Original subtitles

Απόδοση - Συγχρονισμός - Επιμέλεια © Chaos70

Φλεβάρης 2025 © Chaos70

Τι μορφή φτιάχνεις;

Εγώ φτιάχνω λουλούδι.

Το λατρεύω αυτό το βάζο.

Θα φτιάξω άλλο, γιατί αυτό κολλάει πολύ.

Τι πράγμα;

- Καλησπέρα. - Καλησπέρα.

Γεια.

Εσύ τι έγραψες εκεί;

Εγώ το έφτιαξα αυτό.

Τι λες τώρα; Ενα μπασσέ.

Και τώρα βγάλε την ποδιά σου. Άντε αγαπάκι μου, φεύγουμε.

- Το έφτιαξε όλο μόνη της; - Ναι, φυσικά.

Είναι πολύ καλή, έτσι;

- Αντίο. - Αντίο.

Έτοιμη, αγαπάκι μου;

Να σου πω. Αν σε ρώταγα ποιος είναι

ο αγαπημένος σου χαρακτήρας από τον Πινόκιο, ποιον θα μου έλεγες;

Ο Lucignolo. [Φυτίλης]

Ώστε έτσι, ε;

Ο Lucignolo;

Έχεις δίκιο, ο Lucignolo είναι ένας υπέροχος χαρακτήρας.

- Δεν είναι κακός όμως; - Μπα, δεν το νομίζω.

Πιστεύω ότι απλά θέλει να είναι ελεύθερος.

Άσε που δεν υπάρχουν κακά παιδιά.

Κανείς δε γεννιέται κακός.

Για θυμήσου τι έλεγε ο Mangiafuoco. [Πυροφάγος.]

«Πρόσεχε, κοριτσάκι, μην εμπιστεύεσαι τυφλά όποιον φαίνεται καλός

και να θυμάσαι ότι υπάρχει πάντα κάτι καλό σ' αυτόν που φαίνεται κακός."

Μμμ;

Πάμε, άντε.

- Τι συμβαίνει, αγαπάκι μου; - Τίποτα. [Είναι γραμμένο στο DNA τους]

Είναι όμως σημαντικό να είσαι προσεκτική, γιατί αυτό είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο,

γιατί όπως όλα τα βιβλία αντίκες, είναι πολύ ευαίσθητο.

- Γιατί το άνοιξες και το έκλεισες; - Φοβήθηκα.

- Τι πράγμα; - Το σκυλόψαρο.

Για έλα και δείξε μου το σκίτσο.

Έλα, θα το δούμε μαζί, έλα.

Έλα εδώ.

Για κάτσε να δούμε λιγάκι,

γιατί ούτε που θυμάμαι πια αν ήταν όντως τρομακτικό. Πούντο;

Περίμενε, γιατί ούτε που το θυμάμαι.

Αλλά εδώ πιστεύω πως του χρειάζεται μια ξεχωριστή μουσική.

- Δες το μόνος σου. - Όχι, μαζί θα τον δούμε.

Εδώ χρειάζεται η συγχορδία της ατυχίας. Ξέρεις ποια είναι αυτή;

Όχι.

Μου έφαγε το δάχτυλο., το θεριό.

Αααχ!

Κακάσχημο, ε;

Για να δοκιμάσουμε να το δούμε ολόκληρο, έλα.

Φόβος και τρόμος!

Περίμενε, έλα εδώ.

Ε, αγαπάκι, αγαπάκι, έλα εδώ.

Για δες κάτι… Κοίτα εδώ.

Μιλάγαμε για τη φάλαινα και θα φέρουν μια αληθινή φάλαινα

εδώ στην πόλη, στην Πλατεία Λαού.

- Δεν είναι απίστευτο; - Μα είναι ζωντανή;

Πώς να είναι ζωντανή; Δεν έχουμε θάλασσα εδώ. Είναι νεκρή, η κακορίζικη.

Αλλά την έχουν διατηρήσει άθικτη.

Και τώρα αυτή εδώ η φάλαινα κάνει την γύρο όλων των πόλεων στην Ιταλία.

Και τώρα, σε λίγες μέρες, θα έρθει στη Ρώμη.

Ωραία δε θα ήταν να πάμε να τη δούμε μαζί;

- Πού θα τη βάλουν; - Εδώ θα την βάλουν, να βλέπεις;

Σε μια μεγάλη σκηνή σαν αυτή του τσίρκο. Τι λες; Θες να πας μαζί μου;

- Έγινε. - Έγινε, σύμφωνοι.

Εμείς οι δυο θα πάμε να δούμε τη φάλαινα.

Άντε.

Ο κυρ Asinello [Γαϊδαράκος] δεν θα έρθει, γιατί του πέφτουν τα μαλλιά.

Θα τον αφήσουμε εδώ τον κυρ Asinello, άντε.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ: "Il Cuore E' Uno Zingaro, Nicola Di Bari"]

♪ Τι φταίω εγώ που η καρδιά ♪ ♪ είναι τσιγγάνα και προχωρά ♪

♪ Δεν έχει αλυσίδες, ♪ ♪ η καρδιά είναι τσιγγάνα και φεύγει ♪

♪ Μέχρι να βρει, το πιο πράσινο λιβάδι που υπάρχει ♪

♪ Θα μαζέψει τα αστέρια γύρω της ♪

Τι συμβαίνει, ε;

- Δεν θέλω. - Άντε, άντε, δείξε θάρρος. Πάμε!

Δεν θέλω!

Θα δεις, είναι κάτι όμορφο αυτή η φάλαινα, θα έχεις να το λες αύριο στους συμμαθητές σου.

- Φοβάμαι. - Τι έπαθες;

Δε θέλω να μπω εκεί μέσα.

Κάτσε να σου πω κάτι.

Πως γίνεται χτες βράδυ να θες να έρθεις να δεις τη φάλαινα και τώρα να μη θέλεις;

Έβαλες κι αυτό το ωραίο φόρεμα για να τη δεις και τώρα;

Χθες δεν φοβόμουν, ενώ σήμερα φοβάμαι.

Στο μεταξύ, μπορώ να πάρω τα εισιτήρια;

Έλα.

Καλημέρα.

Καλημέρα κυρία, μου δίνετε δύο εισιτήρια, παρακαλώ;

Χίλιες λιρέτες.

- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.

- Πάμε; - Όχι!

Λοιπόν, τώρα θα πρέπει να μου εξηγήσεις γιατί άλλαξες γνώμη.

Λοιπόν, εγώ θέλω πολύ να δω αυτή τη φάλαινα,

αν εσύ δε θες να τη δεις, πρόβλημά σου, εντάξει;

- Θέλεις να κάτσεις εδώ ή να έρθεις μαζί; - Θέλω να κάτσω εδώ.

Έλα.

Θα μου κάνετε μια χάρη; Μπορείτε να καθίσετε πέντε λεπτά με τη μικρή;

- Φυσικά. - Ε; Εντάξει;

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ: "Stasera mi butto", Rocky Roberts]

♪ είναι προφανές ότι το εννοώ. ♪

♪ Αποφάσισα να στην πέσω ♪

♪ Όμως κάτι πρέπει να κάνεις κι εσύ ♪

♪ Αυτή τη φορά δεν υπάρχουν «Αν» ♪

♪ Δε θα χορέψω εγώ, τώρα είναι σειρά σου ♪

♪ Απόψε θα την πέσω ♪

♪ Απόψε θα την πέσω ♪

♪ Θα την πέσω σε σένα ♪

♪ Και θα κάνω τα πάντα ♪

♪ Θα κάνω τα πάντα ♪

♪ Για να είμαι μαζί σου ♪

♪ Απόψε θα την πέσω ♪

♪ Απόψε θα την πέσω ♪

♪ Θα την πέσω σε σένα ♪

♪ Και θα κάνω τα πάντα ♪

♪ Θα κάνω τα πάντα ♪

♪ Για να είμαι μαζί σου ♪

♪ Τώρα είναι στο χέρι σου ♪ Τώρα είναι στο χέρι σου ♪

♪ Τώρα είναι στο χέρι σου ♪

Αγαπάκι, κοιμάσαι;

Όχι.

Ήθελα να σε καληνυχτίσω.

Άργησα να γυρίσω.

Πώς είσαι;

Τι κάνατε στο σχολείο σήμερα;

Τι συμβαίνει;

Τίποτα.

Είσαι σίγουρη;

Ναι.

Θα μου πεις τώρα τι συνέβη; Γιατί είσαι έτσι;

Τίποτα, τίποτα.

Τίποτα δε συνέβη.

Λοιπόν, θα κάτσω εδώ μέχρι να μου πεις τι συνέβη.

Ο συμμαθητής που καθόμαστε μαζί στο θρανίο είναι πολύ, πολύ ντροπαλός,

δεν μιλάει καθαρά και όλοι τον κοροϊδεύουν.

- Για πες μου, η δασκάλα τι λέει; - Κι αυτή τον κοροϊδεύει.

- Τον κοροϊδεύει και η δασκάλα; - Ναι.

Αύριο θα πάμε μαζί στο σχολείο,

ώστε να καταλαβαίνω καλύτερα τι έχει συμβεί, εντάξει;

Δεν θέλω να έρθεις στο σχολείο μου, κακώς έκανα που στο είπα.

Όχι, δεν έκανες κακώς, έκανες το σωστό.

Γιατί δεν είναι σωστό η δασκάλα να συμπεριφέρεται έτσι σε ένα παιδάκι,

είναι κάτι πολύ σοβαρό.

Ας κοιμηθούμε τώρα.

Να σβήσουμε το φως γιατί είναι πολύ αργά, εντάξει;

Δεν ξέρω, αν καταλάβουν ότι εγώ... αν...

Δεν πιστεύεις ότι μετά θα κοροϊδεύουν εμένα όλοι

και θα λένε ότι είμαι καρφί;

Όχι, κανείς δεν πρόκειται να σε πει καρφί.

Άντε.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Καλημέρα, κυρία μου. - Καλημέρα.

Άντε με την Carla, πήγαινε.

Πάμε, ανέβα.

Τι έχεις; Κουράστηκες;

Καλημέρα, παιδιά μου.

Καλημέρα, κυρία.

- Καλημέρα σας, κυρία. - Καλημέρα σας, κύριε.

- Είμαι ο πατέρας της... Ναι, ναι, ξέρω ποιος είστε.

Θα ήθελα να σας μιλήσω μια στιγμή, σας παρακαλώ.

Αυτό είναι αδύνατον, κύριε. Τώρα έχω μάθημα.

Το ξέρω, αλλά μόνο για δυο λεπτά.

Ελάτε την ώρα της ενημέρωσης και θα μιλήσουμε τότε.

Όμως πρέπει πραγματικά να ξεκινήσω το μάθημά μου, σας παρακαλώ.

Ακούστε, δύο λεπτά μόνο σας ζητώ.

Και το κατάλαβα, όμως να τα πούμε την ώρα της ενημέρωσης μου, καμία αντίρρηση.

Όμως τώρα θα ξεκινήσω το μάθημά μου, σας παρακαλώ. Σύμφωνοι;

Σύμφωνοι.

Λοιπόν, παιδάκια.

Πάμε στο πράσινο τετράδιο.

Βγάλτε όλοι το πράσινο τετράδιο από τις τσάντες σας

και γράψτε τη σημερινή ημερομηνία.

Το πράσινο τετράδιο, για πάρτε το.

Ψηλά, στην άκρη του περιθωρίου, σε έξι τετραγωνάκια

Λοιπόν, Τε-τά-ρτη...

8 Ιουνίου.

Καλημέρα , παιδιά.

Καθίστε.

Έρχεστε μαζί μου;

Γυρίζω αμέσως, να είστε ήσυχοι.

Τα παιδιά λένε ψέματα, κύριε.

Όχι, όχι, όχι. Δεν είναι αλήθεια. Δε λέει ψέματα.

- Μα δεν είπα αυτή τη λέξη. - Μην το λέτε αυτό. Μην το λέτε αυτό.

Η κόρη μου δε λέει ψέματα!

Τα πιστεύω τα παιδιά και πρέπει να τα πιστεύετε κι εσείς!

Κύριε, δε λένε πάντοτε ακριβώς την αλήθεια

Τότε, κυρία δασκάλα,

εσείς πρέπει να το συζητήσετε με τα παιδιά, πρέπει να τα ακούτε.

Αν κάποιο παιδί κοροϊδεύει ένα άλλο, εσείς πρέπει να του το εξηγήσετε.

Πρέπει να ακούτε ό,τι σας λένε.

Ηρεμήστε, κύριε. Να το συζητήσουμε πιο πολιτισμένα.

Συγχωρέστε με. Συγχωρέστε με.

- Να ακούσουμε τα παιδιά; - Σύμφωνοι.

Πάμε.

Λυπάμαι πολύ για ότι συνέβη.

Θέλω να πιστεύω ότι δε θα επαναληφθεί.

Να προσπαθήσουμε να μη χαθεί ο προσανατολισμός μας

Καλώς, παιδιά.

Anni di Piombo [Χρόνια το μολυβιού], 1969-1980 Κύμα πολιτικής τρομοκρατίας από ακροδεξιές κι ακροαριστερές οργανώσεις, με βομβιστικές επιθέσεις, απαγωγές, δολοφονίες.

«Όλοι οι γερουσιαστές, με μεγάλη αποφασιστικότητα και σθένος.»

«Εκρήξεις και στη Ρώμη, στην Piazza Venezia, σε μια τράπεζα.»

«Ο απολογισμός είναι λιγότερο τραγικός, έχουμε 16 τραυματίες.»

«Η έκρηξη στο Μιλάνο έλαβε χώρα στην Εθνική Αγροτική Τράπεζα,

επί της Piazza Fontana. [12/12/1969, φασιστική τρομοκρατική ενέργεια]

«Υπήρξαν σκέψεις για τους καυστήρες των κτιρίων, αλλά αυτοί βρέθηκαν άθικτοι.»

«Επρόκειτο για μια βόμβα με υψηλή εκρηκτική ισχύ,

αν μιλάμε για κάποιο χτύπημα.»

«Συνδεόμαστε με το Μιλάνο, και τον Elio Sparano.»

«Στην Piazza Fontana συνεχίζονται οι επιχειρήσεις των πυροσβεστών, καραμπινιέρων,

των οργάνων της δημόσιας ασφάλειας και των δημοτικών αστυνομικών,

όπου στις 16:30 μια βόμβα έσπειρε το θάνατο και την καταστροφή.»

«Στα νοσοκομεία όπου νοσηλεύονται οι τραυματίες,

το έργο των υγειονομικών συνεχίζεται αμείωτο

και χειρουργήθηκαν όλοι όσοι το είχαν ανάγκη.»

«Ορισμένες επεμβάσεις απαιτήθηκε...»

Έχετε κάνει τεράστια δουλειά.

Ξέρω ήδη ποιος θα είναι ο πρωταγωνιστής.

- Κάνει χίλιες κινήσεις... - Φυσικά με τέτοιο βλέμμα...

- Σε υπνωτίζει, ε; - Είναι σα να σε καρφώνει.

- Απαλά-απαλά γιατί είναι εύθραυστο. - Ξέρεις ότι περπατάει κιόλας;

- Να της δείξουμε κάνα-δυο βήματα; - Ναι, παιδιά να τον κινήσουμε.

Σιγά- σιγά, ε;

Ω! Να τος!

Πώς γίνεται να περπατάει αν δεν ακουμπά στο έδαφος;

- Υπάρχει κόλπο. - Κοίτα τον πως περπατά.

Περίμενε, περίμενε, πήγαινε εκεί, πήγαινε.

Μου φαίνεται ήδη πολύ καλό.

Τι θα σε κάνω εσένα, ε; Μου λες;

Ίσως να...

Ίσως να πρέπει να τροποποιήσουμε το παραμύθι.

Ο Πινόκιο πρέπει να φαίνεται κανονικό μωρό, αληθινό μωρό εξ αρχής,

[Pinocchio, του Giulio Antamoro, 1911]

πρέπει να ζει συνεχώς σε μια πραγματική διάσταση.

Και εγώ αυτό με μια μαριονέτα...

καθόλη τη διάρκεια της ταινίας...

δε μπορώ να το κάνω.

[Le avventure di Pinocchio, (Οι Περιπέτειες του Πινόκιο) Luigi Comencini, 1972]

Κάντε γρήγορα!

Προσέξτε το άλογο! Περιμένουμε!

Τι κάνουμε εδώ; Σας υπέδειξα τις θέσεις σας πριν μια ώρα!

- Για όνομα, άντε! - Διώξ 'τους, άντε!

Vincenzo, να φωνάξουμε και τους άλλους; Άντε, άντε, άντε, άντε!

Λοιπόν, αυτούς τους δύο και χρειάζομαι και τους άλλους δύο.

Προσοχή, θα σταθούμε μπροστά στις πόρτες...

- Φτάνει πια με τον αέρα! - Κλεισ' το πια!

- Κι εγώ δουλεύω! - Ποιον δουλεύεις;

Φτάνει! Πάλι τα ίδια;

Βγάλε αυτό το πράγμα από την πρίζα! Καπνίζω!

Ε, δώσ' μου πίσω το τσιγάρο! Τώρα, δώσ' το!

Cesare, πόσο θέλουμε ακόμα;

Pavlito, δεν μπορώ να κάνω θαύματα, δουλεύω πάνω σε...

Πάμε, πάμε, από την άλλη!

Περνάμε ένα αργό πανοραμικό πλάνο από πάνω τους. Να σου δείξω.

Υπήκοοι, πολίτες...

- Ο καλλιτέχνης... - Περίμενε!

- Πάμε...Πάμε... - Χωρικοί, υπήκοοι...

- Πολίτες, ευφραίνεσθε! - Έτσι.

- Ο καλλιτέχνης που περιμένατε... - Ω!

- Ε! Κάνουμε πρόβα. - Και συγγνώμη, ε;

Εντάξει, καλά.

Λοιπόν, κύριοι, να σας εξηγήσω λίγο το νόημα της σκηνής.

Είναι η πρώτη σκηνή της ταινίας.

Πρέπει να βάλουμε τους θεατές στις συνθήκες ενός ψυχρού κλίματος,

ο πρωταγωνιστής είναι μέσα στο κρύο και στη φτώχια.

Για να πείσουμε για το κρύο έχουμε αυτά τα μηχανήματα.

Γι’ 'αυτό επιμένω σε αυτά. Θα έχει αέρα, χιόνι, τρομερό κρύο.

Δεν είναι εκεί για αισθητικούς λόγους.

Αν το κοινό αισθανθεί το ότι κάνει κρύο,

όταν θα εισάγουμε τους 2 χαρακτήρες θα φανεί καλύτερα η αντιπαλότητα τους.

Ο μάστρο-Ciliegia [Κεράσης] έχει σόμπα, είναι ταϊσμένος

και ο άλλος ο κακορίζικος δεν έχει φωτιά ούτε ζωγραφιστή. Όλα από κει ξεκινάνε.

Θα τα καταφέρετε περίφημα, βοηθήστε με μόνο με το σώμα σας ώστε να φαίνεται το κρύο.

-Εντάξει; - Το κατάλαβα. Όμως έχει 30 βαθμούς.

Έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά έτσι είναι η ηθοποιία. Γιαυτό δεν έγινα κι εγώ ηθοποιός.

- Είμαστε ηθοποιοί. - Ας κάνουμε μια τελευταία πρόβα.

Virginia, έλα να μακιγιάρεις τους ηθοποιούς! Τελευταία πρόβα και πάμε γύρισμα.

Να σου πω κάτι, Andrea. Έλα.

Έλα μαζί μου. Για πες, τη σκηνή με τον Geppetto την έμαθες;

Ναι, την ξέρω απ' έξω.

Ευτυχώς που είσαι κι εσύ εδώ.

Λοιπόν, άκου, θα μπούμε εδώ μέσα να προβάρουμε τις ατάκες...

Εγώ θα κάνω τον Geppetto και εσύ θα μου λες τα λόγια σου.

Λοιπόν, τι σου λέει εδώ ο Geppetto;

«Κι εγώ, τι να σου δώσω να φας;»

Θυμάσαι το μετά; Πάει στο παράθυρο, βρίσκει τα δύο αχλάδια,

στα φέρνει και εσύ τι του λες;

«Αν θες να τα φάω, θα μου τα ξεφλουδίσεις, παρακαλώ;»

Μπράβο σου! Έτσι, πολύ κυριλέ.

Πάντα με ένα τέτοιο κυριλέ ύφος, μπράβο! Εντάξει; Θα το ξανακάνουμε κι αργότερα.

Πολλά μπράβο! Ευτυχώς που έχω κι εσένα εδώ, Andrea.

- Χαίρεσαι που παίζεις στην ταινία; - Ναι.

- Ναι. Ναι ή όχι; - Ναι.

Λοιπόν, ησυχία, κύριοι. Ξεκινά το γύρισμα! Luigi, να τελειώνουμε.

Σας το έχω πει είκοσι φορές,

Δεν θέλω να φαίνεται κανείς στα παράθυρα.

Φαίνεστε, είστε μέσα στο πλάνο. Μπείτε πάλι μέσα. Κι εσείς.

Όλοι μέσα από τα παράθυρα, να μη φαίνεται κανείς.

Ήρεμα, μα γιατί στριγγλίζει;

Αν φαίνεστε, δεν μπορούμε να γυρίσουμε. Κυρία μου, κι εσείς μέσα. Ευχαριστώ.

Ξεκινάμε γύρισμα. Στο «Πάμε» κινούμαστε όπως κάναμε στις πρόβες.

Κυρία μου! Κάντε μου τη χάρη να πάτε μέσα; Σε ποια γλώσσα να το πω;

Μέσα! Ευχαριστώ!

Έτοιμοι, ησυχία, όλοι εκτός πλάνου! Κυρία μου, μου έχετε σπάσει τ' αρχίδια πια!

Τι στον πούτσο! Μπείτε μέσα και κλείστε το παράθυρο, και μην ξαναεμφανιστείτε!

- Γαμώ το κέρατό μου! - Cesare!

Τι τρόπος είναι αυτός; Πώς μίλησες έτσι στην κυρία;

Εδώ είναι τα σπίτια τους!

Εμείς πρέπει να τους ζητάμε την άδεια γιατί εισβάλλουμε στο χώρο τους!

- Ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει. - Το κατάλαβα, αλλά...

Τι "κατάλαβες"; Τι "αλλά";

- Εδώ είναι τα σπίτια τους! Το κατάλαβες; - Το κατάλαβα.

Εμείς είμαστε που εισβάλλουμε στις ζωές τους!

Πρώτα η ζωή και μετά ο κινηματογράφος!

Πρώτα η ζωή. Αν δεν το καταλαβαίνεις, είναι ανώφελο να κάνεις ταινίες.

Ανθρωπάκι.

Πάμε!, Άντε, άντε, πάμε.

Κυρία μου, σας παρακαλώ, μέσα. Όλοι στις θέσεις σας.

Κλακέτα πλάνου...

- Συγγνώμη, Luigi. - Κάμερα.

"Οι περιπέτειες του Πινόκιο". 24, 3, λήψη πρώτη.

Περιμένετε, περνά αεροπλάνο.

[Pinocchio, του Giulio Antamoro, 1911]

Άντε, Cesare, τέλειωνε, γιατί το φως θα χαθεί από τη μια στιγμή στην άλλη! Πάμε!

- Άντε! Γρήγορα! - Εκτός πλάνου όλοι!

Εκτός πλάνου όλοι, πρέπει να γυρίσουμε τη σκηνή.

- Όλοι στις θέσεις σας. - Άντε, τράβα παίξε πιο κει.

Όσοι δεν παίζουν στη σκηνή, εκτός πλάνου!

Εκτός πλάνου, όλοι!

Έλα, έλα. Έλα.

Έλα, σιγά, σιγά.

Ησυχία! Έλα ησυχία, προσέχετε!

- Δε θα τουμπάρει, ε; - Μα τι να τουμπάρει; ¨Ελα, έλα!

Όχι, σταματήστε!

Viola, είναι συνολικό πλάνο, τακτοποίησε τα χέρια να μη φαίνονται τα μανίκια.

Πρέπει να βιαστούμε, αλλιώς θα χάσουμε το φως πάνω στο άλογο!

Τελειώνετε, θα φύγει ο ήλιος!

Δυνάμωσε λίγο τη φωτιά εδώ. Εσείς είστε οι καλύτεροι, παιδιά.

Άντε, άντε! Φτάνει, φτάνει, φύγετε!

- Cesare, τι πρόβλημα υπάρχει; - Κανένα, ένα λεπτό και είμαστε έτοιμοι.

- Φέρε τα γαϊδούρια εδώ. - Πώς πάει με τα γαϊδούρια;

- Είναι εκνευρισμένα. - Εμένα εσείς μου φαίνεστε πιο εκνευρισμένοι.

Γιατί δεν είναι λιγδιασμένος ο βουτηράνθρωπος; Γρήγορα! Πρέπει να είναι πάντα λιγδιασμένος!

- Μέσα τα παιδιά, γρήγορα! - Cesare! Άντε πια!

- Το ξέρετε ότι πρέπει να φύγετε από το πλάνο τώρα; - Το ξέρουμε.

- Περιμένουμε το σύνθημα. - Καλώς, καλώς.

- Cesare, πάμε. - ΟΚ! Έτοιμοι για γύρισμα!

Έτοιμοι, πάμε! Γρήγορα!

Δένουμε τα τελευταία γαϊδούρια. Luigi, έτοιμοι!

Μπράβο, δυνάμωσέ τη λίγο.

- Ernesto, το 'χεις; - Ναι, όλα εντάξει.

Ξεκινάς ανοιχτά, ανοιχτά, κράτα στο πλάνο τα παιδιά, κράτα τον Lucignolo και τον Pinocchio μέσα,

και στη συνέχεια, σιγά-σιγά, κάνε εστίασε στο καρότσι.

Φύγετε από εκεί!

Κάντε γρήγορα!

- Fernando, πώς πάμε; - Μια ώρα τώρα είμαστε έτοιμοι,

αλλά άμα δεν ξεκινήσουμε πόσο να αντέξει; Πάμε!

Φύγετε όλοι, χάνουμε το φως πάνω στο άλογο! Έτοιμοι;

Πάμε κάμερα, ε;

- Κάμερα... - Κλακέτα στο πλάνο!

- Ησυχία! - 43, λήψη πέμπτη.

Luigi, γαμώτο, είναι εντός πλάνου!

- Να το σταματήσω; - Όχι, περίμενε.

Είσαι εντός πλάνου! Φύγε! Φύγε!

Κοίτα να δεις που αυτό το κοριτσάκι θα με κάνει να χάσω τη λήψη...

Είσαι εντός πλάνου. Φύγε! Από την άλλη! Φύγε!

Είσαι εντός πλάνου! Είσαι ακόμα εντός πλάνου!

Είσαι εντός πλάνου! Φύγε από εκεί! Φύγε! Φύγε!

Ακόμα εντός πλάνου είσαι! Φύγε!

Είσαι εντός πλάνου!

Ξύπνα!

Φύγε!

Ακόμα εντός πλάνου είσαι! Φύγε!

- Ησυχία! - Και πάμε!

E! Δες, αυτό είναι το φως πάνω στο άλογο.

Ωραίο δεν είναι; Κράτα.

Να είσαι προσεκτική όμως, γιατί,

είναι κάλπικο, είναι μια ψευδαίσθηση.

Και στοπ! Πώς ήταν;

- Μια χαρά! - Ernesto;

Μια χαρά, μια χαρά.

Πάρα πολύ καλή. Υπέροχη! Να γυρίσουμε άμεσα άλλη μια σκηνή.

Λοιπόν, γυρνάμε το καρότσι στη θέση του, όλοι στις θέσεις σας! Γρήγορα!

Έχει για όλους σας, πάμε.

Μην βαρυστομαχιάσετε με τόση ζάχαρη.

Πηγαίνετε στο καρουζέλ, πηγαίνετε.

Εσύ, Lucignolo, μόλις κατέβεις, να δείχνεις χαρούμενος, κάνε...

Συνεχίζουμε την κίνηση!

Όμορφα! Έτσι που κάνετε θα χτυπήσετε!

Λερώνετε τα κοστούμια έτσι, ελάτε εδώ!

Έλα! Σταμάτα εδώ, σταμάτα εδώ. Εντάξει.

- Πρόβα; - Ναι.

Πρώτη πρόβα!

Ευχαριστώ.

Ησυχία! Κάνουμε όλοι ησυχία!

Κύριοι!

Απευθύνομαι κυρίως στους ενήλικες, Τα παιδιά τα καταλαβαίνω...

Όλοι στις θέσεις σας! Εδώ δουλεύουμε!

Θέλω τον Βουτηράνθρωπο μέσα στο καρότσι!

Και όλα τα παιδιά σιγά-σιγά παρακαλώ να μπουν στο καρότσι. Πάμε!

- Γρήγορα, άντε. - Cesare, είμαστε έτοιμοι;

Είμαστε, είμαστε.

- Και πάμε. Άντε. - Άντε, κάντε γρήγορα.

Πάμε στο καρότσι, μα δώσ' μου το μαλλί της γριάς.

Περίμενέ με εκεί. Έλα. Δωσ' το μου.

Ένας, δυο, στο καροτσάκι, ανέβα. Γρήγορα.

Εσύ θα κατέβεις πρώτη, εντάξει;

Λοιπόν, με το «Πάμε», κατεβαίνουμε όλοι, όπως έχουμε πει!

Ένα, δύο, τρία!

Και μπράβο σας! Πάμε!

Ησυχία! Όλοι στις θέσεις σας! Έτοιμοι για γύρισμα!

Και κάμερα... και πάμε!

Κοριτσάκι μου, πρέπει να κατέβεις! Είπαμε «Πάμε», κατέβα!

Κατέβα!

- Είπε να κατέβεις! - Κατέβα, όλοι εσένα περιμένουμε!

Πάμε!

Π Α Μ Ε Ε Ε Ε !

Και στοπ.

Αγαπάκι μου, δεν είσαι καλά; Ε;

Είναι πάρα πολύ ωραία!

Αχ, είναι πάρα πολύ ωραία. Έτσι, με τον ίδιο ενθουσιασμό,

όταν ακούσεις το «Πάμε», κατέβα αμέσως από την άμαξα! Εντάξει;

Πάμε!

- Luigi, τι έγινε; - Όλα καλά. Όλα καλά.

Λοιπόν, όλοι στις θέσεις σας!

Γρήγορα! Όλοι στις θέσεις σας!

Και κάμερα... και κλακέτα.

Ξεκινάμε!

Πάμε!

«Νέο επεισόδιο βίας στο Μιλάνο.» [3/3/1972]

«Χθες το βράδυ περί τις 7 μ.μ.

ο διευθυντής του εργοστασίου της Siemens στην Piazza Zavattari,

Idalgo Macchiarini, 42 ετών,

ξυλοκοπήθηκε, στοιβάχτηκε σε ένα φορτηγάκι...»

Αυτά είναι τρελά πράγματα...

«έχοντας περασμένο στο λαιμό ένα πλακάτ των «Ερυθρών Ταξιαρχιών».»

«Τιμωρούμε έναν για να συμμορφωθούν εκατό. Όλη η εξουσία στον ένοπλο λαό…»

Δες αλαζονεία… Εκθειασμένοι αλαζόνες.

«Στο βανάκι οι αστυνομικοί βρήκαν ένα ακόμα φυλλάδιο

υπογεγραμμένο επίσης από τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες».»

ΧΤΥΠΑ ΚΑΙ ΤΡΕΧΑ ΧΤΥΠΑΜΕ ΕΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΟΥΝ 100

Τα βλέπεις, αγαπάκι μου;

Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι σήμερα μια ζωγραφιά αρκεί

για να αλλάξει ο κόσμος.

Αρκεί να είναι ολίγον ακραίοι, σκληροπυρηνικοί και αγνοί.

Ή είσαι στη σωστή πλευρά ή είσαι στη λάθος πλευρά.

Αν είσαι στην καλή πλευρά, κάνεις επανάσταση,

αν είσαι στη λάθος πλευρά, σε περνάνε για ηλίθιο ή για προδότη.

Αυτοί είναι σκέτοι δολοφόνοι.

Όπως και να 'χει τώρα, ολοκλήρωσε το σχέδιο σου.

Δεν είμαι ούτε στο σχέδιο καλή, μπαμπά, για να λέμε και την αλήθεια.

Ακόμα και το πήλινο μπασσέ...

δεν το είχα κάνει μόνη μου. Με είχε βοηθήσει η δασκάλα.

Και τι με μέλλει εμένα;

Τι με μέλλει που δε μπορείς να ζωγραφίσεις;

Αφού μουτζούρωσες τον τοίχο, ολοκλήρωσέ το!

Ολοκλήρωσε κάτι έστω και μια φορά.

Ακόμα και να αποτύχεις, τουλάχιστον θα αντιληφθείς ότι έχεις αποτύχει.

Σήμερα μου γίνατε όλοι καλλιτέχνες και επαναστάτες, ε;

♪ Θα μεγαλώσω ♪

♪ Θα προσποιούμαι ♪

♪ Γιατί αυτό είναι το σωστό, αργά ή γρήγορα ♪

♪ Να ενδώσω ♪

♪ Δε γνωρίζω ♪

♪ Αν θα μάθω να αγαπώ ♪

Κοίτα, λυπάμαι.

Θα ήθελα να σου μιλήσω μια στιγμή.

Θέλω να σε ρωτήσω κάτι...

ένα πράγμα μόνο.

Αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς ότι θα μου πεις την αλήθεια.

Ναι.

Παίρνεις ναρκωτικά;

Όχι.

Μου λες την αλήθεια;

- Ναι, μπαμπά. - Σε πιστεύω.

Πάντα σε πίστευω, σε εμπιστεύομαι.

Αρνούμαι να σε επιβλέπω.

Θέλω να συνεχίσω να πιστεύω όσα μου λες, όπως έκανα πάντα.

Όποτε σκέψου το καλά...

και απάντησέ μου ειλικρινά, θα σε ρωτήσω άλλη μια φορά.

Παίρνεις ναρκωτικά;

Όχι, μπαμπά.

Εντάξει, εντάξει.

Γεια, από που έρχεσαι;

Από μια συναυλία.

- Και από που γυρνάς τέτοια ώρα; - Από ένα μάθημα χρυσοχοΐας.

Μαθαίνω πως να φτιάχνω σπιτικό ψωμί.

Στο Φεστιβάλ Ποίησης.

Ένα μάθημα αργαλειού.

Για πες, που γυρνούσες απόψε;

Ανακάλυψα ότι μου αρέσει η ρέγκε,

μόνο ρέγκε θα ακούω πλέον.

Ξέρεις ποιον νομίζω ότι μου θυμίζεις;

Μου θυμίζεις κάποιο χαρακτήρα ενός διηγήματος του Huxley.

Από το «Δυο Τρεις Χάρες». Το έχεις διαβάσει; ["Two or Three Graces",Aldous Huxley, 1933]

- Όχι. - Διάβασ' το, διάβασ' το, είναι πολύ καλό.

Σε αυτό, η πρωταγωνίστρια

αν είναι με φωτογράφο, ενδιαφέρεται για τη φωτογραφία.

Στη συνέχεια ερωτεύεται έναν ζωγράφο και παθιάζεται με τη ζωγραφική.

Ύστερα, έχει ένα νέο φίλο, έναν ποιητή και αρχίζει να γράφει ποιήματα.

Μετά, αφού γνωρίσει έναν ηθολόγο* μαθαίνει τις ονομασίες των ζώων. [Ηθολογία, κλάδος της βιολογίας των ζώων]

Διάβασέ το, γιατί...

έχει υπέροχους διαλόγους, ε;

«Αγάπη, αν δεν καδράρω τον κόσμο, τον χάνω.»

«Αχ, λατρεία μου, δε ζω χωρίς τη ζωγραφική.»

«Αν δεν γράφω ποιήματα κάθε πρωί, δεν έχει τίποτα νόημα πια.»

Α, και ύστερα του λέει του ηθολόγου:

«Θα πεθάνω αν δεν χαϊδέψω ένα άγριο ζώο!»

Κατάλαβες;

Μια ηλίθια, στην πραγματικότητα.

Όχι, δεν είπα αυτό εγώ.

Ας πούμε ένα πλάσμα που επηρεάζεται πολύ εύκολα, αυτό.

Μμμ;

- Είναι χαμαιλέοντας. - Ω, φυσικά, χαμαιλέοντας, κατάλαβα.

Ναι, χαμαιλέοντας, μπαμπά.

- Κατανόηση με το σώμα. - Φυσικά, με το σώμα.

Ναι, με το σώμα.

Εσένα σου έχει μείνει σώμα, μπαμπά;

Και τι που με έμαθες να κάνω όσα με δίδαξες;

«Τα κορίτσια είναι σαν τα αγόρια, μπορούν να κάνουν τα ίδια πράγματα. »

«Δεν είναι κατώτερα»

Ψέματα. Μου έφτανε να βγω από το σπίτι για να νιώσω την περιφρόνηση.

Αλλά αυτή η περιφρόνηση υπήρχε ήδη στο σπίτι μας.

Και ξέρεις από που προήλθε, μπαμπά;

Από το μυαλό σου.

Ναι.

Πόσο πιο εύκολο ήταν σαν ήμουν κοριτσάκι;

Όμως τώρα που έγινα γυναίκα, είναι ένα μαύρο χάλι, ε;

Τι θα κάνεις τώρα που αυτό το πλάσμα... το τέλειο

έχει γίνει πια γυναίκα,

ίδια με όλες τις άλλες γυναίκες που εσύ, όπως και όλοι οι άλλοι,

ανεπαίσθητα, διακριτικά,...

αλλά ενδόμυχα,

περιφρονείς;

[Ludwig von Beethoven, Symphony No 7 in a major op 92 ii allegretto]

Θα μου ανοίξεις, σε παρακαλώ;

Άνοιξε, σε παρακαλώ;

Τι κάνεις; Τι κάνεις;

- Άφησέ με! - Έξω!

- Ψεύτρα, ψεύτρα! - Μπαμπά!

- Συγνώμη! - Είσαι μια ψεύτρα!

Τι σίχαμα!

Τι σίχαμα!!

Σίχαμα!

Μου είπες ψέματα, μου είπες ψέματα!

- Μου είπες ψέματα! - Συγχώρεσέ με!

Κοίτα με!

Ντρέπομαι τόσο πολύ.

Ντρέπομαι τόσο πολύ, γαμώτο!

Είμαι σίχαμα!

Σκάσε! Βούλωσ' το!

Μπαμπά, είμαι σκατά!

Γαμώτο!

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, μπαμπά!

Θεέ μου, με σιχαίνομαι!

Τι αποτυχία...

Συγγνώμη, δεν μου αρέσει να κάνω τίποτα.

Δεν ξέρω τι κάνω, δεν ξέρω...

Είμαι μια αποτυχία.

Μπαμπά, δεν έχω όνειρα,

δεν έχω καμιά κλίση, δεν ξέρω τι να κάνω, εγώ απλά...

είμαι ένα σίχαμα, γαμώτο.

Είμαι σκατά. Κοίτα με, μπαμπά.

Αυτή την ιδέα περί αποτυχίας τη γνωρίζω από παλιά.

Άκου, θα σου διηγηθώ κάτι.

Όταν ήμουν πάνω-κάτω στην ηλικία σου,

έκανα το μοντάζ της πρώτης μου ταινίας και αυτή η ταινία μου φαινόταν...

ότι δε βλεπόταν, μου φαίνονταν όλα κρύα, απόμακρα, λάθος.

Θυμάμαι ότι έγραψα ένα γράμμα σ' ένα φίλο μου...

στο οποίο του έλεγα ότι απ 'όλα τα επαγγέλματα που είχα δοκιμάσει...

αυτό του σκηνοθέτη ήταν το μοναδικό που δεν μου έβγαινε.

Και ναι, έκτοτε έκανα σχεδόν δέκα ταινίες

μέχρι να κάνω κάποια που να φέρνει σε αυτό που είχα στο μυαλό μου.

Αλλά και μετά...

ακόμα και όταν άρχισα να κάνω αρκετά καλές ταινίες,

αυτή η αίσθηση της αποτυχίας...

του να νιώθω ανεπαρκής...

την κουβαλούσα πάντα μέσα μου.

Μου είχε κολλήσει στο μυαλό.

Αρχικά όταν γύριζα ταινίες σκεφτόμουν...

ότι ίσως δεν έπρεπε να γίνω σκηνοθέτης, γιατί ήμουν υπερβολικά καλός και ευγενικός.

Δεν ήξερα να λέω όχι, ποτέ μου,

γιατί ήθελα να δουλεύω

και όλοι θεωρούσαν τον κινηματογράφο μου υπερβολικά καλό και ευγενικό,

ίσως να είχαν και τα δίκια τους.

Άσε που αυτή η αίσθηση αναξιότητας, του να νιώθω ανεπαρκής...

πιστεύω προέρχεται από πολύ πιο παλιά, από...

πιθανόν από το πως ήμουν σαν παιδί,

πάντα μόνος, ντροπαλός, ξενιτεμένος...

Αν και χάρη σε αυτό το παιδί...

βρήκα τη δύναμή μου, το πείσμα μου.

Άκου λοιπόν, αυτά στα λέω για δύο λόγους.

Πρώτον...

Πάντα να προσπαθείς, πάντα να αποτυγχάνεις.

Δεν έχει σημασία.

Προσπάθησε ξανά,

απότυχε ξανά, απότυχε καλύτερα.

Δεύτερον...

Βάλε καλά στο μυαλό σου ότι δεν θα σε ξαναφήσω μόνη σου...

και θα πρέπει να συμβιβαστείς με αυτό.

Δεν θα σε ξαναφήσω μόνη.

Θα γίνω αυτοκόλλητός σου.

Κοίτα με.

Κοίτα με.

[Aldo Moro, βουλευτής, Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατών Απαγωγή από Ερυθρές Ταξιαρχίες 16/3/1978 Δολοφονία 9/5/1978]

«Σήμερα το πρωί στην οδό Mario Fani, στις 9 π.μ.,

απήχθη ο Πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, Aldo Moro.»

«Σήμερα το πρωί στην οδό Mario Fani, στις 9 π.μ.,

απήχθη ο πρόεδρος...»

- Τι συνέβη; - Δεν ξέρω.

«Σήμερα το πρωί στην οδό Mario Fani,...»

- Εεε; - Εεε;

«Απήχθη ο Πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, Aldo Moro.»

- Περίμενε, περίμενε. - Σσσς.

«Στην οδό Mario Fani στις 9 π.μ....»

- Ποιον απήγαγαν; - Το Moro!

- Ποιον; - Απήγαγαν τον Aldo Moro!

- Το Moro; - Ναι, απήγαγαν τον Aldo Moro!

Απήγαγαν τον Aldo Moro!

Συνεχίστε την έκθεση! Μη χειροκροτάτε! Μα τι κάνετε;

Μην χειροκροτάτε, μην χειροκροτάτε!

Μην χειροκροτάτε!

Μην χειροκροτάτε!

Φρόνιμοι!

Καθίστε κάτω, φρόνιμα!

Μην χειροκροτάτε!

Καθίστε! Είναι τρελό! Συνεχίστε την έκθεση! Βλαμμένοι!

Δεν ξέρετε τι κάνετε. Πιάστε πάλι την έκθεση!

Εμπρός, γράψτε! Που πας εσύ;

Ελάτε εδώ! Γυρίστε πίσω!

«Σήμερα το πρωί στην οδό Mario Fani, στις 9 π.μ.,

απήχθη ο πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, Aldo Moro.»

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ: "My, My, Hey, Hey", Neil Young & Crazy Horse ]

«Σήμερα το πρωί στην οδό Mario Fani, στις 9 π.μ.,

απήχθη ο πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, Aldo Moro.»

«Σήμερα το πρωί στην οδό Mario Fani, στις 9 π.μ.,

απήχθη ο πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, Aldo Moro.»

♪ My, My, Hey, Hey ♪

♪ Το ροκ εν ρολ είναι εδώ για να μείνει ♪

♪ Καλύτερα να καείς παρά ν' αργοσβήνεις ♪

«Φυσικά, φυσικά.»

«Μόλις έφτασαν οι πρώτες εικόνες από την οδό Caetani,

από τον τόπο όπου βρέθηκε το αυτοκίνητο με τον αξιότιμο Moro.»

Αυτό είναι το σημείο που ήρθε ο De Matteo και το μόνο που ήξερε να πει

τους δημοσιογράφους που βρίσκονταν σε σύγχυση 80 μέτρα από το μέρος που βρέθηκε το αμάξι

απλώνοντας τα χέρια ήταν:

«Επιβεβαιώνω ότι είναι ο αξιότιμος Moro, δεν μπορώ να σας πω τίποτα άλλο."

«Βλέπετε το συνωστισμό σε αυτόν το μικρό, στενό δρομάκι,

όπου συνήθως δεν διέρχονται αυτοκίνητα, αλλά πεζοί.

«Εκεί, η κίνηση διοχετεύεται βιαστικά προς την οδό delle Botteghe Oscure,

σχηματίζοντας έναν δακτύλιο γύρω από τα δαιδαλώδη σοκάκια.»

Ευλογημένοι οι προσκεκλημένοι στο Δείπνο του Κυρίου.

Ιδού ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου.

«Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς,

ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου.»

ὁ κύριος Ἰησοῦς ἐν τῇ νυκτὶ ᾗ παρεδίδοτο

ἔλαβεν ἄρτον, καὶ εὐχαριστήσας

ἔκλασεν καὶ εἶπεν:

Λάβετε, φάγετε

τοῦτό μού ἐστιν τὸ σῶμα τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον, τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν.

Ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον

μετὰ τὸ δειπνῆσαι,

λέγων:

Τοῦτο τὸ ποτήριον

ἡ καινὴ διαθήκη ἐστὶν ἐν τῷ ἐμῷ αἵματι

τοῦτο ποιεῖτε, ὁσάκις ἂν πίνητε,

εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν.»

Έρωτα, δεν θα σ' αφήσω.

Δε θα σ΄εγκαταλείψω, στ' ορκίζομαι.

Δεν θα σ΄εγκαταλείψω.

Πως είσαι;

Άκου, πρέπει να σου πω κάτι.

Αποφάσισα να φύγουμε...

εσύ κι εγώ.

Θα είναι καλύτερα αν φεύγαμε μακρυά.

Όχι.

Και που θες να πάμε, μπαμπά;

Θα πάμε στο Παρίσι.

Και πότε, συγγνώμη κιόλας;

Τώρα αμέσως.

- Πρέπει φτιάξω βαλίτσα. - Δεν χρειάζεται να πάρεις τίποτα...

γιατί τα έχω ήδη μαζέψει όλα εγώ.

Όχι, πρέπει να περάσω από το σπίτι, πρέπει να πάω σε μια φίλη...

Δεν χρειάζεται να πας πουθενά, να δεις κανέναν, να πάρεις τίποτα.

Σου είπα ότι φεύγουμε αμέσως.

Και η δουλειά σου;

Η δουλειά...

Δεν έχει σημασία τώρα.

Και...

πόσο καιρό θα είμαστε μακρυά;

Α, δεν ξέρω.

Όσο καιρό χρειαστεί.

Και τι θα κάνουμε όλο τον καιρό που χρειαστεί στο Παρίσι;

Λοιπόν, θα πηγαίνουμε σινεμά.

Σινεμά.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ: "My, My, Hey, Hey", Neil Young & Crazy Horse ]

♪ My, My, Hey, Hey ♪

♪ Το ροκ εν ρολ είναι εδώ για να μείνει ♪

♪ Καλύτερα να καείς παρά ν' αργοσβήνεις ♪

♪ My, My, Hey, Hey ♪

♪ Ο βασιλιάς έφυγε για πάντα ♪ ♪ αλλά δεν ξεχνιέται ♪

♪ Αυτή είναι η φάση του Johnny Rotten ♪

♪ Καλύτερα να καείς παρά να σκουριάζεις. ♪

♪ Ο βασιλιάς έφυγε για πάντα ♪ ♪ αλλά δεν ξεχνιέται ♪

Να σου πω κάτι,

♪ Hey, Hey, My, My ♪

αυτό το ροκ εν ρολ δεν πρόκειται να πεθαίνει ποτέ, ε;

♪ Το Ροκ εν Ρολ δεν θα πεθάνει ποτέ ♪

♪ Υπάρχουν περισσότερα στην εικόνα ♪

♪ Από όσα βλέπει το μάτι ♪

♪ Hey, Hey, My, My ♪

Γαμώτο!

- Πού πας; - Πετάγομαι να πάρω τσιγάρα.

Όχι, περίμενε θα έρθω μαζί σου.

- Μην ανησυχείς, θα πάω μόνη μου. - Ποτέ μόνη!

Θυμήσου τι μου έχεις υποσχεθεί.

Πρέπει να βγω.

- Ω! Άσε με! - Έλα εδώ!

Άσε με, μπαμπά, γαμώτο πια! Μου έχεις σπάσει τ' αρχίδια!

Δεν αντέχω άλλο εδώ μέσα, έχω φρικάρει, δε μπορώ ν' ανασάνω!

Αν βγεις από αυτή την πόρτα, δε θέλω να σε ξαναδώ μπροστά μου.

Αποφάσισε εδώ και τώρα.

Αν όμως φύγεις, αύριο παίρνω το τρένο και γυρίζω στη Ρώμη.

Αλλά δεν θα με ξαναδείς ποτέ πια στις μέρες που σου απομένουν!

Συγνώμη.

Άντε, πάμε παρέα να κάνουμε μια βόλτα.

Ντύνομαι.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μην βρέξει.

Είναι ψώρα.

Να τα μας.

Πάρτε αυτό. Θα το αλείφετε τρεις φορές τη μέρα.

Να προσέχετε, είναι πολύ μεταδοτικό.

Θα πρέπει να κάνετε κι εσείς θεραπεία, κύριε.

Σύμφωνοι.

Αυτό ήταν.

Αχ!

Γέλα, γέλα.

Ψώρα...

Συνέχεια τρέχουμε.

- Περίμενέ με! - Όχι.

Περίμενέ με, σε παρακαλώ! Σε ικετεύω!

Όχι! Άντε, μπαμπά, κουνήσου.

Σε παρακαλώ, κάνε μου τη χάρη!

Αυτός είναι ο ρυθμός μου, ακολούθα με, ανέβα.

Είσαι απαίσια, είσαι.

Σε ξέρω πια, είσαι πραγματικά απαίσια, αυτή είναι η αλήθεια.

Μάλιστα, είμαι απαίσια. Θα κουνηθείς καθόλου τώρα;

Μπορείς τουλάχιστον να κόψεις ταχύτητα;

Άντε μπαμπά, σοβαρά, έλεος πια, κουνήσου.

Μπαμπά, εσύ πάντα περπατούσες, άντε, έλα εδώ.

Επίτηδες το κάνεις, ε;

Μπαμπά, κουνήσου.

Περπάτα!

Περπάτα, σου είπα!

- Πρόσεχε, ε; - Ναι.

Μα τι σ' έπιασε;

[ΤΑΙΝΙΑ: "L'Enfance Nue", Maurice Pialat, 1968]

«Το να τα βλέπεις χωρίς οικογένεια...»

«Είναι παιδιά που περιμένουν. Τα βλέπεις, είναι εδώ.»

«Τώρα έχω μπει κάπως στο ρόλο, αλλά στην αρχή ήταν δύσκολα.»

«Κι εσείς, θα το συνηθήσετε. Όπως έκανα κι εγώ.»

«...που με βλέπεις να πίνω καφέ στην αγκαλιά του παππού;»

«Το κάνουμε συχνά αυτό.»

«Αγαπάμε πολύ ο ένας τον άλλον.»

«Δε σου μοιάζει με γάμο. Καταλαβαίνεις. Αγαπιόμαστε πολύ.»

Μπορεί να μην το πιστεύεις, αλλά έχουμε δικά μας παιδιά.

Πόσα παιδιά έχετε εσείς, γιαγιάκα;

«Εγώ, παιδιά, έχω τρία.»

Αλλά, δυστυχώς, έχασα ένα κοριτσάκι.

- Κι εγγόνια; - Εγγόνια έχω 19.

Όταν με σκέφτομαι παιδάκι, μετανάστη στη Γαλλία με την οικογένειά μου,

θυμάμαι αυτή την αίσθηση της τρομερής μοναξιάς...

σε μια χώρα από την οποία πάντα ονειρευόμουν να το σκάσω για να γυρίσω στην πατρίδα.

Μέχρι που, μια μέρα...

είχα πάει στην πόλη

και περίμενα ανυπόμονα μια κοπελίτσα που επιτέλους είχε δεχτεί να βγούμε ραντεβού.

Λοιπόν, περίμενα και περίμενα και αυτή η κοπελίτσα δεν ερχόταν ποτέ.

Κάποια στιγμή γυρνάω και βλέπω έναν κινηματογράφο

και αποφασίζω να μπω μέσα.

«Cinema Majestic» το έλεγαν.

Μπαίνω και βλέπω αυτή την ηθοποιό σε μια αφίσα

που μου φαινόταν σαν κάποια θεά που είχε κατέβει από τον Όλυμπο.

Μη στα πολυλογώ, δεν ερχόταν και η κοπελίτσα

και αγοράζω κι εγώ ένα εισιτήριο και μπαίνω στην αίθουσα.

Ήταν μια ταινία του '32,

«Η Ατλαντίδα» του Pabst,

από την οποία δεν νομίζω να κατάλαβα τίποτα.

Αλλά με είχε συγκλονίσει αυτός ο αισθησιασμός που έβγαζε.

Το έργο διαδραματιζόταν στην έρημο Σαχάρα,

όπου ήταν αυτή η μυστηριώδης βασίλισσα, η Αντινέα,

που κυβέρνησε το λαό των Τουαρέγκ,

και την οποία ερωτεύεται ο πρωταγωνιστής, ένας Γάλλος αξιωματικός,

που θέλει να καταλάβει, αφού τον αιχμαλώτισαν,

ποια πραγματικά είναι αυτή η Αντινέα.

Λοιπόν υπάρχει αυτή η αξέχαστη σκηνή

όπου της λέει αυτός ο υπολοχαγός...

«Αντινέα…

Αντινέα…

Αυτό είναι το Παρίσι!"

Και γίνεται αυτή η υπέροχη ανατροπή

όπου από την έρημο Σαχάρα ξάφνου βρίσκονται σε ένα θέατρο στο Παρίσι

γεμάτο φώτα, με όμορφες χορεύτριες που χορεύουν καν-καν.

Ω, εκείνη τη μέρα άλλαξε η ζωή μου.

Γιατί συνειδητοποίησα ότι με το σινεμά μπορούσα να δραπετεύσω.

Το καταλαβαίνεις; Με τη φαντασία.

Πεινάς;

Ναι.

Τότε να πάμε πάραυτα να βρούμε κάποιο μέρος να φάμε, ε;

- Μπαμπά... - Τι είναι;

Είμαι καλά τώρα, νομίζω.

«Αντίνεα...»

Το άκουσες;

«Αντίνεα...»

«Αντίνεα...»

«Αυτό είναι το Παρίσι!»

Γεια σου, γειά σου. Καλώς επέστρεψες.

- Καλώς ήρθατε. - Γεια.

Κοίτα τι φατσόνι είναι αυτό. Ελάτε.

Τούτο είναι πολύ πιο όμορφο από σένα. Πάμε στο δωμάτιο.

Να σου πάρω την τσάντα; Δεν χρειάζεται, μην ανησυχείς.

Πώς ήταν το ταξίδι;

Μια χαρά, μια χαρά.

- Θα κάτσετε καθόλου; - Μια βδομάδα.

Μα για πες, αλήθεια ετοιμάζεις δική σου ταινία;

Ναι.

Και τι πραγματεύεται αυτή η ταινία;

Θα πραγματεύεται τα δύσκολά μου χρόνια.

Α! Έλα, έλα.

Λοιπόν;

Δεν θα μου πεις τίποτα;

- Για ποιο πράγμα; - Για την ταινία.

Α!

Τι να σου πω;

Πρόκειται για μια τέχνη που καλό είναι να μη δίνει κανείς πάρα πολλές συμβουλές.

Εντάξει, αλλά πέρα από τις συμβουλές, να λέω...

Δεν ξέρω, εσύ πως το βλέπεις;

Πως θες να το δω;

Σκέφτομαι ότι έχω κάνει πάνω από 40 ταινίες, αλλά πάντα έμενα μακρυά από τις αυτοβιογραφικές,

κι ότι εσύ η πρώτη ταινία που κάνεις, είναι αυτοβιογραφική.

Τι να σου πω; Συγχαρητήρια, γιατί έχεις πολύ θράσος.

- Είσαι θυμωμένος. - Ούτε καν.

Είναι που δεν καταλαβαίνω γιατί έχετε όλοι σας αυτή την ανάγκη

να διηγηθείτε τις δικές σας ιστορίες στις ταινίες, δεν το καταλαβαίνω.

Εγώ από την άλλη, πάντα έκανα ένα σινεμά πολύ λαϊκό.

Προσπαθούσα να κάνω καλές ταινίες, ελπίζω κάποιες τους να βγήκαν ωραίες.

Αλλά ήταν ταινίες που τις καταλάβαινε ο κόσμος.

Όχι που να μιλάνε μόνο για μένα.

Όπως και να 'χει...

σου εύχομαι να κάνεις την ωραιότερη δυνατή ταινία

και κυρίως να είναι πολύ επιτυχημένη.

Γιατί είναι σημαντικό.

Σε αφήνω στην ησυχία σου τώρα.

Ααα.

Ένα πράγμα όμως.

Μη μου ζητήσεις να τη δω την ταινία,

γιατί απλά... δεν θα το αντέξω.

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ: "Et maintenent", Gilbert Becaud]

♪ Και τώρα τι θα κάνω ♪

♪ Με όλη αυτόν τον χρόνο ♪

Πάμε! Πάμε!

♪ που θα είναι η ζωή μου; ♪

Πανέμορφη, υπέροχη. Εδώ κοίτα.

♪ Με όλους αυτούς τους ανθρώπους ♪ ♪ που μου είναι αδιάφοροιι ♪

♪ Τώρα που εσύ έχεις φύγει ♪

Πανέμορφη, υπέροχη.

♪ Όλες αυτές τις νύχτες, γιατί, για ποιον ♪

♪ Και αυτό το πρωί που επανέρχεται άσκοπα ♪

♪ Αυτή η καρδιά που χτυπάει, για ποιον, γιατί ♪

♪ Που χτυπάει πολύ δυνατά, πολύ δυνατά ♪

♪ Και τώρα τι θα κάνω; ♪

Χαμογέλα λίγο, έλα.

♪ Σε ποιο κενό θα γλιστρήσει η ζωή μου; ♪

Αυτό είναι.

♪ Μου άφησες τη γη ολάκερη ♪

♪ Αλλά η γη χωρίς εσένα είναι μικρή ♪

[Marcellino Luigi & Francesca Comencini, 1991]

- Μπαμπά, τι λες; - Όχι, φαίνεται η εικόνα.

Δεν είναι εντάξει έτσι;

Μα πρέπει να είναι όλοι αυτοί οι μοναχοί στο κάδρο;

Έτσι φαίνεται.

- Είναι αρκετά ευρύ, τι λες; - Ναι, μπαμπά, εντάξει είναι.

Άκου, να θυμάσαι πάντα να κάνεις αυτά τα συνολικά πλάνα

Το κατάλαβες; Έλα εδώ.

Δεν χρειάζεται να κάνεις συνέχεια κοντινά, τα συνολικά πλάνα είναι τα σημαντικά.

Πρέπει να είναι ξεκάθαρο που είναι οι χαρακτήρες, βάλ' τους στις θέσεις τους,

αλλιώς το κοινό δεν θα καταλαβαίνει τίποτα.

- Ναι, εντάξει. - Άκου, θες να κάνουμε πρόβα ή το γυρνάμε;

- Βάλε τους μοναχούς να κάνουν μια ακόμη πρόβα. - ΟΚ, πρόβα για τους μοναχούς.

Είμαστε έτοιμοι για την πρόβα της προσευχής.

- Τι είναι; - Τίποτα.

Έλα εδώ.

Ναι.

- Γιατί με κοιτάς έτσι; - Πως;

Καταλαβαίνω τι σκέφτεσαι.

Λες, "Τι δουλειά έχω εγώ με όλους τους μοναχούς και αυτή την ταινία;»

Η δουλειά μας είναι πάνω απ' όλα μόχθος,

πρέπει να βρίσκουμε πως να την κάνουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο,

ακόμη κι αν αυτό που σου ζητούν δεν είναι ακριβώς η ταινία που θέλεις.

Είναι πολύ ωραίο να είμαι ακόμα στο πλατό.

Το ξέρω, και αυτή η ταινία θα είναι υπέροχη.

Α, θα 'ναι υπέροχη, το ζήτημα όμως είναι να «σταθεί στα πόδια της».

Οι ταινίες ή στέκονται ή δεν στέκονται στα πόδια τους.

Κι ύστερα το κοινό το αποφασίζει.

Είθε να επιστρέψουμε στον οίκο μας!

Είθε να επιστρέψουμε στον οίκο μας!

- Τι λένε; - Λένε, «Είθε να επιστρέψουμε στον οίκο μας!»

Μα τι «Είθε να επιστρέψουμε στον οίκο μας!»; Έλεος πια!

Κύριοι, κύριοι, μα τι προσευχή είναι αυτή, συγνώμη κιόλας;

- Τη μάθατε την προσευχή; Ναι ή όχι; - Ναι.

Οπότε, πείτε την προσευχή που μάθατε.

Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, Ὁ Κύριος μετά Σου.

Ωραία, να τελειώνουμε. Μόλις περάσει το αεροπλάνο και ξεκινάμε!

Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία,...

Δεν είναι φοβερή η τέχνη, μας, ε ;

Ναι.

Έλα γυρίζουμε! Εκτός πλάνου! Φύγετε!

- Φύγετε! - Μακρυά, γρήγορα!

Περίμενε, έχουμε και το αεροπλάνο.

Μια στιγμή έχουμε και το αεροπλάνο!

Αδελφοί, ησυχία!

Ευχαριστώ. Έτοιμοι;

Και κάμερα!

32, 1, λήψη πρώτη.

Είναι ΟΚ;

Και πάμε!

Βαρέθηκες;

Όχι, όχι.

Έτσι είναι οι Κυριακές μακριά από το σπίτι, δεν ξέρεις ποτέ τι να κάνεις.

«Βρισκόμαστε εδώ μετά τις ειδήσεις...»

«Εδώ και 23 χρόνια λειτουργεί το εθνικό πάρκο στη Σίλα...»

«Οι Αμερικανοί στρατιώτες...»

Περίμενε, πήγαινε πίσω, πάιζει το Paisà.

Ω!

Πόσο υπέροχη.

[Paisà, Roberto Rosselini, 1946]

[Παρτιζάνος]

«Παρτιζάνοι...»

«Κι άλλος νεκρός παρτιζάνος. Πάω να τον φέρω.»

«Πρόσεχε τους Γερμανούς.»

«Σκασίλα μου. Εγώ θα πάω, ούτως ή άλλως.»

Πάω να ανατινάξω τη νάρκη να τους αποσπάσω την προσοχή.

- Κοίτα να το κάνεις καλά, ε; - ΟΚ.

«Αυτά συνέβησαν το χειμώνα του 1944.»

«Στις αρχές της άνοιξης ο πόλεμος είχε τελειώσει.»

Μπαμπά.

Πάρα πολύ καλό.

Είναι πάρα πολύ καλό.

Πάρα πάρα πολύ καλό.

Και τώρα...

ξέρεις ότι εγώ δεν θυμάμαι τίποτα πια,

όμως θυμάμαι όλες τις βουβές ταινίες, μία προς μία,

που τις έσωσα όταν ήμουν παιδί πριν σταλούν στη χωματερή.

Τις αποκαταστήσαμε με εκείνους τους δύο φίλους μου

από τις ενοριακές αίθουσες ή τα συνοικιακά σινεμαδάκια

πριν τις καταστρέψουν.

Τις φύλαγα στο σπίτι, κάτω από το κρεβάτι.

Και μ' εκείνες εκεί τις ταινίες που είχαμε εν συνεχεία ιδρύθηκε η Ταινιοθήκη του Μιλάνου.

Έτσι είναι ο κινηματογράφος.

Όταν σκέφτομαι το σινεμά, μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα

του παιδιού που παίζει στα σκουπίδια και βρίσκει μια υπέροχη μπίλια.

Και μετά λέει: «Μπαμπά, κοίτα τι βρήκα!»

Γιατί έτσι είναι ο κινηματογράφος,

σου δείχνει αυτό που βρίσκει.

Θα 'θελα να είχα δείξει στον πατέρα μου όσα είχα βρει,

αλλά δεν πρόλαβα, έφυγε πολύ νωρίς.

Αλλά εσύ με έκανες να ζήσω μεγάλες συγκινήσεις.

Γιατί ρίχτηκες στη ζωή με τόλμη, με αποφασιστικότητα.

Παρατήρησες όλες σου τις αντιφάσεις,

εξαιτίας των οποίων υπέφερα πολύ, μα δεν πειράζει.

Αλλά με αυτή την τόλμη,

χάρη σε αυτήν την τόλμη,

κατέκτησες το δικαίωμα να περπατάς με το κεφάλι ψηλά.

Το έχεις αντιληφθεί;

Βλέπεις τι σου κάνει ο Rosselini;

Απόδοση - Συγχρονισμός - Επιμέλεια © Chaos70

Φλεβάρης 2025 © Chaos70