Original subtitles

♪ยามรุ่ง ฝนประปราย ยามเย็น ฉันจะรักเธออย่างอ่อนโยนไปตลอดชีวิต♪

♪คนหนุ่มในเครื่องแบบทหารควบม้ามาพร้อมกับแววตาที่เปรียบดั่งดวงดาว♪

♪สายตาอันแสนอบอุ่นมั่นคง รอยยิ้มที่เปี่ยมล้น♪

♪เหมือนทรายอันสวยงามที่ไหลผ่านนิ้ว เมื่อมองกลับไป♪

♪ฤดูหนาว ฤดูกาลที่เกล็ดหิมะค่อย ๆ ปลิดปลิวลงมา♪

♪แต่อ้อมอกของเธอกลับเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่มีกลิ่นหอมของมวลบุปผาอบอวลไปทั่วโลก♪

♪ฤดูร้อนที่เต็มไปด้วยช่วงเวลาดี ๆ และฉากที่สวยงาม ร่มเงาของต้นไม้บดบังความคิดถึงของฤดูใบไม้ผลิไว้♪

♪ปล่อยหัวใจให้จมอยู่กับเธอในฤดูใบไม้ร่วง ความรักที่ลึกซึ้งร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย♪

♪ใบไม้เบาบาง กับความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัว ♪

= รักแรกเจอ เผลอจนหมดใจ =

ตอนที่ 14

กวงเย่า นายรีบหายดีเร็ว ๆ นะ

ไม่เป็นอะไรมากแล้วละ

คุณกู้

บังเอิญจริง ๆ นะครับ

คุณเองก็มาเยี่ยมกวงเย่าเหรอ

จอมพลซู

เวลาที่พวกเราสองคนบังเอิญเจอกันนี่ เยอะจริง ๆ เลยนะคะ

มันเรียกว่าอะไรนะ

พรหมลิขิตมาแล้ว

จะขวางยังไงก็ขวางไว้ไม่ได้

คุณกู้

ทางฝั่งผู้บัญชาการถานไม่มีอะไรใช่ไหมคะ

ไม่มีอะไร เขาก็แค่คิดถึงฉันน่ะค่ะ

ฉันเอากาไปกดน้ำร้อนก่อนนะคะ

คุณชายซู

คุณอย่ามาใกล้ฉันขนาดนี้ได้ไหมคะ

ผมน่ะ

หลัก ๆ อยากจะบอกคุณว่า

คำว่าคิดถึงประเภทที่ออกมาจากปากถานเสวียนหลิน

แต่ความเป็นจริงกลับเป็นผู้ชายที่ไม่ลงมือทำจริง

เชื่อถือไม่ได้มาก ๆ

แต่ผมไม่เหมือนกันนะ

ขอแค่คุณต้องการ

ผมสามารถติดตามคุณได้เหมือนกับเงาเลย

คุณมาเยี่ยมผู้ควบคุมสวีไม่ใช่เหรอคะ

ทำไมคุณถึงไม่ไปคุยกับเขาล่ะ

ทำไมต้องมานั่งกับฉันด้วย

คือว่าผม

ก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บที่เอว

นั่งม้านั่งไม้แข็ง ๆ ไม่ได้

จริง จริงไหมกวงเย่า

คือว่า เหล่าซู

เคยได้รับบาดเจ็บที่เอวตอนเรียนหนังสืออยู่

ก็เลยนั่งนานไม่ได้

แต่ฉันจำได้ว่าก็แค่ถลอก ๆ เองนะ

นายนี่มันปากมากจริง

เคยบาดเจ็บ ๆ

เคยบาดเจ็บครับ

จอมพลซู คุณเอวไม่ดีไม่ใช่เหรอคะ

ทำไมถึงไม่นั่งล่ะ

คือว่า เอวผมไม่ดี จะนั่งนานก็ไม่ได้

ต้องลุกขึ้นมาขยับหน่อย

เหล่าเพ๋ย

ดูเหมือนจะมีแค่นายนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันจริง ๆ

ฉันไม่เหมือนเขาหรอก

ที่หนี้ชู้สาวเยอะขนาดนั้น

ทุกคนอยู่กันหมดเลยเหรอคะ

เสี่ยวซื่อ

มาให้คนขายหน้าเร็วซะจริงนะ

จอมพลเพ๋ย

พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ

ฆ่าคนต่อหน้าผมอย่างเปิดเผย

คุณนี่กล้าไม่เบาเลยนะ

ฉันจะบอกแกให้นะ

ว่าแกไม่มีทาง

ได้อะไรจากฉันแน่

ถ้ามีปัญญา

พวกแกก็ฆ่าฉันตอนนี้เลยสิ

ยังไง

พวกแกเก็บฉันไว้ก็ไร้ประโยชน์

ตอนที่ชุยเจี๋ยถูกจับ เขาพูดเรื่อง

ที่กระทำการต่ำช้ากับคุณหนูมู่ก่อนที่คุณจะหลอกใช้เขา

คุณให้เขาเป็นแพะรับบาปตัวนี้

เพื่อตัวเองจะได้หนีความผิด

ถูกต้องไหม

ฉันไม่มีความผิดสักหน่อย

ทำไมฉันต้องหาแพะรับบาปด้วย

ทำไมฉันต้องหนีความผิดด้วยล่ะ

ถูกต้อง

ผมไม่มีหลักฐานที่หนักแน่นพอจะ

พิสูจน์ได้ว่าคุณเป็นคนทำ

คุณไม่ต้องหนีความผิดเพื่อตัวเองหรอก

แต่ว่า

ที่คุณโยนความผิดให้ชุยเจี๋ย

เป็นเพราะว่าอยากจะช่วยหนีความผิดให้ เถ้าแก่ของคุณที่อยู่เบื้องหลัง

ผมพูดถูกไหมล่ะ

ดูเหมือนผมจะเดาถูกนะ

ความจริงแล้ว

เถ้าแก่ของคุณ

ก็แค่ให้คุณเอาเรื่องลักพาตัว มาปรักปรำผม

ไม่ได้ให้คุณฆ่าปิดปากใคร

ติดเพียงแต่ว่าคุณยืมมีดเพื่อฆ่าคน

อยากจะให้คุณหนูมู่ถึงที่ตาย

ผมสามารถบอกความจริงคุณได้เลยว่า

ในมือผม

มีจุดอ่อนของเถ้าแก่ที่อยู่เบื้องหลังคุณแล้ว

แต่ผมก็แค่ไม่อยากจะประกาศมันให้ทุกคนรู้

ผมจะทำการแลกเปลี่ยนกับเขา

คดีลักพาตัวคดีนี้

จะเป็นความผิดของคุณเพียงคนเดียว

แบบนี้ทั้งสามารถล้างข้อสงสัยให้กับกองกำลังพลเรือนของเรา

แถมยังสามารถไว้หน้าเขาได้ด้วย

และราคาที่ต้องจ่ายนี้

ก็คือชีวิตอันไร้ค่าของคุณ

ผมว่า

คงไม่มีใครสนหรอกเนอะ

ไอ้ตัวร้าย

ถานเสวียนหลิน

แกนี่มันต่ำช้ามากเลยนะ

อย่าพูดแบบนี้สิ

เราสองคนก็พอ ๆ กันนั่นแหละ

อย่างคุณกล้าฆ่าชุยเจี๋ย

ต่อหน้าผม

ผมเองก็สามารถทำให้คุณจ่ายด้วยชีวิตได้

ตั้งแต่คุณเข้ามา

ก็ไม่ได้พูดอะไร

จนถึงตอนที่คุณฆ่าพยานต่อหน้าผม

ดูจากการกระทำหน้าไหว้หลังหลอกพวกนี้ของคุณแล้ว

ยังไงไอ้คนที่ให้คุณปกป้องก็ต้องไม่ใช่

เถ้าแก่ที่อยู่เบื้องหลังที่ถูกคุณหลอกใช้แน่

ถ้างั้น

คุณกำลังปกป้องใครอยู่กันแน่

ฉันจะบอกแกอีกรอบนะ

ว่าแกจะไม่มีวันได้

สิ่งที่แกอยากจากฉันแน่

มีปัญญา

ก็ฆ่าฉันซะตอนนี้เลยสิ

คุณอยากจะตายขนาดนี้เลยเหรอ

อย่ารีบร้อน

อย่าเพิ่งรีบร้อน

คุณถูกผมจับแล้ว

เราได้ตัวคุณแล้ว

คนที่อยากจะฆ่าคุณ

ผมต้องการให้พวกเขา

แสดงตัวออกมาทีละคน

คุณหิวไหมคะ

ไม่หิว

ถ้างั้นคุณหิวน้ำไหม

ไม่หิว

เกิดอะไรขึ้นน่ะ

พวกคุณมากันเยอะไปหรือเปล่าคะ

แบบนี้จะรบกวนคนไข้พักผ่อนได้นะคะ

อีกเดี๋ยวก็จะตรวจห้องแล้ว

อย่างมากอยู่ได้แค่สองคน

นี่เป็นใบที่อีกเดี๋ยวจะต้องทำ IV Drip

พวกคุณใครจะเก็บไว้คะ

ฉัน ๆ ๆ

ผม ๆ ๆ

ฉัน ให้ฉัน ให้ฉัน

ให้ฉัน ให้ฉัน ฉัน ๆ

เก็บใบไว้ให้หมอก็ได้แล้วค่ะ

คือว่า

คุณหนูมู่

เดี๋ยวผมดูแลกวงเย่าเองก็ได้แล้ว

คุณ

คุณอยู่รอถานเสวียนหลิน

เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ

คุณเอาใบให้คุณหนูมู่เขาซะ

เขาเป็นเลขาของผู้ควบคุมสวีนะ

ไม่ใช่

ยัยขี้โกหก

เธอเล่นอะไรของเธอ

คืนให้ฉันนะ

เดิมทีมันก็เป็นเรื่องที่พี่ฉันต้องดูแลอยู่แล้ว

เธอรีบเอามาให้ฉันเลยนะ

พี่ฉันไม่อยู่ ฉันก็ดูแลน่ะสิ

เหล่าซู

เธอให้ฉันนะ เดิมทีมันก็เป็นเรื่องของพี่ฉัน

เขาไม่อยู่ ฉันก็ต้องจัดการแทนเขาสิ

เหล่าซู เขาไม่อยู่ ฉันก็ต้องจัดการแทนเขาสิ

เหล่าเพ๋ย

นายเองก็เห็นผู้หญิงดีกว่าฉันงั้นเหรอ

นายนี่มันนิสัยเด็กชะมัด

เธอเอามาให้ฉันนะ

เธอเอามาให้ฉัน

ฉันไม่ให้หรอก พี่ซวง พี่ดูเขาสิ

หนูไม่ให้เขาหรอก

ฉันไม่ให้คุณหรอก

เธอรีบเอามาให้ฉันเลยนะ

ไม่ให้

รีบ

ทำอะไรน่ะ

ไม่ให้

ออกไป

เกี่ยวอะไรกับนายด้วย

จอม...

พี่รอง

พี่ซวง พี่เร็วเข้าสิ

คุณลุงน้อย ได้ประโยชน์แล้วก็ถีบหัวส่งเลยนะ

ไม่เลวนี่ สหายกวงเย่า

น่าอิจฉาจริง ๆ เลยนะ

มีคนอยากจะมาดูแลคุณตั้งเยอะขนาดนี้

แถมยังยอมตีกันยกใหญ่เพื่อคุณอีก

โชคดีจริง ๆ เลยนะ

ผู้บัญชาการถาน

คุณเลิกเอาผมมาล้อเล่นได้แล้ว

ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม

ว่าไอ้ถานเสวียนหลินนั่น

มันก็แค่พูดไปเรื่อย

เชื่อไม่ได้

ผมต่างหากที่ดี

นอกจากจะไม่ถีบหัวส่งหลังจากได้ประโยชน์แล้ว

อีกอย่าง

ผมจะสร้างทางผ่านภูเขา

และสร้างสะพานข้ามแม่น้ำให้คุณด้วยนะ

งั้นเหรอคะ

ถ้างั้นตอนนี้คุณก็ช่วยฉันเคาะประตูให้เปิด

แล้วให้ถานเสวียนหลินออกมาคุยกับฉันสิ

นี่มันบังคับให้คนอื่นทำอะไรที่ทำไม่ได้ชัด ๆ

เรื่องเล็กแค่นี้ก็ทำไม่ได้

แล้วยังจะมาสร้างทางผ่านภูเขา สร้างสะพานข้ามแม่น้ำอีก

ก็พูดไปเรื่อยเหมือนกันนั่นแหละ ไปนะ

คุณกลับบ้านไหมครับ

เดี๋ยวผมไปส่งคุณ

ไม่ต้องหรอกค่ะ

เหล่าซู

มีแบบนี้ที่ไหนกัน

ก็ใช่น่ะสิ

มีแบบนี้ที่ไหนกัน

ได้ประโยชน์แล้วถีบหัวส่ง

เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน

ไร้สามัญสำนึก

คุณหนูถาน

ถ้าไม่มีธุระอะไร ผมเองก็ขอตัวก่อนนะ

คุณ

คุณ คุณรอเดี๋ยวสิคะ

คราวก่อนฉันทำถุงถุงหนึ่งหายที่โรงหนัง

คุณเห็นหรือเปล่า

ไม่นะ

มันเป็นของขวัญที่ฉันเตรียมให้คุณนะ

ตั้งแต่ตอนที่เห็นคุณเป็นครั้งแรกที่ปักกิ่ง

ฉันก็เตรียมมันไว้แล้ว

เตรียมมานานมาก ๆ ๆ ๆ

น่าเสียดายจริง ๆ

ฉันยังไม่ทันให้คุณ มันก็หายไปซะแล้ว

จะต้องเป็นเพราะว่าฉันยังไม่จริงใจพอแน่

ดังนั้นพระเจ้าก็เลยลงโทษฉัน

ไม่หรอก

คุณใส่ใจมาก

คุณไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ

คุณจะรู้ได้ยังไงว่าฉันใส่ใจมาก

คุณเตรียมมันตั้งแต่ปีที่แล้ว

ใช้เวลานานขนาดนี้

ก็ต้องใส่ใจมากอยู่แล้วสิ

หายไปแล้วก็ช่างมันเถอะ

ผมรับน้ำใจไว้แล้ว

ถ้าไม่มีธุระอะไร

ผมขอตัวก่อนนะ

ไม่มีคำพูดจริงออกมาจากปากสักคำ

ฉันรู้นะว่าคุณเห็นมันแล้ว

นี่

รถก็ไปจนไม่เห็นเงาแล้ว

คุณปล่อยฉันได้แล้วละ

ผม

ผม

ผม

ผมบาดเจ็บใช่หรือเปล่า

ไม่อย่างนั้น

ไม่อย่างนั้นทำไมผมถึงใจเต้นเร็วขนาดนี้ล่ะ

คุณนี่จริงจังได้ไม่เกินสามวิเลยนะ

ลุกขึ้นมา

นี่ผมช่วยคุณเป็นครั้งที่สองแล้วนะ

ดูเหมือนว่า

ธาตุทั้งห้าของคุณจะยังขาดผมจริง ๆ ด้วย

ธาตุทั้งห้าของคุณน่ะขาดหมัด

มาสิ

คุณ

อึ้งอะไรน่ะ

หรือว่าจะถูกใบหน้าหล่อ ๆ ของผม

ทำให้ตะลึงเข้า

ไม่ต้องมากะล่อนเลยนะ

คุณอย่าคิดว่าฉันไม่กล้าตบคุณนะ

ติดเพียงแต่เห็นแก่ที่

ครั้งนี้คุณช่วยฉันเอาไว้

ฉันก็เลยจะปล่อยคุณไป

ไปล่ะ

เธอตบเราไม่ลงแหละ

ดูเหมือนว่าเราจะมีหวังจริง ๆ แล้วสินะ

พี่กวงเย่า

หนูจะไปเอาใบ IV Drip นะคะ

ทำเสร็จเร็ว ๆ จะได้พักผ่อนเร็ว ๆ

เรื่อง IV Drip

ให้เป็นหน้าที่ผมเถอะนะ

กระทรวงอุตสาหกรรมมีเอกสารฉบับหนึ่ง

ที่ต้องให้ผู้ควบคุมสวี

คุณไปเอาหน่อยนะ

แต่ตอนนี้พี่กวงเย่าต้องมีคนดูแล

คุณหาคนอื่นไปเถอะนะคะ

ใช่

ถ้างั้นผมจะส่งใครไปก็ได้

แต่กระทรววงอุตสาหกรรมนี่

บอกเองว่าต้องเอาเอกสารให้ผู้ควบคุมสวีเท่านั้น

คุณว่า ถ้าถูกคนอื่นเห็นเข้า

มันคงจะไม่ค่อยดีหรอกจริงไหม

คุณเป็นเลขาส่วนตัวของสหายกวงเย่า

ให้คุณไปน่ะไว้ใจได้ที่สุดแล้ว

หว่านชิง

ไม่อย่างนั้นเธอก็ไปเถอะนะ

ที่ผู้บัญชาการถานพูดก็มีเหตุผล

ถ้างั้นหนูจะรีบไปรีบกลับนะคะ

คุณหนูมู่

นี่มันก็เย็นมากแล้ว

คุณไปเอาเอกสารเสร็จก็ไม่ต้องกลับมาโรงพยาบาลแล้วละ

แล้วฉันไม่ต้องดูเอกสารที่เอากลับมางั้นเหรอคะ

คุณหนูมู่

คุณนี่ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย

ในฐานะที่คุณเป็นเลขาส่วนตัวของผู้ควบคุมสวี

ผู้ควบคุมสวีเพิ่งผ่าตัดเสร็จ

ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว

จะทำงานได้ยังไงล่ะ

แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

รอกลับมาค่อยว่ากันก็ได้

แล้วถ้าไม่เร่งด่วน ทำไมฉันต้องไปเอาตอนนี้ด้วยล่ะ

หว่านชิง

ไม่งั้น

เธอเอาเอกสารเสร็จแล้วก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะนะ

วันนี้เธอเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

ตรงนี้พี่ก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว

ก็ใช่น่ะสิครับ

ถ้างั้นพรุ่งนี้หนูค่อยมาเยี่ยมพี่นะคะ

ถ้างั้น ผมไปหาหมอก่อนนะ

คุณอยากจะไล่ฉันให้ไปเร็ว ๆ ไม่ใช่เหรอคะ

แล้วคุณจำเป็นต้อง

ค้างคืนที่ห้องคนไข้ของสวีกวงเย่าด้วยเหรอ

ผมให้ทางออกคุณทำไมคุณถึงไม่รับไว้ล่ะ

ทำไมหนังหน้าคุณถึงหนาขนาดนี้เนี่ย

แต่ก็ยังดีกว่าใครบางคน

แค่ไม่เจอกันสองนาที

ก็ต้องโทรศัพท์มาให้ได้

บอกว่าคิดถึงคุณกู้

สองนาทีอะไรกัน

โทรศัพท์อะไรกัน

(เธอกำลังหึงซวงเอ๋อร์งั้นเหรอ)

(ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย แถมยังหึงแรงซะด้วย)

ผมนั่งล่ะนะ

สหายกวงเย่า

คุณคิดดูสิครับ

หว่านชิงน่ะ

จะให้อยู่ที่นี่ก็ไม่เหมาะ

ไม่สะดวกดูแลคุณ

แต่ผมไม่เหมือนกัน

พวกเราเป็นผู้ชายเหมือนกัน

สะดวกกว่าเยอะ

ผู้บัญชาการถานไม่ต้องฝืนหรอกครับ

คือว่า

ผมมีสวีเฉิงอยู่

สวีเฉิงสามารถช่วยผมได้

ความจริงแล้วทางผมก็ไม่ได้มีอะไร

ไม่ต้องรบกวนคุณแล้วละ

แบบนั้นไม่ได้หรอก

ผมรับปากผู้ตรวจการสวีไว้แล้ว

ว่าจะดูแลคุณด้วยตัวเอง

มา ๆ ๆ

เร็ว ๆ ๆ

ไม่ต้องรีบ

เร็วเข้า จะเอาหรือเปล่าเนี่ย

KKK

ช่างเขา

เร็ว ๆ ๆ อย่ามัวลีลา เร็วเข้า

ทำไมนายเล่นแบบนี้เนี่ย เร็วเข้า

เหลือใครอีก เหลือใครอีก

นาย

คิง

ไพ่หมดแล้ว

ตาใครแล้ว ตาใครแล้ว

นายอดเบี้ยเลี้ยงแล้วละ

ได้ ๆ ๆ

ไม่มี ไม่เอา ๆ

หก

ปืน

มีไหม

สวีเฉิง

คือว่านายไปรินน้ำให้จอมพลหนุ่มของพวกนายสิ

จากนั้นก็ซื้อโจ๊กให้เขาหน่อยนะ

ขอเสี่ยวหลงเปาทอดให้ฉันด้วยนะ

จริงสิ

แล้วก็ ๆ

ขวดนั่น

ถ้าหมดแล้ว นายก็เรียกพยาบาลนะ

ปืน ปืน ปืน จะเอาไหม

สู้เขา สู้เขา

สู้เขาสิ

ผมไม่มีแล้ว

ไม่มีแล้วสินะ

มา เจอไอ้นี่หน่อย

ไม่ได้ ๆ

จบแล้ว จบแล้ว

จบแล้ว

จอมพลน้อย

ไม่รู้จริง ๆ เลยว่าพวกเขามาที่นี่ทำไม

บอกว่าจะดูแลท่าน

แต่ยังจะให้ผมซื้อข้าวซื้อน้ำให้พวกเขาอีก

พวกเขาเล่นไพ่แบบนี้ ท่านก็พักผ่อนได้ไม่ดี

ไม่อย่างนั้นผมเชิญให้พวกเขากลับดีไหมครับ

อย่าบ่นเลย

เขาเป็นผู้บัญชาการนะ

เขาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่โรงพยาบาลได้ แบบไม่ต้องหลับต้องนอน

นายก็อย่าไปตำหนิพวกเขาแรง ๆ เลย

เอาแต่หางานให้ผมทั้งวัน

อย่า ๆ ๆ

ไปเถอะ ๆ

ตาฉันแล้ว

คู่เจ็ด

หมดแล้ว

ปืน

คู่ปืน

สวีเฉิง อย่าลืมล่ะ

เร็วเข้านะ

รบกวนด้วยละ

ไม่เอาใช่ไหม

คู่สี่ ฉันชนะแล้ว

ไพ่อะไรกัน ขี้โกงชะมัด

ผมไม่มีคู่แล้ว

พวกนายสองคนเล่นไม่ได้แล้วละ

รีบๆ เถอะ รีบ ๆ

ล้างไพ่ ๆ

รีบ ๆ

มาล้างไพ่ อีกรอบ ๆ

มา ๆ ๆ

ห้า หก เจ็ด แปด เก้า

จั่ว จั่วได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ

ฉันคนแรก

ฉันเล่นคนแรก เบี้ยเลี้ยงฉันหมดแน่

ยังไงนายก็จะอยู่หน้าฉันไม่ได้นะ

ถ้างั้นก็เล่นไม่ได้หรอกครับ ผู้บัญชาการ

เร็วเข้าสิ

เหล่าหวังเร็วเข้า มาสิ

เร็วเข้า

คิง

คนไข้ต้องการพักผ่อน

พวกคุณกรุณาอย่าส่งเสียงดังด้วยค่ะ

ไม่ใช่สิ

ผม

พวกเราดูแลคนไข้อยู่นะครับ

สรุปก็คือจะเสียงดังเกินไปไม่ได้นะคะ

ยังไงพวกคุณก็รบกวนคนไข้พักผ่อนแล้ว

ไม่สิ

คือว่า

ได้ ๆ ๆ

แยกย้ายเถอะ ๆ ๆ

เอาของไปให้หมด

ยังไงเขาก็กินไม่ได้

เอาไปเถอะ ฉันเองก็ไม่กินแล้ว

ครับ

นายไปเถอะ ท่านเข้านอนเร็ว ๆ นะครับ

ไปเถอะ

สหายกวงเย่า

คุณว่า

ค่ำคืนที่ยาวนานแบบนี้

เราสองคนจะผ่านมันไปยังไงดีนะ

ผู้บัญชาการถานไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก

นี่ก็ดึกแล้ว

ผู้บัญชาการถาน

ก็รีบเข้านอนเถอะครับ

กลางดึกผมจะพยายาม

ไม่รบกวนเวลาคุณนอน

ตกลง รีบนอนเถอะนะ

แม่คะ

ทำไมแม่ถึงไม่ให้หนูไปล่ะ

รอหน่อยสิ

รอดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน

ไม่ต้องรีบ

หว่านชิง

เธอกลับมาแล้วเหรอ

นั่งเร็วสิ

กวงเย่าเป็นไงบ้างแล้วจ๊ะ

พี่กวงเย่าไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ

พวกคุณวางใจได้

อมิตาภพุทธ

หนูบอกแล้วไงว่าพี่กวงเย่าโชคดีแล้วก็ตายยาก

ไม่มีทางเป็นอะไรหรอก

ถ้าป้าชุยกับน้องหว่านถิง

เป็นห่วงพี่กวงเย่า

ทำไมถึงไม่ไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลล่ะ

วันนี้จอมพลเพ๋ย จอมพลซู คุณหนูถานซื่อ

แล้วก็คุณกู้ก็มาเยี่ยมเขากันหมด

ตั้งแต่เด็กหว่านถิงกับกวงเย่า

โตมาด้วยกันก็เลยผูกพันกันมาก

หลังจากเธอ

ได้ยินว่ากวงเย่าบาดเจ็บ ก็ร้องไห้ใหญ่เลย

อีกอย่าง

หว่านถิงน่ะ ทำอะไรใช้อารมณ์

ไม่เหมือนเธอ ที่ทำอะไรก็ใจเย็น

ป้ากลัวเธอไปที่โรงพยาบาลแล้ว

จะสร้างความลำบากให้หมอ

ดังนั้น ก็เลยไม่ได้ให้เธอไปน่ะ

ถ้างั้นน้องหว่านถิงก็วางใจได้แล้วละ

หมอบอกว่าอีกไม่กี่วัน

พี่กวงเย่าก็จะหายดีแล้ว

เธอ

คงเหนื่อยแล้วละสิ

ไม่อย่างนั้นขึ้นไปพักผ่อนข้างบนเถอะ

ค่ะ

ถ้างั้นหนูขึ้นไปก่อนนะคะ

แม่คะ

แม่ดูสิ ทุกคนไปกันหมดเลย

ทำไมหนูถึงไปไม่ได้ล่ะ

[โรงพยาบาลเซนต์จอห์น]

ผู้บัญชาการถาน

ผู้บัญชาการถาน

เสียงดังอะไรกัน

ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือโรงพยาบาล

มา

พี่จะดื่มน้ำทำไมไม่ตะโกนเรียกล่ะคะ

ทำไมถึงไม่เรียกผู้บัญชาการถานล่ะคะ

ไม่เป็นไร

หมอบอกว่า

พี่ต้องขยับให้เยอะ ๆ

แบบนี้ถึงจะได้หายเร็ว ๆ

เพิ่งผ่าตัดเสร็จ

ใครเขาลุกจากเตียงเลยกันบ้างล่ะคะ

ถ้าแผลฉีกจะทำยังไงคะ

ถ้ารู้แบบนี้ หนูไม่กลับไปหรอก

ไม่เป็นไร

ใครกันมาแต่เช้าแบบนี้

ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือโรงพยาบาล

เอาข้าวเช้ามาส่งให้พวกเราเหรอ

มีเสี่ยวหลงเปาทอดหรือเปล่า

ทำไมคุณถึงรู้จักแต่กินนะ

เมื่อกี้พี่กวงเย่าจะดื่มน้ำ

คุณก็ไม่ไปประคองเขาบ้างเลย

ถ้าแผลฉีกจะทำยังไง

ผู้บัญชาการถานผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ ดูแลคนอย่างนี้เหรอคะ

สวีกวงเย่า

คุณทำแบบนี้ไม่ถูกนะ

คุณจะดื่มน้ำ คุณก็บอกผมสิ

คุณไม่พูด ผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณจะดื่มน้ำ

คุณนี่

คุณน่ะใจ

ใจไม่ตรงกันเหมือนผมกับคุณหนูหว่านชิงซะบ้างเลย

ใครใจตรงกันกับคุณมิทราบ

เป็นอะไรไป ผมพูดไม่ถูกเหรอ

ตอนที่อยู่ท่าเรือ มีคลังสินค้าเยอะขนาดนั้น

แค่แป๊บเดียว ผมก็หาคุณเจอแล้ว

แบบนี้ใจยังไม่ตรงกันอีกเหรอ

คุณนี่มันพูดจาไร้สาระจริง ๆ

เสี่ยวหลงเปาทอด

คุณดูสิ นี่สิใจตรงกัน

วันนี้สวีเฉิงมาเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่บ้านฉัน

บอกว่าคุณทั้งเล่นไพ่

ทั้งยังบังคับให้เขาซื้อเสี่ยวหลงเปาทอดให้คุณอีก

สวีกวงเย่า

สวีกวงเย่า

ผู้ช่วยคุณเป็นอะไรกันแน่

ผมก็แค่ไหว้วานเขาเอง

ทำไมต้องฟ้องด้วย

เป็นเด็กหรือไงกัน

คือว่า

คือว่า

คือว่า

มันเปิดยังไงเหรอ

จะกินหรือไม่กินก็เชิญ

วันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะนะคะ

ฉันจะอยู่แทนคุณเอง

ผมจะกลับไปทำไม

จะให้ทิ้งคุณกับสวีกวงเย่า

ได้อยู่ด้วยกันอย่างโรแมนติกที่นี่น่ะเหรอ

คุณอย่าลืมเรื่องที่คุณรับปากผู้ตรวจการสวีไว้สิคะ

คุณเหลือเวลาสืบคดีอีกแค่หนึ่งวันเองนะ

วันวันเอาแต่เสียเวลาอยู่ที่โรงพยาบาล

ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ

ไม่รู้จักน้ำใจคน

คุณกลัวว่า

ผมจะถูกเขาลงโทษงั้นเหรอ

กลัวว่าจะไม่ใช่แค่ลงโทษน่ะสิคะ

แต่ผมก็ไม่อยาก

ทิ้งคุณไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียวอยู่ดี

อีกอย่าง

สวีกวงเย่าก็อยู่ด้วย

ฉันไม่ใช่คุณกู้นะ

คุณไม่ต้องมานึกถึงฉันตลอดเวลาหรอก

ทำไมผมต้องไปนึกถึงซวงเอ๋อร์ตลอดเวลาด้วยล่ะ

แล้วก็นะ

เมื่อวาน หมายความว่ายังไง

โทรศัพท์อะไร สองนาทีอะไรกัน

แล้วที่เมื่อวานแค่คุณเพิ่งไปก็โทรศัพท์มาแล้ว

ยังจะไม่ใช่นึกถึงตลอดเวลาอีกเหรอคะ

ผมไม่ได้โทรหาเธอสักหน่อย

แต่นางพยาบาลบอกว่า

ผู้บัญชาการถานโทรมาหาคุณกู้นะคะ

หรือว่านางพยาบาลจะพูดโกหกงั้นเหรอคะ

แล้วหลังจากที่

โทรศัพท์มาแล้ว

เสี่ยวซื่อก็มาเลยใช่ไหม

ใช่น่ะสิ

เธอน่ะก็แค่สอดแนมข้อมูล

เธออยากจะเจอเพ๋ยซ่าวจวิน

รีบไปเลย

[หน่วยตรวจการ]

ผู้ตรวจการ

ถานเสวียนหลินส่งเอกสารลับมาครับ

บอกว่าปิดคดีลักพาตัวได้แล้ว

ปิดคดีเหรอ

ใช่ครับ

[คดีลักพาตัวคุณหนูใหญ่ของตระกูลมู่ ปิดคดีแล้ว]

[คำสารภาพของ ลูกน้องหมิ่นต้าเฉิง]

ผู้ตรวจการ

เป็นอะไรไปครับ

เห็นชัด ๆ ว่าถานเสวียนหลินบอกว่า

เป็นฝีมือของหมิ่นต้าเฉิง

แต่ในคำให้การนี่กลับแนบ

คำสารภาพของลูกน้องหมิ่นต้าเฉิงมา

คำสารภาพเขียนไว้ว่า

ฉันเป็นคนสั่งให้พวกเขาลักพาตัวและใส่ร้ายป้ายสี

ถานเสวียนหลิน ไอ้หมอนี่

มันหมายความว่ายังไงกันแน่

มันอยากจะบอกฉันน่ะสิ

ว่าถ้าฉันคืนความบริสุทธิ์ให้กองกำลังตระกูลถานได้

มันก็จะ

ตรวจสอบถึงแค่หมิ่นต้าเฉิง

มิฉะนั้นมันก็จะเป็นศัตรูกับฉัน

ถ้าตั้งตัวเป็นศัตรูกันละก็

เรื่องหมิ่นต้าเฉิง

จะรั่วไหลออกมาหรือเปล่าครับ

นี่แหละจุดที่ฉันเป็นห่วง

ถานเสวียนหลินปิดคดีโดยใช้

ข้อหาลักพาตัวกับข้อหาพยายามฆ่า

นี่ก็หมายความว่า หมิ่นต้าเฉิงเขาจะไม่ถูกพิพากษาให้ประหารชีวิต

ถ้าเขาอยู่ในมือถานเสวียนหลิน

อยู่หนึ่งวันก็สร้างความลำบากอีกหนึ่งวัน

ผู้ตรวจการ

ไม่อย่างนั้นให้ผมส่งคน

ไปจัดการเขาทิ้งดีไหมครับ

ทำไมคุณยังไม่ไปอีกล่ะคะ

พยานเพียงคนเดียว

ชุยเจี๋ยตายแล้ว

หมายความว่ายังไงคะ

มีคนอยากจะฆ่าเขา

จะได้โยนข้อหาให้เขาได้ด้วยพอดี

ต้องโทษเหล่าฟู่พวกเขาที่ประมาท

เอาเขาขังไว้กับผู้ต้องสงสัย

และผู้ต้องสงสัยก็เลยฆ่าปิดปาก

ผู้ต้องสงสัย

ดังนั้นคุณก็รู้แล้วว่าฆาตกรตัวจริงคือใคร

ใช่

คุณเดาถูกต้อง

เขาเป็นเถ้าแก่ของโรงรับจำนำคนหนึ่ง

ซึ่งก็คือหมิ่นต้าเฉิงจากโรงรับจำนำเป่าลี่

หมิ่นต้าเฉิง

เขาจะลักพาตัวฉันทำไมคะ

คุณรู้ไหม

ว่าวันนั้นที่คุณดื่มเหล้ากับเฟย อันตวน

คุณเมาได้ยังไง

วันนั้นฉัน

ดื่มเหมาไถไปแก้วหนึ่ง

อยู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวมาก

ถูกต้อง

เขานี่แหละเป็นคนวางยา

เขาวางยาฉันด้วยเหรอ

คุณรู้ไหม

ว่าคุณออกมาได้ยังไง

คุณไปรับฉันที่ห้องอาหารไม่ใช่เหรอคะ

ก็ใช่

แต่ว่า

ผมไปรับคุณออกมาจากห้องพักของเฟย อันตวน

แต่ว่าคุณวางใจได้

ยังดีที่ผมไปทัน

อีกอย่างเฟย อันตวนเอง

ก็เมาจนไม่ได้สติ

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

คุณนาย โรงรับจำนำเป่าลี่โทรศัพท์มาครับ

บอกว่าหยิบใบเสร็จของคุณหนูหว่านชิงให้คุณนายผิดไป

พรุ่งนี้พวกเขาจะมาเปลี่ยนครับ

หว่านชิง เธอไปซ่อมเครื่องเพชรมาเหรอ

(คุณคะ หว่านถิงปวดท้อง)

ทำไมถึงอาการหนักขนาดนี้ล่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม

ฉันเองก็ไม่แน่ใจ คุณไปลองดูหน่อยเถอะนะคะ

(หว่านชิง)

(ลูกไปก่อน)

รถอยู่ข้างนอก ให้คนขับรถไปส่งเธอก่อนเนอะ

กลับรถ

ถ้าป้าชุยกับน้องหว่านถิงเป็นห่วงพี่กวงเย่า

ทำไมถึงไม่ไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลล่ะ

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

คุณคิดอะไรออกงั้นเหรอ

เป็นฝีมือชุยเหลียนเฟิ่ง

เธอเป็นคนวางแผนทุกอย่างไว้

แต่ว่าทำไมหมิ่นต้าเฉิงถึงได้ช่วยชุยเหลียนเฟิ่ง

ทำเรื่องที่เสี่ยงอันตรายขนาดนี้

คุณรู้หรือเปล่าว่าเมื่อก่อนหมิ่นต้าเฉิงเป็นใคร

เมื่อสิบปีก่อน

เขาเป็นผู้ช่วยของผู้ตรวจการหลัว

ตอนที่พี่ชายคุณตาย

เขาเองก็อยู่บนท่าเรือ

ฉันมีความคิดหนึ่ง

ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่

ผมเองก็เหมือนกัน

ฉันคิดว่าชุยเหลียนเฟิ่งก็แค่บีบบังคับไล่แม่ฉันไป

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า

เธอจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพี่ชายฉัน

ถ้าเธอเป็นคนวางแผนทุกอย่างนี่ไว้จริง ๆ

ถ้างั้นฉันก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับ

ฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายฉันน่ะสิ

เธอบีบบังคับไล่แม่ฉันไปมันก็มากพอแล้ว

ตอนนี้ยังจะมาทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก

ฉันติดค้างอะไรเธอกันแน่

ตอนนั้นฉันยังคิดว่า

ถ้าเอาสินสอดของแม่กลับมาได้

ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีก

เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ

บางครั้งความชั่วร้ายของจิตใจคน

ก็ไกลเกินกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้

ถ้าเธอเป็นคนทำให้พี่ชายฉันตายจริง ๆ

ถ้างั้นเธอก็ไม่ได้ติดค้างฉันแค่ครอบครัวแล้วละ

เธอยังติดค้างชีวิตฉันด้วย

เธอแย่งของทุกอย่างที่สำคัญที่สุดของฉันไปหม

ฉันต้องการให้เธอชดใช้มันด้วยชีวิต

คุณวางใจได้

พวกเขาไม่มีใครหนีไปได้แน่

หว่านชิง

หว่านชิง

มานี่หน่อยสิ

ค่ะ

มีอะไรเหรอคะ

พี่มีอะไรบางอย่าง

ที่อยากจะบอกกับเธอ

สองวันนี้

เธอยุ่งจนหัวหมุนไปหมด

ขอบคุณเธอมากนะ

พี่เกือบจะไม่รอด

เพราะช่วยหนูเอาไว้

แค่นี้เล็กน้อยค่ะ

เธอไม่รู้หรอกว่า

ตอนนั้น

วินาทีที่พี่เห็น

รถของเธอจมอยู่ใต้น้ำ

พี่กลัวมากแค่ไหน

พี่ไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อนเลย

ตอนที่กระโดดลงน้ำ

แขนขาไม่ฟังคำสั่ง

พี่จินตนาการไม่ออกเลย

ว่าถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ

พี่จะเป็นยังไง

พวกเราต่างก็ถูกสวรรค์ช่วยเพราะเป็นคนดี

ไม่มีทางเป็นอะไรหรอกค่ะ

หว่านชิง

ความกลัวแบบนั้นของพี่

มันไม่ใช่ความกลัว

ของพี่ชายที่จะสูญเสียน้องสาว

แต่เป็นความกลัว

ของการสูญเสียครึ่งหนึ่งของชีวิตพี่ไป

พี่ชาย

ปกป้องน้องสาวไม่ได้ตลอดชีวิตก็จริง

แต่ว่าพี่อยากจะ

พี่อยากจะ

ปกป้องเธอไปตลอดชีวิต

พี่กวงเย่าคะ

หนูรู้ว่าพี่ดีกับหนูมาก

หนูซาบซึ้งใจมากจริง ๆ

แต่ว่า

ทั้งชีวิตมันยาวนานเกินไป

หนูไม่กล้าคิด

ไม่กล้าคิด

หรือว่าไม่อยากกันแน่

ขอโทษนะ

จู่ ๆ พี่ก็พูดแบบนี้ออกมา

สิ่งที่พี่พูดในวันนี้

ถือซะว่าพี่ไม่เคยพูดมันก็แล้วกัน

ไอ้หมอนี่ไม่เป็นไรใช่ไหม

ไม่เป็นอะไรครับ

ผมเห็นคนที่เอาข้าวมาส่งไม่คุ้นหน้า

ก็เลยจับตาดูไว้

ตามคาด ในข้าวมียาพิษ

แต่ว่าเวลาทดสอบพิษนานเกินไป

ก็เลยปล่อยให้ไอ้หมอนั่นหนีไปได้

จับตาดูไว้ดี ๆ

มีคนอยากจะให้เขาตายจริง ๆ ด้วย

ผมจะส่งคนมาเฝ้าให้แน่นหนากว่านี้

ผมถามเถ้าแก่ของหอจุ้ยเซียนแล้ว

แล้วก็ยืนยันแล้วว่า ระหว่างทางส่งข้าว

คนของพวกเขาถูกคนตีจนสลบไป

จะโทษก็ต้องโทษไอ้คนแซ่หมิ่นนี่ที่มากเรื่อง

จะสั่งข้าวร้านข้างนอกให้ได้

ไม่อย่างนั้นคงไม่มีปัญหาเยอะขนาดนี้หรอก

ทำไมเขาต้องสั่งข้าวจากข้างนอกให้ได้กันนะ

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน♪

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงไหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪จะประกอบกลับคืนมาได้ยังไง♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉันกลับมา มีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้าและร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪

♪น้ำตากลายเป็นสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า♪

♪กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เราเจอกัน♪

♪แค่มองไปก็เห็นเธอ♪

♪ใบหน้าด้านข้างที่ชวนให้หลงไหล♪

♪ผืนฟ้าและทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา♪

♪ฉันให้คำสัญญา♪

♪ให้โลกมนุษย์จากไปพร้อมกับพวกเรา♪

♪หากฉันลืมเค้าโครงของเธอ♪

♪จะประกอบกลับคืนมาได้ยังไง♪

♪ให้ความทรงจำทำให้ฉันกลับมา มีชีวิตอีกครั้งผ่านระยะทางที่ห่างไกล♪

♪โอบกอดเปลวไฟของแสงอาทิตย์อัสดงที่ขึ้นและลง♪

♪โลกใบนี้ที่สับสนวุ่นวาย♪

♪หมดไปกับการอยู่คนเดียวในชีวิตของฉัน♪

♪ถึงต่อให้สายตาที่พร่ามัวจะมองเห็นไม่ชัดเจน♪

♪แต่ฉันก็จะควบม้าและร้องเพลงอย่างสุขหัวใจไปกับเธอ♪