder, aan bij de rechtbank.

Haar man was mee. Ze werd verhoord door Jean-Michel Lambert.

De rechter had nog vier andere vrouwen opgeroepen.

De confrontatie nam haar activiteiten op de middag van de moord onder de loep.

Voelt u zich verdacht van deelname...

aan Grégory's ontvoering en moord?

Ja.

Wat vindt u daarvan?

Nou, na de confrontatie die donderdag plaatsvond,

lijkt de rechter te denken dat alles wat ik tot dusver zei niet waar is.

Na de vier getuigenverklaringen lijkt hij te denken dat ik lieg.

Maar ik heb de waarheid verteld.

Ik was niet op dinsdag in het dorp, maar op maandag.

Beschuldigde hij u van liegen? - Hij zei: 'U liegt.'

Hoe reageert u persoonlijk op de verdenkingen?

Niet al te goed, natuurlijk.

Mijn zoontje werd ontvoerd.

Ja, u bent hier het slachtoffer. - Ja.

Heeft u de indruk dat iemand problemen wil veroorzaken?

Ja, want hij is dood. Ik heb niets meer.

Wat zou ik te winnen hebben met die daad?

Zag u een verandering in de houding van de rechter?

Ja.

Ik denk dat de advocaten die meisjes onder druk zetten.

Je kunt niet zeggen dat je het niet zeker weet en een week later wel.

Je zag de meisjes lachen bij de rechtbank. Je moet ze niet serieus nemen.

Weet u wat u op dinsdagmiddag deed...

vanaf het moment dat u... - Ja.

Hoe laat ging u van uw werk?

We gingen iets voor vijf van het werk weg.

Het moet rond drie voor zijn geweest.

Ik stapte in de auto en ging naar de oppas.

Grégory stond klaar dus we konden gauw naar huis.

Ik liet hem buiten spelen. Ik heb z'n muts gepakt.

Hij was ziek geweest, dus gaf ik hem die.

Ik deed de radio aan en ging strijken.

Ik was op m'n gemak bezig.

Nadat ik even had gestreken, vond ik het tijd om bij hem te kijken.

Ik keek op m'n horloge en dacht:

Hij moet eens binnenkomen. En hij was er niet. Ik ging hem zoeken.

Ik keek of hij naar de oppas was gegaan.

Daar was hij ook niet. Ik begon me zorgen te maken.

Ik ging naar het dorp omdat hij daar nog een vriendje heeft.

Toen ging ik weer naar de wijk en toen ik zag dat hij er nog niet was,

besloot ik m'n man te waarschuwen.

Toen belde m'n schoonmoeder me.

Ze zei dat de man die ons lastigviel aan de telefoon...

Grégory had ontvoerd en in de Vologne had gegooid.

De oppas, mevrouw Jacquot, bevestigt dit.

Ze kan alleen niet met zekerheid zeggen wat de exacte tijden waren.

Vier van Christines collega's...

zeggen dat ze niet rechtstreeks naar de oppas ging...

maar richting het postkantoor.

Elke dinsdag ga ik naar m'n zus die naast het postkantoor woont.

En die dag zag ik Christine in haar auto stappen.

Toen ik op het postkantoor afliep,

zag ik Christine vlak voor het postkantoor keren.

De meisjes kwamen ons vertellen dat ze op 16 oktober...

niet uit haar werk naar huis ging, maar dat ze een brief ging posten.

Dus verhoorden we Christine Villemin en de meisjes.

Christine Villemin was altijd erg duidelijk over de kwestie.

Ze zei: 'Ze hebben het fout. Ik ging de dag ervoor een brief posten.'

Daarnaast hadden ze haar kleding ook verkeerd.

Ze zei dat ze een bestelformulier uit een catalogus had verstuurd.

We vonden dat formulier...

waardoor we dachten dat de meisjes het fout hadden.

Daarnaast dachten sommige mensen dat een brief na haar werk versturen...

oftewel kort voor vijf uur, lang voor Grégory verdween,

betekende dat het de brief moest zijn die de verantwoordelijkheid opeiste.

STERF VAN VERDRIET, BAAS

GELD BRENGT JE ZOON NIET TERUG DIT IS MIJN WRAAK

Dat zou betekenen dat ze, voor ze wist...

dat ze haar zoon ongestoord kon meenemen en doden,

de daad al zou hebben ondertekend.

Dat leek volledig absurd.

DE ONGELOOFLIJKE BESCHULDIGING VAN GRÉGORY'S MOEDER

Wat zeggen de journalisten?

M'n collega's waren... Ze waren een beetje...

Wel een beetje verrast.

Omdat veel journalisten natuurlijk met jullie meeleven.

Het gaat allemaal in een richting die ik niet kan verklaren.

Ik vraag me af hoe het zal aflopen.

Eén ding is zeker: het zal niet goed aflopen.

Echt niet. Ik duld dit niet. Als de wet het niet oplost, doe ik het.

Toen ze Jean-Maries vrouw begonnen te beschuldigen,

raakte hij echt buiten zinnen.

Hij leed al vanwege Grégory, want hij was dol op z'n zoon.

Toen leed hij vanwege twee mensen, vanwege Grégory en z'n echtgenote.

Om zo van moord te worden beschuldigd...

Ze kon niet eten, niet drinken. Ze kon niets. Ze verwaarloosde zichzelf.

Het was afschuwelijk.

EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIREREEKS

DRIE MAANDEN EERDER GRÉGORY'S BEGRAFENIS

Wat een circus.

Grégory, m'n kindje.

Grégory, kom terug.

Het is Grégory's begrafenis. Maar ik bedoel...

Het is een begrafenis, weet je.

Wat valt er verder over te zeggen?

Ik heb een begrafenis gezien waar de enige die huilde de schuldige was.

Dus ik zal niet zeggen dat dit hetzelfde is, maar...

POLITIECOMMANDANT

Op 16 oktober 1984, de dag van Grégory's dood,

werd ik gebeld door Jean-Michel Bezzina...

die toentertijd correspondent voor RTL was in het oosten van Frankrijk.

Hij vertelde me dat er een jongetje was vermoord in de Vogezen.

Hij zei: 'Jij moet deze zaak op je nemen. Echt iets voor jou.'

In die tijd had de onderzoeksrechter de keuze uit twee opties:

de criminele politie of de gendarmerie.

Hij koos de gendarmerie, niet de criminele politie.

In die tijd was er een soort oorlog tussen de twee korpsen.

Het was zo dat zowel de politie als de gendarmerie...

de leiding wilden hebben bij interessante zaken.

Net als de concurrentie tussen bedrijven.

Elke partij had iets te verkopen.

De aanvoerder van de gendarmerie was commandant Sesmat.

Ik kon me Sesmat niet goed voorstellen op een misdaad, omdat hij te stijf was.

Wij zagen er 'slordig' uit, zogezegd, met onze jeans en leren jasjes.

Hij was erg...

Hij was geschikt voor formele situaties, niet voor veldwerk.

Vanaf dat moment was het ons doel om de zaak in handen te krijgen.

We wilden het onderzoek doen omdat het echt een buitengewone zaak was.

We probeerden dingen te weten te komen. Eerlijk gezegd informeerde de pers ons.

Jean-Michel Bezzina in het bijzonder, die overal alles van wist.

Hij was een buitengewone journalist en onderzoeker.

Hij was degene die me meenam naar Lépanges en me alle locaties liet zien.

Hij zei: 'Ik ga er toch heen met m'n vrouw Marie-France.

Als je wil, leid ik je rond.'

Jacques Corazzi was het hoofd van de criminele politie.

Hij was helemaal niet betrokken bij de zaak.

Jean-Michel vroeg Jacques Corazzi...

wat hij dacht van het gebied en van wat er was gezegd.

Dat was alles. Hij wilde de mening van een agent.

We reden naar het hoge gedeelte van Lépanges.

Het weer was vreselijk. Het waaide hard, dat weet ik nog goed.

We stonden voor het huis en zeiden tegen elkaar:

'Het kan hier niet zijn gebeurd.'

Het was koud. We stonden voor het huis van de Villemins.

Hij zei: 'Daar was het kind.'

We keken elkaar aan.

Het was net een film. Ik zal het me voor altijd herinneren.

We beseften allebei dat deze versie niet klopte.

Het was een open terrein. Geen bomen, niets.

Het kind zat op een hoop grind te spelen.

Ik vond het vreemd. Ik vroeg Jean-Michel:

'En de moeder, waar was zij?' Hij zei: 'Binnen aan het strijken.'

Ik zei: 'Niet op haar kleuter aan het letten?'

Dus ik zei tegen Jean-Michel...

dat het mij de daad van een vrouw leek.

Het komt vrij veel voor dat kinderen worden gedood door vrouwen.

Als ik 'veel' zeg... Ik gebruik dat woord niet graag...

maar de statistieken zijn er.

GRÉGORY: ZOEK NAAR DE VROUW

GRÉGORY: OP HET SPOOR VAN DE VROUWELIJKE 'KRAAI'

DAT EEN VROUW DEELNAM AAN DE ONTVOERING EN MOORD...

Bezzina was obsessief over z'n werk. Hij maakte illustraties,

schreef artikelen en harkte het geld bij elkaar.

Het voelt niet alsof ik hetzelfde vak doe als hij.

Hij had geen fatsoen.

Wat er voor hem toe deed, was een opname hebben.

De eerste, de beste te zijn. Hij was tot alles in staat.

Ik hoef hem niet te spreken, alleen te zien.

Laat me met rust.

Jean-Michel en z'n vrouw Marie-France werkten voor acht nieuwskanalen.

Dus hun verhalen werden op acht plekken gepubliceerd.

France Soir, Journal du Dimanche, RTL natuurlijk, en twee persagentschappen.

En ook de Parisien. Allemaal onder andere pseudoniemen.

In de Figaro was hij Eulry.

In France-Soir was hij Jeandon.

In de Quotidien was hij Lefèvre.

En voor Journal du Dimanche was hij Arnaud Laurence.

Als hij geen tijd had, schreef ik.

Als hij vrij had en ik niet, schreef hij voor mij.

We konden allebei drie artikelen over hetzelfde onderwerp schrijven.

Een verhaal komt gelijk overal uit.

We kregen zoveel over ons heen,

maar ik herinner me het moment...

waarop Bezzina's artikelen over de moeder voor het eerst uitkwamen.

Hij schreef over geruchten en zo.

En hij begon haar harder en harder aan te pakken.

We stonden voor de rechtbank en hij zei:

'Zou het niet geweldig zijn als het de moeder was?

Dat zou een veel beter verhaal zijn.'

Dat zei Bezzina tegen me. Het was krankzinnig.

Ik zei: 'Ben je gek?'

'Wat als Christine haar zoon heeft vermoord?

Veel boeiender voor de lezers.' Dat zei hij tegen me.

En een paar dagen later bracht hij de zaak aan het rollen, en voilà.

EEN VROUW

EEN VROUW

DE VROUW

Als je dit nu leest en het verhaal kent,

weet je dat het werd geregeld aan een eettafel...

kort na Laroches telastlegging.

De ontmoeting met Welzer vond begin november plaats.

Ik weet de precieze datum niet.

Ik had meneer Welzer nooit eerder ontmoet.

Jean-Michel stelde voor om naar hem te gaan, dus deden we dat.

Die drie kwamen bijeen, maar wisten niet wat de volgende dag zou brengen.

Het was gewoon een ontmoeting tussen vrienden.

Meneer Welzer stond voor z'n huis in de sneeuw te wachten, in z'n nappa jas.

Hij nam ons mee naar een studio.

Hij zei dat het zijn studio was, maar hij leek er niet te wonen.

Maar je moet je de context voorstellen.

Ik was een strafrechtelijk agent...

en werd door een journalist meegenomen naar een advocaat.

Als zou uitlekken dat ik de advocaat van Laroche had bezocht...

met een journalist, zou dat een schandaal worden.

Ik zou uit de politiemacht worden gezet.

In de loop van de avond, voor of na het diner dat snel en simpel was,

zei meneer Welzer tegen ons: 'Ik heb het dossier bij me.'

Het was interessant, want dan zouden we alles weten.

Jean-Michel moet hem hebben gezegd: 'We moeten een agent aan onze kant hebben.

Als jij aan het dossier kunt komen, komen we samen om alles uit te leggen...

zodat hij op dezelfde golflengte zit als wij.'

Wat mij betreft... Ik was er voor informatie...

en om een beeld van de zaak te krijgen...

voor het geval we er ooit de leiding over zouden krijgen.

Dus op die avond vielen onze belangen samen.

Welzer had het dossier meegenomen.

Hij had toestemming om het te raadplegen.

Maar om het daadwerkelijk mee te nemen?

Dat was niet echt...

ethisch, eerlijk gezegd.

Bovendien was er een journalist bij.

Ik kan Jacques Corazzi niet hebben ontmoet in november 1984.

Dat zeg ik je. Het is onmogelijk. Ik kende hem niet.

Bernard Laroche werd beschuldigd op 6 november.

Dus ik had veel te doen.

Weet je, ik zag elke dag agenten. En het klikte goed tussen ons.

Het resultaat van dit bondgenootschap tussen journalist, agent en advocaat,

was dat Jean-Michel Lamberts houding compleet veranderde.

Wij journalisten waren naïef. Degenen ter plaatse.

Wij hadden geen enkel vermoeden en de gendarmes ook niet.

De gendarmes begonnen geërgerd te raken door Lamberts houding.

We konden de spanning voelen. We voelden dat het niet vloeiend liep.

Rechter Lambert was erg zelfingenomen.

Hij was in z'n nopjes met z'n... nieuwe roem.

Hij miste zowel de oordeelkundigheid als de noodzakelijke volharding.

Op een dag schokte hij me door te zeggen: 'Deze zaak is de kans van m'n leven.'

Hij wilde gebruik maken van deze zaak...

om uit de anonimiteit van z'n aanstelling in Épinal te stappen...

en journalisten te ontmoeten en in de krant te komen.

Hij was niet de juiste man om het onderzoek uit te voeren.

Hallo? - Meneer Lambert? Met Jean Ker.

Hallo. - Hoe gaat het?

Prima. - Ja?

Ik wil graag wat foto's van u maken. - Ja.

Maar wel intelligente. Vergeef me dat ik dat zo zeg.

We moeten iets interessants organiseren.

Het lijkt me het beste om te doen alsof ik er niet van weet.

Bijvoorbeeld als ik bij de rechtbank wegga.

Nee, dat is te conventioneel. - Ja. Op de markt, bijvoorbeeld.

Ja, iets dergelijks. Ik denk dat we dat nodig hebben.

We zien elkaar bij de rechtbank en dan kom ik naar buiten...

Dat is het. - Heel natuurlijk.

Dan ga ik naar de markt en is de rest aan u.

Hij stopte soms en zag me.

Ik ging de kraampjes binnen en maakte foto's. Hij was bezig...

Als mensen hem herkenden, stopte hij om met ze te praten...

alsof hij de president van Frankrijk of een ander belangrijk figuur was.

Alle roddeltantes uit het gebied, de vrouwen en de mensen,

verzamelden zich om hem heen. Hij was in z'n nopjes.

Rechter Lambert maakte procedurele fouten.

Op 19 december 1984 werden de handschrift- voorbeelden afgewezen op een formele fout.

Degenen die Bernard Laroche noemden, stonden niet langer in het dossier.

EXPERTS AFGEWEZEN

DE ZAAK GRÉGORY: VEERTIEN DOCUMENTEN ONGELDIG

Nee...

De ongeldigverklaring van de deskundige meningen...

betekent dat Bernard Laroche misschien te vroeg is beschuldigd.

Rechter Lambert zal alles opnieuw moeten uitvoeren.

Jean, tussen ons.

Laroche is of schuldig, of onschuldig. In dat geval...

schrijven we iets leuks bij vrijlating.

U zag hem in de gevangenis. Hoe gaat het met Bernard?

Vertel het me in een paar zinnen.

Hij heeft het gehad. - Hij heeft het gehad?

Blijft hij zeggen dat hij onschuldig is? - Ja, natuurlijk.

Luister, ik heb geen tijd.

Wat als het niet Bernard Laroche is?

Hij is het.

Bent u daar zeker van? - Ja.

Ze waren extreem wantrouwig geworden.

Ik denk dat Jean-Marie al helemaal geobsedeerd was door het onderzoek.

En hij was begonnen aan z'n eigen grondige onderzoek.

Hij stelde vragen. 'Hé, Jean.

Nog nieuws over de handschriftanalyse?

Heb je de rechter gezien? Heb je die en die gezien?

Heb je Laroche onderzocht?' Hij stelde me veel vragen.

NA TRAAG ONDERZOEK EN GERUCHTEN UITEN DE VILLEMINS HUN AFSCHUW

Ik was hun contactpersoon. Ze wilden met niemand anders praten.

Door JEAN KER

Ik heb veel met ze doorgemaakt.

Ze lieten me echt toe tot hun leven. Ik was hecht met ze.

Ze waren nog zo jong en hadden zo veel verdriet meegemaakt.

MIJ VERDENKEN IS AFGRIJSELIJK

Jean-Marie twijfelde nooit aan z'n vrouw.

Nooit. Hij was er altijd voor haar.

Ze bleven altijd erg hecht.

Ik zei de advocaten: 'Ze houden van elkaar.

Kijk maar. Ze houden elkaars hand vast.'

Ik heb altijd gevoeld dat dat echt was. Vanaf de allereerste dag.

TE KOOP

Jullie verkopen het huis waar jullie woonden.

Hoe stelt u zich de toekomst voor?

Niet goed. Mensen zeggen dat we jong zijn en opnieuw moeten beginnen.

Het is moeilijk.

We gaan het toch proberen.

In de tussentijd wachten we af.

In Lépanges kunnen de ouders van Grégory,

die twee maanden geleden werd vermoord, de geruchten niet meer verdragen.

Vandaag hebben ze uit wanhoop een telegram naar de president gestuurd.

Christine, Grégory's moeder, las de inhoud van het telegram voor.

'Wij zijn Grégory's ouders.

We roepen u op een einde te maken aan de laster.

We vragen toestemming om waarheidsserum toegediend te krijgen, zoals in de VS.

Hoogachtend, de Villemins.'

Meneer Garaud adviseerde ons: 'Jullie zijn jong. Neem nog een kind.

Het zal jullie levenslust geven.'

We huilden allebei. Julien werd in tranen verwekt.

Hij heeft ons gered, met wat er nog kwam,

hadden we het zonder hem niet gered.

Christine & Jean-Marie Villemin

Citaat uit hun boek LE SEIZE OCTOBRE

29 JANUARI 1985

Er zijn vanavond geen verklaringen.

Zonder de handschriftanalyse...

is de verklaring van Murielle alles wat de rechter nog over heeft.

Bernard Laroches hechtenis hangt volledig van deze verklaring af.

Vandaar het belang van deze confrontatie...

tussen z'n schoonzusje en de gendarmes...

die haar verhoorden op 2 en 3 november...

toen Murielle toegaf dat ze bij Bernard Laroche was...

op de dag van de misdaad.

GRÉGORY: MURIELLE TEGEN DE GENDARME

Wat belangrijk was, was niet wat mensen dachten.

Het was het verifiëren of haar woorden waar waren.

Wat is het belangrijkste?

Weten of Murielle Bolle op de avond van 5 november 1984...

een uitbrander kreeg van haar familie?

Omdat ze beschuldigingen had geuit tegen Bernard Laroche?

Is dat het?

Ik neem aan ze die avond niet thuiskwam in een huis vol glimlachende mensen.

Uiteraard. Maar doet dat er echt toe?

Het gaat om professioneel zijn.

Het gaat niet om 30 jaar later ruziën over of Murielle oprecht leek of niet.

Wat boeit het?

Het gaat erom of haar bezwarende verklaring van 2 en 3 november 1984...

overeenkomt met de feiten.

De commandant komt met de gendarmes als eerste naar buiten.

Ze zijn net door rechter Lambert geconfronteerd...

met deze roodharige 15-jarige.

Een jong meisje dat niet op haar woorden terugkwam.

Ze hield vol dat ze niet bij Bernard Laroche was...

bij een misdaad in de vallei van de Vologne op 16 oktober.

Door haar woorden heeft Murielle...

de onschuld die Bernard Laroche al drie maanden claimt, bevestigd.

Daarnaast heeft een van de gendarmes die vandaag werd onderzocht,

toegegeven dat hij een van de schetsen heeft gemaakt...

die zogenaamd was getekend door Murielle zelf.

Dit 15-jarige meisje, met een leerachterstand,

werd ondervraagd zonder psychologisch beleid.

Goed, ze koeioneerden haar niet. Ze tuigden haar niet af.

Maar ze hielpen haar wel. Zij tekenden de schets.

Op de route herkende ze geen enkele plek.

Ze zei wat de gendarmes wilden horen.

GRÉGORY'S HUIS

Bij de autorit...

werd ze geholpen door gendarme Bardot.

Ik herinner me dat hij een schets maakte, maar niet zei waar het was.

Dat was in Lépanges.

Hij maakte een schets van het dorp Lépanges.

Ze tekende de reisroute zelf.

Om de kerk heen en tot aan de plek waar de auto parkeerde.

We moeten onderscheid maken tussen de getekende kaarten...

en de specifieke plekken die ze zelf aanwees.

Er werd zeker een foutje gemaakt...

door niet te vermelden hoe de schetsen waren gemaakt.

Eind januari 1985...

vroeg ik weer om Laroches vrijlating...

omdat er geen feiten meer tegen hem waren overgebleven.

4 FEBRUARI 1985 NIEUWS - RTL

Het laatste nieuws in de moord op Grégory.

We hebben net gehoord dat Laroche is vrijgelaten door rechter Lambert.

In drie maanden heeft het onderzoek vooruitgang geboekt.

In de huidige situatie...

vind ik dat we niet langer genoeg bewijs tegen Laroche hebben.

NA DRIE MAANDEN VAN VERWARRING BEGINT HET ONDERZOEK OPNIEUW

LAROCHE VRIJGELATEN

Hoe gaat het, Bernard?

Ik voel me iets beter.

De kleur van de lucht is beter dan de gevangenis.

Ja. - Het is een verandering.

Boeiden ze je van voren of van achteren?

Van voren. - Van voren.

Papa?

Ben je terug?

Hoe gaat het? Het is fijn om elkaar te zien zonder tralies ertussen.

Dat zeker.

Niet in de buurt praten, bedankt.

Wat zijn uw eerste indrukken na 24 uur vrijheid?

Ik ben blij om vrij te zijn.

Kunt u harder praten?

Kunt u dat herhalen? - Ik ben blij om vrij te zijn.

Weet u dat er mensen zijn die boos zijn op u?

Ja, dat zal wel.

Sommigen hebben zelfs gedreigd u te vermoorden.

Wat wilt u tegen hen zeggen?

Ik kan zeggen dat ik het niet was.

Hoe dan ook brengt mij doden kleine Grégory niet terug.

Het zal de dader niet helpen vinden.

U bent onschuldig. - Ja, ik ben onschuldig.

Dat is het diner met Bezzina.

Een soort overwinningsfeest.

Het was ze gelukt om rechter Lambert van gedachten te laten veranderen.

Ze organiseerden het onderling, met hun eigen journalisten.

Ze dachten dat ze het mooi voor elkaar hadden.

Het moet vreselijk voor Christine en Jean-Marie Villemin zijn geweest.

Stel je voor hoe het voor hen was.

Het is vreselijk. De nachtmerrie houdt maar niet op.

Lionel Raus van L'Est Républicain.

Philippe Jéchoux van Liberté de l'Est.

Alle aanwezigen die ik herken,

waren mensen die pro-Laroche waren.

Ik bedoel, hij ging zich natuurlijk niet laten omringen door vijanden.

Bezzina was de leider.

De leider van de bende.

Ik deed er niet aan mee.

Ze hielden me op afstand. Ze wisten dat ik pro-Villemin was.

RTL exclusief: Bernard Laroche spreekt met Jean-Michel Bezzina na z'n vrijlating.

Hoe ziet u de zaak nu?

Ik snap het niet.

Toen Laroche in de gevangenis zat, luisterde hij naar de radio.

Jean-Michel Bezzina, die voor allerlei kranten schreef,

schreef nooit onzin over Bernard Laroche.

NA 90 DAGEN OPENT HIJ Z'N RAAM NAAR DE VRIJHEID

We waren verbaasd, zeker.

We spraken de rechter dinsdag. We volgen wat hij denkt en werken met hem.

Maar iets wat me nog steeds dwarszit,

is dat Murielles verklaring onduidelijk is.

Haar verklaring is troebel. Ik wil meer details.

Het kan niet geheel de schuld van de gendarmes zijn.

Dacht u dat Bernard schuldig was?

Ik dacht het zeker nadat ik Murielles verklaring had gehoord.

Het was moeilijk te geloven, maar haar verklaring is bezwarend voor hem.

Volgens haar deed hij het.

LAROCHES LAATSTE DICTEE

IK GA JULLIE ALLEMAAL AFMAKEN, VILLEMINS

M'n cliënten kunnen het niet meer verdragen.

Ze kunnen het niet aan. Sinds 16 oktober is hun zoon Grégory...

Want, snap je, ik heb de crux van de zaak hier.

Ik weet niet of je het goed ziet.

Maar Grégory, dit jochie,

dat leefde en onschuldig was, werd in de Vologne gegooid.

Ik vind dat in een land als Frankrijk,

waar we de politie en de gendarmes hebben,

deze zaak moet worden opgelost. Het mag geen mysterie blijven.

MAAR WIE DAN?

Rechter Lambert ligt onder vuur en haalt de gendarmes van de zaak.

Hij draagt de zaak op 18 februari 1985 over aan de politie van Nancy.

Rechter Lambert heeft gisteravond de sprong gewaagd...

door het onderzoek naar de moord op Grégory Villemin over te dragen...

aan de criminele politie. De gendarmes zijn bitter.

Maar vier maanden na het feit leek de beslissing onvermijdelijk.

Voor mij was het helder.

Aangezien meneer Welzer en de anderen uit naam van hun cliënt...

een klacht tegen ons hadden ingediend.

Die werd geaccepteerd.

Ik zag het aankomen.

Ik hoopte dat de politie aan de zaak zou beginnen...

met een grote mate van onpartijdigheid en kennis van de situatie.

Ik probeerde ze te bereiken.

Een van m'n familieleden werkte voor de politie van Nancy.

Hij belde me de volgende dag terug.

'Étienne, het is onmogelijk. Ze willen je niet zien.

Pas maar op. Ze vreten je met huid en haar op.'

Dat waren z'n exacte woorden.

Ze wilden vanaf het begin alles doen...

om ons nog verder in diskrediet te brengen.

We wilden het beter doen dan onze voorgangers.

Omdat men ons nodig had, natuurlijk.

Dus was het ons doel om iets beters te vinden.

De onderliggende implicatie was dat...

als je van onderzoeker verandert, je ook van hypothese verandert.

Dus er was reden om bezorgd te zijn over Christine Villemin,

omdat de aasgieren boven haar rondcirkelden.

Het was zonneklaar. De rechter kon alleen een totale ommezwaai maken.

Eind februari, begin maart was het weer vreselijk, heel guur.

Jean-Pierre Pesson en ik gingen de ouders bezoeken.

De eerste keer dat ik ze zag, had ik een gemengde indruk van hen als koppel.

Ik zag dat...

Jean-Marie Villemin er helemaal kapot van was.

Hoe zeg ik dat... Onze harten gingen echt uit naar hem.

Aan de andere kant...

was de klik met haar niet zo goed. Ik kan niet zeggen waarom.

Ze was in het zwart gekleed, natuurlijk.

Maar haar outfit was, om het zo te zeggen, aantrekkelijk.

Ze had een heel strakke trui aan.

In andere omstandigheden was het flirtend geweest.

Ik dacht bij mezelf: ze is minder...

Ze was bijna aangenaam om naar te kijken, bedoel ik.

Als man vond ik haar behoorlijk aantrekkelijk.

Ik verwachtte iemand aan te treffen die er kapot van het verdriet uitzag...

met verwaarloosde kleding en kapsel. Dat was niet het geval.

Dat zei niet dat ze schuldig was, natuurlijk.

Maar er was een twijfel, iets dat we wilden ophelderen.

We wilden weten wat er was gebeurd.

Want laten we niet vergeten...

dat zij de laatste was die Grégory zag.

MEER DICTEES... EN TEGENAANVAL BERNARD LAROCHE

NIEUWE DICTEES EN NIEUWE EXPERTS

LAROCHE IS NIET DE 'KRAAI'

Vier of vijf mensen uit de omgeving van de Villemins blijven verdacht.

Bernard Laroche, die recent vrijkwam...

maar wel verdacht blijft, ging gisteren voor het eerst weer werken.

Hij gaat weer aan het normale leven.

Ik wist dat Jean-Marie het daar niet mee zou laten eindigen.

En dat was begrijpelijk.

Maar ik zei nooit dat hij Laroche moest doden. Ik zei:

'Als iemand mijn zoon had vermoord, zou ik de moordenaar vermoorden.'

Maar je moest wel zeker zijn dat Laroche de moordenaar was.

Ja? - Hallo, Jean Ker?

Ja? - Met Gérard Welzer, hallo.

Ja. Wanneer kunnen we elkaar zien?

Ik zal u zoveel helpen als ik kan.

Tot later. - Tot later, dag.

Welzer was behulpzaam. Hij zei: 'Luister, Jean.

Ik moet dit niet doen, maar ik zal je in m'n kantoor laten als ik ga lunchen.'

Hij liet me dus bij de verklaringen.

Ik las ze hardop voor en nam ze op met m'n eigen stem.

Het waren de verklaringen van Marie-Ange, Bernard Laroche en Murielle.

En ik vind dat ik Jean-Marie en Christine verkeerd heb behandeld.

Omdat we elkaar vertrouwden, wilde ik ze geruststellen.

Ik heb spijt van m'n grote mond. Ik had het ze niet moeten zeggen.

Ik vertelde ze dat ik de verklaringen van een aantal mensen had opgenomen.

Dat lieten ze niet meer los.

Jean-Marie was bijna in tranen aan de telefoon. Hij zei:

'Jean, laat ons niet in de steek. Jij bent alles dat we hebben. Help ons.'

En uiteindelijk zwichtte ik.

Ik zal me m'n hele leven de nacht van 26 op 27 februari 1985 herinneren.

Op 27 februari neemt Ker zichzelf op.

Ik neem dit op in de auto, nu het nog vers in m'n geheugen ligt.

Dit is wat er is gebeurd.

Ik heb net iets vreselijk verontrustends meegemaakt.

Ik zou Jean-Marie en Christine Villemin 's middags ontmoeten...

om bepaalde elementen van de zaak die ik had opgenomen te laten horen.

We zaten met z'n drieën aan tafel. Jean-Marie zei tegen me...

Het duurde ruim anderhalf uur.

Ze luisterden naar de cassettes die ik had gemaakt. Die ik had opgenomen.

En toen zei Jean-Marie tegen me:

'Ga niet weg. Blijf voor het eten.'

Jean-Marie stond op en zei tegen me:

'Hoe dan ook, ik ga Laroche doodschieten.'

Ik zei: 'Wacht, je moet wel zeker zijn.'

Hij zei: 'We waren 80 procent zeker en nu zijn we 99 procent zeker.

Met alle details die we hebben gehoord uit de dossiers over de zaak...

Ik zal je iets laten zien.' Hij bracht me naar een kleine kamer.

Hij stond op en ging naar de slaapkamer.

Hij zei tegen me: 'Dit is wat er gaat gebeuren. Vang.'

Hij gooide iets naar me. Ik... Ik ving het op.

Ik zag een geweer. Ik zei: 'Wat is dit?'

Hij zei: 'Die is om Laroche mee te doden. Het is een pompgeweer dat ik heb gekocht.

Laroche krijgt zo'n groot gat in z'n hoofd.

Het zijn patronen voor wilde zwijnen.

Ik heb ze getest op plankjes. Z'n hoofd zal ontploffen als een pompoen.'

Ik zei tegen hem: 'Wacht nou, wat zeg je?'

Ze hadden allebei een kleine plastic zak met kleren erin.

'Kijk, onze spullen staan klaar.

Onze toiletartikelen en zo. We zijn er klaar voor.

Als we hem hebben gedood, geven we onszelf aan.'

Ik keek naar hem, naar de tassen, en was volledig verbijsterd.

Ik dacht: het is afschuwelijk, maar ik kan ze niet aangeven.

Dus probeerde ik met ze te redeneren. 'Wacht toch even. Je moet nadenken...'

Op een bepaald moment zei hij zelfs: 'We gaan morgenochtend.

Hij begint om vijf uur 's ochtends. Wij zijn er om kwart over vier.

We schieten hem dood als hij uit de auto stapt.'

Ik zei: 'Doe dat niet, Jean-Marie.

Vermoord Laroche niet. Dan kom je nooit achter de waarheid.'

Ik nam afscheid en zei dat ze niet moesten gaan.

'Geen zorgen, we zullen het niet doen.' Hij liep met me mee naar m'n auto...

en daar huilde hij op m'n schouder.

Hij zei: 'Jij bent de enige.

We rekenen op jou. Laat ons niet in de steek als we in de gevangenis zitten.'

Ik kon wel huilen. Hij huilde op mijn schouder.

Ik zei: 'Ga niet. Kun je zweren dat je niet zult gaan?'

Jean-Marie zei: 'Je hebt m'n woord.

Wees gerust. We zullen Laroche niet gaan doden.'

Ik stapte in m'n auto en vertrok.

Maar toen ik terug was in m'n hotel...

zei ik tegen de nachtwaker:

'Maak me om vier uur 's ochtends wakker.'

Ik werd om drie uur wakker.

Ik was versuft en had hoofdpijn, dus nam ik aspirine.

Ik maakte me klaar.

Ik pakte een flitser, een camera en wat film in een tas.

Ik ging naar Aumontzey.

Toen ik daar kwam, kreeg ik de schok van m'n leven.

Ik zag Christine in Jean-Maries auto zitten.

De motor draaide en de koplampen waren aan.

Ik keek naar links.

Bij het standbeeld zag ik Jean-Marie liggen met z'n geweer in de aanslag.

Hij knielde, zo.

Hij had z'n geweer op de weg gericht, klaar om Laroche neer te schieten.

Ik liep erheen en zei: 'Hé, ben je gek geworden?

Zo is het mooi geweest. Hou op.' Hij zei: 'Val dood.'

En Christine tutoyeerde me voor de eerste keer.

Ze zei: 'Rotzak dat je bent, Jean Ker.

Ons eerst ophitsen...

en nu wil je niet dat we Laroche doden. Donder op, klootzak.'

Plotseling zag ik Laroches koplampen.

Ik wilde net toeteren en er hard heen rijden om hem te beschermen...

toen z'n koplampen uit gingen en z'n auto op de weg stopte.

Hij begon achteruit te rijden.

Ik zette m'n motor af.

Ik zei tegen ze: 'Vinden jullie nu niet dat dit ver genoeg is gegaan?

Stop er nu mee. Hou op.'

Hij vroeg of ik een huurmoordenaar kende.

'Nee, zo is het genoeg. Wat zeg je toch?'

Toen hoorden we opeens een auto met grote vaart naderen.

Laroche schoot langs ons heen.

En Jean-Marie keek me aan en zei: 'Je hebt net Laroches leven gered.'

Ik zei: 'Dus gaat het nu weer?

Stop dat geweer weg en kom mee.' Dat deed hij.

Ik keerde en ze volgden me.

We gingen terug naar m'n hotel.

Ik vroeg de nachtwaker...

om ons ontbijt en koffie te brengen. Christine wilde thee.

Ze brachten een dienblad...

Ah, dit is moeilijk.

Dit is moeilijk... Wacht...

Het haalt veel emoties naar boven.

Ze brachten het dienblad boven.

Christine ging op m'n bed liggen.

Ik sprak anderhalf uur lang met Jean-Marie.

Het is gek.

Ik kan het niet bedwingen.

We spraken anderhalf uur, maar ik herinner me niet wat we zeiden.

Na een tijdje... Christine sliep.

Jean-Marie zei: 'We zullen je nu met rust laten.

Je kunt teruggaan naar Parijs.'

Hoe heb je geslapen? - Ik voel me beter.

Voel je je beter? Ik ook, man. - Ja.

Hallo, trouwens. - Ja, hoe gaat het?

Ik weet niet wat het was. Ik werd om 05.10 uur wakker.

Het is gek. Ik was diep in slaap.

Ik deed m'n ogen open en keek naar de tijd. Tien over vijf.

Was je klaar om in je auto te springen?

Dat was ik. Ik vroeg me af wat er nu zou gebeuren.

Weet je wel? Wat een schrik.

Ja, toch?

Ik weet nog dat ik tegen Jean-Marie zei:

'Doe geen stomme dingen. Dat is wel het laatste wat je moet doen.'

Ik probeerde de rechter te waarschuwen...

die al niet meer met 'onze clan' wilde praten.

Het was nog onmogelijker om de criminele politie te spreken,

om ze te waarschuwen dat Bernard Laroche mogelijk in gevaar was.

Om het af te maken, was de gendarmerie van mening...

dat het niet hun taak was om Laroche te beschermen...

omdat ze van de zaak waren gehaald.

Dit liet in feite de vrije loop aan gevoelsuitbarstingen...

en de gebeurtenissen liepen uit de hand.

Bernard, een foto?

Zo'n twee weken na de nachtmerrienacht die ik had doorgemaakt,

belde ik rechter Lambert en hij vond het goed om met me te praten.

Ik waarschuwde hem... Ik zei hem dat ik contact had met Jean-Marie...

en dat hij klaar was om te handelen. Hij wilde Laroche afknallen.

Ik maakte dit gebaar. Ik zei: 'Knal, knal, knal.'

Hij keek naar me en zei:

'Als hem iets overkomt, is het niet mijn schuld.

Het is z'n eigen schuld. Hij wilde terug naar z'n gezin...

en naar z'n werk.'

Dat is wat de rechter tegen me zei.

Ik hoop dat de ouders niet instorten.

Ik hoop dat er niemand doodgaat. Geen afrekeningen.

Ja, laten we het hopen. - Inderdaad.

We moeten mensen kalm laten worden en wachten.

En wachten.

Christine Villemin: IK BEN IN VERWACHTING

HIJ WORDT EEN JAAR NA DE DOOD VAN M'N KLEINE GRÉGORY GEBOREN

EEN JONGEN NOEMEN WE JONATHAN... GRÉGORY WILDE EEN BROERTJE

De pers zei: 'Schandalig. Ze is nu alweer zwanger.

Ze vervangt Grégory een beetje te snel.'

En mensen spraken erover in de bistro's en de restaurants.

Sommigen zeiden: 'Nu al zwanger? Ze laat er geen gras over groeien.

Grégory nu al vervangen? Waar gaat dat helemaal om?'

Het was...

De geruchten waren erg ongezond.

En mensen waren zo kritisch. Ze bekritiseerden alles.

Garaud schepte erover op dat hij het stel had aangemoedigd nog een kind te krijgen.

Dat is nu algemeen bekend.

Hij had Christine en Jean-Marie Villemin geadviseerd...

om hun steentje bij te dragen... voor Frankrijk.

Garaud zei tegen haar: 'Krijg nog een kind.'

Garaud was een sluwe oude vos.

Een zwangere vrouw zou niet naar de gevangenis gestuurd worden.

Instinctief dachten we: 'Ze beschermt zichzelf.'

Wat gaat u zeggen tegen de rechter?

Ik hoef niets meer tegen de rechter te zeggen.

Ik weet niet of hij er nog op terugkomt.

Dit is om de deskundigenrapporten te tekenen.

We zullen het morgen zien.

Jean-Marie, wat voelt u op het moment?

Ik denk dat als de rapporten wijzen...

naar drie of vier mensen...

en m'n vrouw daaronder valt, ze waardeloos zijn.

Christine kwam om drie over vijf thuis.

Ze kwam om tien voor half zes buiten. Daarvoor was ze aan het strijken.

Ze zochten een minnaar. Dat zou hebben geholpen.

Dan had ze een alibi. - Precies.

Voelt het of uw naam is beklad?

Ja, meer dan een beetje.

Ze durfden te zeggen dat ze zwanger werd uit zelfbescherming.

Verre van. We praten zonder advocaten. We hebben niets te verbergen.

De criminele politie van Nancy vroeg...

Christine en Jean-Marie om een verhoor zonder hun advocaat.

ADVOCAAT VAN DE VILLEMINS

Ik weet dat Henri Garaud daar aardig door van z'n stuk was.

'Gaan ze wel of niet komen...

met advocaat of zonder advocaat?' Dat was de vraag.

Hun standpunt was: 'We hebben niets te verbergen.

We werken eraan mee, dan zien ze dat we onberispelijk zijn.'

We verhoorden ze afzonderlijk over de gebeurtenissen.

Jean-Pierre Pesson en ik ondervroegen Christine Villemin.

We vroegen haar, niet over haar intieme leven, maar over haar privéleven.

Had ze een minnaar? Was er een jaloerse fase geweest?

Je moet dat soort vragen stellen.

Ze moesten een minnaar vinden. Alleen had ze er geen.

En jemig, wat zochten ze hard.

Ze zochten in alle hoeken naar die 'minnaar'. Vruchteloos.

Er werd zelfs gevraagd of Jean-Marie wel de vader was.

Dat was het type vragen dat werd gesteld.

Het was genoeg om haar gek te maken.

De rechter stelde haar dezelfde vragen.

Ik bedoel dat ze zich niet hoefde voor te doen als...

de bange maagd.

Het was gewoon deel van de conversatie die we moesten hebben.

En het was heel wat minder ernstig dan de dood van een vierjarige.

DE SPANNING STIJGT

GRÉGORY: DE 'KRAAI' IS EEN VROUW EN DE RECHTER WEET WIE ZE IS

GRÉGORY'S MOEDER BEVESTIGT BOOS: 'IK GA NIET TOEGEVEN'

ACHTENVEERTIG UUR OM DE KRAAI TE ONTMASKEREN

Deze week heeft de pers verklaard dat de kraai een vrouw is...

met voorpaginafoto's van drie vrouwen...

onder wie ook Christine Villemin.

De zaak is weer groot nieuws...

maar deze handschriftvoorbeelden zijn niet eens naar de advocaten gestuurd.

Het ging al een tijdje rond in de pers.

Ik schreef artikelen die enigszins hypocriet waren.

Ik schreef dan dat drie vrouwen werden verdacht...

terwijl ik er binnen het artikel al twee uitsloot...

en alleen Christine Villemin overliet.

EEN VAN HEN WEET HET...

Morgen wordt een doorslaggevende dag voor de zaak van kleine Grégory.

In de rechtbank van Épinal zal de rechter aankondigen...

wat de experts concluderen over de kraai. Door Jean-Michel Bezzina.

Morgen rond twee uur 's middags...

zal Jean-Michel Lambert eerst Grégory's ouders...

en dan Bernard Laroche, die nog steeds wordt verdacht van de moord...

informeren over de conclusies van twee experts.

Maar we weten al dat het volgens de experts...

Christine Villemin was die waarschijnlijk de brief schreef...

waarin de verantwoordelijkheid voor de moord werd opgeëist.

Ze zat in de auto met haar man Jean-Marie...

toen ze het nieuws op RTL hoorde waar in feite...

werd gezegd: 'De kraai is de moeder.'

Ze hoorde dat nieuws op de radio en in de media.

Men denkt dat zij de vier brieven schreef...

met name de brief die werd gepost op de dag van de misdaad.

Dit was zo onthutsend voor haar dat ze...

een paar uur later een bloeding kreeg en in een kliniek moest worden opgenomen.

We hoorden vanochtend dat Christine Villemin...

vannacht met spoed is opgenomen in deze kliniek in Épinal.

Ze was voor vandaag opgeroepen door rechter Lambert...

om de resultaten te horen van de analyses van de brieven van de kraai.

Maar door Christine Villemins gezondheid kan ze nu niets doen.

Toen ik bij de kliniek was waar Christine was opgenomen,

dachten we dat de rechter het fatsoen zou hebben om haar daar niet te storen.

Maar hij kwam daar opdagen met de experts.

Om drie uur was er een stormloop bij de Roseraie-kliniek.

De rechter, aanklager, een griffier...

en twee grafologen, Buqet en De Ricci,

kwamen om Christine een nieuw dictee te geven.

De twee experts kwamen aan haar bed...

om officieel aan te kondigen dat ze 80 procent zeker zijn dat zij de kraai is.

Alle journalisten postten voor de kliniek...

om iedereen te zien die haar kwam bezoeken of wegging.

Ik probeerde zelfs binnen te komen.

Zoals jullie weten, is m'n cliënte opgenomen.

De moordenaar is vast in z'n nopjes als hij ziet hoeveel pijn...

en hoeveel mentale kwelling ze de afgelopen weken heeft moeten lijden.

Knap gedaan, hoor.

Kunt u ons nieuws over Christine geven?

Ik weet nog dat ik in Jean-Maries auto stapte.

Ik wilde dat hij me meenam. Hij zei: 'Wat doe je?'

Ik zei: 'Kom op, we zijn vrienden. Dus, wat nu?'

Hij zei: 'Hou op. Ga m'n auto uit.'

Toen zei hij:

'Ik mag de man, maar ik mag de journalist niet.'

Jean-Marie was er heel slecht aan toe.

Christine lag in het ziekenhuis.

Ze was niet aan z'n zijde.

Dus wat deed hij? Hij ging naar het kerkhof.

Hij had niemand meer.

Hij voelde zich in de steek gelaten.

Vooral door de vertegenwoordigers van de wet.

Want als zij dachten dat het Christine was, was de zaak verloren.

Hij voelde zich alleen en ging naar het kerkhof.

Het kerkhof in Lépanges.

Hij praatte tegen Grégory.

En hij hoorde Grégory tegen hem praten.

Hij had hallucinaties, hoorde dingen.

Hij hoorde Grégory.

Als je de doden tegen je hoort praten, is dat doordat het niet goed met je gaat.

Dat was de staat waarin Jean-Marie toen was.

Helaas was dat dus het punt waarop hij het heft in eigen handen nam.

Die dag nog.

Op 29 maart hoorde ik een nieuwsbericht op de radio.

Ik had de radio in die tijd non-stop aan staan, op RTL.

En een speciaal nieuwsbericht zei:

'Speciaal nieuwsbericht.

Jean-Marie Villemin heeft z'n neef Bernard Laroche doodgeschoten.'

SINDS DE MOORD OP GRÉGORY OP 16 OKTOBER 1984...

ZIJN MEERDERE MENSEN VERDACHT,

BESCHULDIGD OF SLACHTOFFER VAN RODDELS GEWORDEN

TOT OP HEDEN IS NIEMAND VEROORDEELD VOOR DEZE MOORD.

Ondertiteld door: E. Brevink