1
00:00:00,900 --> 00:00:07,000
ยุคตื่นทอง

2
00:00:08,000 --> 00:00:11,074
คำบรรยายดาวน์โหลดจาก www.OpenSubtitles.org

3
00:01:07,979 --> 00:01:11,130
ในช่วงตื่นทองครั้งใหญ่ที่อลาสกา
เป็นความหวังและความฝันของมนุษย์

4
00:01:11,900 --> 00:01:13,413
ไซเรนผู้โหดเหี้ยม
ของแดนเหนือ,

5
00:01:13,693 --> 00:01:15,490
เรียกคนนับพัน
สู่อกอันเยือกเย็นของเธอ

6
00:01:15,779 --> 00:01:17,849
เรียกเงินหลายพัน
ไปยังดินแดนที่เธอไม่รู้จัก

7
00:01:18,157 --> 00:01:21,035
Chilkoot Pass คืออุปสรรคอันยิ่งใหญ่
สู่ทุ่งทองคำ

8
00:01:21,368 --> 00:01:23,802
เหนือเส้นทางนี้ผู้ชายต้องเผชิญ
ความทุกข์ยากและความยากลำบากนับไม่ถ้วน

9
00:01:24,121 --> 00:01:26,715
หลายคนเสียชีวิต
บ้างก็ล้มลงข้างทาง

10
00:01:27,041 --> 00:01:28,679
คนอื่นสูญเสียความกล้าหาญ
และหันกลับมา

11
00:01:28,960 --> 00:01:30,439
แต่ผู้กล้าก็เดินต่อไป

12
00:01:34,591 --> 00:01:37,344
ไกลออกไปทางเหนืออันหนาวเหน็บ
ลึกเข้าไปในความเงียบงันไม่มีที่ไหนเลย

13
00:01:37,678 --> 00:01:40,272
มีผู้สำรวจแร่คนเดียวที่ไม่สะทกสะท้านมา

14
00:02:28,357 --> 00:02:32,111
และที่ไหนสักแห่งในนั้นไม่มีที่ไหนเลย
เป็นผู้สำรวจแร่คนเดียวอีกคนหนึ่ง

15
00:02:38,201 --> 00:02:41,750
ด้วยการมองโลกในแง่ดีร่าเริง
โคลัมบัสตัวน้อยของเราลงมา

16
00:02:42,122 --> 00:02:44,955
แล้วหยุดก้าวเดิน
ลื่นไถลและเลื่อน

17
00:03:00,725 --> 00:03:03,080
“เดี๋ยวผมดูให้”
เด็กน้อยคิดว่า

18
00:03:03,395 --> 00:03:05,306
“ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
ฉันต้องไปถึงที่นั่น”

19
00:03:47,859 --> 00:03:50,293
ที่นั่นในถิ่นทุรกันดารอันเยือกแข็งนั้น
ความฝันเป็นจริง

20
00:03:50,654 --> 00:03:53,009
และมีเสียงหนึ่งร้องลั่น
สู่ท้องฟ้าอันศักดิ์สิทธิ์

21
00:03:53,323 --> 00:03:57,316
“ยูเรก้า! ฉันเจอแล้ว
ภูเขาทองคำ!”

22
00:04:03,543 --> 00:04:06,853
แต่องค์ประกอบก็หัวเราะ
คำรามและฟ้าร้อง

23
00:04:11,092 --> 00:04:12,889
ในความบ้าคลั่งนั้นไม่มีที่ไหนเลย
เป็นกระท่อมอันโดดเดี่ยว

24
00:04:13,720 --> 00:04:15,676
และชายเดี่ยวอีกคน
แบล็ค ลาร์สัน,

25
00:04:15,973 --> 00:04:18,168
ไม่มีการบรรเทา
ตัวโกงนักล่า

26
00:04:56,349 --> 00:04:59,785
ออกจากพายุที่โหมกระหน่ำ
เพื่อนตัวน้อยก็มา

27
00:05:00,145 --> 00:05:03,421
เพื่อหาที่พักพิงและบางที
การต้อนรับเล็กน้อย

28
00:05:15,328 --> 00:05:16,920
ที่นั่นเขานั่ง
พักกระดูกที่เหนื่อยล้าของเขา

29
00:05:17,205 --> 00:05:20,038
ขณะที่ลมหนาวพัดผ่าน
ผ่านรูปม

30
00:05:53,160 --> 00:05:54,639
“มานี่สิ” ลาร์สันพูด

31
00:05:55,329 --> 00:05:56,682
"คุณกำลังทำอะไร?"

32
00:05:57,206 --> 00:05:58,685
"กินแน่นอน"

33
00:05:58,958 --> 00:05:59,993
"ออกไป"

34
00:06:09,970 --> 00:06:11,198
"ไป!"

35
00:06:13,390 --> 00:06:14,664
"ออกไป!"

36
00:06:23,610 --> 00:06:26,283
ลมก็ยังให้
บิ๊กจิมปัญหาของเขา

37
00:07:13,622 --> 00:07:15,931
บิ๊กจิมเป็นคนประเภทสูงศักดิ์
เขาได้รับความเดือดร้อน

38
00:07:16,250 --> 00:07:19,845
โอ้ เขาชอบที่จะทนทุกข์ขนาดไหน
เขาทนทุกข์ทรมานกับทุกสิ่ง

39
00:07:44,321 --> 00:07:46,039
“ออกไป” แบล็ค ลาร์สันพูด

40
00:07:46,324 --> 00:07:48,758
“หรือฉันจะเติมคุณทั้งสอง
เต็มไปด้วยตะกั่ว”

41
00:07:56,376 --> 00:07:58,412
“แล้วตอนนี้
คู่ของคุณออกไป!”

42
00:07:59,880 --> 00:08:00,995
"ออก!"

43
00:08:01,882 --> 00:08:04,794
เสียงรบกวนแบบนั้น
จิมไม่ทน..

44
00:08:56,316 --> 00:08:58,511
“ฉันจะอยู่ที่นี่ เข้าใจไหม”

45
00:08:59,027 --> 00:09:01,257
“อยู่ตรงนี้” บิ๊กจิมกล่าว

46
00:09:01,947 --> 00:09:05,303
“ครับท่าน เขาจะอยู่ที่นี่”
เพื่อนตัวน้อยกล่าว

47
00:09:13,584 --> 00:09:16,178
“เข้าใจไหม เราอยู่ที่นี่”

48
00:09:22,093 --> 00:09:23,082
และพวกเขาก็ทำต่อไป

49
00:09:23,345 --> 00:09:25,859
ตลอดวันและคืน
ห้องโดยสารคร่ำครวญและครวญคราง

50
00:09:26,181 --> 00:09:29,571
ชายสองคนเดินไปไม่เคยพูดคุยกัน
ความหิวกัดกินกระดูกของพวกเขา

51
00:09:37,610 --> 00:09:40,408
“ฉันต้องได้กิน!” บิ๊กจิมตะโกน

52
00:09:41,114 --> 00:09:42,991
“ฉันต้องได้กิน!”

53
00:10:22,283 --> 00:10:23,921
"คุณกำลังกินอะไรอยู่?"
แบล็ค ลาร์สัน กล่าว

54
00:10:25,661 --> 00:10:26,650
"ไม่มีอะไร."

55
00:10:26,913 --> 00:10:28,028
"เปิดปากของคุณ!"

56
00:10:39,551 --> 00:10:41,303
“คนโกหก! มันคือเทียนเล่มนั้น”

57
00:10:42,388 --> 00:10:45,266
"ที่?" เพื่อนตัวน้อยกล่าว
“น่าขยะแขยงขนาดไหน”

58
00:10:49,103 --> 00:10:52,539
“ถ้าฉันคิดว่าคุณกำลังทนอยู่”
กับฉัน ฉันจะกรีดเครื่องในของคุณ!”

59
00:11:22,431 --> 00:11:26,219
“พวกเราคนหนึ่งจะต้องฝ่าฟันพายุนั้น
ถ้าเราจะไปหาอาหาร”

60
00:11:28,562 --> 00:11:30,314
“มานี่สิคุณสองคน”

61
00:11:31,899 --> 00:11:34,697
“เราจะตัดการ์ด.
และคนต่ำต้อยก็ไป”

62
00:11:51,712 --> 00:11:53,623
“คุณเป็นผู้ชาย” จิมกล่าว

63
00:12:00,931 --> 00:12:02,364
"ลาก่อน โชคดีนะ"

64
00:12:02,641 --> 00:12:04,916
“อย่าลืม.
เพื่อนำเบคอนกลับบ้าน”

65
00:12:30,087 --> 00:12:34,285
ที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีที่ไหนเลย
กฎหมายกำลังมองหาแบล็กลาร์สัน

66
00:13:36,658 --> 00:13:40,173
ด้วยความหิวโหย
และนี่คือวันขอบคุณพระเจ้า

67
00:13:40,538 --> 00:13:43,211
อย่างไรก็ตามมีบางอย่าง
ที่จะขอบคุณสำหรับ

68
00:13:53,677 --> 00:13:56,066
“ยังไม่ค่อยเสร็จเลย...
ให้เวลาอีกสองนาที”

69
00:13:56,388 --> 00:13:57,946
“เอาล่ะ มาเลย” บิ๊กจิมพูด

70
00:16:38,145 --> 00:16:40,022
หลังจากตระเวนหาอาหารในประเทศแล้ว

71
00:16:40,314 --> 00:16:42,589
เพื่อนตัวน้อยต้องยอมรับ
เขาไม่เห็นอะไรเลย

72
00:16:42,900 --> 00:16:44,731
ไม่มีแม้แต่หนูสนาม

73
00:16:54,246 --> 00:16:55,838
จากความหิวโหย

74
00:16:56,123 --> 00:16:58,398
บิ๊กจิมเริ่มมีอาการเพ้อ
ตีโพยตีพาย

75
00:16:58,709 --> 00:17:00,665
จริงๆแล้วเขามีอาการเจ็บคอ

76
00:17:01,003 --> 00:17:03,437
"อาหาร อาหาร!" เขาฟ้าร้อง

77
00:17:05,716 --> 00:17:07,354
"ฉันสามารถใส่รองเท้าอีกอันลงในหม้อได้"

78
00:17:07,635 --> 00:17:09,910
“ไม่ ไม่ ไม่มีอะไรนอกจากนั้น!”

79
00:17:12,974 --> 00:17:15,329
จิมผู้น่าสงสาร เขารับมันไม่ได้

80
00:18:07,074 --> 00:18:08,712
"เกิดอะไรขึ้น?"
เพื่อนตัวน้อยกล่าว

81
00:18:08,993 --> 00:18:10,949
“ฉันคิดว่าคุณเป็นไก่”

82
00:18:20,255 --> 00:18:22,610
“งั้นก็ก่อไฟสิ”
บิ๊กจิมกล่าว

83
00:18:45,907 --> 00:18:48,375
“มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ?”
เพื่อนตัวน้อยกล่าว

84
00:18:48,869 --> 00:18:50,985
“มาเถอะ เจ้านกน้อยผู้น่ารักของฉัน”
บิ๊กจิมกล่าว

85
00:18:51,288 --> 00:18:52,687
"อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ"

86
00:19:04,886 --> 00:19:07,036
“เฮ้ เลิกเถอะ..
อย่าโง่เลย ฉันเอง!”

87
00:19:09,641 --> 00:19:11,472
"คุณ!" จิมกล่าว

88
00:19:12,853 --> 00:19:14,445
“ฉันขอโทษ ฉันคงเป็นบ้าไปแล้ว”

89
00:19:14,730 --> 00:19:17,198
“คุณกำลังบอกฉัน”
เพื่อนตัวน้อยกล่าว

90
00:19:21,028 --> 00:19:24,179
“คุณเข้าไปข้างใน ฉันจะเอาปืน
ในกรณีที่คุณสูญเสียมันไป”

91
00:19:54,022 --> 00:19:55,011
ไก่หรือไม่มีไก่

92
00:19:55,273 --> 00:19:57,867
เจ้าตัวน้อยดูน่ารับประทาน
ถึงบิ๊กจิม.

93
00:22:44,247 --> 00:22:48,035
ในขณะเดียวกัน Black Larson ก็สะดุดล้ม
สู่ภูเขาทองของบิ๊กจิม

94
00:23:01,766 --> 00:23:03,677
แล้วการจากลาก็มาถึง

95
00:23:03,976 --> 00:23:07,048
บิ๊กจิมถึงเหมืองของเขา
ฮีโร่ของเราไปสู่ชะตากรรมของเขา

96
00:23:07,397 --> 00:23:08,671
“ลาก่อน” เพื่อนตัวน้อยกล่าว

97
00:23:08,940 --> 00:23:11,056
“มันเป็นความยินดีอย่างยิ่ง
รู้จักคุณ”

98
00:23:27,210 --> 00:23:30,361
การทรยศรอคอยบิ๊กจิม
บนภูเขาทองคำของพระองค์

99
00:23:45,980 --> 00:23:47,698
บิ๊กจิมมองลึกเข้าไปในดวงตา

100
00:23:47,982 --> 00:23:49,700
ของแบล็ค ลาร์สัน

101
00:23:49,984 --> 00:23:51,940
และเห็นวิญญาณของสกั๊งค์อยู่ที่นั่น

102
00:24:14,218 --> 00:24:16,129
ติดอยู่ในห้วงมหาภัย
ของการกระทำอันสิ้นหวัง

103
00:24:16,429 --> 00:24:19,148
แบล็ค ลาร์สัน เดินหน้าต่อ
สู่หายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น

104
00:24:41,581 --> 00:24:44,937
และออกจากความฝัน
ในขยะแช่แข็งนั้น เมืองก็เติบโตขึ้น

105
00:24:45,293 --> 00:24:48,330
และมนุษยชาติก็อบอุ่นด้วยการมีชีวิต
รักและปรารถนา

106
00:24:54,220 --> 00:24:55,369
จอร์เจีย

107
00:25:09,695 --> 00:25:11,413
แจ็คเป็นผู้ชายนะ

108
00:25:12,948 --> 00:25:14,176
จอร์เจียรวดเร็วและหุนหันพลันแล่น

109
00:25:14,450 --> 00:25:16,042
ภูมิใจและเป็นอิสระ

110
00:25:32,344 --> 00:25:34,300
ในตอนเย็นจอร์เจียทำงาน
ในฐานะสาวแดนซ์ฮอลล์

111
00:25:56,620 --> 00:25:58,531
แจ็คมีเสน่ห์ดึงดูดจอร์เจียมากมาย

112
00:25:58,831 --> 00:26:00,867
บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่พอใจเขา

113
00:26:29,822 --> 00:26:31,460
ออกจากตอนกลางคืน
เพื่อนตัวน้อยมา

114
00:26:31,741 --> 00:26:34,460
มุ่งหน้าสู่แดนซ์ฮอลล์
แสงแห่งความสุขนั้น

115
00:26:34,828 --> 00:26:36,819
การล่าถอยของความฝันที่หายไป

116
00:28:27,282 --> 00:28:29,193
“จอร์เจีย
ทำไมคุณไม่ทำดีกับแจ็คล่ะ”

117
00:28:29,701 --> 00:28:31,976
“ฉันเชื่อว่าเขาชอบคุณจริงๆ”
หญิงสาวกล่าว

118
00:28:32,913 --> 00:28:34,983
“เขาชอบทุกคน”
จอร์เจียพูดค่อนข้างได้ยิน

119
00:28:35,290 --> 00:28:37,565
“ฉันเบื่อที่นี่แล้ว”
เธอพูดต่อ

120
00:28:37,877 --> 00:28:41,392
“ฉันจะยอมทิ้งมันทั้งหมดถ้าฉันหาเจอ”
คนที่ซื่อสัตย์และมีคุณค่า"

121
00:28:45,426 --> 00:28:47,940
“ไม่ต้องกังวล
สักวันฉันจะได้พบเขา"

122
00:28:49,639 --> 00:28:51,072
แล้วเธอก็หันมา

123
00:28:51,349 --> 00:28:53,988
และมองดู

124
00:28:54,436 --> 00:28:55,994
และมองดู

125
00:30:29,663 --> 00:30:31,415
“ก็สดชื่นไม่ใช่เหรอ?”
คิดว่าแจ็ค

126
00:30:31,707 --> 00:30:32,901
“ลงจากหลังม้าตัวสูงนั่นซะ”

127
00:30:33,167 --> 00:30:34,805
“ฉันและคุณจะเต้นรำ”

128
00:30:36,004 --> 00:30:37,756
“เฮ้ ร้องเพลงหน่อยสิ”

129
00:30:42,469 --> 00:30:44,744
“สักครู่นะครับ
ฉันบอกว่าเราจะเต้น”

130
00:30:45,055 --> 00:30:46,773
“ฉันขอโทษ” จอร์เจียกล่าว

131
00:30:47,057 --> 00:30:48,490
เพื่อแสดงความดูถูกแจ็คอย่างที่สุด

132
00:30:48,767 --> 00:30:52,077
เธอเลือกสิ่งที่น่าเสียดายที่สุด
มองคนจรจัดในแดนซ์ฮอลล์

133
00:30:52,813 --> 00:30:54,246
"เฮ้คุณมาที่นี่"

134
00:30:57,443 --> 00:30:59,798
“ใช่แล้ว คุณอยากเต้นรำไหม?”

135
00:31:03,992 --> 00:31:07,268
“คุณเห็นไหมว่าฉันมีความเฉพาะเจาะจงมาก
เกี่ยวกับคนที่ฉันเต้นรำด้วย”

136
00:33:47,918 --> 00:33:51,149
แล้วเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น
นักรบผู้กล้าหาญ คอยเฝ้า...

137
00:33:51,505 --> 00:33:52,779
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเธอ

138
00:34:32,883 --> 00:34:34,919
“ถ้าอยากตี.
กับเพื่อนสาวของคุณ”

139
00:34:35,219 --> 00:34:38,131
“คุณควรใส่หมวกของคุณ
ตรงไปแบบนี้!"

140
00:34:39,765 --> 00:34:41,562
“เอาอย่างนั้นเหรอ… อุ๊ย!”

141
00:34:52,779 --> 00:34:54,007
"ฮะ! ดีมาก"

142
00:34:54,281 --> 00:34:56,556
“ไม่รู้จักความแข็งแกร่งของตัวเอง”
เพื่อนตัวน้อยกล่าว

143
00:35:23,187 --> 00:35:26,259
ห้องโดยสารของแฮงค์ เคอร์ติสคือ
ไม่ไกลจากแดนซ์ฮอลล์

144
00:35:26,607 --> 00:35:28,996
แฮงค์เป็นวิศวกรเหมืองแร่
ที่อาศัยอยู่ตามลำพัง

145
00:35:29,360 --> 00:35:30,588
และก็ไปบ้างเป็นบางครั้ง
ในการเดินทางอันยาวนาน

146
00:35:30,862 --> 00:35:31,817
สู่แดนเหนือ

147
00:35:32,072 --> 00:35:33,551
แฮงค์ใจดีและเป็นมนุษย์

148
00:35:33,823 --> 00:35:35,461
และพระเอกของเราก็เย็นชาและหิวโหย

149
00:35:35,742 --> 00:35:38,302
และถั่วก็มีกลิ่นหอม
และกาแฟก็ร้อนจัด

150
00:35:38,620 --> 00:35:41,930
ดังนั้นเพื่อนตัวน้อย
ทรงคิดค้นวิธีรับอาหารเช้า

151
00:37:28,989 --> 00:37:31,662
บิ๊กจิมฟื้นตัวจากการถูกโจมตี
เขาได้รับจากแบล็กลาร์สัน

152
00:37:31,992 --> 00:37:33,425
แต่สูญเสียความทรงจำของเขา

153
00:37:52,389 --> 00:37:54,345
คู่หูของแฮงค์ก็มาถึง

154
00:37:54,641 --> 00:37:56,836
ทั้งคู่พร้อมที่จะออกเดินทาง
ในการเดินทางอันยาวนาน

155
00:37:57,144 --> 00:37:59,260
แฮงค์แจ้งคู่ของเขา
ว่าเจ้าตัวน้อย

156
00:37:59,563 --> 00:38:01,713
คือการดูแลห้องโดยสาร
ในขณะที่เขาไม่อยู่

157
00:38:06,029 --> 00:38:08,907
“ลาก่อน” แฮงค์กล่าว
“แล้วอย่าลืมให้อาหารล่อด้วยล่ะ”

158
00:38:38,272 --> 00:38:41,742
ตั้งแต่คืนนั้นในแดนซ์ฮอลล์
เพื่อนตัวน้อยไม่เคยเห็นจอร์เจีย

159
00:38:42,109 --> 00:38:44,669
แต่เป็นเหตุการณ์
คือการนำพวกเขามารวมกันอีกครั้ง

160
00:39:38,628 --> 00:39:41,222
เธอยืนอยู่ตรงนั้น
ความน่ารักของเธอทำให้ห้องสว่างขึ้น

161
00:39:41,548 --> 00:39:43,140
เติมเต็มจิตวิญญาณของเขา
ด้วยบทเพลงแห่งความโรแมนติก

162
00:39:43,425 --> 00:39:44,983
ซึ่งเขาไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

163
00:39:45,260 --> 00:39:48,377
ขณะที่เธอแนะนำเพื่อนของเธอ
หัวใจของเขาเริ่มร้องเพลง

164
00:40:03,071 --> 00:40:06,825
ขณะที่พวกเขาอุ่นเครื่องข้างเตา
เขาขอตัวไปเอาฟืน

165
00:40:44,824 --> 00:40:47,133
และในห้องโดยสารนั้น
ความลับของเขาถูกเปิดเผย

166
00:40:47,452 --> 00:40:48,885
ความรักที่เขามีต่อจอร์เจีย

167
00:40:49,162 --> 00:40:51,073
แล้วสาวๆ ก็หัวเราะคิกคัก

168
00:40:51,373 --> 00:40:53,125
บางทีก็เพื่อปกปิดความสงสารของพวกเขา

169
00:40:53,417 --> 00:40:55,726
สำหรับในโลกของแดนซ์ฮอลล์
มันไม่ฉลาดสำหรับเด็กผู้หญิง

170
00:40:56,045 --> 00:40:57,398
เพื่อเปิดเผยหัวใจของพวกเขา

171
00:40:57,671 --> 00:41:00,743
แล้วพวกเขาก็คิดอย่างนั้น
พวกเขาจะสนุกสนานกับเขาสักหน่อย

172
00:41:06,890 --> 00:41:08,721
ที่นั่นพวกเขานั่งอยู่ในความรุ่งโรจน์

173
00:41:09,017 --> 00:41:11,247
ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

174
00:41:11,728 --> 00:41:14,242
แต่ตลอดเวลา
หัวใจของเขากำลังร้องเพลง

175
00:41:38,632 --> 00:41:41,192
เธอจึงหลอกและเจ้าชู้
และลูบผมของเขา

176
00:41:41,510 --> 00:41:43,740
เขารู้ว่าเธอกำลังหลอก
แต่เขามีความสุข

177
00:41:44,055 --> 00:41:46,444
เพราะเธออยู่ใกล้เขา
จับมือของเขา

178
00:41:46,766 --> 00:41:48,165
ยิ้มให้เขา

179
00:41:58,487 --> 00:42:00,000
"สถานที่ที่ดีที่คุณมีที่นี่"
จอร์เจียกล่าว

180
00:42:00,280 --> 00:42:02,316
“ฉันหวังว่าคุณจะเชิญเราอีกครั้ง”

181
00:42:02,616 --> 00:42:03,651
ถ้าเธอกำลังหลอกล่ะ?

182
00:42:03,909 --> 00:42:06,104
เขากำลังเพลิดเพลิน
ความอบอุ่นจากความสนใจของเธอ

183
00:42:06,412 --> 00:42:08,801
และหญิงสาวก็เพลิดเพลิน
ความอบอุ่นบนเก้าอี้ของเขา

184
00:42:33,191 --> 00:42:34,306
และตอนนี้เธอก็กำลังจะจากไป

185
00:42:34,567 --> 00:42:36,444
แสงแห่งความน่ารักของเธอ
จะหายไป

186
00:42:36,736 --> 00:42:38,488
และเขาก็จะถูกทิ้งไว้
ด้วยความว่างเปล่า

187
00:42:38,780 --> 00:42:41,135
เพื่อกลับไปสู่ความเยือกเย็นของเขา
การดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยว

188
00:42:41,450 --> 00:42:42,565
"ขอโทษที"
เจ้าตัวน้อยกล่าว

189
00:42:42,826 --> 00:42:45,659
"แต่เอ่อ..."
เขาหลงทางเพราะคำพูด

190
00:42:48,123 --> 00:42:49,761
“คุณอยากได้จริงๆเหรอ.
จะกลับมาอีกเหรอ?”

191
00:42:50,042 --> 00:42:52,636
“แน่นอน” จอร์เจียกล่าว
“ว่าไงนะสาวๆ?”

192
00:42:53,045 --> 00:42:55,320
“เราจะมาทานอาหารเย็นกัน
วันส่งท้ายปีเก่า” หญิงสาวกล่าว

193
00:42:55,631 --> 00:42:56,620
“ดีมาก” จอร์เจียกล่าว

194
00:42:56,883 --> 00:42:59,033
“เราจะมาทานอาหารเย็นกัน
วันส่งท้ายปีเก่า”

195
00:43:59,617 --> 00:44:02,689
แน่นอนในขณะนั้น
จอร์เจียจะลืมถุงมือของเธอ!

196
00:44:23,017 --> 00:44:25,485
อีกไม่กี่วันข้างหน้าเจ้าตัวเล็ก
เพื่อนเร่งรีบและพลั่ว

197
00:44:25,812 --> 00:44:27,962
เพื่อที่จะซื้อ
อาหารเย็นปีใหม่นั้น

198
00:45:54,824 --> 00:45:58,612
วันส่งท้ายปีเก่า
ความหวังใหม่และความฝันใหม่

199
00:48:15,851 --> 00:48:19,241
และมีจอร์เจียกำลังกอดรัดเขาอยู่
ด้วยรอยยิ้มและสายตาอันอ่อนโยนของเธอ

200
00:48:19,605 --> 00:48:21,835
และเด็กผู้หญิงก็เรียกร้องให้กล่าวสุนทรพจน์

201
00:48:22,232 --> 00:48:23,631
แต่เขามีความสุขเกินกว่าจะพูดได้

202
00:48:23,901 --> 00:48:26,813
ทั้งหมดที่สำคัญ
จอร์เจียอยู่ที่นั่นหรือเปล่า จอร์เจีย!

203
00:48:27,154 --> 00:48:29,463
เขาจึงพึมพำและพูดติดอ่าง
และกล่าวในที่สุดว่า

204
00:48:29,782 --> 00:48:31,852
“ฉันไม่สามารถพูดได้
แต่ฉันจะเต้น"

205
00:48:32,160 --> 00:48:34,469
และเขาก็เต้นรำด้วยการม้วนตัว

206
00:50:47,639 --> 00:50:52,394
<i>ควรลืมคนรู้จัก</i>

207
00:50:52,811 --> 00:50:57,327
<i>และไม่เคยนึกถึง</i>

208
00:50:58,942 --> 00:51:04,221
<i>ควรลืมคนรู้จัก</i>

209
00:51:04,657 --> 00:51:10,209
<i>และวันเวลาของ auld lang syne</i>

210
00:51:10,914 --> 00:51:16,864
<i>สำหรับออลด์แลงไซน์
ที่รักของฉัน</i>

211
00:51:17,337 --> 00:51:20,090
<i>สำหรับออลด์ แลง...</i>

212
00:52:10,311 --> 00:52:12,427
ท่ามกลางความรื่นเริงของพวกเขา
ความทรงจำที่คลุมเครือ

213
00:52:12,730 --> 00:52:14,880
ของคำสัญญาพุ่งพล่าน
เข้าไปในใจของจอร์เจีย

214
00:52:16,150 --> 00:52:18,425
"ขึ้นไปชมกัน.
เพื่อนตัวน้อย” เธอกล่าว

215
00:52:58,029 --> 00:52:59,382
“เราจะมีความสนุกสนาน
กับเขา” แจ็คกล่าว

216
00:52:59,655 --> 00:53:02,169
“เราจะส่งจอร์เจียเข้าไปก่อน
แล้วทำให้เขาหวาดกลัว”

217
00:53:58,761 --> 00:53:59,750
“อ้อ ลืมไปซะ” แจ็คพูด

218
00:54:00,012 --> 00:54:02,242
“จะให้ผมไง.
ใส่ใจหน่อยสิ?”

219
00:54:24,497 --> 00:54:26,135
อีกหนึ่งวันหรือมากกว่านั้น
ในห้องทำงานของผู้บันทึก

220
00:54:26,415 --> 00:54:28,326
บิ๊กจิมพยายามโน้มน้าวใจ
ผู้โจมตี

221
00:54:28,626 --> 00:54:30,423
ว่าเขามีภูเขาทองคำ

222
00:54:34,799 --> 00:54:36,471
"สถานที่นี้อยู่ที่ไหน?" พวกเขากล่าวว่า

223
00:54:36,843 --> 00:54:39,152
แต่ความทรงจำของบิ๊กจิม
ทำให้เขาล้มเหลว

224
00:54:39,471 --> 00:54:41,939
ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือ
ว่ามันอยู่ใกล้ห้องโดยสาร

225
00:54:49,982 --> 00:54:51,210
“กระท่อม นั่นสินะ!”

226
00:54:51,484 --> 00:54:55,113
“ถ้าฉันหาทางไปที่กระท่อมได้
ฉันหาเหมืองเจอแล้ว”

227
00:54:55,822 --> 00:54:57,414
“แต่ฉันจำไม่ได้”

228
00:55:13,800 --> 00:55:16,234
"เฮ้!" แจ็คกล่าวว่า
“จอร์เจียตามหาคุณอยู่”

229
00:55:16,553 --> 00:55:17,588
เพื่อนตัวน้อยรู้อย่างอื่น

230
00:55:17,846 --> 00:55:20,519
กล้าดียังไงถึงพูดถึง CAD แบบนั้น
ชื่อของเธอเบามากเหรอ?

231
00:55:20,849 --> 00:55:22,680
สำหรับสองพิน
เขาจะฟาดฟันอีกครั้ง

232
00:55:22,976 --> 00:55:26,651
แต่น้ำหนักน้อยไปหน่อย
เขาจะเพิกเฉยต่อการดูถูก

233
00:55:40,328 --> 00:55:42,717
แต่มันเป็นเรื่องจริง
จอร์เจียตามหาเขาอยู่

234
00:55:43,039 --> 00:55:44,154
จอร์เจียเขียนจดหมายถึงเขา

235
00:56:05,313 --> 00:56:09,272
และในขณะที่เขาออกตามหาจอร์เจีย
บิ๊กจิมจึงไปตามหาเขา

236
00:56:17,410 --> 00:56:20,083
"คุณคุณ!" บิ๊กจิมกล่าว

237
00:56:23,416 --> 00:56:27,329
“คุณ! ผู้ชายคนนั้น
ฉันตามหาอยู่นะ!"

238
00:56:27,712 --> 00:56:29,782
“กระท่อม กระท่อม! อยู่ไหน?”

239
00:56:30,090 --> 00:56:31,409
“ตอบมาสิ ฉันพูด!”

240
00:56:31,675 --> 00:56:34,189
“พูดไม่ได้เหรอเพื่อน? บอกฉันสิ!”

241
00:56:34,845 --> 00:56:37,234
“กระท่อมอยู่ที่ไหน? อยู่ที่ไหน?”

242
00:56:38,015 --> 00:56:40,165
“ในที่สุดฉันก็จะพบ.
ภูเขาทองคำของฉัน”

243
00:56:40,476 --> 00:56:42,034
“กราบเท้านายเร็ว!”

244
00:56:42,311 --> 00:56:43,630
“คุณจะมากับฉัน!”

245
00:56:43,896 --> 00:56:47,411
“พาฉันไปที่กระท่อม.
และฉันจะทำให้คุณเป็นเศรษฐี!”

246
00:56:50,820 --> 00:56:53,653
“จอร์เจีย! เดี๋ยวก่อน”
เพื่อนตัวน้อยกล่าว

247
00:57:01,081 --> 00:57:03,515
“จอร์เจีย คุณไม่จำเป็นต้องอธิบาย
ฉันเข้าใจ”

248
00:57:03,834 --> 00:57:05,711
“ฉันรักคุณ.
ฉันจะพาคุณออกไปจากชีวิตนี้”

249
00:57:06,003 --> 00:57:07,721
“ฉันจะไปและเมื่อฉันกลับมา”

250
00:57:08,006 --> 00:57:09,359
"ฉันจะกลับมา"

251
00:57:21,395 --> 00:57:24,307
เหนื่อยล้าและรองเท้า
พวกเขามาถึงห้องโดยสาร

252
00:57:28,986 --> 00:57:30,863
"อา!" บิ๊กจิมกล่าวว่า
"อีกไม่นานแล้ว"

253
00:57:31,155 --> 00:57:34,591
“เอาอาหารมาและพรุ่งนี้”
เราจะเริ่มไปที่เหมือง

254
00:57:35,285 --> 00:57:38,197
“นี่ ลองชิมดูสิ..
มันจะทำให้ผมของคุณทับหน้าของคุณ”

255
00:58:14,994 --> 00:58:18,066
“ของฉัน นี่เป็นเนื้อแกะสับที่หนักมาก”
เจ้าตัวน้อยกล่าว

256
00:59:21,399 --> 00:59:23,833
แล้วโชคชะตา - มันคือโชคชะตาเสมอ -
เล่นตลกเล็กๆ น้อยๆ ของมัน

257
00:59:24,152 --> 00:59:26,825
และองค์ประกอบต่างๆ ก็หัวเราะอีกครั้ง
คำรามและฟ้าร้อง

258
00:59:27,155 --> 00:59:29,953
แต่ผ่านมันทั้งหมด
วีรบุรุษของเราหลับสนิท

259
00:59:50,597 --> 00:59:52,394
แล้วรุ่งสางก็มาถึง

260
00:59:59,481 --> 01:00:00,675
เจ้าตัวน้อยตื่นขึ้น

261
01:00:00,941 --> 01:00:02,932
ไม่รู้อย่างมีความสุข
ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน

262
01:00:03,236 --> 01:00:06,512
แต่รู้สึกมีสติอย่างแน่นอน
ของ "รุ่งเช้าหลัง"

263
01:00:23,507 --> 01:00:26,465
“อืม จัดการให้เรียบร้อยด้วย”
และรับอาหารเช้า"

264
01:00:51,371 --> 01:00:54,408
“นี่คือการโจมตีของตับที่เลวร้ายที่สุด
ฉันเคยมี"

265
01:01:07,888 --> 01:01:09,207
“รู้สึกสั่นมั้ย?”

266
01:01:09,682 --> 01:01:10,797
"ก็ท้องอยู่"

267
01:02:02,614 --> 01:02:03,967
“มันไม่ใช่ท้อง”

268
01:02:18,089 --> 01:02:19,886
"ไปอีกด้านหนึ่งกันเถอะ"

269
01:02:20,174 --> 01:02:21,527
“เรามาดูกันว่าไกลแค่ไหน
จะผ่านไปแล้ว"

270
01:02:46,202 --> 01:02:48,796
"บางสิ่งบางอย่าง
คงจะหายไปข้างใต้"

271
01:02:51,208 --> 01:02:53,244
“ฉันจะออกไปข้างนอก
แล้วดูว่ามันคืออะไร"

272
01:03:48,102 --> 01:03:49,933
“ตอนนี้” บิ๊กจิมกล่าว
"อย่าตื่นเต้นเลย"

273
01:03:50,229 --> 01:03:53,505
“ใจเย็นๆ อย่าขยับนะ...
อย่าหายใจ!”

274
01:03:57,028 --> 01:04:00,020
“ฉันบอกว่าอย่าหายใจไงไอ้โง่”

275
01:04:04,161 --> 01:04:07,358
“คุณอาจจะน่ารำคาญที่สุด
บางครั้ง"

276
01:04:10,334 --> 01:04:12,643
“ถ้าจะใจเย็นก็ใจเย็น”
บิ๊กจิมกล่าวว่า

277
01:04:12,962 --> 01:04:14,600
"เราไม่มีอะไรต้องกังวล"

278
01:04:29,230 --> 01:04:31,664
“แสดงตัวละครหน่อยสิ!
กำลังใจของคุณอยู่ที่ไหน”

279
01:04:38,031 --> 01:04:40,670
“ตอนนี้ฟังนะ
ฉันมีความคิดที่ดีมาก"

280
01:04:41,034 --> 01:04:42,911
“จับมือกันแบบนี้...
ถ้าอย่างนั้นฉันก็ออกไปก่อนได้”

281
01:05:09,064 --> 01:05:10,622
“คุณเห็นสิ่งที่ฉันหมายถึง?”
บิ๊กจิมกล่าว

282
01:05:10,899 --> 01:05:13,367
“จิตใจของคุณวุ่นวาย
คุณไม่มีจิตวิทยา”

283
01:05:13,694 --> 01:05:15,366
“คุณไม่สามารถควบคุมได้”

284
01:05:35,342 --> 01:05:37,731
และบิ๊กจิมก็ค้นพบคำกล่าวอ้างของเขา!

285
01:06:15,636 --> 01:06:17,467
“ตอนนี้เราจะรวยแล้ว” จิมกล่าว

286
01:06:17,763 --> 01:06:19,594
“เราจะเป็นเศรษฐี!”

287
01:06:20,432 --> 01:06:21,501
และพวกเขาก็เป็นเช่นนั้น

288
01:06:44,500 --> 01:06:45,899
ตอนนี้พวกเขาถูกผูกมัดกลับบ้าน

289
01:06:46,168 --> 01:06:48,443
และพวกเขาก็ละทิ้งความยากลำบากไป
และงานหนักของอลาสก้า

290
01:06:48,796 --> 01:06:50,275
ที่จะอาศัยอยู่ในแผ่นดิน
ของนมและน้ำผึ้ง

291
01:06:50,548 --> 01:06:53,267
เพื่อมีชีวิตอยู่ หัวเราะ และตามใจตัวเอง
บนตักแห่งความหรูหรา

292
01:06:53,593 --> 01:06:56,153
พวกเขามีชื่อเสียง
และเป็นที่เรียกร้องของสื่อมวลชน

293
01:07:03,479 --> 01:07:04,594
ในห้องโดยสารดีลักซ์ของพวกเขา

294
01:07:04,855 --> 01:07:06,925
พวกเขาได้รับการต้อนรับ
และรอคอยอยู่

295
01:07:26,211 --> 01:07:28,406
นักข่าวต้องการจะเขียน
เรื่องราวชีวิตของเพื่อนตัวน้อย

296
01:07:28,714 --> 01:07:31,023
"จากยาจกสู่ความร่ำรวย"
และทรงยินยอมด้วยพระกรุณา

297
01:07:44,856 --> 01:07:46,255
และบิ๊กจิมก็ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงาม

298
01:07:46,525 --> 01:07:48,914
“ไม่ใช่เล็บ” เขาพูด
"ข้าวโพด"

299
01:07:51,864 --> 01:07:53,377
นักข่าวก็คิดได้ดีๆ

300
01:07:53,658 --> 01:07:55,774
ที่จะมีท่า Little Fellow
ในชุดขุดแร่ของเขา

301
01:07:56,077 --> 01:07:57,874
มันจะสร้างเรื่องราวของมนุษย์

302
01:08:07,339 --> 01:08:08,374
จอร์เจีย...

303
01:08:20,520 --> 01:08:24,229
ที่นั่นเธออยู่ในพวงมาลัย
โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีอยู่ด้วย

304
01:08:24,608 --> 01:08:27,645
จอร์เจียได้ยินเจ้าหน้าที่พูด
มีที่เก็บของอยู่บนเรือ

305
01:09:59,751 --> 01:10:01,070
"คุณ!" จอร์เจียกล่าว

306
01:10:01,336 --> 01:10:03,486
“ผมคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว”

307
01:10:03,797 --> 01:10:05,515
แล้วเธอก็เข้าใจผิดเขา
สำหรับเก็บของ

308
01:10:22,067 --> 01:10:23,819
เจ้าหน้าที่กำลังไป
เพื่อเอาเขาใส่เตารีด

309
01:10:24,111 --> 01:10:27,023
แต่จอร์เจียขอร้องเขา
และบอกว่าเธอจะจ่ายค่าโดยสารให้เขา

310
01:10:36,958 --> 01:10:38,710
"เฮ็ค!" กัปตันกล่าว
“นั่นไม่ใช่การหลบเลี่ยง”

311
01:10:39,002 --> 01:10:41,562
“นั่นคือหุ้นส่วนของบิ๊กจิม
มหาเศรษฐี”

312
01:10:43,674 --> 01:10:45,904
แน่นอนว่ามีการขอโทษ

313
01:10:47,303 --> 01:10:49,134
เพื่อนตัวน้อย
รวบรวมตัวเองเข้าด้วยกัน

314
01:10:49,430 --> 01:10:52,228
มีคนบอกเจมส์คนรับใช้
เพื่อเตรียมรับแขกเพิ่ม

315
01:11:02,068 --> 01:11:04,866
“ขออภัย” นักข่าวกล่าว
“แต่ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?”

316
01:11:05,656 --> 01:11:07,089
“บับ บับ บับ!”

317
01:11:07,366 --> 01:11:09,596
“เออ อย่าบอกนะ!
งั้นขอแสดงความยินดีด้วย”

318
01:11:09,952 --> 01:11:12,750
“นี่จะสร้างเรื่องราวที่ยอดเยี่ยม
และจบลงด้วยความสุข”

319
01:11:14,624 --> 01:11:15,693
และมันก็เป็นเช่นนั้น

320
01:11:16,000 --> 01:11:17,399
ตอนจบที่มีความสุข

321
01:11:24,000 --> 01:11:29,000
ตอนจบ

322
01:11:30,000 --> 01:11:33,074
รับชมได้ดีที่สุดโดยใช้ Open Subtitles MKV Player

