Original subtitles

@FrancoFilms francofilmz@gmail.com

‫پسرم،

‫من فقط مادرتم.

‫اما تو، قهرمان من،

‫تنها عشق من،

‫همه چیز منی.

‫و هر کاری که انجام بدم

‫تا وقتی بمیرم،

‫برای تو خواهد بود.

‫هیش...

‫[زن جدید]

‫مترجم: اشکان هیدی

:فیلمی از لِئا تودوروف

‫کوکو، گل‌های رز شکفته میشن

‫کوکو، شاخه‌ها سبز میشن

‫کوکو، بهار اومده

‫کوکو

‫خورشید قشنگ می‌درخشه

‫کوکو، و چشم‌های دخترا

‫کوکو، همینطور می‌درخشن

‫چیکار می‌کنین، چیکار می‌کنین

‫هنوز خوابین؟

‫بیدار شین، بیدار شین

‫دنیا عوض شده

‫کوکو

‫زود درو برام باز کنین

‫کوکو، قلبم شما رو دعوت می‌کنه

‫کوکو

‫باید عاشق هم بشیم

‫- فوق‌العاده‌س. ‫- ممنون.

‫اجرای خوبی داشتی؟

‫- آره، دسته‌گلا همینجوری ‫سرازیر می‌شدن.

‫نیلوفرها رو کی داده؟

‫یه نظامی.

‫- ژنرال؟ ‫- فکر کنم سرهنگ بود.

‫یه جنگ کم داره تا ‫درجه‌ش بره بالاتر.

‫ارکیده کار کیه؟

‫- یه جوون، خیلی ‫خوشگل، با لپای سرخ.

‫هنوز با مامانش زندگی می‌کنه، ‫ولی حاضره همه چیو ول کنه واست.

‫ممکنه کم کم عاشقم بشه و...

‫بعدش که بهم رسید، کتکم بزنه.

‫آره.

‫یا خودش یا مامانش.

‫ولی یه پیشنهاد ‫وسوسه‌انگیزتر هم که هست.

‫رزها؟

‫- شاهزاده ایتالیایی. ‫یه لباس واست فرستاده.

‫اصرار داره که ‫امشب حتماً ببیندت.

‫بازم؟

‫این دفعه چی می‌خواد؟

‫آه، می‌خواد منو تصاحب کنه!

‫پولشو داره.

‫ما هم که نیازشو داریم.

‫لیلی، شوالیه‌ت داره میاد.

‫بریم؟

‫شب بخیر، شاهزاده من.

‫آماده حمله!

‫دوشس آخرش زیر میز افتاد.

‫- بازم؟ ‫- آره.

‫بعدش رفتیم اصطبل.

‫مطمئن بودم که ‫هدیه خداحافظیش اینه.

‫یه اسب؟

‫- می‌خواست بهم شیر ‫مادیان قرقیزیشو بچشونه.

‫اَه!

‫- در عوضش، ‫بهترین اسب نرشو خواستم.

‫بد نیست.

‫و منو دعوت کرد رم.

‫لندن یا برلین که نیست.

‫- خانوم. ‫- چی می‌خوای؟

‫ایوون کوریر اینجاست؟

‫- اینجا ایوون نداریم. ‫- من رسیدگی می‌کنم.

‫برو!

‫تنهامون بذار.

‫- بیا. ‫- ممنون آقا.

‫- پیدا کردن ردت ‫کار سختی نبود.

‫قایم نشده بودم.

‫عوض شدی.

پای چشمات گود افتاده.

‫مامان مرده.

‫- تا پاریس اومدی ‫که اینو بهم بگی؟

‫یه نامه کافی بود.

‫- ارثت یادت رفته. ‫باید از شرش خلاص شیم.

‫فکر کردی بعد مرگ مامان ‫ما ازش مراقبت می‌کنیم؟

‫پیش خواستگارات ‫حسابی می‌ترکونه.

‫- هفته بعد برگردین. ‫خداحافظ.

‫لیلی.

‫بیا تو.

‫خیاط اینجا بود.

‫- تا دو روز دیگه، ‫همه می‌فهمن.

‫تا یه هفته دیگه، ‫تو روزنامه‌ها میاد.

‫شهرستان؟

‫- نهایتاً یه هفته ‫وقت اضافه گیرتون میاد.

‫آره.

‫چمدون‌هاتونو آماده می‌کنم.

‫- واسه دختر کوچولو.

‫پسر دخترخالم اونجا بود.

‫چی گفتی؟

‫پسر دخترخالم.

‫مثل این دختر کوچولو.

‫یه کم عقب‌مونده.

‫- سلام خانم.

‫چه کمکی از دستم برمیاد؟

‫- منتظر دکترم. ‫برید صداش کنید.

‫- ماریا مونتسوری، ‫پزشک.

‫چه کمکی ازم برمیاد؟

‫واسه بچه‌س.

‫شما بچه‌های اینجوری رو قبول می‌کنین.

‫چند سالشه؟

‫فکر کنم نه سالشه.

‫- دخترتونه؟ ‫- نه.

‫خواهرزادمه.

‫هیکلش خیلی عجیبه.

‫- شما ازش نگهداری می‌کنین؟ ‫- نه.

‫چی می‌خوره؟

‫نمی‌دونم.

‫بیا، راه بریم.

‫بیا.

‫از چند سالگی راه افتاد؟

‫نمی‌دونم.

‫فقط چند هفته‌س که پیش منه.

‫- حرف می‌زنه؟

‫می‌تونین قبولش کنین؟

‫می‌تونم پول بدم. بگین چقدر.

‫- اینجا یه موسسه دولتیه. ‫هیچکس پول نمی‌ده.

‫فعلاً بچه‌ی جدید نمی‌گیریم.

‫می‌تونیم روزانه بپذیریمش.

‫ولی قبل از اینکه شروع به مراقبت کنیم،

‫باید مطمئن بشیم که بچه می‌تونه

‫از روش‌های توانبخشی ما بهره ببره.

‫باید دوباره بیاین

‫اگه می‌خواین براش آزمایش انجام بدیم.

‫اسمش چیه؟

‫تینا.

‫اسمش تیناست.

‫تینا؟

‫چه اسم قشنگی. خوش اومدی تینا.

‫تینا، صدامو می‌شنوی؟

‫جوزپه مونتسانو،

‫همکارم و مدیر مشترک موسسه.

‫- خوشبختم. ‫- سلام.

‫- خانم کوریر، از فرانسه اومدن، ‫و تینای کوچولو.

‫منتظرمونن. باید بریم.

‫خداحافظ تینا.

‫خدانگهدار.

‫ولی...

‫دوشنبه، ساعت ۸.

‫دکتر مونتسانو.

‫افتخار دادین که تشریف آوردین.

‫لطف می‌کنین برامون توضیح بدین

‫چطوری حموم کردن ‫باعث درمان عقب‌موندگی می‌شه؟

‫شما نشون دادید که بین ‫حواس عمومی و حواس اخلاقی

‫ارتباط خیلی نزدیکی وجود داره.

‫مجرم‌ها، فاحشه‌ها

‫حساسیت لمسی و دردشون خیلی کمه.

‫می‌بینیم که واسه ‫عقب‌مونده‌ها هم همینطوره.

‫پس از نظریه من حمایت می‌کنین.

‫مجرم‌ها، فاحشه‌ها، ‫و در نتیجه عقب‌مونده‌ها

‫همه یه جور هستن و یه مشکل دارن.

‫که نژاد کشورمون رو تهدید می‌کنن.

‫نه اگه درمانشون کنیم.

‫حموم کردن باعث می‌شه ‫حساسیت پوست بیشتر بشه،

‫بافت‌های عضلانی رو تقویت می‌کنه.

‫عوض کردن آب گرم و سرد

‫یه روش قوی واسه جلب توجه اوناس.

‫اینجوری، آماده‌شون می‌کنیم که آموزش ببینن.

‫- این بچه‌های بیچاره ‫قبل از هر چیز مریض نیستن؟

‫واقعاً جاشون تو یه موسسه‌ی آموزشیه؟

‫الان دیگه ثابت شده

‫که بچه‌های عقب‌مونده هم می‌تونن یاد بگیرن.

‫با دونستن این، غیرانسانیه

‫که بذاریمشون پیش دیوونه‌ها.

‫- باید از نظر اقتصادی ‫واقع‌بین باشیم.

‫نگهداری از عقب‌مونده‌ها ‫تو آسایشگاه‌ها خیلی گرونه.

‫روش‌هایی که ما اینجا به کار می‌بریم، ‫جزو مدرن‌ترین روش‌های دنیاست،

‫بهشون اجازه می‌ده که یاد بگیرن ‫بخونن، بنویسن، حساب کنن

‫و همینطور کار کنن

‫و در نتیجه واسه جامعه ‫مفید باشن.

‫به همین خاطره

‫که مدیریت این موسسه رو ‫به شما سپردیم.

‫ولی...

‫کی به نتیجه می‌رسین؟

‫- تا چند ماه دیگه، بچه‌های موسسه ‫می‌تونن تو همون امتحانی شرکت کنن

‫که بچه‌های معمولی می‌دن.

‫خیلی شک دارم

‫که با حموم کردنشون ‫به این هدف برسین.

‫ما اینجا خواهیم بود

‫تا امتحان کنیم

‫میمون‌های باهوشتون رو،

‫خانم مونتسوری.

‫- اگه من تونستم با وجود زن بودن دکتر بشم،

‫برای این بچه های عقب افتاده هم امیدی هست.

‫ماریا.

‫گفتم الانه که ‫از عصبانیت منفجر بشه.

‫- تو دانشگاه یه جهنمی ‫برام درست کرده بود، حقشه!

‫بدهی دارید؟

‫- از کجا فهمیدید؟

‫- من عادت دارم نشونه ثروت باشم.

‫- زن فرانسوی یه کالای ‫لوکسه که بهش افتخار میکنن.

‫و زن ایتالیایی چی؟

‫یه وسیله خونگی معمولی.

‫راستی، از آپارتمانتون راضی هستید؟

‫خیلی.

‫دعوتم میکنید؟

‫امشب نه.

‫- دو هفته س اینجایید ‫ولی در آپارتمانتون همش بسته س.

‫نکنه جنازه تو آپارتمان قایم کردید؟

‫چند تا.

‫بهتره زیاد اصرار نکنید.

‫وگرنه بعدی شمایید.

‫چه مهمونی قشنگی!

‫لیلی، دوست عزیزم!

‫بتسی؟

‫تو آسمونا دنبالت می‌گشتم.

‫تو، رُم؟

‫خوشحالم که شما رو اینجا میبینم.

‫حسابی می‌درخشی.

‫- باورم نمیشه، ‫دیشب خوابتونو دیدم.

‫- جدی؟ ‫- چی شما رو به اینجا کشونده؟

‫یه سرفه بد. ‫رطوبت پاریس.

‫دکترا بهم آفتاب تجویز کردن.

‫- و شما؟ ‫- من یه ساله اینجام.

‫تو این شهر کلی کار هست.

‫بهداشت،

‫بیسوادی.

‫- و فقر. ‫- چه جالب.

‫ببخشید، همراهم منتظرمه.

‫بازم همدیگه رو میبینیم.

‫بیا، ماتئو.

‫منو نگاه کن.

‫ماتئو، منو نگاه کن.

‫اون وسیله رو بده به من، سِرِنا.

‫به وسیله نگاه کن، ماتئو.

‫حواستو بده به وسیله.

‫نگاه کن. به وسیله نگاه کن.

‫با هر دو دست،

‫باز و بسته کن.

‫دستاتو رو وسیله ببند.

‫ببند.

‫بجنب.

‫آفرین!

‫- آفرین! ‫- آفرین، ماتئو.

‫- اراده استاده ‫که باید غلبه کنه،

‫نه برعکسش.

‫دکتر!

‫- میخوام دختر فرانسوی ‫کوچولو رو معاینه کنم.

‫تو همراهیم کن.

‫پاهاتو بذار عقب.

‫تینا.

‫سرتو صاف کن. آفرین، خوبه.

‫میخوایم اندازه بگیریم...

‫قدتو.

‫بیا.

‫یه کم صاف وایسا. آها، همینطوری.

‫با من میای؟

‫منو نگاه کن.

‫هی، تینا!

‫- سی و هفت.

‫- سی و هفت.

‫عروسکو میگیری، تینا؟

‫- بیا، پاتو بلند کن.

‫آماده ای؟

‫یه کم دیگه تموم میشه!

‫یه بار دیگه امتحان کنیم؟

‫میری بیرون؟

‫میدونم، سخته.

‫پیانوتون کوک نیست.

‫- تست ها رو تموم کردیم. ‫- خب؟

‫- تشخیص علت همیشه سخته،

‫مخصوصاً تو این سن.

‫ولی بهش توجه نشده، ‫مراقبت نشده،

‫و هر چیزی که لازمه ‫تا مشکلاتش کمتر بشه.

‫عقب افتاده‌ها خوب نمیشن.

‫- پس ببریدش. ‫- نه.

‫اینجا واسش خوبه.

‫- میتونیم روزها نگهش داریم.

‫براش مفیده.

‫- و کجا بخوابه؟ ‫من باید برگردم پاریس.

‫- تو پاریس مراقبت های مشابهی پیدا میکنید.

‫- دکتر بورنویل هست... ‫- غیرممکنه.

‫- اگه جایی خالی بشه، ‫بهتون خبر میدم.

‫خواهش میکنم.

‫- اینجا یه موسسه آموزشیه،

‫نه یتیم خونه.

‫سلام.

‫ماریو، نگاه کن. ‫مامان و بابا اینجان.

‫حالت چطوره؟

‫خوبه. سعی میکنه بلند شه.

‫سیب میخوای؟

‫نه پوستشو، خود سیبو.

‫ماریو.

‫ببین.

‫یه دوستی از پاریس برام فرستاده بود.

‫"لیلی دالانژی".

‫این خانم کوریره.

‫تو رم چیکار میکنه؟

‫حتماً داره بچه رو مخفی میکنه.

‫یه فکری به ذهنم رسید

‫که می‌خواستم باهات در موردش حرف بزنم.

‫می‌شنوم.

‫چطوره ماریو رو بیاری پیش خودت؟

‫چرا؟

‫ماریو همونجایی که هست خیلی خوبه.

‫- اینجوری می‌تونم بیشتر برم ببینمش،

‫آخه مزرعه خیلی دوره.

‫ماریا، خودت می‌دونی که...

‫این غیرممکنه.

‫چرا؟

‫کارمو از دست می‌دم،

‫آبروم می‌ره.

‫- هیشکی جرأت نمی‌کنه، تو یه مردی.

‫ماریا، من دوستت دارم

‫و هر کاری واست می‌کنم.

‫ولی ازم نخواه

‫همچین بی‌آبرویی رو به مادرم تحمیل کنم.

‫- می‌تونی بگی برادرزاده‌ته.

‫بس کن، ماریا.

‫بیا این مشکلو

‫همونجوری که از اول ‫باید حل می‌کردیم، حل کنیم.

‫باهام ازدواج کن.

‫باهام ازدواج کن.

‫- قبلاً در موردش حرف زدیم. ‫- اوضاع فرق کرده.

‫واقع‌بین باش،

‫ما با هم کار می‌کنیم، ماریو رو داریم...

‫از چی می‌ترسی؟

‫- وقتی مادرم جوون بود، می‌خواست درس بخونه.

‫تو درس خوندی.

‫ولی پدرم اجازه نداد.

‫اون اطاعت کرد چون مال پدرم بود.

‫ازدواج یه عمل عاشقانه نیست

‫بین دو آدم آزاد و برابر.

‫یه بردگیه، یه اسارته.

‫ماریا.

‫بس کن.

‫جوری باهام حرف می‌زنی ‫انگار هیچی نمی‌دونم.

‫انگار من بابات هستم! ‫من بابات نیستم.

‫می‌دونم.

‫قول می‌دم بهش فکر کنم.

‫قول می‌دم.

‫الان دیگه دیر وقته...

‫پدر و مادرت...

‫نگران می‌شن.

‫شب بخیر، بابا.

‫احمق!

‫ببین چیکار کردی.

‫زندگیمو خراب می‌کنی.

‫خوب وایسادی.

‫دوباره.

‫دستاتو بالا ببر، دستتو باز کن ‫و میله رو محکم بگیر، اینجوری.

‫بیا.

‫میله رو محکم بگیر، اینجوری.

‫دوباره.

‫1، 2، 3، 4...

‫دوباره.

‫آره، همینجوری.

‫میله رو محکم بگیر!

‫محکم بگیر. دستاتو سفت کن.

‫دوباره.

‫از اول.

‫هنوز گشنته، عزیزم؟

‫از پله برو بالا!

‫بگیرش!

‫از پله برو بالا!

‫بگیرش!

‫بیا اینجا.

‫بیا.

‫آفرین، تینا.

‫دایره، مربع.

‫بپر و بچرخ.

‫مثل من.

‫آفرین، تینا.

‫آفرین، تینا.

‫آفرین، تینا.

‫اینجوری.

‫نه، نه.

‫تو باید انجام بدی، تینا.

‫مراقب باش.

‫مربع،

‫مثلث، دایره.

‫مربع، مثلث، دایره.

‫آره! آفرین، تینا!

‫- سلام، تینا. ‫- بیا.

‫خانم دالانژی.

‫تینا بچه‌ی با اراده‌ایه.

‫و پیشرفتش خیره‌کننده‌ست.

‫وقت بذارین و نگاهش کنین.

‫منتظرم هستن.

‫باید بمونین.

‫تینا بهتون نیاز داره.

‫اون ایتالیایی نمی‌فهمه.

‫- نمی‌دونم فرانسوی رو می‌فهمه یا نه.

‫و منم بهش نیازی ندارم.

‫واقعاً؟

‫خب...

‫کی پر رو می‌شناسه؟

‫پر چیه؟

‫پر...

‫نرمه،

‫سفیده.

‫آشیل.

‫"پر".

‫مثل من بگو. "پر".

‫پر.

‫پر.

‫لوچیا.

‫پر.

‫ببینین چجوری تلفظ می‌کنم.

‫"پر".

‫آگوستینو.

‫"پر".

‫خیلی خوب.

‫بفرما، سیرو.

‫حالا می‌خوایم کلمه "پر" رو بنویسیم.

‫خب...

‫آنا.

‫تو با دست بنویس.

‫تینا، من حروف رو بهت میدم.

‫واسه تو میشه "پر".

‫"پر...

‫"پر".

‫"پر".

‫تینا، میام پیشت.

‫نشونم بده چطوری انجامش میدی.

‫خب، حالا می‌خوایم کلمه "پر" رو بنویسیم.

‫کمکت کنم؟

‫و اون یکی، اونجا.

‫اونجا.

‫خوبه.

‫"پر".

‫"پ".

‫و اینجا، منو نگاه کن. این "ر" هست.

‫خیلی خوبه!

‫آفرین، تینا!

‫- چه خبر شده؟

‫ببخشید.

‫اما...

‫چقدر خوشحالن!

‫- این موسیقی تأثیر خیلی عجیبی روشون داره!

‫- چطوره بعد از ساعت ‫درس، یه کلاس رقص بذاریم؟

‫- منو نگاه کنید.

‫کارلوتا، بیا.

‫خانم رزا؟

‫یه لحظه دیگه.

‫آفرین!

‫مرسی. ‫ماریا، با ماریو بیا.

‫- ببخشید.

‫البته.

‫دیگه نمی‌خواست.

‫می‌خواد از کوچولوی آخری تقلید کنه.

‫ماریو، بعدش تمومه...

‫کوچولو خیلی بزرگ شده!

‫نگاه کن، به نظر سرحاله.

‫آره، خیلی سرحاله.

‫عاشق ماریوئه، ‫همه جا دنبالش میره.

‫خیلی بامزه‌ان.

‫دیروز رفتم ماریو رو ببینم.

‫می‌خوام بیاد اینجا زندگی کنه. ‫با من، با ما.

‫می‌دونی که این غیرممکنه.

‫چیزی که غیرممکنه،

‫اینه که نتونستم پسرمو ‫به رسمیت بشناسم.

‫می‌تونیم قایمش کنیم.

‫"اگر می‌توانی این جمله را بخوانی، بیا و مرا ببوس."

‫بیا.

‫یک،

‫دو،

‫و...

‫سه.

‫این کیه؟

‫- لنا. ‫- آفرین!

‫یک، دو...

‫برو!

‫- این کیه؟ ‫- آنا.

‫آفرین!

‫- ماه بعد یه امتحان بزرگ هست.

‫فکر می‌کنم بتونم تینا رو ‫با بقیه بچه‌ها معرفی کنم.

‫اون آماده‌ست.

‫- تینا. ‫- آفرین!

‫نوبت توئه، تینا.

‫یک، دو...

‫برو.

‫این کیه؟

‫مامان؟

‫- آره. ‫- آفرین!

‫بیا.

‫خوشت میاد؟

‫سلام.

‫سلام خانم. دوشیزه.

‫چه کاری از دستم برمیاد؟

‫اون... شنل قرمز برای...

‫- مانتلا؟ ‫- آره.

‫الان براتون میارمش.

‫لیلی، شمایید؟

‫بتسی هستم!

‫لیلی، واقعاً خودتونید؟

‫برو جلو!

‫صبر کنید.

‫لطفاً بذارید رد شم.

‫لیلی؟

‫فکر کردم اشتباه می‌کنم.

‫یه عمر گذشته.

‫- فکر می‌کردم پاریس هستید. ‫- به زودی، امیدوارم.

‫این همونه.

‫ولی این برای دختر کوچولو بود.

‫خانم؟

‫- چه لذتی، همیشه از دیدنتون ‫خوشحال میشم.

‫به امید دیدار.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫بریم.

‫تینا، بیا تمرین رو ادامه بدیم.

‫مداد رو بردار، آفرین.

‫تینا.

‫می‌خواستید منو ببینید؟

‫آره.

‫یه جا خالی شده.

‫یکی از بچه‌ها رفته.

‫می‌تونیم تینا رو به عنوان شبانه‌روزی ‫قبول کنیم.

‫بیاید.

‫باید اینجا رو امضا کنید.

‫اسم مادر.

‫اینطوری بهتره.

‫وقتی یک سالش شد، دکتر ‫بهمون گفت که عقب مونده‌ست.

‫رفتین؟

‫اولین باری که بغلش کردم ‫خیلی خوشحال بودم.

‫خیلی کوچولو بود.

‫خیلی خوشگل.

‫ولی به اندازه کافی تکون نمی‌خورد.

‫به اندازه کافی شیر نمی‌خورد، ‫به اندازه کافی گریه نمی‌کرد.

‫تو 12 ماهگی، ‫هنوز نمی‌تونست بشینه.

‫شوهرم کم کم یه جور ‫دیگه نگاهش می‌کرد.

‫بعدش چی شد؟

‫- خانواده شوهرم و بابام ‫ازدواجمون رو باطل کردن.

‫می‌گفتن بچه ‫نتیجه گناهان منه.

‫اینکه تقصیر شما نبود.

‫زن‌ها که کار زیادی نمی‌کنن

‫ولی من همونم نتونستم انجام بدم.

‫که یه بچه خوشگل بیارم.

‫شب بخیر، تینا.

‫خوب بخوابی.

‫ماریو!

‫چیکار کردی؟

‫به غذای روی میز ‫دست نمی‌زنن.

‫برو بیرون، ماریو. برو بیرون!

‫متأسفانه، ‫نمی‌تونم هر دوتاشونو بغل کنم.

‫تازه بچه‌های بزرگترم هم هستن.

‫ماریو.

‫می‌دونی چیکار می‌خوایم بکنیم؟

‫ببین چی بهت می‌دم.

‫بیا اینجا.

‫با تخم مرغ،

‫می‌دونی چیکار می‌خوایم بکنیم؟

‫آره، این تخم مرغه.

‫فقط کافیه اینجوری بشکنیش.

‫آفرین، ملاقه رو بگیر.

‫اینجوری بازش کن.

‫پوستش رو برای خودت نگه دار.

‫اون خوردنی نیست.

‫هم بزن.

‫هم بزن.

‫آره، ماریو.

‫آفرین، ماریو!

‫همینجوری.

‫اونا نمی‌خوان اذیتتون کنن.

‫فقط می‌خوان از شما تقلید کنن.

‫آفرین، ماریو.

‫خانم‌ها و آقایون،

‫آقایان استادان،

‫آقایان وزرا،

‫اینجا ما معلم‌ها و ‫مربی‌ها رو آموزش می‌دیم

‫و با یه گروه از بچه‌های عقب مونده ‫کار می‌کنیم،

‫تا روش آموزشی علمی جدیدمون رو ‫توسعه بدیم.

‫بعد از یک سال آزمایش، ‫خیلی خوشحالیم که می‌تونیم

‫نتیجه این کار رو ارائه کنیم.

‫ممنون.

‫بیاین با ریاضی شروع کنیم.

‫2 ضربدر 3 چند می‌شه؟

‫ازت پرسیدن 2 ضربدر 3 چند می‌شه.

‫مثل وقتیه که می‌ری مغازه.

‫تو دو تا سکه دادی ‫لوبیا خریدی.

‫و با یه سکه، ‫سه تا لوبیا می‌خری.

‫چند تا لوبیا خریدی؟

‫شش تا.

‫آفرین!

‫این تفریق رو انجام بده:

‫10 منهای 3.

‫یک،

‫دو،

‫سه...

‫هفت.

‫آفرین!

‫"آلساندرو یه گلابی می‌خوره."

‫زیر فعل خط بکش.

‫"دیروز..."

‫"دیروز،

‫آلساندرو

‫خورد

‫یه گلابی."

‫این محاسبه ذهنی رو انجام بده:

‫3 به‌علاوه 3 ضربدر 3.

‫دوازده.

‫اون ایتالیایی حرف نمی‌زنه.

‫یه دختر کوچولوی فرانسویه.

‫- اسمت چیه؟

‫اسمت چیه؟

‫می‌خوای اسم کوچیکت رو بگی؟

‫انگار متوجه نمی‌شه.

‫می‌تونی اسمت رو ‫روی تخته بنویسی؟

‫تینا.

‫اسم من تیناست.

‫بنویس.

‫"خرگوش در مزرعه می‌دود."

‫آره!

‫خوبه!

‫این تقسیم رو انجام بده: 6 تقسیم بر 3.

‫- آفرین. ‫- خیلی ممنون.

‫- ببخشید!

‫از اونجایی که یک سال کنار ‫همکار قابل تحسینم

‫جوزپه مونتسانو کار کردم،

‫اجازه می‌خوام نتیجه‌گیری‌های ‫شخصیم رو باهاتون در میون بذارم.

‫ما از روش‌های علمی

‫دکتر سگن استفاده کردیم،

‫که از ایتارد بزرگ الهام گرفته ‫(ژان مارک گاسپار ایتارد | پزشک فرانسوی قرن 18 و 19 میلادی | یکی از اولین متخصصان در زمینه اختلالات رشد و آموزش کودکان دارای نیازهای ویژه)

‫و در فرانسه توسط ‫دکتر بورنویل تقلید شده.

‫اما این روش‌ها بدون یه ‫چاشنی مخفی هیچی نیستن.

‫روش آموزشی جدید

‫باید قبول کرد که ‫مادر بودن یه هنر والاست

‫تا بشه از بخش عادی و غیرعادی جامعه.

‫محافظت کرد.

‫این یه آموزش پر از عشقه،

‫که زن، به عنوان نمادش

‫به ما اجازه داده

‫این بچه‌ها رو واسه امتحان ‫کلاس آمادگی آماده کنیم.

‫واسه تربیت کردنشون،

‫اول از همه بهشون عشق دادیم.

‫- اینا چیه اینجا؟

‫چرا وسایل موسسه رو آوردی؟

‫اینجا که هیچی نبود.

‫بالاخره باید از بچه‌م ‫مراقبت کنم دیگه.

‫- چرا رفتی؟ داشتیم دنبالت می‌گشتیم!

‫- اون یه نمایش مسخره بود! ‫- موفقیت بزرگی بود!

‫بودجه‌مون واسه آینده جور شد.

‫نمی‌فهمی؟

‫چی رو؟

‫- موفقیت چه فایده‌ای داره ‫وقتی قیمتش این باشه؟

‫به زور منو می‌شناسه.

‫به یه زن دیگه میگه "مامان".

‫- این واسه بچه‌های شیرخوار عادیه. ‫- دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.

‫می‌خوام پیش پسرم باشم.

‫این یه خبرنگاره.

‫- یه خبرنگار؟ ‫- آره.

‫- بچه‌ها، ‫لطفاً ساکت باشین!

‫یک، دو و سه!

‫- خانم مونتسوری، این ‫تناقض رو برام توضیح بدین.

‫وقتی نگاهتون می‌کنم،

‫یه زن خوشگل، ظریف و دلربا می‌بینم.

‫این قدرت مردونه که به نظر میاد ‫شما رو هدایت می‌کنه از کجا میاد؟

‫- دلم واسه زمانی تنگ شده ‫که مردا کلاه گیس می‌ذاشتن

‫و پودر می‌زدن تا ‫قیافه‌شون رو بهتر کنن.

‫اون موقع کمتر از الان زشت بودن.

‫شاید زنونه‌تر بودن.

‫خیلی از زن‌ها، از جمله زن خودم،

‫دوست دارن تو خونه بمونن ‫و کار نکنن.

‫نمی‌خوان نقش‌های ‫مردونه گردن بگیرن.

‫- اگه زن‌ها بعد از اینکه ‫از نظر مالی مستقل شدن

‫شریک زندگیشون رو ‫انتخاب می‌کردن،

‫مردا مجبور نمی‌شدن ‫خودشون رو بهتر کنن؟

‫به خاطر قانون بازار.

‫بقیه که نمی‌تونن بچه‌دار ‫شن، تنها می‌موندن.

‫- سلام، من جوزپه ‫مونتسانو هستم، مدیر موسسه.

‫بیاین. می‌خوام اینجا رو بهتون نشون بدم.

‫ماریا، برمی‌گردی سر کارت با بچه‌ها؟

‫- نه، می‌ذارم تو ‫مراقبشون باشی. ببخشید.

‫اسمش ماریوئه.

‫- کجاست؟

‫پیش یه دایه، تو روستا.

‫باباش؟

‫- اون... ‫- جوزپه‌ست، آره.

‫- چرا سه تایی با هم زندگی نمی‌کنین؟

‫باید ازدواج کنیم.

‫نمی‌خوام مال کسی بشم.

‫ولی جوزپه دوستت داره.

‫- میشه سرنوشت آدم رو

‫به یه احساس ناپایدار ‫مثل عشق سپرد؟

‫- پس چرا بچه‌دار شدی؟

‫- اولش نفهمیدم که حامله‌م.

‫همش داشتم کار می‌کردم.

‫مامانم بود که فهمید،

‫وقتی دید لباسام دیگه ‫اندازه‌م نیستن.

‫و با جوزپه،

‫فکر می‌کردیم یه زوج مدرنیم.

‫اغلب می‌رفتیم ماریو رو ‫تو روستا ببینیم،

‫ولی به زندگی خودمون ‫تو رم ادامه می‌دادیم.

‫اما وقتی موسسه افتتاح شد،

‫کار خیلی زیاد شد.

‫دیگه نمی‌تونستم ببینمش.

‫- خب، بیارش رم.

‫یه آپارتمان بگیر، ‫یه پرستار استخدام کن که مراقبش باشه.

‫با کدوم پول؟

‫با حقوقت.

‫- من واسه کارم اینجا حقوق نمی‌گیرم.

‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه.

‫فقط جوزپه حقوق می‌گیره.

‫تو احمقی.

‫تو تحصیلکرده‌ای، ‫بی‌وقفه کار می‌کنی،

‫و فقیری؟

‫تو احمقی.

‫اینو دوبار گفتی.

‫- من هیچ زنی رو ‫باهوش‌تر از تو نمی‌شناسم،

‫و نمی‌تونی هیچ کدوم از چیزایی ‫که من دارم رو واسه خودت بخری.

‫پول یعنی آزادی.

‫حق داشتن همه چیز.

‫حتی احترام.

‫همه چیز خریدنیه.

‫تو پاریس،

‫مردم برام هورا می‌کشن،

‫زن‌های شوهردار ازم تقلید می‌کنن،

‫و مردایی که ورشکستشون ‫می‌کنم عاشقم می‌شن.

‫واسه اینکه یه زن آزاد باشه،

‫باید پولدار باشه.

‫- اینجوری ساعت‌ها ‫بازی می‌کنن.

‫اونا بازی نمی‌کنن.

‫دارن کار می‌کنن.

‫ببین چقدر تمرکز کردن.

‫بزرگترشون به زودی میتونه بخونه.

‫- بچه‌های عقب‌افتادۀ شما هم همینطورین؟

‫نه، خیلی فرق داره.

‫بچه‌های موسسه نیاز دارن راهنماییشون کنیم.

‫ولی اینجا،

‫خودشون وسایل رو برمی‌دارن.

‫انگار میدونن چطوری ازشون استفاده کنن.

‫حیرت‌انگیزه.

‫خیلی بهتون میاد.

‫- دارین مسخره‌م می‌کنین. ‫- اصلاً.

‫چهره‌تون رو قشنگ‌تر نشون میده.

‫- دارین منو خجالت میدین.

‫دقیقاً همین قصد رو دارم.

‫یاد بگیرین خواستنی باشین.

‫دلبری کنین.

‫خودتون رو بفروشین.

‫- شما خیلی زیبایین، ماریا. ‫- ممنون.

‫خواهش می‌کنم.

‫به لطف شما، تینا رو شناختم.

‫خیلی عجیبه.

‫نبودنش اذیتم می‌کنه.

‫اما...

‫بودنش هم غیرقابل تحمله.

‫وقتی نگاهش می‌کنم،

‫به دختر کوچولویی فکر می‌کنم که باید می‌بود.

‫اینقدر مغرور نباشین.

‫خانم‌ها و آقایون،

‫منحصر به فرد...

‫واقعی...

‫تک...

‫مونتسوری!

‫سلام، خانم‌ها و آقایون.

‫توی موسسه ارتوفرنیک،

‫با همکارم جوزپه مونتسانو،

‫مدیر مشترک موسسه،

‫ما روش‌های ابداعی ایتارد رو دنبال کردیم...

‫نه، نه، وایسا!

‫این اسم‌ها به درد کسی نمی‌خوره.

‫و این چیزای علمی،

‫خسته‌کننده‌س.

‫بگو "من".

‫- نه. ‫- چرا!

‫"من یه روش ابداع کردم."

‫یه داستان برامون تعریف کن.

‫یه داستانی که خودت قهرمانشی.

‫مردم همینو می‌خوان.

‫هدف ما زن‌ها، مردای قدرتمندن.

‫سلام.

‫اونا معمولاً باهوشن،

‫چون کار نمی‌کنن حوصله‌شون سر میره،

‫و انرژیشون رو صرف هدف‌ها می‌کنن.

‫شامپاین؟

‫خانم؟

‫مثلاً میزبان ما، بتسی.

‫یه زن فوق‌العاده.

‫تئوسوف،

‫قدرتمند.

‫- و شما، ماریا، ‫چه آینده‌ای در انتظارتونه؟

‫می‌خوام مدرسه رو متحول کنم.

‫واقعاً؟

‫آره.

‫حس می‌کنم روش‌هایی که تو موسسه توسعه دادیم

‫فقط مختص آموزش عقب‌افتاده‌ها نیست.

‫اصولی منطقی‌تر از روش‌های امروزی

‫توش وجود داره.

‫ادامه بدین.

‫اصل بردگی

‫تا حالا بر آموزش و مدرسه حاکم بوده.

‫ولی همه شکل‌های بردگی کم کم از بین میرن.

‫حتی بردگی جنسی زنان.

‫و تاریخ تمدن

‫تاریخ فتح‌هاست،

‫اما آزادی‌ها هم هست.

‫الان وقتشه که با یه آموزش علمی، ‫بچه‌ها رو آزاد کنیم.

‫- فعلاً به یه کار با حقوق نیاز داره.

‫شاید شما بتونین یه کاری بکنین.

‫هیچ مذهبی

‫برتر از...

‫حقیقت نیست.

‫شادی بیشتر چه فایده‌ای داره...

‫وقتی که...

‫این شادی...

‫خودخواهانه باشه...

‫اگه خودمون رو فدا نکنیم

‫برای خیر همگانی؟

‫- رنگ رو خوب دنبال کنین.

‫- قرمز. ‫- قرمز.

‫قرمز!

‫بتسی بهم پیشنهاد داده تو دانشگاه درس بدم،

‫تو دانشکده زنان.

‫- بتسی؟ ‫- آره.

‫یه دوست. یه زن قدرتمند.

‫- چی می‌خوای درس بدی؟

‫انسان‌شناسی.

‫برای پول این کارو می‌کنی؟

‫باید از من می‌خواستی، بهت می‌دادم.

‫- ازت خواستم ماریو رو قبول کنی. ‫قبول نکردی.

‫- برای همینه که به پول نیاز داری؟

‫آره.

‫سبز!

‫- سبز! ‫- سبز!

‫به من فکر کردی؟

‫به اینکه درباره من چی میگن

‫اگه تنها با بچه‌مون زندگی کنی؟

‫- هیشکی نمی‌فهمه اون پسر توئه.

‫آبی.

‫وقتی درسمو شروع کردم،

‫اصلاً فکرشم نمی‌کردن ‫یه زن بره پزشکی بخونه.

‫شناخت بدن

‫باید فقط و فقط ‫مال مردا می‌موند.

‫کلاسی که از همه بیشتر ازش می‌ترسیدم

‫و واسه بزرگ‌های دانشگاه ‫بیشترین مشکلو درست می‌کرد،

‫کلاس کالبدشناسی بود.

‫اصلاً تو مخشون نمی‌رفت که یه زن

‫خودشو،

‫اونم با مردا،

‫جلوی یه جنازه حاضر کنه.

‫اولین کلاسو خوب یادمه.

‫داشتم جون می‌کندم،

‫حس می‌کردم بدنم ‫داره می‌میره.

‫ولی از دور،

‫یه هدف نورانی می‌دیدم.

‫درسته،

‫راهی که بهش می‌رسید ‫سخت بود.

‫حتی وحشتناک.

‫ولی تو وجودم حس کردم

‫یه ایمان درونی،

‫یه ندای عمیق.

‫این شد که،

‫جام تلخو

‫تا ته سر کشیدم.

‫از گناه اول حوا،

‫به زنا این فکرو انداختن تو سرشون

‫که دونستن گناهه.

‫نه.

‫زنا باید خودشونو از بی‌حالی،

‫از سایه‌ی نادونی آزاد کنن.

‫باید علمو مال خودشون ‫کنن تا آزاد بشن.

‫زنا باید ‫از خونه بیان بیرون،

‫ارزش‌هایی که تو خونه یاد گرفتنو ‫به دنیا نشون بدن.

‫این‌جوری مادر بودن میشه ‫یه الگو واسه جامعه،

‫که به کل جامعه ‫شکل میده.

‫زنا باید رئیس مادر بودن باشن

‫نه برده‌ش.

‫مادر بودن اصل اساسی ‫خلقته.

‫همه چی از این سرچشمه می‌گیره.

‫و حوا...

‫حوا مادر نمادین آدماست

‫چون رازای زندگی رو ‫می‌دونه،

‫رابطه جنسی رو،

‫و مرگو.

‫بیاین نزدیک‌تر.

‫ببخشید.

‫مامانم،

‫ترزا مونتسانو،

‫از کالابریا اومده ‫بهم سر بزنه.

‫خوشبختم، خانم مونتسانو.

‫جوزپه خیلی ازتون برام گفته.

‫من داشتم می‌رفتم.

‫چه جذاب.

‫باید بیشتر بشناسیش.

‫- دیدی بعد کلاسم تو ‫دانشگاه چه آشوبی به پا شد؟

‫آره، دیدم.

‫داری زیاده‌روی می‌کنی، ماریا.

‫دیگه نمی‌تونم بذارم خودخواهی ‫و جاه‌طلبیت منو له کنه.

‫رئیس دانشگاه بعد ‫نمایشت منو خواست.

‫ازم پرسید اینجا هم از ‫جنازه استفاده می‌کنیم

‫تا جوونا رو منحرف کنیم.

‫چقدر اغراق می‌کنن.

‫الان وقت خوبی نیست.

‫باید به کارای ‫عروسی برسم.

‫چی؟

‫دارم ازدواج می‌کنم.

‫با یه زن دیگه.

‫شوخی می‌کنی؟

‫- یه هفته‌س ‫اومده رم.

‫منتظر جواب من بود.

‫نمی‌فهمم.

‫- باید تصمیم بگیری ‫با ماریو چیکار می‌کنی.

‫با ماریو؟

‫آره.

‫عروسی یه هفته دیگه‌س.

‫یا می‌بریش پیش خودت،

‫یا من قبولش می‌کنم

‫ولی دیگه نمی‌تونی ببینیش.

‫وقتشه به اندازه حرفایی که ‫جلو مردم می‌زنی عمل کنی.

‫یه زن مدرن؟

‫آزاد؟

‫بهشون نشون بده ‫واقعاً کی هستی:

‫یه مادر مجرد ‫با یه بچه دو ساله.

‫ماریو!

‫داره غرق میشه!

‫داری هذیون میگی.

‫خیلی سنگین بود.

‫- سه روزه ‫اینجایی، بی‌هوش.

‫دراز بکش.

‫دراز بکش.

‫باید استراحت کنی.

‫ممنون.

‫می‌تونم بهش بگم؟

‫البته.

‫بتسی یه خونه پیدا کرده.

‫یه خونه؟

‫- واسه ساختن یه مدرسه ‫به روش مونته‌سوری.

‫- اسمشو پیدا کردم. ‫خیلی خوب به نظر میاد.

‫روش مونته‌سوری.

‫بابا...

‫این فامیلی شماست.

‫فامیلی تو هم هست.

‫و معروفش می‌کنی.

‫پسرم،

‫به خاطر توئه که زنده‌م،

‫هر چی که اتفاق میافته، واسه خاطر توئه.

‫باید این‌طوری باشه.

‫باید ولت کنم.

‫واسه آینده‌ات،

‫واسه اینکه خوشبخت بشی.

‫این همون چیزیه که من حاضرم ‫واسش هر سختی‌ای رو تحمل کنم.

‫این صلیب منه:

‫من میرم به جنگ

‫تا حقوق بچه‌ها رو ‫به دست بیارم.

‫این سرنوشته،

‫یک ندای مقدس.

‫یه روزی برمی‌گردم

‫و همه چیز رو بهت میدم،

‫پسرم.

‫خوشی‌ها مال تو،

‫سختی‌ها مال من.

‫مترجم: اشکان هیدی

‫ماریا مونتسوری به مدت 12 ‫سال نتوانست پسرش را ببیند.

‫پسرش در نهایت تحت ‫حضانت پدر قرار گرفت.

‫در سال 1907، او اولین ‫خانه کودکان را تاسیس کرد.

‫موفقیت "روش مونتسوری" ‫بسیار سریع و فوری بود.

‫وقتی ماریا دوباره ماریو را ‫ملاقات کرد، ماریو پانزده ساله بود.

‫او ماریو را به همه به عنوان ‫برادرزادۀ خود معرفی کرد.

‫آن‌ها آنقدر به هم وابسته شدند ‫که دیگر از هم جدا شدنی نبودند

‫او نام خانوادگی مادرش ‫را برای خودش انتخاب کرد.

‫صوفیا؛ تقدیم به تو، به لطف تو.

‫به یاد شانا دنیس پیراینو

[ کاری از گروه ترجمه فرانکو فیلم ]

@FRANCOFILMS francofilmz@gmail.com