Original subtitles

NETFLIX PRESENTEERT

Goedemorgen, Madrid. Welkom bij jullie favoriete show.

De eerste zonnestralen dienen zich aan...

en het is al meer dan 30 graden.

Kijk uit, de vooruitzichten voorspellen...

dat vandaag de heetste dag zal zijn in 20 jaar.

Ons advies?

Drink genoeg, draag lichte kleding...

en pak je dagboek en schrijf alle plannen op...

die we voorstellen...

Schat, het spijt me.

Rustig.

Verdomme.

Rustig. Hallo?

Deze hitte is ondraaglijk.

Nou.

Luister.

Wat?

Het spijt me, echt.

Geeft niet, Marcos. Het is de hitte, daar kan niemand tegen.

Kon jij ook niet slapen vannacht?

Je lag te woelen en te draaien.

Je stond op en liep op en neer door het huis.

Ik wilde je niet wekken.

Je hield me wakker.

Ik lag hier een tijdje...

maar ik viel weer in slaap.

Lelijkerd.

Deze lelijkerd sterft van de dorst.

Wat heb je toch, Marcos? - Niets.

Niets? - Niets.

Ik vind het niks om het huis zo te zien, zo leeg.

Acht jaar in 20 kartonnen dozen en 15 plastic tassen.

Heb je ze geteld?

Natuurlijk heb ik ze geteld.

Waarom?

Geen idee.

Om te zien hoeveel ruimte we innemen.

Weet je?

Ik wil hier wel terugkomen over een paar jaar...

om te zien wie hier ligt te neuken...

of wie in de kamers van Celeste en Eze slapen.

Waarom?

Kijken hoe ze alles hebben veranderd.

Dingen veranderen. En eindigen, Marcos.

Wat goed is moet niet veranderen.

Dingen veranderen...

misschien juist omdat ze anders moeten worden, iets beters.

Ben jij Marta of Paulo Coelho?

Quizvraag.

Weet je nog die eerste keer dat we het deden in je kamer?

De eerste keer? - Ja.

Natuurlijk weet ik dat nog.

Ik kwam al klaar voor ik in je kwam en jij beet 'm stuk.

Een leugen. - Leugen?

Ja. - Een leugen?

Marta Garnica, niet liegen.

Oké, misschien een beetje...

omdat hij niet in mijn mond paste en ik nerveus werd.

Quizvraag.

Stel je voor dat je kunt tijdreizen, ja?

Je bezoekt jezelf, maar in het verleden.

Oké.

Wat zou je zeggen tegen de 19-jarige Marta?

Dat ze moet lijnen, omdat ze dik is. - Marta, ik meen het.

Marcos, ik weet het niet.

Dat ze moet doen wat ze wil, denk ik. Weten wat er gaat gebeuren is klote.

Niemand wil toch het einde van een film horen?

Ik zou denk ik één ding tegen haar zeggen.

O, ja? Wat dan? - Nou.

Dat ze op een dag...

in het café van de hoofdbibliotheek...

een student geneeskunde zal ontmoeten...

die geen geld heeft voor warme melk.

Hij vraagt haar natuurlijk om geld.

Ze koopt de melk voor hem...

en hij betaalt het dat weekend terug, met een onweerstaanbare combinatie.

Chinees en karaoke.

Dat zou ik zeggen tegen de 19-jarige Marta.

Dat als ze die hulpeloze jongen op het podium...

een verschrikkelijke versie van 'Años 80' hoort zingen...

ze verliefd op hem zal worden.

Toen je erop stond dat ik belde - O, nee.

Had ik niets in de gaten

gekleurde klei, onderkledij - gekleurde klei, onderkledij

herinneringen van buitenaf - herinneringen...

Gatver.

Hallo.

Deze vind ik heel mooi, in zwart-wit.

Het is makkelijk. Dat zul je zien. Er is niks moeilijks aan.

Het lastige zijn de hysterische ouders, als je een foto neemt van het kind.

Als je geduldig en tactvol bent, zul je geen problemen hebben.

Ik heb een fluwelen tong.

Eens kijken...

Dat is het dan. Alleen deze nog inleveren.

Ik heb Maria gezegd dat jij alles zou regelen.

Als je vragen hebt of problemen...

dan bel je mijn nummer.

En geef ze altijd een foto...

ook al willen ze geen album.

Ontspan, alles is onder controle.

Het is een zomerbaantje. Ik heb geen tijd voor gedoe.

Maria noemde je onvervangbaar, omdat je goed bent.

Dat zeggen ze.

Waarom weggaan? Deze baan is zo slecht nog niet.

Klopt. Maar mijn zomer duurt al vijf jaar.

Officieel de langst gediende.

Hier.

Neem de mijne. Gebruik deze tot je er zelf een krijgt.

Dat was ik vergeten, een ziekenhuisregel.

Oké.

Blijf je deze zomer in Madrid?

Nee.

Ik wilde voor een paar dagen terug naar Gijón, maar nu...

Ik ga. Ik moet nog van alles doen.

Verdomme.

Eze, ik ben het.

Nee, ik kon het niet.

Weet ik veel, ergens.

Nou goed, in Lucero.

Je moet me komen halen.

Ik ben blut en dit is een gat.

Ja, weet ik.

Doe niet zo stom, Eze. Ik weet het. Het spijt me.

Oké?

Oké, ga langs huis en schiet alsjeblieft op.

Hé... Bedankt.

Ik hou van je. Doei.

DRIE GEMISTE OPROEPEN NUMMER ONBEKEND

Hallo.

Ik ben gebeld door dit nummer.

Ik ben Celeste Rivas.

Ja, natuurlijk. Ik heb zeker nog interesse.

Waarom heb je dat aan?

Ik zou thuis slapen.

Is hij nog steeds stuk? - Achterin. Ik heb een plek gereserveerd.

Marcos. Marcos.

Verdorie.

DE KAMER DOOR EZEQUIEL SILAS VERSIE 3.0

Wat is dat? - Een persoonlijke brief.

Geef hier.

Nee, dat is privé. - Oké, prima.

Weet je niet wat 'privé' inhoudt? - Jawel.

Londen? Wat ga je in Londen doen?

Hoelang weet je dit al? Een tijdje.

Wanneer ging je mij dit zeggen? - Ik zeg het nu.

Je zegt niets, ik lees het.

Ik heb je niks verteld, omdat ik dacht dat het onmogelijk was.

Maar blijkbaar niet.

Juist.

Dat zie ik.

Weet je? Ik weet niet eens of ik moet lachen of huilen.

Zeg me wat ik moet doen.

Je bent actrice. Doe alsof je blij bent.

Wanneer is dit? In de brief.

Over een week.

Een week? - Ja.

Een week.

Je gaat over zeven dagen naar Londen en zegt me niets.

Ik zou 3 maanden naar m'n ouders gaan, wat maakt 't uit?

Rot op. Dat is niet hetzelfde. - Nee, het is nog beter.

Het verandert toch niks. We kunnen nog steeds elke dag Skypen.

Als je hulp nodig hebt bij een rol, vraag het me.

Je hoeft geen rollen meer met me te doen.

Hoe bedoel je?

Stop, ik heb een droge bek.

Dat is je kater.

Ja, Ezequiel. Mijn kater en zo.

Stop, verdomme.

Celeste, wat is er?

Hé.

Heb je geld? - Ja.

Hij betaalt. - Wat is er?

Niets, Eze. Dat is het punt.

Er gebeurt niets in mijn leven.

Nou, er gebeurt wel iets.

Ze openen een fastfoodtent vlakbij de oude universiteit.

Een of andere Amerikaanse gefrituurde kip-keten.

Eentje zonder 'kip' in zijn naam, mochten ze worden aangeklaagd.

Ik heb vorige week mijn cv ingestuurd, voor het geval dat.

Ze belden vanochtend.

Goed idee.

Wat kunnen ze je daar bieden?

Iets, Eze. Dat is beter dan niets.

Ik hoef geen uren te wachten op een telefoontje van een vreemde.

Ik kan een taxi nemen als ik gestrand ben in een of ander ellendig metrostation.

Ik kan wat, tien minuten factureren? Zo lang werkte ik als actrice.

Geen idee. Ik kan een walgelijk rustig, normaal leven leiden.

Normaal is niet goed. - Nou en?

Je bent een geweldige actrice en een bijzonder mens.

Misschien is dat het probleem, Eze. Dat we denken dat we bijzonder zijn.

En dat niemand de ballen heeft om ons te zeggen dat dat niet zo is.

Marta?

Goedemorgen.

Morgen.

Sorry. Dat is van mij.

Wat? - Dat T-shirt.

Dit T-shirt?

Ik vond het jaren geleden op de patio. Ik woon beneden op C.

Ik heb het de buren gevraagd, maar niemand wist iets.

Ik wilde het niet weggooien. - Je hebt mij niks gevraagd.

Waar woon je? - Appartement 9B.

Appartement 9B. Zo ver ben ik volgens mij niet gekomen.

Hé.

Ik ruil met je.

Ze zijn allebei van mij, niks ruilen.

Vast, maar misschien hou je me voor de gek.

Dit T-shirt kan van iemand zijn die hier niet meer woont.

Je ziet er niet uit alsof je iets uit '92 hebt.

Lieg je tegen me?

Ik kom.

Ik kom wel. Ik wil die stank hier niet.

Ik ben Marcos.

Ja.

Hallo, Marcos van 9B. Ik ben Maggie.

Hoi, Maggie van begane grond C. - Hoi.

Weet je wat?

Dat T-shirt is 100 procent van mij.

Ik zweer het. Het was van mijn broer, hij is 15 jaar ouder dan ik.

Als kind was ik erdoor geobsedeerd. Weet je wat ik deed?

Ik trok het aan...

en het reikte tot mijn enkels.

Ik zei tegen mijn ouders dat ik stripper wilde worden.

Ik trok het T-shirt uit, schudde m'n heupen, ingestudeerd.

Toen ik 13 was, was ik het alweer vergeten.

Toen ik hier kwam studeren, gaf mijn broer het aan me.

Hij had het al die tijd voor me bewaard.

Ik dacht dat ik het was verloren op vakantie...

of dat m'n ma het had weggegooid.

Maar nee, het was dichterbij dan ik dacht.

Kom me helpen.

Oké.

DE KAMER DOOR EZEQUIEL SILAS VERSIE 3.0

Volg me niet. Je bent zo irritant.

Ga naar je kamer.

Hé, Celeste. - Laat me met rust.

Ik wil alleen zijn met de dozen.

Wees niet zo'n... - Laat me met rust.

Ik wil hier nu niet over praten, Eze.

Leave me alone.

Heb je het liever in het Engels? Ga weg.

Ik heb niks gedaan.

Je bent mijn vader niet. Laat me met rust.

Ezequiel, echt. Laat me met rust.

Ik ben hier niet goed in.

Als je niet nadenkt is het simpel.

Kijk hoe ik het doe. - Oké.

Toen ik je zo hard nodig had

Wat doe je?

Zingen tijdens het vouwen van de was.

Dat is ons liedje.

'Ons liedje...'

Jouw T-shirt, jouw joint...

en jouw liedje.

De wereld is zeker van jou.

Als ik huilde voor je deur, was dat...

Hoe gaat het?

Als ik huilde voor je deur, was dat...

als ik huilde voor je deur, was dat...

als ik huilde voor je deur, was dat...

Ik weet het niet meer.

Het was Pablo, mijn man.

Hij belde de politie toen jullie hier de longen uit je lijf zongen.

Hij kon er niet tegen.

Ik zei dat hij jullie moest laten, dat jullie gewoon lol hadden...

maar hij snapte het niet.

Onze eerste avond hier. Het was bloedheet, net als vandaag.

We pakten wat drank en kwamen naar het dak.

Wodka en jus...

als twee snotapen die het goede leven hebben ontdekt.

We konden heel Madrid zien.

En het leek zo klein.

We voelden ons zo groot...

dus zongen we dat lied, vals...

als een stel idioten.

Waar was je toen ik je zo hard nodig had - toen...

Het werd een gewoonte.

Als we dronken waren of euforisch, meestal allebei...

kwamen we hier dat stomme lied zingen.

Tot een buurman de politie belde.

Altijd hetzelfde: 'Sorry, we doen het niet meer. Tot ziens.'

Maar nu weet ik dat het Pablo was...

de man van de vrouw die T-shirts steelt.

Pablo is een goede man. Hij is alleen...

de belangrijke dingen vergeten.

Heb je kauwgum?

Nee. Vind jij...

dat het dronken zingen van dat liedje hierboven...

belangrijk was? Ik moet gaan.

Mag ik het T-shirt...

Dank je.

Het ruikt fantastisch.

Als je het weer kwijtraakt, weet ik waar ik moet zijn.

We gaan weg.

Ik zal het niet meer kwijtraken, althans niet hier.

Vandaag is onze laatste dag hier.

Vanaf morgen ga ik coschappen lopen in Oviedo...

de beste plek, schijnbaar.

Ben je arts?

Dat word ik.

Je ziet er niet uit als een arts.

Stripper, ja.

Echt niet. Dat ben ik verleerd toen ik een jaar of 13 was.

Misschien komt het terug, zoals het T-shirt.

Wat? Niet oordelen. Jij niet.

Hallo. - Hé.

Zal ik je helpen? - Nee, dank je.

Ik verveel me.

Marcos is naar buiten en ik heb mijn tassen al gepakt.

Ik hoef ze alleen te halen. - Mooi.

Ga door, ik help je wel, dan zijn we sneller klaar.

Wist je dat ik een baan heb in Oviedo?

O, ja? - Ja.

Ze belden gisteren.

Ik ga meisjes balletles geven op een particuliere school.

Dat is mooi.

Maar ik ben zenuwachtig, omdat ik nog nooit heb lesgegeven.

Word ik een goede lerares?

Ik weet het niet.

Laat maar.

Ik doe het zelf wel. Ik weet waar alles hoort.

Jij woont hier niet eens.

Nou, bijna?

Wat is er?

Niets. Je bent heel knap.

Hé, vind je het goed als we even naar jouw kamer gaan?

Ik wil je iets laten zien.

Kom verder.

Wat ik je wil laten zien...

is voor Marcos.

Om zijn coschap te vieren.

Ik wil het hem vanavond geven.

Jij bent zijn beste vriend. Vindt hij dit wat?

Ik weet niet eens wat het is.

Het is een kaart. - Ik snap dat het een kaart is.

Het is een kaart van plekken waar we naartoe zouden gaan...

maar nooit zijn geweest.

Marcos zegt altijd dat er op die plekken iets op ons wacht.

En dat als we dat niet vinden...

we halverwege stoppen, soort van half-afgemaakt.

Verloren. 'Als tranen in de regen.'

Dat is van Blade Runner.

Echt?

Ik dacht van Los Piratas. Daar is Marcos gek op.

Nee, het liedje is een eerbetoon aan de film.

We beginnen volgende week aan de reis.

Denk je nu dat hij het wat vindt?

Hallo?

Ik dacht dat niemand thuis was.

Hoe gaat het?

Eze gaat weg. - Voor een tijdje.

Het huis van zijn ouders is te gek. Zwembad, airco...

Ze hebben zelfs een local die voor ze strijkt.

We kunnen hem opzoeken. - Nee, hij gaat echt weg. Naar Londen.

Echt?

Wanneer?

Hij kreeg een beurs voor de filmacademie.

Hij vertrekt over een week.

Goed voor hem, dat werd tijd.

Hé, dat T-shirt? Dat was je toch kwijt? Ik was er dol op.

Ja.

Ken je de buurvrouw beneden op C?

Nee. - Ze hangt haar was...

op het dak op. Donker haar, knap...

een echte schoonheid.

Nu weet ik het weer.

Ik heb haar nooit gesproken. Ze is toch heel gewoontjes?

Als je haar tegenkomt op de trap zegt ze gedag, maar...

Haar man doet wat bits, maar zij is...

gewoon normaal. Hoezo?

Gewoon nieuwsgierig. Ja.

Ik kijk of ik dit kan afronden.

Kom op, doe de deur dicht.

Trek wat leuks aan vanavond.

Ik ga hier pas weg als ik dronken op het dak heb gezongen.

Pablo kan de pot op met zijn politie.

Wie is Pablo?

Ga.

Je vond het lekker, hè? - Ja, ik vond het lekker.

Trut. - Wat smerig.

Daar heb je Abril. Abril.

Schoonheid.

Marcos, nee, serieus. - Marta, ik ben bijna arts.

Ik ken de effecten. Laat me wat klooien met scheikunde.

Het wordt leuk. - Zelf weten.

Eze, kom mee.

Ik zei niks, maar ik ben blij met Londen.

Het is een geweldige kans. - Het is dé kans.

Laat je niets wijsmaken.

Dat je er niet bij hoort of dat je niks kan. Niets daarvan.

Wie gaat dat zeggen? - Jij. Wie anders?

Weet je nog wat ik twee jaar geleden zei? - Nee, je zegt zo veel.

Dat ik je ooit zou dwingen om alle ideeën in dat notitieboekje te verwezenlijken.

Ooit.

Blijf dan niet aanklooien, die dag is aangebroken.

Ik ga je echt missen. Ik meen het.

Dank je. - Marcos.

Hé. Jij... - Knapperd, hoe gaat het?

Ik zocht de goede fee hier. Klinkt het bekend?

Ken je Eze? - Van zien.

Hoe gaat het? - Goed. Met jou?

Uitstekend. Wanneer vertrek je? - Morgen.

Vanavond wordt een geweldige finale.

Ik heb wat feeënmagie nodig.

Rustig, schatje. Je beste dagen zijn voorbij.

Jij kunt geen nacht doorhalen. - Acht jaar verdient een goed feest.

En we zitten in een stiltecoupé. We zullen slapen als baby's.

Ga jij ook weg? - Ja, daar ziet het naar uit.

Mijn maat wordt een legendarische regisseur.

Onthoud zijn gezicht en geef hem vanavond vleugels.

Wat een schatje, toe... Zou ik een goede actrice zijn?

In mijn vak moet ik lekker overdrijven.

En mensen zeggen dat ik geweldig ben.

Dat zou ik eerst moeten zien.

Goed, Marquitos.

Wat is je wens voor de fee?

Mag ik kiezen? - Natuurlijk.

Ze zijn wat bitter, maar ze zijn het waard.

En nu...

Marta. - Ik niet.

Je wordt dronken en zal je niets meer herinneren.

Zoals onze eerste keer? - Wat gebeurde er toen?

We neukten ons suf, het duurde eeuwen voor hij kwam...

en ik gaf de beste pijpbeurt ooit.

Eze?

Wat minder voor mij of ik ga spugen.

Een kwartje dan. - Goed.

En nu?

Doe je ogen dicht, ontspan...

en vraag of de goede fee je dromen laat uitkomen.

Tot dusver moet ik alleen pissen.

Ik ook. Kom op.

Ik heb hem nog nooit gezien. - Wat?

We wonen al acht jaar samen en ik heb hem nog nooit gezien. Laat zien.

Hou op. Nu kan ik niet plassen.

Volgens mij is-ie groot. - Hou op, echt.

Eze, het is maar een pik.

Weet je dat Marilyn zei dat voor haar...

de liefde bedrijven net zo was als handen schudden?

Ze maakte zich niet druk.

Zo zou het altijd moeten zijn. Ik wacht wel buiten. - Nee, wacht. Ik ben zo klaar.

Wat is er?

Ik heb dit voor je meegenomen.

Dat was ik vergeten.

Weet ik. Het was een belofte.

Op de laatste dag dat we samenwonen, nemen we dezelfde foto als op de eerste.

Een voor jou en een voor mij.

Ja.

We zouden ook een reisje maken langs Route 66...

zoals die vrouwen...

en stoppen bij een wegrestaurant met zo'n serveerster...

die constant zwarte koffie schenkt, en ontdekken dat als je één betaalt...

ze constant bijvullen, wisten wij veel.

Dat hebben we nooit gedaan.

Beloftes zijn stom. Ze herinneren je aan wat je niet bent.

Kom op.

We zijn het Thelma en Louise verschuldigd en onze eerste film samen.

Welke neem jij?

Die van de eerste dag.

Maak je niet druk.

Dat was gewoon een handdruk voor een vriend.

Luister. - Ja?

Als je niet mee wilt en liever hier blijft...

dan begrijp ik dat.

Waarom zou ik niet met je meewillen?

Kijk jou nou, zo lelijk, ranzig...

Ik meen het.

Ik weet dat je hier je dansgedoe hebt.

Je kunt waardevolle dingen doen.

Eze zei dat ze die chique theaters op Gran Vía weer openen voor musicals.

In Oviedo zul je slechts lerares zijn.

Misschien is dat genoeg. - Praat geen onzin.

Met talent geef je geen les. Daar doe je andere dingen mee.

Ik zou het talent willen hebben om te kunnen weten dat je bedoelt...

dat dingen simpeler worden.

Oprechter. Oké.

Maar als je wilt blijven, snap ik dat.

Je verdient iemand die goed is. - Ben jij niet goed?

Vind je mij een goed mens?

Het komt wel goed, echt.

Je had toch de fooi betaald?

Waar heb je het over?

Vond je haar leuk? - Echt niet.

Abril viel keihard voor je...

en jij voor haar. - Wat? Nee, echt niet.

Een beetje, Eze. - Nee, maar ik had dat niet door.

Ga naar je rothuis. - Water.

Klootzak.

Welk appartement was het? - 3A.

Kom naar boven. - Klootzak.

Het regent, het regent... - Kom, wijsneus.

Nee, hou op.

Rennen.

Jeetje. - O, man.

Hé, niet gaan slapen nu, oké?

Kom op. - Ik val.

Ik voel m'n voeten niet meer. - Pablo.

Pablo. - Fuck.

Kom, kom mee. - We maken geen lawaai, Pablo.

Pablo.

Pablo.

Aan alle posters aan de muren van dit krot...

en zijn geweldige, vaste huur. - Geweldig.

Proost. - Proost.

En op onze geweldige kansloze beroepen.

Oké. - Ja, graag.

Daar drinken we op. - Jazeker.

Nee. - Jawel.

Dat van jullie, niet dat van mij.

Vervelend, dr House aan het woord.

Nee, jullie hippies voeden je met je eigen dromen. Prima.

Rot op, Marcos. - Wacht even.

Een toost op hem.

Laten we proosten, Marcos...

op die rode bandana die je om je deurklink doet...

zodat we weten dat je Marta neukt.

Alsof je 15 bent.

Vind je 't wat? - Weet je waarom?

Waarom? - Doet me aan je haar denken, Celeste.

Klootzak.

En voor het geval dat. - Waarvoor?

Voor het geval we liggen te wippen. - Nou en?

Wacht.

Laten we ook een toost uitbrengen op dat lelijke...

vreselijke lied...

dat Eze altijd keihard draait...

zodat we niet weten waar hij mee bezig is.

Hou alsjeblieft op.

Ouwe rukker.

Dat heb ik nooit gedaan. Echt, nog nooit.

Dat zou je moeten doen. Ik doe het.

Jij? Wat? - Natuurlijk. Dat.

Dat?

Wie neem je mee naar een...

Echt? Terwijl ik slaap? - Ja.

Ik masturbeer terwijl je slaapt.

Je masturbeert terwijl ik slaap? Dat is nog erger. Waarom wek je me niet?

Geen idee. - Je zou me moeten wakker maken...

Hé. - Zodat ik je kan helpen.

Wie neem je mee naar een onbewoond eiland?

Wat? - Wat?

Het is een spel, het is simpel. Perfect voor een avond als deze.

Ik niet. Ik ben moe. - Eze.

Eze. Even maar. - Nee, echt.

Kom op, Eze. Doe niet zo.

Kom, het duurt maar even.

Stel je voor dat er een atoombom ontploft en alles naar de klote is...

maar er is een onbewoond eiland...

waar je met twee mensen heen kunt.

Kies twee mensen uit dit gezelschap en leg uit waarom.

Wees eerlijk, anders telt het niet.

Oké. Jij begint, slimmerik.

Ik?

Ik ga niet naar een onbewoond eiland.

Ik sterf liever bij de knal...

en ga de filmgeschiedenis in als een legende.

Hé, legende, misschien ligt het aan mij.

Ik snap het niet.

Als alles naar de klote is...

dan zijn jij en je films ook naar de klote.

Het doet je pijn om te zien dat anderen gelukkig zijn.

Je bent vergeten dat je moet accepteren wie je bent.

Jij bent dokter en ik een legende.

Pak aan. - Hoppa.

In je smoel. - Haar woorden.

Geaccepteerd.

Kom, ik begin.

Ik neem mee...

Celeste...

en Marcos.

Marcos om fysieke redenen en Celeste...

om me te steunen als deze vent zich als een eikel gedraagt.

Wat mooi, prachtig. Mijn beurt.

Ik zou Marta meenemen...

vanwege lichamelijke behoeften...

en Eze om haar op haar flikker te geven als ze zich als een eikel gedraagt.

Jij bent de eikel.

Dat hoorde ik, dat is niet mijn zin.

Vast. - Eze moet nog.

Ik zou Marcos meenemen en...

Ik weet het niet. - Dat weet je wel.

Goed dan, Celeste.

Ik zou het nu raar vinden om met vreemden samen te wonen...

al is Marcos allergisch voor badkamers poetsen.

Liegen is lelijk. Zo lelijk. - M'n reet.

Dat is geen leugen.

Jij ruimt nooit op, je verplaatst alleen dingen. Wat hetzelfde is, ongeveer.

En Celeste?

Zij zet haar feministische porno aan...

's morgens vroeg... - Nee.

En denkt dat we niets horen. - Zwijg. Nee.

'Wij zijn geëmancipeerde vrouwen.' - Hou op. Nee.

Vertel de waarheid. - Welke waarheid?

Je koos mij om mooie kindjes mee te maken... en de aarde vanaf dat eiland opnieuw te bevolken.

Ik hoef geen kinderen.

Ze verpesten alles.

Ik ben liever alleen met mijn films, op mijn gemak. Echt.

Eze, serieus.

Hou op met dat trieste, gekwelde schrijversgedoe. Dat werkt niet.

Echt, je bent te goed.

Dat ligt er maar aan hoe je het bekijkt.

Serieus. - Ja?

Wat dacht je van deze kijk? - Wat?

Shit. Ik ben vergeten hoe het ging. - Hoe wat ging?

Hoe ging het ook weer?

Juist, ik weet het weer.

'Zonder iemand in de buurt die mijn schild kan uittrekken...

verstikt dit pantser dat ik draag me met pijn.'

Waarom lach je? - Wat een vreselijke kijk.

Dat is zo cliché. - Nee, het is prachtig.

Een beetje zweverig. - Hoe bedoel je?

Marta, je kunt 'schild' en 'stikken' niet in een zin gebruiken.

Marcos, genoeg.

Het is niet cliché. Echt niet.

'Schild, ' toch?

Dat slaat nergens op. - Genoeg.

Waar heb je dat gelezen?

Waar heb je dat gelezen?

Zeg op.

Wat is er?

Eze, het spijt me.

Het spijt me.

Ik vond het script per ongeluk toen ik een pen zocht.

Onzin. Het lag op mijn kamer.

Klopt, maar ik had wel een pen nodig.

Het script lag op tafel en ik pakte het toevallig op.

Het is alweer een tijd geleden...

dat je iets hebt geschreven en ik was er blij om.

Je had het moeten laten liggen.

Je hebt het recht niet om persoonlijke dingen te lezen of me uit te lachen.

Dat deed ik niet. We maakten een grapje. Ja hoor. Daarom noemde je het een cliché.

We wisten niet dat het van jou was. - Dus zei je de waarheid.

Eze, dat is niet zo. Ik vind het een prachtig script.

Laat zitten, Marta. - Nee, serieus.

Ik wilde het niet zeggen, want ik wist hoe je zou reageren.

Verdomme, verhalen zijn er om gelezen te worden.

Je hoeft je nergens voor te schamen.

Het is goed. Heb je alles gelezen?

Marta, kijk me aan.

Heb je alles gelezen? - Alles of niet, dat maakt niet uit.

Vraag je me dat nou serieus? - Je denkt dat je heel wat bent.

Rustig. - Nee, je moet echt egoïstisch zijn...

om in iemand z'n kamer... - Eze.

Een script te lezen dat privé is... Dat is echt zo smerig.

Hou op me te beledigen.

Het is niet mijn schuld dat je zo eenzaam en bitter bent.

Zo eenzaam?

Geweldig. - Dat is niet wat ik bedoelde.

Wat dan wel? - Niks. Ik bedoelde er niks mee.

Zullen we een ander spel doen?

Ja, laten we wat anders doen, want dit is onzin.

Hoor eens, Marta.

Sorry, volgens mij was het die rotzooi die Marcos me gaf.

Dat ben ik niet gewend. - Geeft niet.

Maar nu we toch bezig zijn, laten we dit spel blijven spelen.

We kunnen het lastiger maken.

Laten we zeggen dat die bom het eiland heeft bereikt...

en dat bij dat eiland een kleiner eiland ligt.

Heel klein. Er kunnen maar twee mensen heen.

Je moet er één kiezen.

Wie neem je mee?

Dat is gevaarlijk. - Echt niet.

En jij begon met dit spel.

Eze, je bent dronken. - Net als jij en de rest.

Kom, jij begint, slimmerik.

Dat zijn de regels niet. - Rot op met regels.

Dat kun je niet doen. Daar zijn regels voor.

Regels zijn er om gebroken te worden. Ik geef er geen zak om.

Marcos, jij begint. - Eze, je bent zat.

Wat een zeikerd. Ja, ik ben bezopen.

Dronken mensen spreken toch de waarheid?

Wat is er met je? - Niets.

Er is niets aan de hand? - Nee, het gaat prima.

Juist.

Marcos, daarstraks zei je dat je ons tweeën zou meenemen.

Maar nu kun je er maar één meenemen. Wie zou je kiezen?

Niemand. Laten we naar het dak gaan voor een afzakkertje.

Ik ga hier niet weg zonder op het dak te zingen.

Vergeet het dak en geef antwoord. - Geef antwoord en we vergeten het.

Schiet op. - Geef alsjeblieft antwoord.

Wat boeit het? Spreekt voor zich. - Nee, ik kies niemand. Schiet op.

Geef antwoord, dan stoppen we met dit achterlijke spel.

Kun je je bek houden en hem laten zeggen wat hij denkt?

Eze, wat doe je?

Wat, ga je nu huilen?

Ga naar Marcos zijn kamer, zoals altijd. - Idioot. Wat is er met je?

Kom op. - Wat is dit, Eze?

Ik ben dat wijf zo beu. - Hou je op?

Ik kan haar niet uitstaan.

Ze mag lekker naar huis gaan. - Wat is er met je?

Ze is een wicht. - Marta.

Ben je gek geworden? - Ze zorgt altijd voor problemen.

Eze, je gaat te ver. - Ja, ga naar Marcos z'n kamer.

Eze, je gaat te ver. - Rot op.

Hou je nou op? - Nee, ik ben klaar met dat kind.

Ga je lekker? Hou op. - Ik ben er verdomme klaar mee.

Eze, hou op. - Hou je nou op?

Ze mag lekker naar huis.

Wat is er? Kun je niet zonder ons leven?

Ik zweer dat ik het elke dag heb geprobeerd met je.

Elke dag.

Maar je verzet je.

En jij?

Niks te zeggen zeker?

Omdat Marta er altijd is zeker?

Verdomme, Marta... - 'Verdomme, Marta' wat?

Is dat alles wat je te zeggen hebt?

Rot allebei op.

Marta. - Raak me niet aan.

Wat is hier verdomme aan de hand?

Hier is niks aan de hand, toch, Marcos?

Nee, niks aan de hand.

Ik zet wel muziek op.

Misschien verandert dat de stemming. Heb je daar zin in?

Heel erg. - Ja, dat zal best.

Ik kan dat liedje niet uitstaan.

Zet dat liedje uit, verdomme. Dit is niet het moment.

Eze, toe. Zet dat uit.

Hou op.

Waar ben ik mee bezig?

Eze, hou alsjeblieft op.

Eze, hou op en zet dat lied uit.

Eze, zet alsjeblieft dat klotenummer uit.

Verdomme.

Ik zeg je dat je dat klotelied moet uitzetten.

Vuile klootzak.

Klootzak.

Jongens, ik weet niet of dit de drank is, maar...

ik snap er niks van. - Er is niets aan de hand.

Niet? - Alles is in orde.

Mocht je willen, Eze. Mocht je willen.

Niets aan de hand?

Daarnet waren we lekker aan het relaxen... en nu doen jullie zo vanwege een stom spel?

Hou op met drinken, of je verpest het. - Wat ga ik verpesten, Marcos?

Wat?

Laten we dit doen.

We ruimen op, gaan slapen...

en gedragen ons niet als snotapen...

zoals we aan het doen zijn. - Nee, we blijven spelen.

Nee, genoeg gespeeld. - Laatste keer.

Dit is stom.

Vertel me niet wat ik moet doen.

Ik ben het beu dat iedereen me zegt hoe het zit.

Hou op.

Jullie zijn toch mijn vrienden?

Laten we dan het oudste spelletje ooit spelen:

de waarheid.

Eze, we zijn naar de klote...

en straks zeggen we dingen waar we spijt van krijgen.

Hoezo? We zijn vrienden.

Eze, hou alsjeblieft op.

Alsjeblieft. - Nee.

Ik stel de vraag.

We moeten de waarheid vertellen.

Alleen de waarheid.

Ik bijt de spits af.

Wat durfde je nooit te zeggen?

Ik zei toch dat ik de spits zou afbijten?

Mijn nachten met jou waren de beste en ergste die ik ooit heb gehad.

Ik leefde intens en voelde me tegelijkertijd de grootste eikel ooit.

Nu ken je me echt.

Onzin.

Ik wist niet dat je zo'n eikel kon zijn.

Jullie twee...

Jullie zijn allebei eikels.

Celeste, niet weggaan... - Raak me niet aan.

Celeste, ga niet, alsjeblieft.

Je wilt niet dat ik ga?

Wacht, ik snap het al. Je gaat je excuses aanbieden.

Nee?

Je wilt niet dat ik ga, omdat je bang bent dat ik Marta tegenkom.

Celeste, het spijt me, oké? - Het spijt je?

Ja, dit heeft niks met jou te maken. Dit is iets tussen Eze en mij.

Het heeft niets met mij te maken? - Nee, het is iets tussen Eze en mij.

Jij bent de enige aan wie ik heb verteld wat ik voor hem voel.

De enige.

Maar dat heeft niets met mij te maken zeker?

Goed, als ik er niets mee te maken heb...

pak ik mijn spullen en vertrek ik.

Dan kunnen jullie genieten van je onbewoonde eiland.

Dat irriteert je, dat hij liever mij heeft.

Jongens, zo is het genoeg.

Hou je mond. - Hou je mond.

Geweldig dit.

Wat zal het. Ik blijf.

Uiteraard. Dit is mijn huis en ik blijf.

En het is mijn beurt... en ik wil spelen.

Ik wil niet meer.

Het is mijn beurt en we spelen.

Eze zei dat we eerlijk moesten zijn, toch?

Eerlijk. Juist.

Mijn vraag is voor jou, Marcos.

Ben je het niet beu om te liegen?

Jawel.

Ja, dat ben ik.

Weet je waarom?

Het is vermoeiend om mezelf elke dag te overtuigen...

dat wat ik heb ook is wat ik wil.

En ik ben onwijs bang, Celeste.

Ik schijt in mijn broek.

Bang om een eikel te worden die alles kapotmaakt.

Bang dat ik Marta kwets.

Bang dat ik jou teleurstel. Bang dat ik Eze kwijtraak.

Ik ben het zo beu om te liegen.

Bravo, dat was...

geweldig.

Jij wordt nog de acteur hier, niet ik.

Misschien ben ik wel beter dan jij, dat is niet lastig.

Klootzak.

Ik ben een klootzak.

Maar ik zeg er niks van als je iemand pijpt voor een rol.

Denk jij aan de vrouwen en kinderen van de mannen die je neukt?

Marta vertelde me dat je een teef bent. - Hé.

Hou je kop.

Verdedig je vriendinnetje niet. Dat maakt je geen beter mens.

Je kunt niet verliefd op haar worden. Snap je dat, Celeste?

Hij kan niet verliefd op je worden, want hij is een nicht.

Hoe voelt het om het schoothondje te zijn van een vent die jou niet kan kussen?

Speelden we niet de waarheid? Nu is het mijn beurt.

Weet je hoeveel je op je Marilyn lijkt?

Weinig. Heel weinig.

Dat nephaar van je...

en dat je iedereen naait die je succes belooft.

En jij... Als jij niets bereikt...

is het omdat je niet goed bent.

Omdat je niet vernieuwend bent.

Je hebt geen talent, je wilt wel, maar een beurs verandert daar niks aan.

En ik ben verliefd op je, klootzak.

Ik ben verliefd op je...

en ik vecht er elke dag tegen, maar dat lukt niet.

Met Marta gaat alles vanzelf, met jou niet.

Geweldig, toch?

Ben je nou blij?

Al dit gezeik vanwege jouw spelletje.

Geweldig.

Laat haar met rust. Het is niet haar schuld.

Nee, het is zeker niet mijn schuld.

Het is jouw schuld...

met die hypocriete kop van je.

Fuck, nou snap ik het.

Dat klotelied dat je keihard in je kamer aanzette.

Dat was zeker zodat ik jullie niet hoorde neuken?

En de bandana op de deurklink, dat was zeker een teken voor Eze?

Zodat hij wist dat Marta er was.

Toch?

Verdomme.

Raak me niet aan. Waag het niet om me aan te raken.

Je deed dit om hem te beschermen zeker?

Om hem te verdedigen.

Hij zit verdomme op rozen.

En ik? Ik ben hier de clown.

Je kon me uitlachen wanneer je wilde, toch?

Geef antwoord, Eze.

Kijk me aan en geef antwoord.

Lachten jullie me uit tijdens het neuken?

Kijk me aan.

Je bent een lafaard.

De hele dag alles afzeiken...

maar niet mans genoeg zijn voor de waarheid.

Wat wil je dat ik zeg?

Dat ik bitter ben?

Dat we uitstippelen...

wat we gaan doen en dan niets doen?

Misschien hebben we te weinig talent. - Jij.

Nee, wij. Waarom ben je anders zo kwaad?

Je kunt het niet aan. - Dat heeft er niks mee te maken.

Wat dan wel? - Je bent een lafaard.

Daar hebben we het over.

Het enige eerlijke is dat je verbitterd bent.

Maar ik zal je wat anders vertellen, je bent een nicht.

Een perverse... - Zwijg.

Het spijt me.

Hallo.

Jongens, het spijt me dat ik me...

Celeste.

Ben ik een teef?

Celeste.

Marcos. Marcos.

Zeg alsjeblieft wat.

Ooit...

kreeg ik een vraag die ik niet kon beantwoorden.

'Waar ben ik het meest trots op?'

Zou jij hem kunnen beantwoorden?

Ik weet het niet.

Ik denk...

dat ik nooit iemand heb gekwetst.

Ik weet niet waarom.

Marta, ik was doodsbang.

Marta.

Marta. Luister.

Alsjeblieft, Marta.

Toe.

Weet je wat?

Misschien komt het, omdat ik ooit...

toen ik klein was, viel...

bij balletles...

en ik keihard tegen de barre sloeg.

De oefenstang, weet je wel.

Ik begon te huilen als nooit tevoren.

Ik had een wondje...

en ik bloedde.

Ik was bang...

het was de eerste keer dat ik pijn had.

Ik dacht aan alle hechtingen die ik zou krijgen.

Ik dacht dat ik het niet aan zou kunnen.

Toen kwam mijn moeder me ophalen.

Ze bracht me naar het ziekenhuis.

Ze had een rare blik.

Ik dacht dat het kwam door mij en mijn verwonding.

Ik vroeg het haar en ze zei dat het niet uitmaakte.

Maar ik bleef doorgaan...

en zei: 'Mam...

het doet pijn, het doet echt pijn.'

Ze zei dat het een klap was...

dat het pijn zou doen...

maar dat het zou overwaaien. Maar ze had nog steeds die rare blik.

Haar blik was leeg.

En toen we...

thuiskwamen uit het ziekenhuis...

leek hij nog leger.

Wat ontbrak waren...

de sloffen die mijn vader in huis droeg...

het pakje sigaretten op het dressoir in de hal...

zijn kleren, zijn scheerapparaat...

Ik begreep waarom...

mijn moeder zo raar keek.

Omdat niets pijnlijker is dan dat. Zelfs geen snee bij een meisje dat...

haar evenwicht verloor bij ballet.

Marta.

Marta.

Marta.

Wat, Marcos? Wat?

Eze.

Eze. Eze.

Eze.

Zo is het genoeg, je hebt me.

Dat is toch wat je wilde?

Nou, slimmerik. Ik ben de jouwe.

Wat doe je hier?

Kom eraf, je valt nog.

Voel je dat het is afgekoeld?

Hoe warm het is of wat dan ook interesseert me niet.

Ik smeek je, kom daar af.

Eze.

Gooide je een glas naar me? - Bekijk het.

Verlaat je me?

Wat verlaat ik precies?

Vertel. Wat laat ik achter?

Wat zijn we?

Ik ging heus niet springen. - Afblijven.

Je vergeet altijd dat de benedenbuur een balkon heeft.

Ik wilde alleen wat lucht.

Echt, Eze?

Deden we dit allemaal om zo te eindigen?

Je trapt me en ik blijf achter en voel me rot.

Wat maakte je zo hard?

Mijn vriendin...

of dat je niet durfde te zeggen dat je homo was?

Je snapt het niet. - Inderdaad, Eze, hou je van me?

Dat is niet het punt. - Ja of nee?

Dat maakt niet uit. - Ik moet weten wat er toe doet.

Je weet niet hoe die nachten voor me waren.

Voor jou was het opdagen, neuken en wegwezen.

Maar ik voelde me rot. Nacht na nacht, dag na dag.

Je had geen idee, hè?

Je hebt totaal geen idee.

Ik stelde me vaak voor dat je bij de deur stond en hem niet opende.

Dat je je zou omdraaien...

en zou zeggen dat alles goed kwam.

Weet je wat het ergste is?

Ik denk dat je mij hetzelfde zou aandoen als je Marta aandeed.

Omdat je van niemand kunt houden.

Je schaamt je tenminste niet voor haar.

Voor ons was er alleen tijd in bed...

niets meer.

Niets meer? - Niets meer.

Denk je echt...

dat ik alleen seks wilde?

Elke nacht met jou...

was het enige echte dat ik in lange tijd had...

maar ik wist het niet.

Ik wist het niet.

Wat Marta in jouw kamer las ging toch over ons?

Ja.

Hoe loopt het af? - Slecht.

Het onvermijdelijke einde.

Het hoofdpersonage wordt gekwetst.

Ik heb je nooit gekwetst. - Kom op.

Niet expres.

Maar jij kwetst mij, weet je dat?

Denk je dat ik niet weet waar je 's nachts alleen heengaat?

Je vergeet altijd je geschiedenis te wissen.

Meen je dat? - Helemaal.

Hoeveel heb je er geneukt terwijl je wachtte tot het beter werd?

Misschien heeft Celeste gelijk en ben je hypocriet.

Hoeveel kerels heb je gepijpt? Tien?

Dertig? Veertig? Hoeveel? Hoeveel heb je er gepijpt?

Vijftien? Hoeveel?

Ik stopte toen ik besefte dat ik alleen op zoek was naar jou.

Jou.

En ik heb liever onze waardeloze nachten dan helemaal niets.

Maar nu... - Wat nu?

Eze. Ik kon niet bij je blijven.

Eze, alsjeblieft.

Eze, het is al goed.

Ik wil jou. Blijf bij me.

Ga weg.

Ik zei dat je weg moest gaan.

Ja, ga weg en laat me met rust.

Laat me.

Iedereen liet me in de steek, dus rot allemaal op.

5 JAAR LATER

Hallo, jongens. - Dag, baas.

Zet de pieper uit, dat is ondraaglijk.

Haal het mandje eruit. Zorg dat de olie eruit is gelopen...

voordat je schudt, dan spettert het niet. Oké.

Goed schudden en daarin.

Dus...

dit is de standaard doos met 12 stuks.

Dit is het nieuwe doosje met zes stuks.

Altijd met de tang, nooit met je handen.

Doe niet vies, oké?

Hygiëne is belangrijk.

Als je handschoen kapotgaat, trek je gelijk een andere aan, ja?

Eze.

Hoi.

Dat is lang geleden. - Ja.

Ik dacht dat je in Londen zat.

Nee, ik ben terug.

Ik zat overal en nergens, weet je.

Nee, geen idee.

Ik woonde bij mijn ouders, na Londen.

Toen in het noorden voor werk.

Ik woon nu een jaar in Madrid.

Hoe gaat het? - Goed.

Goed. Jij? - Goed, super.

Nou, ik moet gaan. Ze wachten op me.

Ik ben zo blij je te zien. - Ik ook.

Eze.

Kom alsjeblieft met me mee ergens naartoe.

De buurt is goed, de huur laag...

en de metro is dichtbij.

Ik las dat dit een hippe buurt wordt.

Ja, vanwege de rivier, even verderop.

Mag ik je wat stoms vertellen? - Vertel.

Het is stom, oké?

Ik heb je naam vaak gegoogeld.

Ik weet niet. Ik hoopte altijd een foto van je te zien...

tijdens opnames in Londen of...

dat je een prijs had gekregen of iets had gepubliceerd...

of een blog was begonnen over de dingen die je schreef.

Ik zei toch dat het stom was.

En je hebt me nooit gevonden, toch?

Hier is het.

Kom binnen.

Wat is dit?

Eze.

Celeste, de gemeente Madrid belde...

over een overeenkomst voor alternatieve theaters.

Bel ze wanneer je tijd hebt.

Hallo.

Hallo, sorry. Hallo. - Hoe gaat het?

Dit is Eze. Hij is...

Hij is een vriend.

Dat is Francesco, hoofd techniek. - Hallo.

Celia, verantwoordelijk voor de programmering.

Irene, hoofd persafdeling. - Hoe gaat 't?

Hoe gaat het?

We gaan hiernaast wat drinken met de cast.

Ga je mee?

Nee, we gaan naar binnen. Ik wilde hem het podium laten zien.

Oké. Wacht, ik doe het licht aan.

Dank je.

Chon, laat ons even alleen alsjeblieft.

Bedankt, lieverd.

Welkom in Garaje Lumiere.

Gemuteerde gefrituurde kip leverde me wat spaargeld op.

En op een nacht had ik een droom.

Ik droomde van een klein theater en een paard dat een pijp rookte.

Een plaats waar iedereen die iemand wilde zijn...

diegene kon zijn.

Ik zei: 'Waarom niet?'

Ga je acteren?

Nee. Ik weet het niet.

Misschien wel. Misschien niet.

We moeten veel projecten bekijken en...

ik wil hun kans niet afpakken. Ik wil ze juist de kans geven.

Misschien is dat mijn plek.

Schrijf iets.

Ik schuif je naar voren, je hebt een connectie.

Schrijf je niet meer?

Ik ging terug naar het ziekenhuis om babyfoto's te maken.

Nu verzin ik een verhaal bij elke foto.

Ik zie het als leerschool. Misschien komt er iets uit.

Wat goed.

Ik ben ontspannen.

Het gaat goed.

Ik heb Marcos gezien.

In Londen.

Vlakbij mijn huis.

Ik kwam uit de filmacademie.

Ik stak over bij het stoplicht en opeens zag ik hem.

Voor me.

Hij was... gedesoriënteerd.

Hij keek naar rechts alsof hij niet wist dat het in Londen andersom is.

Hij zag me niet.

Het licht sprong op groen en hij kreeg een telefoontje.

Daar stond hij, te praten.

En weet je wat, Celeste?

Ik was bijna vergeten hoe zijn stem klonk...

hoe hij praatte.

En toen miste ik hem zo erg dat ik wegrende...

Ik wilde niet dat hij me zag.

De dagen erna vroeg ik op school...

of een Spaanse man naar me had gevraagd...

of een brief had achtergelaten, of een pakketje of iets.

Maar altijd hetzelfde antwoord.

'Nee.'

Misschien was hij op zoek naar je.

Misschien.

Ik kwam Marta een jaar geleden tegen.

Hoe gaat het met haar?

Ik kwam thuis van het werk, bezweet en smerig...

en ik liep langs een theater aan Calle Mayor.

Het stuk op de poster was De tijd die ons rest...

en ik zag haar naam, Marta Garnica.

Ik kocht meteen een kaartje en ging naar haar kijken.

Ze is nu een actrice. Maar er wordt ook gedanst in het stuk.

En ze is goed, die trut.

Heel goed.

Ik zat vlak bij het podium en toen het doek viel...

keek ze mijn kant op en ik lachte.

Ik weet niet of ze me zag, maar ze lachte ook.

Naderhand wachtte ik in het steegje waar alle spelers naar buiten komen.

Het was fris en ik stond beschut opgesteld...

misschien zag ze me daarom niet.

Haar moeder wachtte met een kinderwagen...

en een baby, niet ouder dan een jaar.

Marta kwam naar buiten, lachte, bukte zich en pakte het kind op.

Er was geen vader, geen vriendje, niets.

Alleen zij en haar dochter.

En ze was gelukkig, Eze.

Zo gelukkig dat ik haar niet durfde te groeten.

Ik wilde niet dat ze me zag.

Het is hier fijn.

Ja.

Dat is het zeker.

Ik deed de Route twee jaar geleden.

Alleen.

Nee, niet alleen. Met onze foto.

Ik fantaseerde dat ik je ergens zou treffen.

Ik wilde je bellen...

maar toen dacht ik dat dat geen goed idee was.

Ik weet niet.

Ik had een rare fantasie...

dat we elkaar zouden tegenkomen in de woestijn.

Een keer dacht ik zelfs dat ik je zag.

Maar ik was het niet. - Nee, dat weet ik.

Ik was het niet, want ik deed hem drie maanden geleden.

Uiteindelijk hebben we ons aan onze belofte gehouden.

Je moet je beloftes waarmaken, al doe je het in je eentje.

Nou, ik moet gaan. Ik kom te laat op het werk.

Tot ziens?

Tot ziens.

Celeste.