Original subtitles

کانالی برای عاشقان سینما :Cinephilia https://t.me/Video_Archives

مترجم: اشکان هیدی

به لطف و حمایت احمد قدسی منش

‫- گزارشگر: خب، آقای لیمونوف ‫- ادی: لی‌مونوف

‫گزارشگر: آها، بله ‫آقای لی‌مونوف، اِم، دوباره شروع می‌کنم

‫- گزارشگر: اِم، خب، آقای لیمونوف ‫- ادی: لی‌مونوف

‫گزارشگر: لی‌مونوف. وقتی آماده شد، ‫به دوربین نگاه کنید

‫و وقتی گفتم اکشن شروع کنید به صحبت کردن

‫ادی: به فرانسوی حرف بزنم؟

‫گزارشگر: بله، به فرانسوی خوبه

‫و، اکشن!

‫من یه کمونیستم.

‫مستقل

‫گزارشگر: نام خانوادگی: لی‌مونوف ‫نام: ادوارد

‫معروف به ادیچکا یا ادی-بیبی

‫متولد جایی در روسیه سال ۴۴

‫محل سکونت شناخته شده ‫در دهه ۵۰ و ۶۰، خارکف

‫شهر صنعتی بزرگ اوکراین، و مسکو

‫شغل‌ها: دانشجو، خلافکار

‫کارگر، شاعر

‫در دهه ۷۰ به نیویورک مهاجرت کرد

‫شغل‌ها: ظرفشور، پیشخدمت، شاعر

‫آخرین محل سکونت شناخته شده: ‫خیابان تورن، پاریس

‫ادی، نویسنده بودن تو پاریس سخته؟

‫یه نویسنده روس و مهاجر؟

‫نویسنده بودن همه جا سخته

‫مهاجر بودن سخته؟

‫خب، همون یه قلم هم برای من کافیه

‫اوم، نویسنده‌ها باید ‫از کشورشون بیرون انداخته بشن

‫از وطنشون، آره!

‫باید رونده بشن. بفرما بیرون!

‫این نظر منه

‫دو تا تصویر از ‫نویسنده روس وجود داره

‫مخالف رژیم و طرفدار شوروی

‫من...

‫...یه چیز جدیدی بودم، ‫یه نوع جدید نویسنده

‫نه رسمی نه مخالف

‫اگه مخالفتی نیست،

‫چرا برنمی‌گردی به اتحاد جماهیر شوروی؟

‫ادی: تصورش هم تو مخیله بعضیا نمی‌گنجه

‫که جاهای دیگه‌ای هم برای من هست

‫واسه من، مسئله این نیست که ‫اینجا زندگی کنم یا اونجا

‫اینا چرت و پرته.

‫برگرفته از کتاب ‫خودنگاره‌ای از یک یاغی در جوانی

‫من خودِ گذشته‌ام. ‫گذشته‌ای که نمی‌تواند به زمان حال اندرز دهد. | ادی

‫هتل اوکراینا ‫سال 1989

‫شب خوش

‫استالین: ... به قلمرو نیاز است.

‫چرا باید برای مستعمرات آنها با ‫انگلیس، آمریکا و فرانسه بجنگیم؟

‫شما می توانید اتحاد جماهیر شوروی ‫را به مستعمره خود تبدیل کنید!

‫حومه‌های پررونق جمهوری یا حتی اوکراین را.

‫مرد: کشور ما کاملاً تغییر کرده،

‫به لطف سیاست‌های پرسترویکا و گلاسنوست ‫(پروسترویکا: اصلاحات اقتصادی در ۱۹۸۵ | گلاسنوست: سیاست فضای باز میخائیل گورباچف)

‫و حالا، بالاخره، می‌تونیم

‫بعضی افراد رو به روسیه برگردونیم، ‫مثل مهمان امروزمان.

‫در غرب، اون تبدیل به یه نویسنده معروف شد

‫و خیلی عالیه که حالا می‌تونه برگرده

‫به کشور خودش، جایی که رمانش،

‫ ما یه دوران عالی داشتیم ‫جزو پرفروش‌ترین‌هاست

‫این همون چیزی بود که بهتون می‌گفتم

‫می‌خوام از نویسنده بپرسم:

‫شخصی که خودش رو مخالف می‌نامید،

‫قصد دارید از کا‌گ‌ب دفاع کنید؟

‫من هیچوقت خودم رو مخالف ننامیدم

‫من فقط آدمی بودم که با قانون جزا مشکل داشت

‫یادمه، وقتی هنوز تو مسکو زندگی می‌کرد

‫همدیگه رو می‌شناختیم،

‫...ولی مهم نیست

‫مهم اینه که من یه شاعر جوون رو یادمه،

‫با موهای بلند، پر از الهام و با استعداد

‫و چیزی که الان می‌بینم، ‫قصد توهین ندارم، یه بوروکراته،

‫یه منشی کومسومول ‫(نهاد سیاسی جوانان در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی)

‫و این قلبم رو می‌شکنه

‫قلبش برام مهم نیست

‫امروز در کرملین، در ‫سالن جلسات شورای عالی...

‫من ادی هستم و برگشتم به اتحاد جماهیر شوروی.

‫ادی: این کشور خیلی جالب‌تر شده

‫در مقایسه با زندگی دلسوزانه غرب.

‫با فروپاشی امپراتوری، کشور ‫غرق در هرج و مرج شده.

‫مردم حس می‌کنن که به درد هیچی نمی‌خورن.

‫ولی برای من، برعکسه.

‫در حالی که بقیه به یه زندگی ‫کسل‌کننده و معمولی راضی هستن،

‫من راه‌های زیادی رو امتحان کردم،

‫در حالی که منتظر بزنگاه خودم بودم.

‫لحظه‌ی قهرمان شدن.

‫و وقتی اون لحظه برسه، بهتره توی وطن باشی.

‫باید به اندازه کافی تو روسیه زندگی کنی،

‫تا شاهد حرکت کامل پاندول زمان باشی

‫تا صدای تیغه‌ش رو بشنوی که پایین میاد،

‫تا حس کنی بخشی از تاریخی.

‫نه، ولی ادامه بده.

‫اشتباه می‌کنی.

‫ادی: آه، وطن مهربان و مادرانه‌ام.

‫تو رو برای همیشه نفرین می‌کنم.

‫برای اونایی که توش زندگی می‌کنن ‫و اونایی که رفتن،

‫برای جوون‌ها، برای برهنه‌ها و دیوونه‌ها.

‫با یه هیولا چیکار می‌کنی؟

‫با یه سمندر مثل من که تو ‫یه نهر سبزرنگ زندگی می‌کنه.

‫به عنوان یه موجود ناقص ‫به دنیا اومده و بزرگ شده،

‫تو یه شهری دریایی، پر از تاریکی.

‫من تو خارکف زندگی ‫می‌کنم، یه شهر تو اوکراین.

‫در واقع، من یه شاعرم، ‫ولی اینجا هیچکس نمی‌دونه.

‫برای اونا، من فقط یه حیوون باربرم،

‫که به درد رسیدن به یه عدد می‌خوره.

‫اتحاد جماهیر شوروی با اعداد پیش میره،

‫در عوض، من از یکنواختی ‫زندگی برنامه‌ریزی شده متنفرم.

‫چیزی که نمی‌فهمم اینه:

‫یکی با استعداد من، تو این ‫کارخونه لعنتی چیکار می‌کنه؟

‫ولی این زندگی تو خارکفه،

‫یا تو یه دعوا چاقو می‌خوری یا از ‫بی‌حوصلگی خودتو با مشروب می‌کشی،

‫راه دیگه‌ای نیست.

‫قوانین میهن، شکوفایی ‫بچه‌هاش رو سخت می‌کنه.

‫ادی: ولی خدمات جبران می‌شه،

‫ من برای کمک‌هایی که دادی ممنون خواهم بود،

‫ و به افتخارت یه مشعل روشن می‌کنم،

‫ هر روسی شعله‌ش رو تحسین می‌کنه،

‫ و می‌فهمه چه قصدی داری،

‫ کلاهش رو برمی‌داره و ‫برای وطن گریه می‌کنه.

‫تولیا.

‫داشتم فکر می‌کردم، اگه ادی بره مسکو.

‫با همچین شعری، موفق می‌شه؟

‫ببین، این سبک آوانگارده، به ‫درد انتشار رسمی نمی‌خوره.

‫می‌دونی، برای موفقیت تو مسکو، ‫باید روحیه مناسبش رو داشته باشی.

‫شعر قشنگیه. واقعاً قشنگه.

‫باید بری مسکو، ادی.

‫بروسیلوفسکی: هوم، مسکو به زودی منفجر می‌شه.

‫ولی چرا همه شیفته مسکو هستن؟

‫اینجا محیط عالی‌ای برای نوشتن، نقاشی کردن،

‫مهمونی رفتن و بحث کردنه.

‫زندگی اینجا تو خارکف خوبه.

‫از همه اون تظاهرها دوره

‫و از شلوغی پوچ و دیوانه‌وار پایتخت.

‫یه زندگی خوب اینجا ساخته می‌شه.

‫همین‌جا.

‫می‌دونی، تقریباً بهت حسودیم می‌شه.

‫حرف از زندگی شد، بذار ‫آخرین شعرم رو برات بخونم.

‫بروسیلوفسکی: اوهوم. آره.

‫شاعر: یکم تشویق لازم دارم.

‫ ستاره عزیزم، فرار نکن،

‫ الان وقت خوشحال بودنه.

‫- نذار از مرز رد بشم... ‫- هی، ادی!

‫الو؟ الو؟

‫از طرز چشم تنگ کردنت خوشم میاد.

‫- هوم. ‫- انگار داری معما حل می‌کنی.

‫من فقط نزدیک‌بینم.

‫- درباره‌ش چی فکر می‌کنی؟ ‫- فقط چرت و پرت می‌گه.

‫اگه انقدر خارکف رو دوست داره، چرا میذاره میره؟

‫زن: آنا، زود بیا.

‫همراه با بادِ تلخِ اندوه

‫و هر نفسی زهرآگین شده ‫از نبودِ فهم و درایت.

‫و شکاری را برای به دام انداختن برمی‌گزیند...

‫آه! آفرین!

‫اینا بعضی از شعرهای منن.

‫بده یکی بخونتشون.

‫باشه.

‫- همه رو دستی کپی کردی؟ ‫- من؟ نه، نه.

‫- طرفدارهام! اونا کپی کردن. ‫- آفرین به تو.

‫آنا: وای، چه خوب می‌رقصی!

‫- حالت چطوره؟ ‫- عالی، حالم عالیه.

‫مشروب بیشتری لازمه. ‫غذای بیشتر، موسیقی بیشتر.

‫واسه اولین بار، بالاخره این کشور ‫یه انتخاب درست و حسابی داره.

‫نکته‌ش اینه که ما هرگز روی صلح ‫رو نمی‌بینیم؛ تا وقتی دور دست سرمایه‌دارها

‫و امپریالیست‌ها باشه...

‫آنا: ساوینکو.

‫ساوینکو.

‫باید طولی می‌بریدیشون.

‫نه از عرض.

‫آره. الان می‌دونم.

‫به خاطر یه زن این کارو کردی؟

‫اونم دلیلش بود.

‫تو تیمارستان بستریت کردن؟

‫آره.

‫مادرم راپورتمو داد.

‫گفت به خاطر خودم اینکارو کرده.

‫ببین، اگه واقعاً می‌خوای اینکارو بکنی.

‫مثل یه مرد انجامش بده.

‫باید از طناب استفاده کنی.

‫یا تفنگ.

‫منم تو بخش روانپزشکی بودم؛ جای بدی نبود.

‫آدم‌های جالبی اونجا دیدم.

‫هوم.

‫مثل هم‌اتاقیم.

‫با اره خودشو تیکه تیکه کرد،

‫درحالی که به پاهام خیره شده بود.

‫ساوینکو.

‫- ساوینکو. ‫- هوم.

‫ساوینکو.

‫تو به یه اسم مستعار نیاز داری.

‫داشتم فکر می‌کردم به لی‌مونوف.

‫- مثل لیمو؟ ‫- اوهوم.

‫مثل لیمونکا .

‫به معنی نارنجک.

‫عجب لاتی هستی!

‫یه لات جوون!

‫نه.

‫آنا: مواظب باش، داریم می‌ریم تو دیوار.

‫ادی: من کارخونه رو ول ‫کردم و آنا رو ترک کردم.

‫هر دوشون مزاحم شعرهام بودن.

‫رفتم مسکو، دنبال شهرت و ثروت.

‫می‌دونم که آدم بدی هستم، ‫و خیلی بهش افتخار می‌کنم.

‫ولی از همه اون آدم‌های بی‌خاصیت مسکو بهترم.

‫کارگرهای کارخونه تو خارکف ‫آدم‌های ساده و صادقی بودن.

‫بوی تنباکو، ودکا و عرق می‌دادن.

‫ولی این آدما هیچ بویی ندارن.

‫استادهای از خود راضی ‫و شاعرهای چاپلوس،

‫رام و به ظاهر یاغی.

‫توی داچاهاشون جمع میشن،

‫خونه‌های دوم پولدارنشینشون ‫بیرون مسکو،

‫جایی که شعرهاشونو می‌خونن، ‫و همدیگه رو تحسین می‌کنن.

‫دروغگوهای بی‌استعداد، ‫محتاج توجه.

‫خودنماها. یه جوری راه میرن انگار ‫می‌خوان بگن 'ما به سرمنزل مقصود رسیدیم!'

‫میگن اونا چهره‌های این نسل هستن. عمراً.

‫من چهره‌ی این نسلم! من.

‫ادی!

‫خوشحالم که می‌بینمت.

‫ادی: دستمو دراز می‌کنم، تا جایی ‫که می‌تونم، سعی می‌کنم پیدا کنم...

‫ ...بین دو آینه،

‫ خال روی پوستمو، که مدت‌ها نوازشش کردم.

‫ آخرین تیکه از وجودم،

‫بالاخره، دوباره پیداش کردم.

‫نظرت چیه؟

‫ادی: چرا به بقیه فکر ‫کنم؟ خالی از معنی‌ست...

‫ یه چهره‌ی فراموش شده، ‫یه دست پس کشیده.

‫ تو همه‌ی بی‌اهمیتیشون ‫می‌بینم که محو میشن.

‫ هر اتفاقی که بیفته،

‫ من تنها می‌مونم.

‫یِوتوشنکو: به نظر من، عالی بود، نبود؟

‫بیاین یه استراحت کوتاه کنیم. هوم؟

‫آخمادولینا: یه پایان مبارک.

‫ چه پیروزی بزرگی خواهد بود،

‫ چه باعث شد که بدود ‫تا فاصله رو فتح کند؟

‫ اینجاست اون مرد، حالا نگاهش کن ‫و تو غبار زمان ببینش،

‫ از چهره‌ی زیباش، پایداری زیبا رو.

‫ در گذشته، بیابون مصر ‫اونو به بردگی گرفته بود،

‫ یه رونده‌ی زیتونی‌پوست، ‫که با سرعت سرسام‌آور می‌دوید،

‫ و اینکه می‌مُرد،

‫ اگه قبول نمی‌کرد ‫که تا پیروزی بدود،

‫- این ذات سرنوشته. ‫- اسمش چیه؟

‫لنا.

‫فراموشش کن، به شما نمیرسه.

‫آخمادولینا: اما اون زنده‌ست و پرشور.

‫ احساساتی که منقبض میشن،

‫ حرکت طلایی همه‌ی عضلات بدنش،

‫ کامل‌ترین حرکتِ انسانیت رو در بر می‌گیرن.

‫ آه، بدو، فراری! ‫بدو، بدو برادر!

‫ بدو، انسان!

‫ با پایداریت از ‫آرزومندترین هدف عبور خواهی کرد.

‫راسته که خودتو تو آینه برانداز کردی؟

‫آره.

‫دقیقاً می‌فهمم منظورت چیه.

‫منم همینطور.

‫فکرشو بکن اگه می‌تونستیم ‫همدیگه رو کامل ببینیم.

‫نه فقط تیکه تیکه.

‫360 درجه.

‫آه عزیزم!

‫ساپگیر: لنا! کجایی عزیزم؟

‫یِوتوشنکو داره شروع می‌کنه!

‫النا: دارم میام!

‫شلوار جینت بد نیست.

‫آره، خودم با دستای خودم دوختمش.

‫بیا اینجا!

‫دقیقاً کپی رنگلر اصله.

‫هیس! آفرین عزیزم! آفرین!

‫اگه بخوای می‌تونم برات یه دونه درست کنم.

‫عالی میشه.

‫خوبه! آروم باش عزیزم!

‫من تقریباً سایز 12 می‌پوشم.

‫ولی بعد از اولین شستشو یه کم جمع میشه.

‫اوهوم.

‫- گفتم آروم باش! ‫- باید اندازه‌هات رو بگیرم.

‫- آره، حتماً! ‫- اوهوم!

‫این عینکت خیلی بامزه‌ست!

‫- لنا؟ همه چی خوبه؟ ‫- اوهوم!

‫یه صدایی شنیدم.

‫یِوتوشنکو: ...اگه تقلب کنی، ‫عواقبش سنگینه.

‫ و حتی بدتر میشه وقتی ‫مثل یه اسب شیهه می‌کشی،

‫ افسارت دست رئیست، اون کلاهبردار،

‫ که می‌برتت قدم بزنی.

‫ تو چهل سالگی، مرد خاکستری ‫شروع می‌کنه به رنگ کردن،

‫ و اگه نمی‌تونی یه اسب کهر باشی...

‫صبر کن، کجا داری میری؟

‫- فردا باید زود بیدار شم! ‫- یِوتوشنکو: عه.

‫شعرتون واقعاً... زیباست.

‫یِوتوشنکو: مثل همیشه.

‫خب، بذارید ادامه بدیم.

‫ تو چهل سالگی، مرد خاکستری ‫شروع می‌کنه به رنگ کردن،

‫ و اگه نمی‌تونی یه اسب کهر باشی، ‫خاکستری باش، ولی خال خال.

‫ مردی که چهل سالشه، تا حالا ‫باید فهمیده باشه.

‫ که دنیا قطعاً یه بازار ‫معامله نیست.

‫خب چطوری می‌خوای اندازه بگیری؟

‫اوم... تو...

‫متر خیاطی داری؟

‫به نظرت من متر دارم؟

‫اوم، باشه، پس باید با دست ‫اندازه بگیریم.

‫بیا شروع کنیم.

‫باشه، خیله خب.

‫اول قدت رو باید اندازه بگیرم.

‫یک، دو، سه...

‫چهار، پنج، شش...

‫هفت.

‫هفت و نیم.

‫- و حالا، اندازه داخل پا ‫- اوهوم؟

‫موافقی.

‫بهتره اگه...

‫- شاید بهتره تو... ‫- آه، حتماً!

‫بهتر شد؟

‫اوهوم.

‫- ادی؟ ‫- النا.

‫- می‌دونی ساعت چنده؟ ‫- شلوار جینت!

‫ممنون بابت شلوار، ادی! ‫صبح بیا!

‫دوست پسرم تازه برگشته. ‫لطفاً برو.

‫- چه مرگته! ‫- باید با النا حرف بزنم!

‫ما عاشق همیم!

‫ما قسمت همدیگه‌ایم برای همیشه.

‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫برو کنار!

‫لعنتی. کثافت.

‫کثافت. آه!

‫ادی: النا زندگی مرفه‌ش رو ‫به خاطر ادی بی‌پول ول کرد.

‫اون همه چیزش رو واسه من به باد داد.

‫برای یه آدم بی‌خونمان و بی‌پول.

‫یه کار دیوونه‌وار، ‫از نظر آدمای معمولی.

‫من عاشق این دیوونگی‌ام. ‫هیچی دیگه برام مهم نیست.

‫منطق برام مهم نیست، ‫فقط لذت مهمه!

‫من و النا برای لذت زندگی می‌کنیم، ‫تو روی همه،

‫گور بابای هر چی آدم محاسبه‌گره.

‫ما هیچوقت بابت چیزی چرتکه نمیندازیم.

‫النا: من آماده‌ام.

‫عکاس: النا، همینجوری ثابت بمون. آفرین.

‫ یه چاقو.

‫ چاقو یه سلاح زنونه‌ست: ‫سریع مثل برق و خائنانه.

‫ ما مجبوریم بکشیم تا تبدیل نشیم به ‫یه مشت گوشت فرسوده.

‫ مجبوریم خلاقیت‌ها رو بکشیم، ‫مجبوریم ایده‌ها رو بکشیم،

‫ و روح های دیگران رو.

‫هیچ قافیه یا منطقی توش نیست.

‫چرا همچین چیزی میگه؟

‫نه موسیقی داره، ‫نه تصویرسازی قوی.

‫مثلاً زمین مثل یه پرتقال آبی رنگه؟ ‫(منظورش شعرِ شاعر پُل اِلوار است)

‫- این جور چیزا؟ ‫- آره، همین جور چیزا.

‫من به سبک خودم مینویسم.

‫در نهایت، این تصمیم خودته،

‫ولی داره با این کار ریسک بزرگی میکنه.

‫- بابا، اینا که چیز خاصی نیست. ‫- مسئله این نیست.

‫مردم درباره‌ت حرف میزنن ساوینکو، ‫داری کلی جلب توجه میکنی.

‫خیلی زیاد.

‫لی‌مونوف.

‫چه اسم مستعار مسخره‌ای! ‫چقدر نچسبه!

‫خب آره.

‫دقیقاً جرم من چیه؟

‫پخش نشریات زیرزمینی.

‫عضو اتحادیه نویسندگان نیستی، درسته؟

‫این یه جرم جناییه.

‫ادی: متوجهم.

‫و دقیقاً، شما از من چی میخواین؟

‫- به محض اینکه تموم کردی، ‫یه نگاهی بهش بنداز. - باشه.

‫البته راه‌هایی هست ‫که بشه این مشکل رو حل کرد.

‫و اونا چی هستن؟

‫تو ارتباطات زیادی داری.

‫تو محفل‌های خاص: ‫هنرمندا، نویسنده‌ها.

‫اغلب میری داچاهاشون.

‫آهان، پس میخواین ‫من جاسوستون بشم؟

‫هر اسمی بخوای میتونی روش بذاری.

‫ولی حقیقت اینه که انتخاب زیادی ‫نداری، ساوینکو.

‫یا قبول میکنی همکاری کنی، ‫یا میری زندان.

‫من جواب میخوام، ساوینکو.

‫نظرت درباره تبعید چیه؟

‫- تبعید؟ ‫- از اتحاد جماهیر شوروی.

‫- یعنی...؟ ‫- هوم؟

‫مثل برودسکی. ‫(یوسیف برودسکی شاعر روس که به سیبری تبعید شد.)

‫من کمتر از اون انگلِ مفت‌خور نیستم.

‫اگه تونستین یه پیرمرد خرفت رو

‫مثل...

‫..سولژنیتسین،

‫یا اون هنرمند بی‌مصرف ‫برودسکی رو بیرون کنین،

‫باید منو با اولین قطاری که میره ‫بفرستین برم.

‫به جای اینکه میهن کمونیستیمون رو ‫خراب کنم،

‫میتونم به جاش جامعه سرمایه‌داریشون رو ‫به گه بکشم.

‫مطمئن باشین یه جوری بهمش میریزم،

‫که این سیرک مسخره رو ‫برگردونم به عصر حجر.

‫آروم باش! آروم باش! آروم باش، ساوینکو!

‫اینجوری فایده نداره.

‫و چرا نداره؟

‫اول از همه، باید معروف بشی.

‫ولی همین الان گفتی خیلی معروفم.

‫منظورم معروف شدن تو غربه.

‫آه، بله، البته.

‫خب، من -- میشم.

‫نه! لعنتی، خراب شد.

‫خب، پس بیا اینجا.

‫آره.

‫وای، ماشـــاالله!

‫گوینده: و حالا توصیه‌های خرید.

‫بیاین به این دختر ‫و خیلی‌های دیگه مثل اون کمک کنیم

‫که بالاخره روی پاهاش وایسه.

‫ما با محصول جدید ‫فرش‌شویی‌مون کمکتون میکنیم.

‫ادی: ما از دست کا‌گ‌ب ‫و اون زندگی خسته‌کننده فرار کردیم،

‫معمولی و بی‌روح.

‫بالاخره با کارهام به اندازه کافی ‫معروف شدم،

‫که مجبورشون کنم بندازنم بیرون.

‫بیا همینجوری بمونیم برای همیشه، ‫جوون و خوشگل.

‫برای همیشه خوشحال میمونیم، ‫همیشه خندون،

‫دیوونه‌وار عاشق همدیگه!

‫زندگی جدیدمون به عنوان آدمای آزاد ‫داره شروع میشه!

‫نگاه کن!

‫هی، اونو دیدی؟

‫- این چطوره؟ ‫- نمیدونم.

‫مرد، اینجا دیوونه‌کننده‌ست!

‫وایسا.

‫اوه، نگاه کن!

‫عشق بورزید؛ ‫به جنگ، نه بگویید!

‫من میتونم هر چی تو بخوای باشم!

‫امضا برای آزادی انسان!

‫بیایید حصارها را خراب کنیم!

‫زود باش، بده به من!

‫چرا یک برادر، برادرش را می‌کشد؟

‫آره، نگاه کن، دیوونه‌کننده‌ست!

‫همه چی بی‌معنیه!

‫گلوله را با گلوله پاسخ نده!

‫بیایید حصارها را خراب کنیم!

‫به خودمان بازگردیم.

‫بیایید سلاح‌هایمان را زمین ‫بگذاریم تا بتوانیم بمانیم.

‫چرا همه ما با هم برابر هستیم؟

‫به قلب نشانه بگیر.

‫خیلی زیبایی.

‫شاید چون دیوانه ام.

‫... و فضا را برای سوء تفاهم‌های ‫بسیاری باز می گذارد.

‫اون نویسنده مورد علاقه‌ته.

‫هر کسی امروز به سرعت متوجه می شود...

‫دو قدرت جهانی

‫ادی: سولژنیتسین ‫نویسنده و برنده جایزه نوبل.

‫ظاهراً ضد شوروی هست ولی در ‫اصل خودش یه شورویی تمام عیاره.

‫چی؟

‫ادی: حقشه که خودشو تو یه ‫سطل پر از کثافت غرق کنه،

‫به خاطر توصیف کسل کننده‌اش ‫از دنیایی که توش هیچ خوشی نیست.

‫بهتره علف بکشی، الکل بخوری،

‫کوکائین بکشی، هروئین بزنی، ‫هر کوفتی که میخوای.

‫بهتره بمیری ‫تا اینکه مثل تو باشی، سولژنیتسین.

‫دروغ بگو، شکنجه کن، ‫ویلاها رو غارت کن،

‫از پنجره به همه شلیک کن.

‫تا جایی که میتونی از زندگی لذت ببر ‫و با بهترین زن‌ها بخواب.

‫النا: وای، تو دیوونه‌ای!

‫تو فوق‌العاده‌ای! تو خیلی زیبایی!

‫میتونی بیشتر انجامش بدی عزیزم؟ ‫حالا بیا اینجا. بیا.

‫عالیه!

‫چونه‌ات رو بالا بگیر! چونه‌ات رو بالا بگیر.

‫آره، همینطوری.

‫خوبه عزیزم! آره، همینطوری!

‫آره، همینطوری!

‫یکی دیگه!

‫زیباست!

‫آره، آره، همینطوری!

‫همینطور ادامه بده.

‫بیشتر!

‫خوبه، آفرین.

‫اینجا رو ببین. آره. اینو نگاه کن. ‫آره، اینطوری. عالیه.

‫ادامه بده! همینطور خوب پیش برو!

‫ادی: میخوام باهات بیام. ‫میشینم یه گوشه.

‫ساکت.

‫بریم موزه بگردیم، ‫یا هر چیز دیگه‌ای.

‫- بهت روحیه میدم. ‫- یا میتونی بری خرید.

‫- قول میدم حسودی نکنم. ‫- احمق.

‫- خواهش می‌کنم. ‫- بهتره بری گم شی.

‫کارمند: تا یه هفته دیگه ‫چک رو با پست دریافت می‌کنی.

‫کارمند ۲: نمی‌تونم ‫بیشتر از این انجام بدم.

‫نفر بعدی!

‫- یه بار دیگه تلاش کن. ‫مرد: باشه، ممنون.

‫ادی: الان کمک هزینه رفاهی می‌گیرم. ‫ماهی ۲۷۸ دلار.

‫از پول مالیات‌دهنده‌های آمریکایی ‫زندگی می‌کنم.

‫اونا پول میدن ‫و من هیچ غلطی نمی‌کنم.

‫صبح از رختخواب گرمتون ‫میاین بیرون

‫و میرید برده‌وار کار می‌کنید.

‫من از برده بودن متنفرم.

‫یه کت و شلوار سفید گرون قیمت دارم ‫و همه‌تون رو گول می‌زنم.

‫معلومه که لیاقت من خیلی بیشتر ‫از یه یارانه مزخرفه،

‫ولی اینجا با قهرمان‌های روس ‫چیکار می‌شه کرد،

‫وقتی آدم‌هایی مثل دالی و وارهول ‫اینجان؟

‫کی اهمیت میده که من یکی از بزرگترین ‫شاعرهای زنده روسیه‌ام؟

‫کی اهمیت میده چقدر به خودم می‌پیچم ‫و خودمو تیکه پاره می‌کنم،

‫و سرنوشت قهرمانانه‌ام رو ‫نادیده می‌گیرم؟

‫اینجا پر از آدم‌های پولداره،

‫سر هر چهارراه یه بار هست،

‫در حالی که ادبیات داره ‫خار میشه،

‫تبدیل شده به سرگرمی استادها ‫تو مهمونی‌ها.

‫من این چرت و پرتا رو ‫واسه چی می‌خوام؟

‫معلم: خدمات درمانی.

‫خب ادوارد، میتونی به ما بگی.

‫تو کشور شما چه کسی ‫خدمات درمانی ارائه میده؟

‫- ادی: دولت. ‫- دولت.

‫معلم: پس وقتی مریض میشی ‫کجا میری...؟

‫- میرم پلی‌کلینیک. ‫- کلینیک.

‫- پلی‌کلینیک! ‫- و چقدر پرداخت می‌کنی؟

‫- هیچی. ‫- هیچی؟

‫- اوهوم. ‫- واو.

‫تحصیلات چی؟ ‫کی هزینه تحصیل رو میده؟

‫دولت.

‫پس واسه چی اومدی اینجا؟

‫حزب کارگران سوسیالیست

‫حزب تروتسکیست‌های آمریکاییه.

‫یه انقلاب جهانی لازمه!

‫- انقلاب جهانی؟ آره. ‫- موافقم.

‫- اعلامیه؟ بفرمایید. ‫- نه، نمی‌خوام.

‫منم هستم.

‫من طرف سرخ‌ها، سیاه‌ها، همجنسگراها، ‫عرب‌ها، پورتوریکویی‌ها هستم،

‫و طرف کسایی هستم ‫که چیزی برای از دست دادن ندارن.

‫بیا تظاهرات حمایت از فلسطین. ولی...

‫بهت هشدار میدم، ممکنه ‫درگیری پیش بیاد.

‫آه... عالیه.

‫بریم.

‫نه، اینجوری نیست.

‫پس چجوریه؟

‫اینجا، منظورم اینه.

‫همه به نوبت حرف می‌زنن، ‫درباره قطعنامه‌ها رای می‌دیم...

‫اوهوم. بعدش چی؟

‫و بعد - میریم دوباره تظاهرات می‌کنیم.

‫گور بابات.

‫گور بابات!

‫نمی‌فهمم. چه انتظاری داشتی؟

‫می‌خوام - می‌خوام همه یه تکونی به ‫خودشون بدن، یه زنگ خطری باشه براشون

‫برن اسلحه پیدا کنن و به یه ‫سازمان دولتی حمله کنن یا...

‫..یه هواپیما رو بدزدن ‫یا یکی رو بکشن.

‫نمیدونم لعنتی! یه کاری بکنن!

‫بیا، اینو بگیر.

‫ادی: ناامیدی. بی‌صبری. خشم.

‫اینه چیزی که اینجا حس می‌کنی.

‫این بوتیک‌ها، هتل‌ها،

‫رستوران‌های پر زرق و برق و لاکچری،

‫چه فایده‌ای دارن وقتی ما مهاجرها ‫شانسی برای رفتن به اونجا نداریم؟

‫شما توی بهشت مصرف‌گرایی هستین که همه ‫چی توش هست، ولی شما ازش محروم شدین!

‫نابرابری توی اتحاد جماهیر شوروی هم ‫وجود داره،

‫اما اونجا خوب پنهانش می‌کنن.

‫اینجا نابرابری اقتصادی رو ‫به رخ می‌کشن،

‫حتی کسی سوالی دربارش نمی‌پرسه.

‫باید فقط لبخند بزنیم و بگیم همه چی خوبه؟

‫ولی به خاطر کی داریم دروغ میگیم؟

‫به خاطر پرستیژ آمریکا؟

‫برای زنده نگه داشتن افسانه غرب؟

‫ترور لازمه.

‫جنازه‌های آویزون از تیر چراغ برق لازمه.

‫چیزی که نیاز داریم... انقلابه!

‫برای آزادی ما و شما

‫شب خوبی داشتی؟

‫برو بخواب ادی. حالم خوش نیست.

‫چی زدی مگه؟

‫اوم. شامپاین.

‫کوکتل.

‫کوکائین. البته ببخشیدا.

‫برای چی معذرت می‌خوای؟

‫منو برای شام دعوت کردن.

‫نمی‌تونستم نه بگم.

‫اگه می‌خوام کار کنم، ‫باید در دسترس باشم.

‫پس همینجوری وایستاده بودم، ‫لبخند می‌زدم و سر تکون می‌دادم.

‫برو بخواب ادیچکا.

‫نه، بیا یکم حرف بزنیم.

‫الان؟ درباره چی؟

‫درباره خودمون، درسته؟

‫من به ندرت می‌بینمت.

‫ما با هم نمی‌خوابیم.

‫خواهش می‌کنم ادی، میشه فردا درباره ‫این حرف بزنیم؟ سرم داره منفجر میشه.

‫بیا بگو دیگه؟ چه خبره؟

‫هیچی! لعنتی، تا پامو میذارم ‫تو خونه شروع می‌کنی به بازجویی.

‫تو جاسوس کا‌گ‌به هستی؟

‫تو خانوادگی اینجوریه، هان؟

‫معذرت می‌خوام، لنوچکا.

‫ببخشید. من فقط می‌خوام...

‫..فقط می‌خوام حقیقتو بهم بگی.

‫قسم می‌خورم عصبانی نشم. ‫من بهت نیاز دارم.

‫همین که با هم باشیم برام کافیه،

‫می‌تونم همه چیزو قبول کنم.

‫حتی اگه با یه مرد دیگه بودی، ‫قبول می‌کنم.

‫می‌تونی هر کاری دوست داری بکنی.

‫ولی من میشم پشتیبانت.

‫می‌تونی بزرگترین هرزه ‫منهتن باشی، برام مهم نیست.

‫من مراقبتم.

‫همیشه ازت محافظت می‌کنم، باشه؟

‫برات لباس‌های قشنگ می‌خرم.

‫بهترین عطرها رو. هوم؟

‫خب.

‫..با کسی بودی؟

‫- آره. ‫- اوهوم.

‫کی؟

‫یه عکاس.

‫می‌خواد یه سری عکس ‫با گریس جونز و من بگیره.

‫- مثل دو تا لزبین، یکی سفید و یکی سیاه. ‫- اسمش چیه؟

‫ژان-پیر.

‫بلژیکیه.

‫باهات خوابید؟

‫اوهوم.

‫چجوری؟

‫- منظورت از چجوری چیه؟ ‫- چطوری باهات خوابید؟

‫از کدوم سوراخ‌ها؟

‫همه‌شون.

‫و من یه دیلدو کردم تو کونش.

‫دیلدو چیه؟

‫یه آلت مصنوعی...

‫..که می‌لرزه.

‫فهمیدم.

‫نه!

‫- ولم کن. ‫- هرزه!

‫تو یه جنده کثیفی!

‫آتش‌نشان‌ها بلافاصله به محل حادثه رسیدن،

‫اما نتونستن زوج رو نجات بدن،

‫و آتیش به آپارتمان‌های مجاور هم سرایت کرد.

‫دومین حادثه مربوط به زنیه که بهش حمله شد...

‫ادی: ژان پیر!

‫حرومزاده.

‫تو با زن من خوابیدی!

‫مرد: به پلیس زنگ بزنید.

‫- هی. ‫- میخوای بدونی چطوری ازدواج کردیم؟

‫- ژان پیر! ‫- چی از جونم میخوای؟

‫واقعاً فکر میکنی من احمقم؟

‫ما توی یه کلیسای لعنتی ازدواج کردیم!

‫هی، بچه‌ها!

‫با سی تا شمایل مقدس کوفتی

‫- و صد تا شمع لعنتی! ‫- بسه!

‫- حرومزاده! ‫- اسم من برایانه!

‫- بی-آر-آی-ای-ان. ‫- مرد، اگه نری، به پلیس زنگ میزنم!

‫- دیوونه شدی! ‫- دیگه بسه! چه خبرته!

‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.

‫برایان؟

‫برایان.

‫نمیتونی قسر در بری!

‫سلام.

‫ادی هستم.

‫- میشه یه قلپ بزنم؟ ‫- رفیق...

‫...گمشو.

‫گفتم گمشو.

‫اسمت چیه؟

‫چه مرگته؟

‫آه! آه! آه! آه! آه!

‫من تو رو میخوام!

‫بیا عشق‌بازی کنیم.

‫من تو رو میخوام.

‫منو بکن.

‫لعنتی!

‫- عجب چیزیه! ‫- خفه شو!

‫ممکنه صدامونو بشنون.

‫کریس: عزیزم.

‫کوچولوی من.

‫اسم من ادیه.

‫هیچکس رو ندارم ‫که ازم مراقبت کنه.

‫تو...

‫..از من مراقبت میکنی؟

‫- آره عزیزم، مراقبتم. ‫- واقعاً؟

‫قول میدی که هیچوقت ترکم نکنی؟

‫هیچوقت ترکت نمیکنم.

‫- و هیچوقت بهم خیانت نمیکنی؟ ‫- نه عزیزم.

‫اگه بهم خیانت کنی...

‫..میکشمت!

‫هی. لعنتی.

‫- میکشمت! ‫- صبر کن عزیزم! آروم باش! آروم!

‫آروم.

‫آروم باش.

‫ساکت.

‫ساکت.

‫ادی: خودتو تمیز کن، ادی.

‫موهات پر از شنه، تو گوشات،

‫تو چکمه‌هات، همه جا.

‫خودتو بتکون و برو!

‫تو یه جنده‌ای که بعد از شیفت شب ‫داره میاد خونه.

‫الان آزادم.

‫نمیدونم این آزادی رو واسه چی میخوام، ‫ولی آزادم.

‫میتونم حسش کنم.

‫و این حس، ادی، ‫باعث میشه بخوای برقصی.

‫نیویورک رو نگاه کن! ‫لعنتی، ادی داره میرقصه!

‫حدس بزن چی شده؟ ‫تازه کردنم!

‫مرد: خفه شو، احمق! ‫ساعت پنج صبحه!

‫کی بهترینه! ‫من بهترینم.

‫کی بهترینه؟ ‫من بهترینم!

‫مرد: میخوایم بخوابیم، گمشو! ‫مرد۲: بس کن، مخمون رو خوردی.

‫- ادی: منتظر کی هستی؟ ‫- مطمئناً منتظر تو نیستم.

‫- مزاحم نشو. ‫- چه خبره، تمومی نداره.

‫الان چند روزه ‫که نیومدن جمعشون کنن.

‫منهتن کثیفه، خیلی کثیفه.

‫فقط یه بوی گنده.

‫توضیح بده.

‫ادی: مطمئناً، وقتی رمانم رو بخونن،

‫همه دنیا به پام میفتن.

‫فقط باید برای کسایی که این بهشون ‫بستگی داره توضیح بدم.

‫ولی همشون خیلی روی خودشون ‫تمرکز کردن،

‫وقتی برای ادیِ نابغه ندارن.

‫شکوه دنیا خوابیده ‫مثل یه فاحشه خسته،

‫کسی که عجله ای برای راضی کردن من نداره.

‫به چی زل زدین، عوضیا! ‫گمشین!

‫شماکوف: احتمالاً برودسکی ‫از کتابت خوشش نمیاد.

‫پس رو نقد کتابت زیاد حساب نکن.

‫ادی: شماکوف، یادت باشه که ‫من رقیبی ندارم. تقصیر من نیست.

‫نه اینجا و نه تو اتحاد جماهیر ‫شوروی به استعداد من نیازی ندارن.

‫برودسکی و نظرش برن به درک.

‫شماکوف: درسته، یوسف نابغه‌ست، ‫ولی متعلق به مکتب قدیمیه.

‫گوش دادن و خوندن شعرهاش ‫مثل گوش دادن به موسیقی کلاسیکه،

‫مثل پروکوفیف یا مثلاً بریتن.

‫ولی خوندن کتاب تو مثل ‫خوندن آثار بیت‌نیک‌هاست یا...

‫...مثل گوش دادن به لو رید و ‫آهنگ قدم زدن در سمت وحشی .

‫این ادیکای تو یه پسر شیطون و بدجنسه.

‫میدونم، کتاب فوق‌العاده‌ست.

‫من لایق شهرتم، فقط باید چاپش کنم.

‫مونولوگ کامل یه بازنده کامل.

‫- من بازنده نیستم. ‫- نه، ولی شخصیت اصلی داستانت هست.

‫من بازنده نیستم.

‫من خوب میدونم تو ذهن یه بازنده چی میگذره.

‫اونقدر ناامیده که یه تفنگ ‫برمیداره و به جمعیت شلیک میکنه،

‫و اگه من بتونم اینو توصیف ‫کنم، پس بازنده نیستم.

‫تو یه بازنده‌ای!

‫یه مهاجر دگرباش.

‫هیچکس تو رو نمیخواد، تنهایی ‫مثل یه سگ و ناامید.

‫چه امیدی داری؟

‫یا موفق میشم مشهور بشم، یا به قتل میرسم.

‫همیشه سفید میپوشی.

‫یه پرتو نور ‫تو این پادشاهی تاریکی.

‫تو درخشانی.

‫اگه یه میلیون دلار از آسمون ‫برات بباره چیکار میکنی؟

‫اسلحه میخرم

‫و تو هر کشوری شورش به پا میکنم.

‫آه، من ترجیح میدم خوش بگذرونم،

‫میخوام بدرخشم،

‫میخوام دور و برم پر از چیزای قشنگ باشه و...

‫برو بابا. فقر قشنگه.

‫من همیشه فقیر بودم ‫و این قشنگه.

‫من همه چیو دوست دارم، ‫آشغالای تو خیابون قشنگن،

‫انقلاب قشنگه.

‫آه، ادی.

‫زن: مواظب باشین، شیطان ‫هر گوشه کمین کرده!

‫بچه‌هاتونو نجات بدین

‫یه چیزی درست نیست.

‫واضحه که یه چیزی ‫تو این شهر درست نیست.

‫- شاید آخرالزمان رسیده باشه؟ ‫- آره!

‫خوبه!

‫نیویورک؟ آره؟ به درک.

‫میبینی، هر چی بدتر، بیشتر خوشم میاد.

‫تو کتابت خیلی رکی. همش واقعیته؟

‫من فقط میتونم چیزایی رو بنویسم ‫که برام اتفاق میفته.

‫نظرات برودسکی ناراحتت کرد؟

‫برام مهم نیست.

‫خب، باریشنیکوف ذوق‌زده شده بود.

‫وقتی بهش گفتن من کی هستم، ‫باریشنیکوف گفت:

‫ آه، اون فقط یه روس دیگه‌ست.

‫عاشق این جوابم. آره! ‫درسته، من فقط یه روس دیگه‌ام.

‫شماکوف: ادی، تو فوق‌العاده‌ای، ‫تو زیبایی.

‫- نه، نه، نه، نه. ‫- پس، همش واقعی نیست.

‫این چیزی نیست که من میخوام، ‫حداقل الان نه.

‫ببخشید. ادی.

‫متأسفم.

‫ادی.

‫آمبولانس خبر کنید.

‫نه!

‫ادی.

‫نویسنده مشهور ادوارد لیمونوف ‫در نیویورک کشته شد.

‫جهان در سوگ...

‫...استعداد کشته شده‌اش.

‫- میخوای برات ببرمش؟ ‫- ادی: نه، ممنون، خودم انجام میدم.

‫چیز دیگه‌ای لازم دارین، ادوارد؟

‫60 گرم پارما. نازک بریده شده.

‫البته.

‫ادی: ادی مُرد! ‫زنده باد ادی!

‫حالا به عنوان پیشخدمت کار میکنم،

‫رئیسم، ارباب و کارفرمام، میلیاردر استیونه.

‫استیون خوب پول میده ‫ولی من به این موضوع نمی‌بالم.

‫طرفه اینکه، مهمترین چیز ‫برای یه نویسنده تجربه‌هاشه.

‫خوب میدونم که پیشخدمت ‫واقعی نیستم، فقط یه متظاهرم.

‫یه نویسنده که نقش ‫یه پیشخدمت رو بازی میکنه.

‫صبح‌ها مینویسم، ‫هر از گاهی دست‌نوشته‌هامو میفرستم،

‫و از ناشرها نامه‌های رد درخواست ‫دریافت میکنم.

‫هویت من به عنوان نویسنده ‫به همین خلاصه میشه.

‫بقیه وقتمو صرف خدمت به اربابم میکنم.

‫پس شاید واقعاً درسته ‫که من یه پیشخدمتم.

‫یه پیشخدمت که نقش ‫یه نویسنده رو بازی میکنه.

‫- سلام، ادی. ‫- قربان.

‫امروز تونستی بنویسی؟

‫مثل همیشه دو ساعت صبح، قربان.

‫آه،

‫پربارترین بازه زمانیه.

‫راستی، اونا ساعت شیش میرسن.

‫- همه چیز تا اون موقع آماده میشه قربان. ‫- خوبه، خوبه.

‫- لیموناد شما، قربان. ‫- ممنون.

‫تو مِنو چی داریم؟

‫سبزیجات تازه و گوشت های دودی،

‫بعدش یه استیک فوق‌العاده مرغوب ‫و موس شکلات.

‫آه، عالیه. واقعاً خوبه.

‫ببین چی اینجا دارم.

‫یه هدیه از یه مشتری فرانسوی.

‫هوم؟

‫خانم‌ها.

‫ببین، اطلس همون آدمیه که ‫باید باهاش آشنا بشی.

‫ریچارد یه ویراستاره، از اون مهم‌هاش.

‫سولژنیتسین باهاش کار میکنه ‫و حق چاپش تو آمریکا دست اونه.

‫ادی، یه پیک میخوای؟

‫بله قربان.

‫بعداً.

‫خب، اوم.

‫...گوش کن،

‫اتاق مهمون رو آماده می‌کنی؟

‫- بله قربان. ‫- یِوتوشنکو ممکنه بمونه واسه خواب.

‫اون یکی از معروف‌ترین شاعرهای شماست. ‫می‌شناسیش؟

‫بله قربان.

‫نظرت درباره‌اش چیه؟

‫داره همزمان با اتحاد جماهیر شوروی ‫و غرب لاس میزنه.

‫با همه موافقه، ‫ولی در واقع هیچی نمیگه.

‫و خوب هم اینکارو میکنه.

‫ادی، نویسنده‌های روس الان تو آمریکا ‫خیلی طرفدار دارن.

‫یِوتوشنکو یکی از پرتقاضاترین‌هاشونه.

‫قربان.

‫آه، نگاه کن.

‫...عینکم کجاست؟

‫روی میز کنار تخت، قربان.

‫آه، باشه، ممنون!

‫مهمان: من معتقدم تارکوفسکی ‫یه نوع سینمای جدید میسازه،

‫نه مثل چرت و پرت‌های معمول هالیوود.

‫مهمان دوم: کاملاً درسته.

‫مهمان: اون از ساختارهای روایی ‫خیلی غیرمعمول

‫و نامتعارف استفاده می‌کنه.

‫مهمان دوم: آره، ازش خوشم میاد، ولی گاهی ‫فهمیدن فیلم‌هاش برام سخته.

‫آره، اون یه مخالف رژیمه ‫تو این فضا...

‫- اسمش چی بود؟ ‫- کراشوف.

‫- کراشوف. همینطور به نظر میاد. ‫- کراشوف.

‫- ...انگار دارن تمام استخون‌های ‫بدنتو می‌شکنن. - کراشوف. کراشوف.

‫شام آماده‌ست، قربان.

‫- ممنون، ادی. ‫- اوم، آقایون...

‫...شام آماده‌ست.

‫ادی ما چندتا استیک ‫فوق‌العاده آماده کرده.

‫- ممنون. ‫- بفرمایید بشینید. - عالیه.

‫ادی: چه حیف و میل بی‌خودی. من ‫سرنوشتم اینه که یکی دیگه باشم.

‫کل زندگیم جلو رومه، ‫این که مشخصه.

‫ولی از آدم‌ها خسته شدم، ‫از این سیاره،

‫از رویاهای عجیب، از طلوع‌ها، ‫از غروب‌ها

‫و از این چشم‌انداز نفرت‌انگیز ‫پیر شدن.

‫اگه الان این کارو بکنی، ‫تا ابد جوون می‌مونی.

‫تا امشب، کل دنیا ‫صورتت رو خواهند دید.

‫عکست تو تمام روزنامه‌ها ‫چاپ میشه.

‫دیگه ادوارد پیشخدمت ناشناس ‫نخواهی بود،

‫بلکه قهرمان این داستان میشی.

‫شلیک کن، ادی!

‫دنیایی که تمام این سال‌ها ‫پست زده،

‫فقط درباره تو حرف خواهد زد. ‫شلیک کن ادی! بزن!

‫هر چی نوشتم رو چاپ می‌کنن، ‫تا آخرین خطش.

‫و قبل از اینکه منو ‫رو صندلی برقی بذارن،

‫هنوز وقت دارم که تو شکوه و افتخار ‫غرق بشم.

‫شلیک کن، ادی!

‫اینجوری، تمام شکوه دنیا ‫مال تو میشه.

‫یه شهرت آنی و خارق‌العاده.

‫بله قربان؟

‫استیون: ادی، بیا پایین لطفاً. ‫بهت نیاز داریم.

‫چشم قربان.

‫یِوتوشنکو: وای! ‫استیون: این قلمرو منه.

‫- نگاه کن، جکسون پولاک. ‫- آه.

‫- نقاشی اکشن. ‫- آره.

‫استیون: راتکو. نقاشی لتونیایی. ‫یِوتوشنکو: آه، لتونیاییه؟

‫استیون: یه چیز خفن و بزرگ. طلایی،

‫نمی‌دونم زنم کدوم گوریه. ‫آه، نگاه کن، نگاه کن!

‫- ادی! یِوتوشنکو! ‫- وای خدای من!

‫- ادی، داداش من! ‫- ادی بهترینه.

‫اون یه پیشخدمت فوق‌العاده‌ست. ‫- ادی اینجاست!

‫- غذا می‌خوریم؟ ‫- نه، می‌نوشیم.

‫- ودکا می‌خوریم. ودکا، آره. مرسی. ‫- بیاید بنوشیم. بیاید بنوشیم.

‫یِوتوشنکو: همه چیز به خاطر ‫زمان حال انجام میشه. می‌دونی.

‫استیون: اوهوم. ‫یِوتوشنکو: ...من شاعر بودم.

‫اگه واقعاً می‌خوای بدونی، ‫من شاعر بودم. آره.

‫یه شاعر غیررسمی، زیرزمینی.

‫استیون: آره. اوهوم.

‫یِوتوشنکو: ولی حالا تموم شده. ‫و من یکی از شما هستم.

‫- اونا آشغالن. من... ‫- ادی!

‫- اونا همونی هستن که میخورن، غذا، اسکی... ‫- بیا!

‫- اون یه شاعره. آره. ‫- آره، اون یه شاعره.

‫- آره، باور کن یه شاعر واقعیه. آره. ‫- ادی، بیا، بشین.

‫- و یه جمله دیگه هم یادمه... ‫- بیا. بشین، بیا، بشین!

‫...یه جمله مثل.

‫ من اونو تو چنگال ذهنم نگه میدارم

‫ اما برای هیچکس من... ‫- من دیگه شعر نمینویسم.

‫خوبه برات، ادی. گوش کن.

‫- ادی، بیا، نوشیدنیت! ‫- میخوام یه چیزی بهت بگم.

‫- بیا، بخورش. ‫- باید از چند نفر خواهش کنم

‫تا کارت چاپ بشه. ‫ولی قول میدم براش یه قرارداد جور کنم،

‫قول میدم. و تو هم باید همین کارو بکنی.

‫آره، تو هم باید قول بدی.

‫- و جواب مثبته! حتماً آره! ‫- اوه، عالیه!

‫یِوتوشنکو: از کولیما. هوم؟

‫از جهنم سفید کولیما،

‫ما میرفتیم به منطقه. ‫مثل یه زندونه.

‫از میون... از میون ‫یه مه یخ زده.

‫و من یه ته سیگار دیدم ‫که روش رژ لب قرمز بود.

‫نمیدونم چرا. ‫استفن: هوم.

‫یِوتوشنکو: و من از صف دویدم بیرون ‫تا برش دارم.

‫- آره. ‫که برش دارم.

‫من حدود چهار ساله که ‫یه زن ندیدم... - آه، آره ادی!

‫- ...حدود چهار سال. ‫- آفرین.

‫یِوتوشنکو: میفهمی؟ منظورمو میگیری؟ ‫خوبه، خوبه.

‫یِوتوشنکو: صدامو میشنوی؟ ‫متوجه میشی چی میگم؟

‫صدای دختره رو میشنوی؟ ‫اون آهنگو اون ننوشته.

‫ژوز آلسکوفسکی نوشتش، ‫وقتی تو زندان بود،

‫ولی این مهم نیست...

‫من باید برم دستشویی. ‫ببخشید، الان برمیگردم.

‫- اوه! من خوبم. ‫- مواظب باش، رفیق. هوم؟

‫ادی. ادی، ادی!

‫میدونی چطوری میخوای ‫یه نویسنده بزرگ بشی؟

‫و تو -- بشین، بشین. بشین.

‫و تو حتماً یه نویسنده بزرگ ‫خواهی شد.

‫- هوم. ‫- به من اعتماد کن،

‫من هیچوقت اشتباه نمیکنم.

‫اول، کارات تو فرانسه چاپ میشه...

‫...تو فرانسه.

‫بعد برمیگردی روسیه و...

‫...یکراست میری زندان.

‫و من نجاتت میدم.

‫درست همون لحظه،

‫تو یه نویسنده بزرگ روس میشی.

‫بهش فکر کن.

‫دستشویی کجاست؟

‫هوم؟

‫استفن.

‫ادی: همشون میان. ‫لات‌ها و خجالتی‌ها.

‫مواد فروش‌ها

‫و اونایی که تبلیغات ‫فاحشه‌خونه‌ها رو پخش می‌کنن.

‫اونا میان.

‫خودارضاها و عشق‌های پورنوگرافی.

‫اونا میان.

‫اونایی که تنها تو موزه‌ها پرسه میزنن

‫و اونایی که تنها کتاب‌ها رو ورق میزنن

‫تو راهروهای کتابخونه‌های مسیحی.

‫اونا میان.

‫اونایی که وقتشونو تو میسیز ‫و الکساندرز تلف می‌کنن،

‫بدون یه قرون تو جیبشون.

‫اونا میان.

‫اونایی که دو ساعت تموم فقط قهوه میخورن ‫پشت پیشخون،

‫و با غم به بیرون خیره میشن.

‫اونا میان.

‫بازنده‌های عشق، پول و کار

‫و اونایی که انقدر ‫بدشانس بودن

‫که تو یه خانواده فقیر به دنیا اومدن.

‫اونا میان.

‫اونایی که از همه چی خسته شدن،

‫کارمندای بانک و منشی‌ها،

‫که زندگیشونو با کارای ‫بی‌پایان و بی‌معنی حروم کردن

‫اونا میان.

‫معدنچی‌هایی که دیگه نمی‌تونن ‫معدنو تحمل کنن،

‫کارگرایی که از ‫کارخونشون متنفرن.

‫اونا میان.

‫بی‌خانمان‌ها و ولگردایی که دیگه ‫خانواده‌هاشونو تحمل نمی‌کنن.

‫اونا میان.

‫سربازا از پادگان‌ها، ‫دانشجوها از دانشگاه‌ها.

‫اونا میان.

‫شجاع‌ها و قوی‌ها ‫از همه قشرای جامعه.

‫اونا میان که متمایز بشن ‫و دنبال شهرت بگردن.

‫همه اونجا خواهند بود.

‫اونا سلاح به دست میگیرن ‫و به این نظم پایان میدن،

‫یه بار برای همیشه.

‫ایتان: ...و گارد انقلابی ‫شکست خورده پیروز میشه.

‫ یکی پس از دیگری، شهر به شهر

‫ همه چی با یه انفجار بزرگ ‫تو شهر نیویورک شروع میشه

‫ آمریکا آزاد میشه و من، اِدی، ‫این راهپیمایی رو رهبری میکنم

‫ همه منو میشناسن و دوستم دارن

‫به نظر من، شخصیت خاص خودشو داره.

‫یه ایده‌ی مشخصی پشتشه و اممم...

‫...یه قهرمان، درسته؟ آره.

‫آره، ولی یه چیزی کم داره.

‫ راننده تاکسی رو دیدی تا حالا؟

‫نه، ندیدم.

‫یه فیلمه، کتابت منو یاد اون میندازه.

‫باید ببینیش. میتونه برای ‫پیشبرد داستان بهت ایده بده،

‫- چون کتابت خیلی داستان نداره. ‫- باشه، حتماً نگاش میکنم.

‫تانیا براون کی میاد؟ بهش نیاز داریم.

‫این عالیه.

‫- میگم صبح بیاد. ‫- بگو زود بیاد.

‫من این جور چیزا رو ‫رو میزم میخوام. محشره.

‫- باشه. ‫- سیگار داری؟ من فقط اینا رو دارم.

‫مرد: من اینا رو دارم، سیانورشون کمه.

‫- ایتان: چی؟ ‫- مرد: سیانور.

‫- ایتان: واقعاً همچین چیزی هست؟ ‫- مرد: آره.

‫ایتان: نمیدونستم. فندک داری؟

‫- مرد: نه. ‫- ایتان: باشه، آره.

‫سیانور کم. ‫همه چیزو سر هم میکنن.

‫راننده تاکسی. رابرت دنیرو، درسته؟

‫خب، دنیرو یه راننده تاکسیه که میخواد...

‫...میخواد با یه کلت 45 مگنوم ‫همه آشغالای جامعه رو از بین ببره.

‫در عوض، قهرمان تو میخواد ‫که آشغالا کنترل همه چیو به دست بگیرن

‫تا تمدنو نابود کنن.

‫به نظرم تفاوت بزرگی هست.

‫آره.

‫امم.

‫میدونی مشکل چیه؟

‫مشکل شخصیت اصلی داستانته.

‫اسمش چی بود؟

‫- اِدی. ‫- آره، درسته. اِدی.

‫اِدی.

‫اِدی.

‫...اِدی هیچوقت تغییر نمیکنه. میفهمی؟

‫تنها چیزی که میخواد اینه ‫که به همه و همه چیز گند بزنه.

‫میدونی، به زنا، به مردا، به خودش، و...

‫...میخواد همه چیزو نابود کنه.

‫ولی تو، ادوارد،

‫تو توی یه خونه قشنگ زندگی میکنی. ‫تو یه محله خیلی مرفه‌نشین.

‫الان یه کار راحت داری.

‫تو آخرین حلقه جامعه بورژوازی نیستی،

‫چون به یه نحوی، ‫داری ازش سود میبری.

‫عوضی.

‫به این فکر کردی که شخصیت اصلیت رو...

‫...وفادارتر کنی...

‫...به این جامعه؟

‫به تمدن؟ هوم؟

‫آرومتر، راضی‌تر.

‫آشغال عوضی.

‫خلاصه،

‫نباید دیر یا زود تغییر کنه؟

‫جایگاهشو تو جامعه پیدا کنه؟ ‫رشد کنه؟

‫نمیدونم، بتونه خودشو نجات بده!

‫معتاد.

‫ببخشید؟ چی گفتی؟

‫آره، میفهمم.

‫میفهمم. روش کار میکنم.

‫عالیه!

‫ببخشید. الو؟

‫جیم! جیم! ‫یه هفته‌ست دارم دنبالت میگردم!

‫حالت چطوره؟ کجایی؟

‫آه، البته.

‫- اوه! لعنتی! ‫- مواظب باش.

‫- بعدش بریم بسکتبال؟ ‫- نمیتونم.

‫به پسرم قول دادم ببرمش خونه دوستش.

‫حالت خوب نیست؟

‫یه کم.

‫بریم یه قدمی بزنیم؟

‫بریم بلومینگدیلز؟ یه چیز خوشگل برات میخرم. ‫هر چی که بخوای.

‫- پول داری؟ ‫- آره. معلومه.

‫الان پیشخدمتم، پولدار شدم.

‫- چرا به جاش نمیریم ناهار؟ ‫- حتماً.

‫اِلِنا: وقتی خفه‌م کردی، خیلی ‫هیجان‌انگیز بود.

‫ولی فهمیدم که، ‫اگه دوباره اتفاق می‌افتاد،

‫تا آخرش میرفتی.

‫برای همین ولت کردم.

‫اِدی: حق با توئه، همینکارو میکردم.

‫تا تهش میرفتم.

‫الان با کسی هستی؟

‫یه دختر چطوری میتونه تو این شهر ‫دووم بیاره؟

‫حیف که آقا، یه عوضی تمام عیاره.

‫همه خرج‌هاشو یادداشت میکنه.

‫اون صد دلار میده به من که برم خرید

‫و همه چیز رو توی یه ‫دفترچه کوفتی یادداشت می‌کن.

‫باورت میشه؟

‫مثل این. بهش گفتم:

‫ بهتره هر بار ساک زدن رو ‫زیر عنوان 'بدهکار' بنویسی.

‫خیلی خوشش میاد وقتی موهامو می‌بافم ‫و مثل دختر مدرسه‌ای‌ها لباس می‌پوشم.

‫و بعد میکنه تو حلقم.

‫لنوچکا...

‫من یه نویسنده شکست خورده‌ام

‫و تو یه مدل شکست خورده.

‫النا: همینم برام کافیه ‫که از این شهر فرار کنم!

‫دارم میرم مادرید.

‫شاید اونجا کار پیدا کنم.

‫ادی: گوش کن، لنا...

‫لنوچکا، بیا همه چیز رو ول کنیم.

‫بیا به خودمون یه فرصت دوباره بدیم.

‫من یه نقشه آماده دارم.

‫تنها چیزی که تو زندگی واقعاً مهمه، عشقه.

‫اینکه این شانس رو داشته باشی که...

‫روی یکی حساب کنی، و تو ‫می‌تونی روی من حساب کنی.

‫من قوی‌ام و همیشه پشتت هستم.

‫نمی‌تونیم برگردیم خونه،

‫ولی می‌تونیم از این شهر کثیف بریم

‫و بریم یه جای آروم.

‫آره، من... من یه کار پیدا می‌کنم

‫تو... تگزاس یا هر جای دیگه‌ای، ‫هر کاری.

‫تو یه پمپ بنزین کار می‌کنم...

‫و یه خانواده تشکیل میدیم.

‫تو سوپ درست می‌کنی،

‫من برات تعریف می‌کنم که سر کار چی شده،

‫و شب‌ها تو بغل هم می‌خوابیم و ‫بهت میگم که تا ابد دوستت دارم.

‫و در نهایت.

‫من چشم‌های تو رو می‌بندم...

‫و تو چشم‌های منو می‌بندی.

‫همین قدر ساده‌ست.

‫آه، ادیکا، تو خیلی شیرینی! واقعاً.

‫ولی همش چرت و پرته.

‫ این من نیستم و خودتم می‌دونی.

‫تو هم همینطور.

‫تو برای قهرمان شدن به دنیا اومدی، ‫ادیکا. نباید اینو فراموش کنی.

‫این سرنوشت توئه.

‫غیر از پیشخدمت بودن!

‫کارلوس.

‫النا: اینم بلیط مادرید من.

‫برام آرزوی موفقیت کن.

‫ممنون بابت همه چیز، ادی.

‫واموس!

‫بریم!

‫اینم صورتحساب. چیز دیگه‌ای میل دارید؟

‫ادی: یکی دیگه. ‫برای من دوبل بریز.

‫ادی: زندگی من بی‌ارزشه.

‫تو خیابون‌های خالی نیویورک پرسه می‌زنم، ‫و از عصبانیت دندون‌هامو به هم می‌سابم.

‫گور بابای دنیات. ‫اینجا جایی برای من نیست.

‫پس چی به سرم میاد؟ ‫کی می‌دونه. یه رازه.

‫خلاصه اینکه، ‫من کسی‌ام که حاضره هر کاری بکنه.

‫و تو منتظری ‫که من یه چیزی بهت بدم.

‫می‌دونم همینطوره. تو منتظری.

‫پس من یه کار قهرمانانه انجام میدم.

‫مرگ بی‌ارزش من.

‫غیر از تلاش کردن.

‫اون چیزی که می‌خوای رو بهت میدم.

‫حمله به ریگان

‫ادی: ادی تو پاریس زندگی می‌کنه!

‫من زیبام ‫مثل یه ارکیده تو برف.

‫تو فرانسه من همون آدمی هستم ‫که تو آمریکا بودم.

‫این مکان‌ها هستن که به من میان، ‫نه برعکس.

‫کشورها تغییر می‌کنن،

‫ولی قهرمان همون قهرمانه.

‫تو پاریس، ۱۷ تا کتاب چاپ کردم، ‫بیشتر از سولژنیتسین.

‫الان معروفم. زنده باد ادی.

‫خب،

‫آقای لیمونوف ، این درسته که...

‫لی‌مونوف.

‫لی‌مونوف. عذر می‌خوام،

‫من فرانسوی‌ام.

‫- پس. ‫- ادی: می‌دونم.

‫کارگردان: لطفاً دوباره شروع کنید.

‫درسته که اون فقط می‌تونه ‫درباره یه موضوع بنویسه؟

‫یعنی درباره خودش؟

‫دقیقاً فهمیده.

‫اوم، من این... این... کتابچه رو ‫انداختم بیرون،

‫که یه پولی در بیارم.

‫ولی راستش. من هیچوقت...

‫خودمو یه نویسنده واقعی در نظر نگرفتم و...

‫هیچوقت نمی‌خوام مثل یکی از اون...

‫ بزرگان بشم که تو شصت سالگی ‫نشان لژیون دونور می‌گیرن.

‫توی ویلاشون تو ساحل فرانسه ‫از سرطان پروستات میمیرن

‫و دفن میشن...

‫...تو قبرستون پرلاشز

‫من خودمو یه آدم فعال میدونم، میدونی؟

‫من یه کارگر سخت کوشم

‫تمام عمرم با دستای خودم کار کردم و...

‫...برای من، چیزای جالب‌تری ‫تو زندگی هست نسبت به...

‫- ...نوشتن ‫- البته

‫قبلاً تو مسکو برای امرار ‫معاش شلوار جین میدوخت

‫من خیاط بودم، فلزکار ‫بودم، پاستا درست میکردم

‫پیشخدمت بودم، دزد بودم، همه کار کردم

‫همیشه تو زندگیم کار کردم ‫و میدونم که کار کردن...

‫...مزخرفه

‫کارگرا احمق های تاریخن

‫همیشه بهشون خیانت میشه و الان هم

‫داره دوباره اتفاق میفته

‫اوهوم

‫تو یه مقاله اخیر

‫به نظر میاد از ترک اتحاد ‫جماهیر شوروی پشیمونی

‫همه دارن همینو تکرار میکنن

‫...مثل طوطی این چرندیات رو تکرار میکنن

‫که شوروی یه جور امپراطوری شیطانی بود

‫یا یه همچین چیزی

‫ولی برای ما، برای اونایی ‫که اونجا زندگی کردن

‫برای کسایی که باهاش بزرگ شدن، عاشقش شدن

‫بچه دار شدن و اونجا مردن، اینطوری نبود

‫در نهایت، اتحاد جماهیر شوروی...

‫...یه... آشفته بازار بزرگ بود

‫ولی تو این آشفته بازار همیشه خوش میگذشت

‫پس برای تو

‫- سقوط دیوار برلین یه... ‫- یه فاجعه بود

‫- فاجعه ‫- استر: وای خدای من

‫- چی میگه این؟ ‫- خب پس چی بود؟

‫به نظر تو یه پیروزی بود؟

‫معلومه، این پایان یه کابوس بود. پایان یه...

‫...نظام استبدادی که با استالین شروع شده بود

‫استالین؟

‫اگه استالین نبود، الان همتون ‫داشتین آلمانی حرف میزدین

‫همتون. بیست میلیون روس جونشونو دادن...

‫- میدونیم ‫- ...تا اروپا رو از دست نازی ها نجات بدن

‫- پدر منم تو اون جنگ زخمی شد ‫- پدر منم همینطور

‫و به محض اینکه آلمانی ها ‫تانک هاشونو تو آردن مستقر کردن

‫شماها تو شلوارتون ‫ریدین، جیباتونو خالی کردین

‫شلوارتونو پایین کشیدین و نود درجه خم شدین

‫پس اون میلیون ها بی‌گناهی ‫که استالین کشت چی؟

‫نمیشه املت درست کرد ‫بدون اینکه تخم مرغ بشکنی

‫پل: یا عیسی مسیح. خدای من

‫کل آموزه های کمونیستی یه مسخره بازی بود

‫یه غول با پاهای گلی

‫که الان داره مثل یه خونۀ پوشالی فرو میریزه

‫یعنی شما فکر میکنید که ‫دوران ایدئولوژی ها تموم شده؟

‫و ما داریم شاهد پایان تاریخ هستیم؟

‫میشه گفت که ما داریم ‫بیشتر و بیشتر نزدیک میشیم

‫- به یه پذیرش جهانی از دموکراسی... ‫- خواهش میکنم

‫...از بازار آزاد و ‫حاکمیت قانون از قرن هفدهم

‫با بعضی عقب گردها

‫و حالا که امپراطوریش داره فرو میپاشه

‫روسیه هنوز فکر میکنه منحصر به فرده

‫شکست ناپذیره و سرنوشتش عظمته

‫متأسفانه روس ها چیزی نمیشناسن

‫جز استبداد خودکامه

‫و بعدش یه انقلاب خونین بود

‫که یه ایدئولوژی ابتدایی رو

‫به مرتبه یه اعتقاد کورکورانه دروغین رسوند

‫روسیه نیاز داره به...

‫تو یه هرزه کثیفی

‫شنیدن کلمه روسیه

‫از اون دهن کثیف و لعنتیت

‫- حالمو به هم میزنه! ‫- اوه!

‫- آروم باش! نکنه مسته؟ ‫- تاریخ نمرده!

‫- تاریخ دیر یا زود برمیگرده! ‫- ولی اون یه زنه!

‫و یه تیپا میزنه در کون همتون! ‫عوضیای لعنتی!

‫

‫- ببین چیکار کردی ‫- ادی: درد داره؟

‫- ویشی؟ ویشی؟ خوشت میاد؟ ‫- برو گمشو. برو گمشو

‫چی میخوای؟ گمشو!

‫بئاتریس: یکی رو از حراست بفرستین!

‫- گمشو! ‫- حراست!

‫وقتی یروفیف شنید

‫که میای مسکو

‫و سمیونوف مستهجن قراره ‫چاپش کنه چی فکر کردی؟

‫من -- من هیچی فکر نکردم

‫چی تو این کشور دوست داری؟

‫- چی رو تو روسیه دوست داری؟ ‫- مردمش رو

‫زن: اون گفته که هیچوقت ‫خودشو یه مخالف نمیدونسته

‫خب اینکه خوبه، ولی تو...

‫...درباره مخالفین شوروی ‫به طور کلی چه نظری داری؟

‫اونا دوست دارن مخالفتشونو به نمایش بذارن

‫که همه ببینن

‫زن: خیلی ممنون

‫کارگر: ادوارد ونیامینوویچ...

‫...من تو همون کارخونه ریخته‌گری ‫کار میکنم که شما هم کار میکردین

‫و خب

‫...من و چندتا از همکارام داشتیم

‫کتاب شما درباره آمریکا رو میخوندیم

‫و میدونی، اون قسمتی هست

‫که توش توضیح میده... ‫که توش میگه...

‫...خلاصه...

‫...با یه مرد بی‌خانمان رابطه داشته، درسته؟

‫خب؟ راسته؟

‫همش راسته.

‫و عالی بود.

‫هر مردی باید حداقل یک ‫بار این تجربه رو داشته باشه.

‫- به همکارام میگم ‫- آره، لطفاً

‫باشه. ممنون.

‫قهوه، لطفاً.

‫بله.

‫- ممنون. ‫- بقیه پولتون.

‫کریر: آقای لیمونوف؟

‫- بله؟ ‫- خوشحالم میبینمتون.

‫کریر: برای همیشه برگشته؟

‫ادی: برای چاپ کتاب جدیدم اینجام.

‫ناشر دعوتم کرده.

‫میتونم بشینم؟

‫بعضی از کتاب‌هاشو خوندم.

‫خیلی خوشم اومد.

‫این دومین باره که اینجام.

‫این دوره خیلی جذابه.

‫اوم، میدونم مشکلات زیادی هست، ولی...

‫من در جایگاهی نیستم که قضاوت کنم.

‫روس‌ها خوب بلدن بمیرن، ولی ‫هنر زندگی کردن رو خیلی کم بلدن.

‫ولی چهره‌هاشون، قیافه‌های مردم، خیلی...

‫...خیلی پر از زندگی و واقعیه.

‫تو غرب، همه قیافه‌هاشون مثل عروسکه.

‫تو غرب، همه قیافه‌هاشون عین عروسکه.

‫اونجا همه چی مجازه ولی هیچی مهم نیست.

‫اینجا برعکسه،

‫هیچی مجاز نیست

‫ولی همه چی مهمه.

‫حیف میشه اگه با این ‫تغییرات همه اینا از دست بره.

‫اوهوم. آره.

‫مثل آفریقا، حیفه اگه همه لباس مدرن بپوشن.

‫دیگه عکس‌های عجیب غریب نمیشه گرفت.

‫ولی نمیشه روح این کشور رو از دست داد.

‫

‫امیدوارم یه روز روسیه حسابی حالتو بگیره.

‫تا بفهمی چه حسی داره.

‫اون موقع ببینم چی میگی.

‫

‫مادر: کیه؟

‫بابا! مامان. منم.

‫منم، ادی.

‫خونه همه چی داریم. اوهوم.

‫سی کیلو شکر داریم،

‫یه گونی پر از غلات،

‫و زیرزمین پر از غذاست.

‫هیچی لازم نداریم، میدونی؟

‫وقتی ما رفتیم، خونه رو کی میگیره؟

‫اگه بیای اینجا زندگی ‫کنی، مسئولیت خونه با توئه.

‫- اوهوم. ‫- اینجا خوبه.

‫ساکت و دنجه.

‫من فقط چند روز میمونم.

‫- هان؟ ‫- فقط چند روز اینجام.

‫کتابمو چاپ کردن.

‫- آه! ‫- کنفرانس مطبوعاتی، جلسات،

‫- و اینطور چیزا. کلی کار دارم. ‫- اوهوم.

‫مادر: و...

‫...زنت چی؟

‫ما دوران بزرگ و باشکوهی را تجربه کردیم.

‫مگه زن نداری؟

‫بچه؟

‫نه، نه. هنوز نه، بچه ندارم.

‫ هنوز نه.

‫تو ۴۶ سالته، ادی.

‫پدر: گورباچف.

‫اوهوم، اون نامرد این مملکت رو نابود میکنه!

‫همین الان یه داستانی خوندم ‫درباره یه زن،

‫که دخترشو به خاطر تنبیه ‫تو حیاط زنجیر کرده بود،

‫تو هوای منفی سی درجه. اوهوم.

‫دست و پای بچه اونقدر یخ زده بود،

‫که مجبور شدن قطعشون کنن.

‫و وقتی از بیمارستان

‫آوردنش خونه، ‫اون چیزی که ازش مونده بود،

‫دوست پسر مادرش به اون ‫دختر بچه ناقص تعرض کرد،

‫و حامله‌ش کرد.

‫و بعدش، پسرش رو هم ‫تو سرما زنجیر کردن بیرون. اوهوم.

‫این همون چیزیه که ما همه این سال‌ها ‫براش جنگیدیم؟

‫به نظر دروغ میاد.

‫نه، راسته!

‫- تو روزنامه خوندم. ‫- ادی: کدوم روزنامه؟

‫- کدوم روزنامه؟ بذار ببینم. ‫- ولش کن! نه!

‫روزنامه‌ها دروغ نمیگن.

‫مادر: بذار روشن باشه. ‫خونه رو گرم میکنه.

‫تازه اینجوری حس میکنم ‫یه روح زنده دیگه هم تو خونه هست.

‫اگه تو فرانسه این کارو میکردم، ‫هزاران فرانک خرج برمیداشت.

‫یعنی میگی دولت اونجا اینقدر حریصه ‫که باید پول گاز رو پرداخت کنید؟

‫- آره ‫- اوه!

‫گورباچف و دار و دستش ‫میخوان همین کار رو اینجا هم بکنن

‫نگاشون کن

‫اینا دیوونه شدن

‫و این ساخاروف دیگه کدوم خریه؟

‫انگار دارن دوباره استالین رو دفن میکنن

‫ما برای آرمانگراهای ‫خیالپرداز اشک خواهیم ریخت

‫اونایی که امروز دفنشون میکنیم، ‫چون خیلی سر و صدا کردن

‫ولی ما میتونیم ادامه بدیم...

‫این چرندیات ضد شورویه

‫دشمن دورمون کرده

‫استالین میدونست چطور اینا رو سر جاشون بشونه

‫سوپ میخوری؟

‫سه شهروند روس و یک لتونیایی

‫از اعضای جنبش ملی بلشویک

‫امروز به جرم تروریسم محکوم شدن

‫دادگاه ریگا تهدید اونا به

‫منفجر کردن برج کلیسا در لتونی ‫رو یک عمل مجرمانه اعلام کرد

‫فعالین حزب ادوارد لیمونوف محکوم شدن

‫به ده سال زندان

‫طبق اونچه مشخص شده

‫حدود ماه نوامبر، فعالین ظاهراً تلاش کردن

‫که اقدامات تروریستی دیگه ای انجام بدن

‫اونا جنگ میخوان

‫بذار بیان جلو ‫ما برای جنگ به دنیا اومدیم

‫این طبیعیه ‫چیزی نیست که ازش خجالت بکشیم

‫جنگ مزخرفه

‫روسیه همه چیز است. بقیه هیچ است.

‫گور بابای تو. گور بابای جنگ

‫ادی: من گفتم اونا میان. ‫و نگاه کن! اونا الان اینجان

‫جوون، عصبانی و ناامید

‫ما چیزی برای از دست دادن نداریم ‫ما تشنه قدرتیم

‫فعلاً مخفیانه کار میکنیم

‫این پناهگاه تنها چیزیه که داریم

‫و جامون اینجا خیلی تنگه

‫ما یه حزب سیاسی جوونیم

‫که همه اون مقامات ‫جنایتکار رو به وحشت میندازه

‫یه حزب با 300 اسپارتان ‫و من رهبرشونم

‫من. ادی.

‫مرد: راستش رو بخوای ‫من قبلش مست بودم

‫ادی: روسیه با ترس و اضطراب منتظر ماست

‫مثل یه دختر باکره ‫تو یه خونه بمباران شده

‫منتظره که یه مرد قوی و ‫خوش تیپ بیاد و اونو تصاحب کنه

‫پس چه اهمیتی داره اگه یکم خطرناک باشه؟

‫دشمنا له میشن ‫چیزی برای ترسیدن نیست

‫هرچند تو افق جنگ و مرگ در کمینه

‫بهتره به گله بپیوندی

‫یا با مایی یا علیه ما

‫ادی: امروز ما شاهد انقلاب روسیه هستیم

‫حتی صرف اینکه اینجا هستم ‫منو غرق غرور میکنه

‫این انقلاب قطعاً ‫دلیل خوبی برای جشن گرفتنه

‫و حتی اگه امروز، به هر دلیلی ‫یه جایی شکست بخوره

‫من آرومم

‫من از کشورم خجالت نمیکشم

‫اگه بگم جنگ داخلی ‫چه پاسخی دریافت میکنم؟

‫موسیقی گوش نوازی برای گوشامه

‫

‫یه بورژوای خوب ‫یه بورژوای مرده است!

‫یه بورژوای خوب ‫یه بورژوای مرده است!

‫بذارین جلوی این گندیدگی لیبرال رو بگیریم ‫که مغزمون رو مسموم میکنه!

‫بذارین جلوی این گندیدگی لیبرال رو بگیریم ‫که مغزمون رو مسموم میکنه!

‫مرد: سرمایه داری فقط ‫یه مشت آشغاله!

‫سرمایه داری فقط ‫یه مشت آشغاله!

‫ای میهن مهربان و مادرانه‌ام!

‫با کلماتی ممنوعه تو را نفرین می‌کنم.

‫با کلماتی ممنوعه تو را نفرین می‌کنم.

‫برای زندگان درون تو و مردگان

‫از یه آدم عجیب الخلقه مثل من چی می‌خوای؟

‫از یه آدم عجیب الخلقه مثل من چی می‌خوای؟

‫متولد و بزرگ شده به شکل ناقص

‫در تاریکی یک دریای شهری...

‫ادی: اگه قلب یه شورشی رو داری

‫اگه قهرمانات جیم موریسون، ‫لنین، میشیما و بادر هستن:

‫تبریک میگم!

‫تو از قبل عضو حزب ما هستی

‫خبرنگار: آقای لیمونوف، ‫اعضای حزب شما کیا هستن؟

‫ادی: اونا جوونن و از زندگی تو ‫یه کشور به درد نخور خسته شدن

‫نمیخوان دهاتی های بدبخت باشن

‫یا عوضی هایی که فقط به پول ‫فکر میکنن، یا مامورای کا.گ.ب

‫ما این رژیم خونین رو، ‫این رژیم کثیف رو سرنگون کردیم

‫که هیچوقت قبولش نداشتیم

‫و از حالا به بعد، بهتون قول میدم ‫حتی اگه تو خون غرق بشیم

‫شرافتمون برای همیشه ‫حفظ میشه

‫نوه هامون میگن: ‫ آره، اونا ریختن تو خیابونا

‫ با اینکه مسلح نبودن ‫جرأتشو داشتن این کارو بکنن

‫خبرنگار: به برج استانکینو حمله کردین؟

‫ادی: خواهند گفت، رفتن پایین ‫تو خیابون که شلوغ کاری کنن

‫ مثل سال 1945!

‫ادی: به من میگن افراطی، ‫فاشیست

‫ولی میدونی که اصلاً اینطور نیست

‫کوزنتسوف: آره، میدونم

‫ولی حزبت هیچوقت ‫رسماً به رسمیت شناخته نمیشه

‫من خودم همه چیز رو برنامه ریزی ‫و سازماندهی کردم، منو دستگیر کنین

‫و بذارین بچه ها برن

‫اینجوری که نمیشه.

‫اینجا جمهوری موز نیست، قانون وجود داره.

‫ما 7000 عضو داریم، خیلی ساده است.

‫اگه رسماً ما رو به رسمیت نشناسید،

‫مجبور میشیم غیرقانونی عمل کنیم.

‫دقیقاً میخوای چی بگی؟

‫منظورم اینه که:

‫اگه جلوی روند قانونی به ‫رسمیت شناختن ما رو بگیرید،

‫اون وقت مجبور میشیم

‫از روش‌های دیگه استفاده کنیم.

‫پس شعارهاتون رو توضیح بده.

‫این نارنجک لیمونکا روی اعلامیه،

‫این اشاره به اسم مستعار ‫شماست یا فراخوان به اسلحه؟

‫تصاویر این نوع مهمات

‫از نظر قانونی ممنوع نیست، ‫و شعارهای ما فقط شعرن.

‫کوزنتسوف: خیلی وقت پیش بهت گفتم

‫که اسم مستعار وحشتناکی انتخاب کردی.

‫یادت نمیاد اون مکالمه‌مون رو؟

‫دیگه خیلی دیر شده برای ‫عوض کردنش آندری سرگیویچ.

‫هیچوقت برای تغییر دیر ‫نیست، ادوارد ونیامینوویچ.

‫پدر و مادرت آدم‌های خوبی هستن،

‫پدرت سال‌ها برای ما کار کرد.

‫چرا اینقدر از زندگیت متنفری؟

‫تو یه نویسنده‌ای.

‫یه مهندس روح انسان‌ها.

‫سیاست کثیفه. کتاب‌های خودت رو بنویس،

‫بشین و شروع کن به نوشتن، ‫این راه رو انتخاب نکن.

‫باشه، آره، به نوشتن ادامه میدم.

‫اما.

‫ازت میخوام کمکم کنی، همین.

‫خب میخوای کمکم کنی یا نه؟

‫نه، نمی‌تونم کمکت کنم.

‫پس داریم وقت تلف می‌کنیم.

‫هر کاری دوست داری بکن.

‫ولی من نبودم که درخواست این جلسه رو دادم.

‫حالا.

‫یه پیشنهاد دیگه دارم.

‫چه پیشنهادی؟

‫دفتر رئیس جمهور داره

‫یه گروه کارشناس استراتژی، ‫ژئوپلیتیک و این چیزا تشکیل میده.

‫دقیقاً مناسب توئه.

‫خب؟

‫این شغل عالی و مناسب توئه.

‫حقوق خوب،

‫ویلا، ماشین، دفتر کار.

‫مستقیماً هم با رئیس جمهور ‫در ارتباط خواهی بود.

‫ارتباط مستقیم؟

‫کاملاً منطقی به نظر میرسه.

‫اگه به برنامه حزبتون فکر کنی،

‫تقریباً عین چیزیه که دولت میخواد.

‫رئیس جمهور یه حرفه‌ایه، آدم دلسوز و صبوریه.

‫داره روسیه رو در مسیر درست،

‫با سرعت مناسب هدایت می‌کنه. یه سری ‫تغییرات بزرگ.

‫وقتشه جدی بشی.

‫ادوارد ونیامینوویچ؟

‫ادی: وای به حال مردن در زمستان. ‫برف می‌باره.

‫به نظر میاد امروز دیگه نمیخواد ‫تموم بشه.

‫جایی برای رفتن ندارم. ‫پدر و مادرم مُردن.

‫دوستام رفتن.

‫هیچ عزیزی تو دنیا ندارم.

‫هم‌پیاله‌ای ندارم.

‫مشروب خوردن رو ترک کردم.

‫هیچکس منتظرم نیست. ‫هیچکس نیست.

‫من هم از گردش روزگار ‫محو شدم.

‫من زندانی ساوینکو هستم.

‫منو به سیبری کشوندن، ‫زندانیم کردن

‫و صدامو ازم گرفتن.

‫سرده.

‫خالیه.

‫برف میاد.

‫واقعاً!

‫ادی: هیچ جا پیدام نمیشه، ‫ولی با تمام وجودم اینجام.

‫مُردم، ‫ولی هیچوقت اینقدر زنده نبودم.

‫هیچی نیست، ولی همه چیز هست.

‫حالا چی میشه؟ ‫بعد از شهرت جهانی چی در انتظارمه؟

‫بعد از زندان؟ بعد از همه چیزایی ‫که برام اتفاق افتاد؟

‫شاید باید یه دین جدید اختراع کنم؟

‫یا یه جنگ جدید شروع کنم؟

‫مطمئناً ادی، ‫به عنوان یه 'قهرمان واقعی'،

‫تو از پیری، توی رختخواب نمی‌میری.

‫خیلی ناعادلانه میشه.

‫خیلی وحشتناک میشه.

‫- در رو باز کن. ‫- میشه کتاب رو برام امضا کنید؟

‫آره، حتماً.

‫دلمون براش تنگ میشه، ‫ادوارد ونیامینوویچ.

‫ممنون.

‫ببخشید ادوارد ونیامینوویچ، ‫میشه دوباره انجامش بدیم؟

‫- واسه خروجش، اشتباه کردیم. ‫- دوباره؟

‫- بله. ‫- ادوارد ونیامینوویچ، یه چیز دیگه.

‫میشه یه میکروفن بی‌سیم بهش وصل کنیم؟

‫آره، حتماً

‫تو روسیه یه ضرب‌المثل هست که میگه:

‫ وقتی میای مجلس رقص، ‫باید آماده رقصیدن باشی

‫- آماده‌ای؟ ‫- آره

‫بیا دوباره انجامش بدیم

‫حرکت

‫لیمونوف وارد زندان شد، توبه کرد

‫و از آنجا به عنوان محبوب‌ترین ‫چهره یاغی در میان جوانان بیرون آمد

‫و تصمیم گرفت که فقیر بماند و...

‫در سال ۲۰۱۴ روسیه بخش‌هایی از اوکراین را

‫را ضمیمه خاک خود کرد.

‫ادوارد و گروه ملی‌گرایانش این بخش را

‫ با شادی و پایکوبی پذیرفتند و

‫برای جنگیدن به دونباس ‫در کنار جدایی‌طلبان رفتند.

‫ادوارد لیمونوف در ‫تاریخ 17 مارچ درگذشت.

‫دو سال پس از آن، روسیه ‫به اوکراین حمله کرد.

‫خارکف، شهری که در آن متولد شد، ‫نقشی محوری در زندگی او ایفا کرد.

‫شهری که در آن از یک خلافکار ‫خیابانی به یک شاعر تبدیل شد.

‫جایی که ادیک به ادوارد تغییر یافت و در ‫نهایت به ادوارد لی‌مونوف تبدیل شد.

‫تهیه کننده: ‫اردوان صفایی