1
00:00:05,040 --> 00:00:11,000
(เดือนมีนาคมแบบไอริชดั้งเดิม
บนท่อข้อศอกและการเล่นกีตาร์)


2
00:00:32,920 --> 00:00:35,560
(เพลงไอริชดั้งเดิม
เล่นต่อ)


3
00:00:36,920 --> 00:00:39,240
(การจราจรฮัม)


4
00:00:41,400 --> 00:00:43,680
(เพลงไอริชดั้งเดิม
เล่นต่อ)


5
00:01:13,520 --> 00:01:15,000
(เพลงจบ)


6
00:01:15,040 --> 00:01:18,560
(รีลไอริชแบบดั้งเดิมจางหายไป)


7
00:01:22,640 --> 00:01:26,400
(รีลถึงปริมาณเต็ม)


8
00:02:03,720 --> 00:02:04,800
(สมาชิกผู้ชม ฮูส)


9
00:02:04,840 --> 00:02:06,600
<font size="50">(รีลเล่นต่อ)


10
00:02:40,400 --> 00:02:45,760
(เพลงจบลง สมาชิกผู้ชม ฮู้ว
ปรบมือ)


11
00:02:47,240 --> 00:02:49,040
เพื่อนร่วมกันของเรา
อธิบายสถานที่นี้


12
00:02:49,080 --> 00:02:52,240
ฉันพูดว่า "คุณคิดอย่างไร?
รู้แล้วยังจะคิดถึงอีกเหรอ?”


13
00:02:52,280 --> 00:02:55,000
และเขากล่าวว่า
"อา มันสมบูรณ์แบบมาก"


14
00:02:57,200 --> 00:03:01,440
"มันสมบูรณ์แบบมาก"
(รถรางผ่าน)


15
00:03:03,720 --> 00:03:05,080
(นางนวลร้องไห้)


16
00:03:05,120 --> 00:03:07,520
ฌอน: ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรัก
กับเมืองดับลิน


17
00:03:07,560 --> 00:03:09,880
เมื่อฉันเริ่มเข้ามาที่นี่


18
00:03:09,920 --> 00:03:13,200
เป็นสถานที่ที่นักดนตรี
ยินดีต้อนรับ แต่...


19
00:03:13,240 --> 00:03:15,040
นักดนตรีรู้สึกยินดี


20
00:03:15,080 --> 00:03:16,440
ใช่.


21
00:03:16,480 --> 00:03:18,760
และพวกเขาสามารถเข้ามาที่นี่ได้
และเพียงแค่เล่น


22
00:03:18,800 --> 00:03:21,800
และฟังนักดนตรีคนอื่นๆ
โดยไม่มีความกดดันในการดำเนินการ


23
00:03:21,840 --> 00:03:23,040
หรืออะไรทำนองนั้น


24
00:03:23,080 --> 00:03:25,800
คุณเห็นนักดนตรีที่ดีที่สุด
ในประเทศในโลก


25
00:03:25,840 --> 00:03:29,040
เข้ามาแล้วไม่เล่น
ก็แค่ฟังนะรู้ไหม?


26
00:03:29,080 --> 00:03:30,560
แบรนดัน: ใช่


27
00:03:30,600 --> 00:03:35,120
และคุณรู้ไหม มันก็แค่...
สิทธิพิเศษดังกล่าว


28
00:03:35,160 --> 00:03:39,160
และคุณรู้ไหมว่าสำหรับคนชอบใคร
ไม่ใช่นักดนตรีที่รักดนตรี


29
00:03:39,200 --> 00:03:42,400
ที่จะนั่งอยู่ข้างๆ
สิ่งที่ดีที่สุดที่มีอยู่


30
00:03:42,440 --> 00:03:44,560
ใช่.
ฌอน: คุณรู้ไหม แค่...


31
00:03:44,600 --> 00:03:46,000
<font size="50">ช่างเป็นสิทธิพิเศษจริงๆ


32
00:03:46,040 --> 00:03:48,600
อ่า ตอนนี้มันโดดเด่นมาก
คุณก็เล่นดนตรีสิ


33
00:03:48,640 --> 00:03:51,160
ฉันจำได้ว่าในช่วงหนึ่ง
คุณเคยนั่งอยู่ตรงนี้


34
00:03:51,200 --> 00:03:52,880
และเราจะเกลี้ยกล่อมคุณ
ใช่!


35
00:03:52,920 --> 00:03:58,080
และวิธีการดำเนินการของคุณคือ
บ่อยครั้ง


36
00:03:58,120 --> 00:04:00,600
คุณคงจะแค่...
มือก็จะหลุดเข้าไป


37
00:04:00,640 --> 00:04:04,240
ราวกับว่าคุณจะเอาออกไปสักหน่อย
เดอร์ริงเกอร์แล้วยิงใครซักคนแบบ!


38
00:04:04,280 --> 00:04:07,520
และต่อไปนกหวีดนี้จะ
ขึ้นมาและตีสิ่งของของคุณที่นั่น


39
00:04:07,560 --> 00:04:10,080
และคุณจะเล่นแบบนี้
และคุณมีเพลงมากขึ้น


40
00:04:10,120 --> 00:04:12,480
ในนิ้วก้อยของคุณ
กว่าครึ่งหนึ่งของผับมีอยู่ใน...


41
00:04:12,520 --> 00:04:15,200
ฌอน: ใช่แล้ว... มันเป็นแค่...


42
00:04:16,400 --> 00:04:18,520
..เป็นสถานที่ที่ถ่อมตัวมาก


43
00:04:18,560 --> 00:04:22,560
และฉันก็จินตนาการว่าบางที
เช่นเดียวกับนักดนตรีด้วย
</แบบอักษร>

44
00:04:22,600 --> 00:04:25,720
และก็มี
มารยาทที่ไม่ได้พูดนะรู้ไหม?


45
00:04:25,760 --> 00:04:29,080
อย่าขวางทาง.
ของเซสชั่นนี้ คุณก็รู้


46
00:04:29,120 --> 00:04:32,040
เหมือนมันเป็นแค่การออกกำลังกายใน...
ฉันไม่รู้...


47
00:04:32,080 --> 00:04:33,720
แบรนดัน: ตามมารยาท
ใช่.


48
00:04:33,760 --> 00:04:35,400
แต่มันก็ตลกมาก
กำลังฟังมาร์ติน


49
00:04:35,440 --> 00:04:38,480
เพราะฉันถามเขาว่า
“คุณจัดการกับเรื่องนั้นยังไง?”


50
00:04:38,520 --> 00:04:43,320
แล้วเขาก็พูดว่า "คุณรู้ไหมว่า..." เขาพูดว่า
“ตอนนี้มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ที่นี่


51
00:04:43,360 --> 00:04:45,240
และเขาก็ตีกลองมาก
คุณรู้ไหม...


52
00:04:46,520 --> 00:04:49,840
ฉันก็เลยลงไปหาเขา
และฉันก็พูดว่า 'เอ๊ะ...


53
00:04:49,880 --> 00:04:52,960
ฟังนะ คุณจะทิ้งมันไปหรือเปล่า?
คุณกำลังทำลายฉันหัว'!


54
00:04:53,000 --> 00:04:54,000
(หัวเราะ)


55
00:04:56,000 --> 00:04:58,920
เขา “แนะนำ” รู้ยัง?!
ฌอน: เขาบอกเป็นนัย!


56
00:04:58,960 --> 00:05:01,160
เขาบอกเป็นนัยว่าใช่!
(โพก้าเล่นหัวเราะ)


57
00:05:02,960 --> 00:05:07,400
(เท้าแตะตามจังหวะ
ของการเล่นโพลก้าแบบดั้งเดิม)


58
00:05:50,800 --> 00:05:52,200
(การแตะเท้ายังคงดำเนินต่อไป)


59
00:06:10,400 --> 00:06:12,640
(เพลงจบ เสียงปรบมือ)


60
00:06:13,480 --> 00:06:14,480
(แดนเซอร์ โห่)


61
00:06:14,520 --> 00:06:16,640
ที่บ้านถ้ามีเซสชั่น
มันเป็นหนึ่งเดียวเสมอ


62
00:06:16,680 --> 00:06:20,360
มีดนตรีก็จะมี
เต้นรำแล้วก็ร้องเพลง


63
00:06:20,400 --> 00:06:24,360
และจะมีการเล่าเรื่อง มันเป็น
เหมือนหม้อสี่ขาเป็นต้น


64
00:06:24,400 --> 00:06:26,760
คุณมีทุกสิ่ง
ขณะที่พวกเขามาถึงที่นี่


65
00:06:26,800 --> 00:06:30,320
มี Goilin และก็มี
เต้นรำอาจจะอยู่ในชมรมครู


66
00:06:30,360 --> 00:06:35,040
- หรือในคลับไปเปอร์ -
และเซสชันและอะไรทำนองนั้น


67
00:06:35,080 --> 00:06:39,680
แต่ฉันคิดว่ามีอยู่ประเภทหนึ่ง
ของการหลอมละลายของพวกเขาที่นี่


68
00:06:40,680 --> 00:06:43,960
(ในโบสถ์)



69
00:06:44,000 --> 00:06:46,520



70
00:06:46,560 --> 00:06:53,680

ยุติธรรมเท่ากับเดือนพฤษภาคมนี้
</แบบอักษร>

71
00:06:53,720 --> 00:07:00,280

และความโศกเศร้าและความวิบัติจากใจ


72
00:07:00,320 --> 00:07:04,520



73
00:07:04,560 --> 00:07:08,360



74
00:07:08,400 --> 00:07:11,160
(เพลงเข้าร่วม)



75
00:07:11,200 --> 00:07:13,960



76
00:07:14,000 --> 00:07:18,800

อยู่ในเปลวเพลิงแห่งความรักอันเป็นอมตะ


77
00:07:18,840 --> 00:07:23,880

เกี่ยวกับสถานที่ที่เป็นศัตรู


78
00:07:23,920 --> 00:07:26,440
<ขนาดตัวอักษร="50">


79
00:07:26,480 --> 00:07:29,880



80
00:07:30,720 --> 00:07:35,640

ไม่สามารถทำงานจังหวะได้


81
00:07:35,680 --> 00:07:40,680

หรือ Jack McGurk ที่ไม่มั่นคง


82
00:07:40,720 --> 00:07:44,520

พวกเขาจะตอบคุณด้วย


83
00:07:44,560 --> 00:07:50,920

คิตตี้ ควินน์ ความภาคภูมิใจของพิมลิโก


84
00:07:55,440 --> 00:08:00,520
<ขนาดตัวอักษร="50">
เขาสนุกสนานไปแล้ว


85
00:08:00,560 --> 00:08:04,920

กำลังดื่มนมในชา


86
00:08:04,960 --> 00:08:10,360

และพาวเวอร์และโรเช่นเดียวกัน


87
00:08:10,400 --> 00:08:16,520

โดย Pride of Pimlico


88
00:08:16,560 --> 00:08:21,240

ที่ไม่มีใครสามารถไปไหนมาไหนได้


89
00:08:21,280 --> 00:08:26,720

และเกือบร้อยปอนด์
</แบบอักษร>

90
00:08:26,760 --> 00:08:31,520

จัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งไอริช


91
00:08:31,560 --> 00:08:36,560

เกี่ยวกับความภาคภูมิใจของพิมลิโก


92
00:08:37,880 --> 00:08:42,680

หรือมันจะสายเกินไป


93
00:08:42,720 --> 00:08:47,200

จะมีหัวแข็ง


94
00:08:47,240 --> 00:08:55,160

สายตาแห่งความวิบัติอันน่าสยดสยอง


95
00:08:55,200 --> 00:09:05,120

แห่งความภาคภูมิใจของพิมลิโก
</แบบอักษร>

96
00:09:05,160 --> 00:09:06,560
(เพลงจบ)


97
00:09:07,800 --> 00:09:10,560
ผู้สังเกตการณ์: คนดี แบร์รี่!
ไชโย! ของน่ารัก.


98
00:09:13,640 --> 00:09:15,120
แบรนดัน: ใครเป็นคนเขียนเรื่องนั้น?


99
00:09:15,160 --> 00:09:18,480
แบร์รี่: อาเธอร์ กริฟฟิธ ใช่
เขาเขียนคำนั้น มันน่ารัก.


100
00:09:18,520 --> 00:09:22,680
น่ารัก เอ๊ะ... ไม่ธรรมดาสำหรับอาเธอร์
กริฟฟิธ. คุณจะไม่คาดหวังมัน


101
00:09:22,720 --> 00:09:25,560
เบรนแดน: ใช่ ของส่วนใหญ่ของเขา
เป็นเรื่องการเมืองมาก


102
00:09:25,600 --> 00:09:27,880
แบรนดัน: ยอดเยี่ยม
นี่ก็ครบรอบร้อยปีแล้วใช่ไหม?
</แบบอักษร>

103
00:09:27,920 --> 00:09:32,160
ขอโทษ?
ใช่ เขาเสียชีวิตเมื่อเดือนสิงหาคม ปี 1922 ดังนั้น...


104
00:09:33,080 --> 00:09:37,760
เควิน คอนเนฟฟ์ จัดให้เลย
สู่อากาศแบบเดิมๆ นะรู้ไหม?


105
00:09:37,800 --> 00:09:41,440
เบรนแดน: คุณจะไม่ใส่มันด้วย
อาเธอร์ กริฟฟิธ จริงๆ ฉลาดหลักแหลม.


106
00:09:41,480 --> 00:09:43,600
ไม่ มันอยู่ใน 'Chieftains 10'
แบรนดัน: อ่า ใช่แล้ว


107
00:09:43,640 --> 00:09:46,200
ฟรานซิส กัฟนีย์: จริงเหรอ?
ดังนั้นใน...


108
00:09:46,240 --> 00:09:48,880
ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ
เวอร์ชันที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมา


109
00:09:48,920 --> 00:09:51,920
<font size="50">คุณสองคนเล่นด้วย!
เบรนแดน: อันที่เราเพิ่งทำเหรอ?!


110
00:09:51,960 --> 00:09:54,880
(หัวเราะ)


111
00:09:54,920 --> 00:09:57,480
แบร์รี่: แน่นอน
ไม่ได้ฟังหลายเวอร์ชั่น!


112
00:09:57,520 --> 00:10:00,800
(หัวเราะ)


113
00:10:00,840 --> 00:10:01,840
ผู้ชาย: สิ่งดีๆ


114
00:10:01,880 --> 00:10:03,440
เบรนแดน: มีบางอย่างเสื่อมโทรม


115
00:10:03,480 --> 00:10:06,920
เกี่ยวกับการมองออกไป
ผ่านหน้าต่างผับที่เธอก็รู้...


116
00:10:06,960 --> 00:10:10,240
ฟรานซิส: วันที่มีแดด!..วันที่มีแดด
สี่ศาล ดู!


117
00:10:10,280 --> 00:10:13,120
ฉันมักจะคิดว่าเมื่อคุณเจอผู้ชาย


118
00:10:13,160 --> 00:10:16,000
ออกไปวิ่งจ็อกกิ้งข้างนอก
คุณรู้ไหมว่าเมื่อคุณอยู่ข้างใน


119
00:10:16,040 --> 00:10:19,080
และคุณคิดว่า "ช่างเป็นเรื่องพลิกโผ"
อีจิต เขาอยู่ข้างนอกนั่น...


120
00:10:19,120 --> 00:10:21,200
อาจจะดื่มเบียร์ที่นี่ก็ได้!”


121
00:10:21,240 --> 00:10:23,840
แล้วเมื่อคุณออกไปที่นั่น
ผ่านไปแล้วคุณมองเข้าไป


122
00:10:23,880 --> 00:10:26,800
คุณเพียงแค่พูดว่า "พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพของฉัน!
ขยะแขยงไปเลย!" (หัวเราะ)


123
00:10:26,840 --> 00:10:28,480
<font size="50">"อะไรวะเนี่ย
พวกเขากำลังทำอะไรอยู่ในนั้นเหรอ?!"


124
00:10:28,520 --> 00:10:30,160
(ริฟแบบดั้งเดิมบนแบนโจ)


125
00:10:30,200 --> 00:10:32,880
เบรนแดน: มันเหมือนแม็กกี้นิดหน่อย
เพลงแบบแบร์รี่ใช่มั้ยล่ะ?


126
00:10:34,200 --> 00:10:36,520
ฟรานซิส: ใช่ คุณคงจินตนาการได้
เธอร้องเพลงไม่เป็นไร


127
00:10:37,800 --> 00:10:40,200
น่าจะเป็นเวอร์ชั่นที่ดีกว่านะ


128
00:10:40,240 --> 00:10:42,800
แบร์รี่: คงจะเป็นเช่นนั้น
เวอร์ชันที่ดีกว่า


129
00:10:42,840 --> 00:10:44,880
โดยเฉพาะแบนโจที่เล่นอยู่บนนั้น


130
00:10:44,920 --> 00:10:47,240
<font size="50">(ทุกคนหัวเราะเสียงดัง)


131
00:10:47,280 --> 00:10:50,640
ฟรานซิส: แม็กกี้สบายดี ไม่เป็นไร!
(หัวเราะต่อ)


132
00:10:50,680 --> 00:10:52,440
คุณไม่สามารถเอาชนะเธอได้!


133
00:10:53,720 --> 00:10:57,520
นั่นคือฉันกลับมาในกล่องของฉันตอนนี้
ยิ่งใหญ่มาก! (หัวเราะ)


134
00:10:57,560 --> 00:11:00,080
เบรนแดน: เรื่องราวชีวิตของฉัน!
แบร์รี่: กลุ่มอาการน้องชายคนเล็ก


135
00:11:00,120 --> 00:11:01,640
(ทุกคนหัวเราะและเห็นด้วย)


136
00:11:02,440 --> 00:11:04,640
ใช่ คุณต้องทนกับเรื่องนั้น
อ่าคุณต้อง


137
00:11:10,400 --> 00:11:13,440
<font size="50">SEAN McGINLEY: มีช่วงเวลาหนึ่ง
ช่วงเวลาทางศิลปะในชีวิตของฉัน


138
00:11:13,480 --> 00:11:16,400
ส่วนมากเกิดขึ้นในผับแห่งนี้


139
00:11:16,440 --> 00:11:18,960
คุณรู้ไหมว่าฉันเคยอยู่ในโรงภาพยนตร์
และฉันเคยอยู่ใน...


140
00:11:19,000 --> 00:11:22,720
ฉันเคยเห็นนิทรรศการแล้ว...
แต่บางส่วน...


141
00:11:22,760 --> 00:11:27,800
สะเทือนใจอย่างลึกซึ้งที่สุด
ประสบการณ์ทางศิลปะในชีวิตของฉัน


142
00:11:27,840 --> 00:11:29,600
อยู่ที่นี่ ในบาร์แห่งนี้


143
00:11:30,560 --> 00:11:33,680
(เลียม โอคอนเนอร์เล่นซอ
"ภูเขาของผู้หญิง")


144
00:12:43,200 --> 00:12:45,200
("ภูเขาแห่งสุภาพสตรี" ดำเนินต่อไป)


145
00:13:19,640 --> 00:13:23,680
เซสชั่นทั้งหมดที่...
พวกเขาจะวิ่งเพื่อเพื่อ...


146
00:13:23,720 --> 00:13:26,320
ฉันหมายถึงร้านเกย์และแมรี่
คืนวันอาทิตย์ครบรอบ 33 ปีหรือเปล่า?


147
00:13:26,360 --> 00:13:28,640
ใช่.
เอ่อ คืนวันจันทร์


148
00:13:28,680 --> 00:13:31,280
มี 18, 19 ปี


149
00:13:31,320 --> 00:13:34,720
หนุ่มๆ หนุ่มกีตาร์ทั้งหลาย
ในคืนวันพุธ - พอลและเรย์ -


150
00:13:34,760 --> 00:13:37,560
พวกเขาอายุ 15, 16 ปี
ฉันหมายถึงพวกเขา...


151
00:13:37,600 --> 00:13:40,720
<font size="50">พวกเขาเพิ่งรู้ว่ามันเป็นพื้นที่
พวกเขาสามารถมาทำสิ่งที่พวกเขาทำ


152
00:13:40,760 --> 00:13:44,920
และถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังโดยพื้นฐานแล้ว
ไม่มีการแข่งขันฟุตบอลส่งเสียงดัง


153
00:13:44,960 --> 00:13:48,640
ไม่มีดีเจมาตอน 10 โมง
โมง: "หนุ่มๆ คุณต้องห่อตัว"


154
00:13:48,680 --> 00:13:51,440
ไม่มีอะไรเลย พ่อตั้ง...
ใช่.


155
00:13:51,480 --> 00:13:53,720
..เขาตั้งน้ำเสียงต้อนรับ
เขาทำใช่


156
00:13:53,760 --> 00:13:56,720
และสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้
จากเขาคือ: ถ้าสิ่งต่าง ๆ ไหล


157
00:13:56,760 --> 00:14:00,920
<font size="50">และผู้คนต่างก็มีช่วงเวลาที่ดี
และทุกคนก็ได้รับประโยชน์จากมัน


158
00:14:00,960 --> 00:14:03,520
เช่น แค่หลีกทางให้
อย่าใส่ไม้พายของคุณเข้าไป


159
00:14:03,560 --> 00:14:05,720
คุณสร้างพื้นที่
เพื่อให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น


160
00:14:05,760 --> 00:14:08,920
บางคืนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บางคืนก็ธรรมดา


161
00:14:08,960 --> 00:14:12,320
บางคืนก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์
แต่ถ้าคุณ...


162
00:14:12,360 --> 00:14:15,400
อย่าเพิ่งทิ้งที่ว่างไว้ตรงนั้น
คุณจะไม่ได้รับเวทย์มนตร์


163
00:14:17,280 --> 00:14:20,960
<font size="50">(เสียงระฆังดัง
(รีลไอริชแบบดั้งเดิมจางหายไป)


164
00:14:38,800 --> 00:14:40,480
(เพลงจางหายไป)
แบรนดัน: เรากลับมาอีกแล้ว


165
00:14:40,520 --> 00:14:43,080
เราอยู่ที่นี่อีกครั้ง
ค่อนข้างมีอารมณ์ใช่ไหม?


166
00:14:43,120 --> 00:14:45,360
นั่นคือสิ่งที่ฉันจะถามคุณเกี่ยวกับ
คุณรู้สึกอย่างไร?


167
00:14:45,400 --> 00:14:47,040
เป็นเรื่องที่ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์
ไม่ใช่เหรอ?


168
00:14:47,080 --> 00:14:49,920
มีอารมณ์ที่จะเดินกลับเข้าไป
อีกครั้งหลังจากห่างหายไปจากมันตอนนี้


169
00:14:49,960 --> 00:14:52,200
<font size="50">ในช่วงสองปีที่ผ่านมา... สองปี


170
00:14:52,240 --> 00:14:55,680
และโดยเฉพาะหลังจากจำนวนเงิน
หลายปีที่เราใช้เวลาอยู่ที่นี่จริงๆ


171
00:14:55,720 --> 00:14:58,600
อืม... สิ่งเดียวก็คือเมื่อคุณ
เข้ามาเลย รูปกลับมาแล้ว


172
00:14:58,640 --> 00:15:00,560
ความทรงจำมากมาย
ที่คุณเคยมี


173
00:15:00,600 --> 00:15:04,440
และหลายครั้ง คุณก็รู้
ช่วงเวลาพิเศษโดยเฉพาะ


174
00:15:04,480 --> 00:15:06,080
ใช่.
มันเป็นเพียงวิถีชีวิต


175
00:15:06,120 --> 00:15:07,120
เพียงส่วนหนึ่งของชีวิต


176
00:15:07,160 --> 00:15:10,520
<font size="50">(รีลจางกลับเข้ามา)


177
00:15:32,240 --> 00:15:34,040
(รีลดำเนินต่อไปในพื้นหลัง)


178
00:15:34,080 --> 00:15:36,560
ฉันคงจะได้เจอแมรี่
ตอนที่ฉันอายุประมาณ 12 ขวบ


179
00:15:36,600 --> 00:15:40,560
ดังนั้นเราจึงอาจจะเล่นดนตรี
ตั้งแต่นั้นมาก็อยู่ด้วยกันนะรู้ไหม?


180
00:15:40,600 --> 00:15:43,040
อืม... มันก็แบบว่า


181
00:15:43,080 --> 00:15:46,120
นี่เป็นเหมือนแหล่งที่มา
ของทุกสิ่งสำหรับเรา ฉันคิดว่า


182
00:15:46,160 --> 00:15:48,760
เราจะเข้ามาที่นี่และมันก็เป็น
คุณรู้...


183
00:15:48,800 --> 00:15:51,840
<font size="50">เพราะเราไม่เคยรู้มาก่อน
ใครจะเข้ามาอีก


184
00:15:51,880 --> 00:15:55,800
ความหลากหลายที่ยิ่งใหญ่ในดนตรี
ที่คุณได้ยินและเราโชคดีมาก


185
00:15:55,840 --> 00:15:58,120
คงเพราะมันอยู่ตรงกลาง
ของเมือง, ผับ,


186
00:15:58,160 --> 00:16:00,360
ผู้คนที่ผ่านไปมา
จะเข้ามาอยู่ในบ้านของฮิวจ์


187
00:16:00,400 --> 00:16:02,760
ใช่แล้ว
ดังนั้นเราจึงได้ฟังเพลงที่ดีที่สุด


188
00:16:02,800 --> 00:16:04,880
ตั้งแต่เรายังเด็กจน...


189
00:16:04,920 --> 00:16:06,920
<font size="50">ถึงตอนนี้เราทุกคนก็แก่แล้ว
ชอบ!


190
00:16:06,960 --> 00:16:09,240
แมรี่: เฮ้ เฮ้!
พูดเพื่อตัวคุณเอง!


191
00:16:09,280 --> 00:16:10,800
ใช่.
แบรนดัน: ใช่ ใช่.


192
00:16:10,840 --> 00:16:12,040
(รีลเล่นต่อ)


193
00:16:57,400 --> 00:17:00,120
(รีลยังคงเล่นต่อไป
ในเบื้องหลัง)


194
00:17:08,440 --> 00:17:10,320
เบรนดัน: มารี มันน่าตื่นเต้นมาก
เพื่อให้คุณอยู่ที่นี่:


195
00:17:10,360 --> 00:17:14,440
มารดาของชาวฮิวจ์ทั้งหมด มีอะไร.
ความทรงจำแรกสุดของคุณเกี่ยวกับผับ?


196
00:17:14,480 --> 00:17:17,560
<font size="50">ฉันคิดว่าเมื่อฉันได้พบกับไมเคิล
เมื่อกว่า 50 ปีที่แล้ว


197
00:17:17,600 --> 00:17:20,280
จริงๆแล้ว 52 ปี
เราอยู่ด้วยกัน


198
00:17:20,320 --> 00:17:23,280
แน่นอนว่าตอนนั้น
เราไม่มีดนตรี


199
00:17:23,320 --> 00:17:28,240
และมันก็แตกต่างออกไปมาก
ไปสู่สิ่งที่พัฒนาขึ้นในภายหลังรู้ไหม?


200
00:17:28,280 --> 00:17:30,480
เบรนแดน: และธรรมชาติคืออะไร
ของผับแล้วเหรอ?


201
00:17:30,520 --> 00:17:32,880
เพียงสถานที่สำหรับดื่มและรวบรวม


202
00:17:32,920 --> 00:17:35,640
แต่มันเป็นบ้านหลังแรกใช่ไหม?
โอ้ มันเป็นบ้านหลังแรกใช่


203
00:17:35,680 --> 00:17:37,760
คุณมีตลาด ศาล
จากนั้นและทั้งหมดนั้น


204
00:17:37,800 --> 00:17:39,600
นั่นคือทั้งหมดที่เกิดขึ้น
ณ จุดนั้น?


205
00:17:39,640 --> 00:17:43,840
ใช่. คุณต้องต่อคิวเวลา 18.30 น
เช้าเพราะเราเปิดตอน 7 โมง


206
00:17:43,880 --> 00:17:45,280
แบรนดัน: ใช่
และในความเป็นจริงแล้ว


207
00:17:45,320 --> 00:17:47,920
ถ้าพวกเขาไม่เห็นไฟเปิดอยู่
ชั้นบนก็จะเป็น


208
00:17:47,960 --> 00:17:52,560
กดกระดิ่งแล้วตะโกน:
“ไมค์! ได้เวลาเปิดแล้ว!”


209
00:17:52,600 --> 00:17:56,240
กำลังมองหากาแฟอยู่ใช่ไหม!
(หัวเราะทั้งหมด)


210
00:17:56,280 --> 00:18:00,840
ในวันธรรมดาที่นี่ คุณจะมี
ฝูงชนในตลาดในตอนเช้า


211
00:18:00,880 --> 00:18:02,560
สถานที่นั้น เวลา 07.00 น.
จะได้รับการบรรจุ


212
00:18:02,600 --> 00:18:04,400
พวกเขาทั้งหมดทำงานแล้ว
ตลอดทั้งคืน


213
00:18:04,440 --> 00:18:06,960
ดังนั้นพ่อค้าจากตลาดปลา
ตลาดผลไม้,


214
00:18:07,000 --> 00:18:09,280
พวกเขาทั้งหมดจะเข้ามา
และพวกเขายังคงทำข้อตกลงอยู่
</แบบอักษร>

215
00:18:09,320 --> 00:18:10,840
คงมีเงินสดจำนวนหนึ่ง
ไปรอบๆ


216
00:18:10,880 --> 00:18:15,040
มันเหมือนกับว่า อืม...
การค้าคึกคักจริงๆ


217
00:18:15,080 --> 00:18:17,480
และความสบายก็จะเป็น
เต็มไปด้วยชาวอิตาลี


218
00:18:17,520 --> 00:18:20,720
พ่อค้าชาวอิตาลี
ที่ทำงานเครื่องย่อย และทั้งหมดนั้น...


219
00:18:20,760 --> 00:18:23,320
และพวกเขาจะดื่มกาแฟ
ออกจากแก้ว


220
00:18:23,360 --> 00:18:26,680
ตอนนี้ฉันเคยเป็น
ให้กับนักสับสองสามคนในชีวิตของฉัน


221
00:18:26,720 --> 00:18:31,120
ฉันไม่แน่ใจว่าฉันเคยได้รับ
ผลไม้และผักในเครื่องย่อยอิตาลี?


222
00:18:31,160 --> 00:18:33,040
มันฝรั่ง


223
00:18:33,080 --> 00:18:36,640
มันฝรั่ง! พวกเขาเป็นชิปเหรอ?
MARTIN: มันฝรั่งสำหรับมันฝรั่งทอด


224
00:18:36,680 --> 00:18:39,080
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเคยทำชิป
ออกจากมันฝรั่ง


225
00:18:39,120 --> 00:18:42,800
ดี! เอ่อ... ทำให้ฉันล้มลง!
ด้วยความยินดี!


226
00:18:42,840 --> 00:18:46,440
(บันทึกช่วงต้น
ของดนตรีไอริชแบบดั้งเดิม)


227
00:19:01,000 --> 00:19:04,200
(เพลงจางหายไป)


228
00:19:05,360 --> 00:19:08,120
ผู้บรรยายฟุตเทจ: มอริซ
ดอกกะหล่ำของ McAuley


229
00:19:08,160 --> 00:19:11,920
ออกจากฟาร์มของเขาใกล้กับสเคอร์รีส์
ก่อน 5 โมงเช้า


230
00:19:11,960 --> 00:19:14,480
ผักส่วนใหญ่
สำหรับตลาดดับลิน


231
00:19:14,520 --> 00:19:17,560
มีการปลูกในพื้นที่
ทางตอนเหนือของเมือง


232
00:19:18,880 --> 00:19:21,520
ตอนนี้มันปิดไปหมดแล้ว
ปิดไปนานแล้ว..


233
00:19:21,560 --> 00:19:25,240
'ก็ใช่.. ใครรู้บ้างว่ามีอะไรบ้าง.
กำลังจะเกิดขึ้นกับมัน แต่ เอ่อ...


234
00:19:25,280 --> 00:19:27,920
ไม่ใช่คนที่...
ที่นี่คือตลาดปลาใช่ไหม?
</แบบอักษร>

235
00:19:27,960 --> 00:19:30,040
ตลาดปลาก็อยู่ที่นี่
ทางด้านซ้ายมือ


236
00:19:30,080 --> 00:19:32,080
ที่อาคารใหม่นี้อยู่ที่ไหน
ถูกสร้างขึ้น


237
00:19:32,120 --> 00:19:35,720
และเอ่อคุณก็สามารถผ่านไปได้
ที่ด้านหลังของผับของฮิวจ์ที่นี่


238
00:19:35,760 --> 00:19:37,240
สู่จุดตันเล็กๆ นั้น


239
00:19:37,280 --> 00:19:39,960
ซึ่งอยู่ตรงนั้น
ต่อต้านตลาดปลา ใช่.


240
00:19:40,000 --> 00:19:42,520
คุณสามารถผ่านไปได้โดยตรง
เหมือนมาจากตลาดปลาเหรอ?


241
00:19:42,560 --> 00:19:44,760
ใช่แล้ว จากประตูหน้ามัน
ขึ้นไปบนถนนสายนั้น


242
00:19:44,800 --> 00:19:46,880
ลงไปด้านหลังตรงนั้น
เข้าไปในของฮิวจ์


243
00:19:46,920 --> 00:19:50,840
ที่ประตูหลัง?ในประตูหลัง.
ใช่แล้ว คุณทำได้!(หัวเราะทั้งคู่)


244
00:19:51,840 --> 00:19:54,400
ฟรานซิส กัฟนีย์: ฉันทำงานที่นี่
ในยุค 70 ตอนที่ฉันเรียนมหาวิทยาลัย


245
00:19:54,440 --> 00:19:58,600
เอมอนอยู่ที่นั่นและลุงของเขาด้วย
มีธุรกิจอยู่ที่นั่น


246
00:19:58,640 --> 00:20:02,800
และพระองค์ทรงดีต่อเรามาก
ทำงานเมื่อเราต้องการผมบ๊อบสักสองสามอัน!


247
00:20:02,840 --> 00:20:04,480
แต่เอ๊ะ...
ใช่ ฉันทำงานเข้าและออก


248
00:20:04,520 --> 00:20:07,160
ฉันพยายามที่จะจดจำในยุค 70
เพราะทั้งชีวิตทั้งชีวิตของฉัน


249
00:20:07,200 --> 00:20:08,280
โดยพื้นฐานแล้วเป็นการเบลอ


250
00:20:08,320 --> 00:20:11,200
มันจะเป็นปี 76
เมื่อฉันทำงานที่นั่นปี 77


251
00:20:11,240 --> 00:20:13,120
ฉันคงจะกลับไปเรียนที่วิทยาลัยแล้ว
เช่นกัน


252
00:20:13,160 --> 00:20:15,800
เพราะฉันจำได้ว่าไป... ฉันทำงานอยู่
ประมาณหนึ่งเดือนหรืออะไรบางอย่าง


253
00:20:15,840 --> 00:20:17,000
ในนั้นเช่นกัน


254
00:20:18,320 --> 00:20:21,480
เบรนแดน: พ่อของแมรี่ของฉัน
</แบบอักษร>

255
00:20:21,520 --> 00:20:24,440
จำได้ว่าขี่ม้ามา
และรถเข็นจาก Rush


256
00:20:24,480 --> 00:20:26,720
เพราะพวกเขาจะนำมา
ผลไม้และผักทั้งหมดของพวกเขาเข้ามา


257
00:20:26,760 --> 00:20:28,880
และพวกเขาก็เข้ามา
พวกเขาจะอยู่ห่างออกไป 20 ไมล์...ใช่แล้ว


258
00:20:28,920 --> 00:20:32,000
นำม้าและเกวียนเข้ามา
ตลาด และนั่นคือความทรงจำของเขา


259
00:20:32,040 --> 00:20:34,960
นั่นเป็นวันหยุดประเภทหนึ่ง
เพื่อให้เขามาอยู่กับดาของเขา


260
00:20:35,000 --> 00:20:37,080
คุณรู้ไหมว่าบนม้าและเกวียน
ใช่.


261
00:20:37,120 --> 00:20:38,720
<font size="50">(ข้างม้า)


262
00:20:38,760 --> 00:20:41,560
ผู้บรรยายภาพที่เก็บถาวร: ในปี 1862
มีการตัดสินใจที่จะจัดหา


263
00:20:41,600 --> 00:20:45,400
ตลาดสำหรับดับลิน
แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นตลอด 30 ปี


264
00:20:45,440 --> 00:20:51,280
มันเป็นในปี พ.ศ. 2435 ที่ผลไม้ดับลิน
และมีการจัดตั้งตลาดผัก


265
00:20:51,320 --> 00:20:54,160
เพื่อให้เสบียงสำหรับเมือง
สามารถขายได้


266
00:20:54,200 --> 00:20:56,960
ในสภาพที่เป็นระเบียบและถูกสุขลักษณะ


267
00:20:58,840 --> 00:21:00,960
มันค่อนข้างเป็นการผ่าตัดใช่ไหม?
ฟรานซิส: ใช่


268
00:21:01,000 --> 00:21:03,320
แบรนดัน: นั่นก็มาจาก
ประมาณ 7 โมง


269
00:21:03,360 --> 00:21:06,120
ดังนั้น Hughes จึงเป็นผู้เริ่มต้นใช่ไหม?
บ้านของฮิวส์เคยเป็นบ้านหลังแรก ใช่แล้ว


270
00:21:06,160 --> 00:21:08,440
นั่นคือใบอนุญาตเมือง...
ใช่.


271
00:21:08,480 --> 00:21:12,200
..ที่พวกเขาได้รับอนุญาตให้เปิด
แต่แรก. ดังนั้นมันจึงเป็นใบอนุญาตพิเศษ


272
00:21:12,240 --> 00:21:15,160
คงมีอยู่จำนวนหนึ่ง
บริเวณถนนแคปเปล


273
00:21:15,200 --> 00:21:17,120
และทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
สถานที่...ใช่


274
00:21:17,160 --> 00:21:19,640
<font size="50">..และตลาดปลา
ตลาดปลาใช่เลย


275
00:21:19,680 --> 00:21:22,760
ดังนั้นพวกเขาจึงมีใบอนุญาตพิเศษในการ
เปิดเวลา 7 โมงเช้า


276
00:21:24,880 --> 00:21:27,240
แบรนดัน: จะเกิดอะไรขึ้น
มัน?ฟรานซิส: ใครจะรู้?


277
00:21:27,280 --> 00:21:29,480
จะเป็นตลาดผลไม้อีกครั้ง
ตกแต่งใหม่ทั้งหมด


278
00:21:29,520 --> 00:21:31,840
ทั้งอาคาร
แล้วมันก็จะได้รับการตกแต่งใหม่


279
00:21:31,880 --> 00:21:33,520
สำหรับผักและผลไม้


280
00:21:33,560 --> 00:21:35,320
ฟรานซิส: อีกแล้วเหรอ?
บิตของตลาดอังกฤษ


281
00:21:35,360 --> 00:21:39,120
ฟรานซิส: โอ้ใช่แล้ว ผู้เชี่ยวชาญ.
มันจะเป็นงานที่น่ารักใช่


282
00:21:39,160 --> 00:21:41,760
สุดยอดเลยน้องสาวผมใช้
ไปทำงานที่นี่เมื่อนานมาแล้ว


283
00:21:41,800 --> 00:21:43,360
ฟรานซิส: ใช่ไหม?
แบรนดัน: น้องสาวของคุณ?


284
00:21:43,400 --> 00:21:45,920
พวกเขาเคยมีรถเข็น
แล้วนำผลไม้ทั้งหมดขึ้นมาในเมือง


285
00:21:45,960 --> 00:21:48,040
และขายมันในถนนมัวร์
ฟรานซิส: ถูกต้อง


286
00:21:48,080 --> 00:21:49,880
และมีภาระมากมาย
โหลดและโหลดของพวกเขา


287
00:21:49,920 --> 00:21:52,880
ตอนนี้พวกเขาตายหมดแล้วแต่
พวกเขาทุกคนมีชีวิตที่ดีนะรู้ไหม?


288
00:21:52,920 --> 00:21:54,800
ฟรานซิส: มีชีวิตที่ดี
ใช่แน่นอนใช่


289
00:21:54,840 --> 00:21:56,600
พระเจ้า มันเป็นสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน
ไม่ใช่เหรอ?


290
00:21:56,640 --> 00:22:00,280
นี่เป็นสถานที่ขนาดใหญ่
ที่นั่นมีบาร์อาหารเช้า


291
00:22:00,320 --> 00:22:03,000
ที่ซึ่งทุกคนได้รับประทานอาหารเช้า
พวกเขาเข้ามาเพื่อรับดอกไม้


292
00:22:03,040 --> 00:22:04,920
พวกเขาจะได้ทุกอย่างที่นี่
ฟรานซิส: ใช่


293
00:22:04,960 --> 00:22:07,960
PAUL: สถานที่นี้มีชีวิตอยู่ตั้งแต่สี่ขวบ
ในตอนเช้า


294
00:22:08,000 --> 00:22:11,040
เราจะออกจากที่นี่วันที่ 8 เมษายน
แล้วก็เป็นสภาเทศมณฑล


295
00:22:11,080 --> 00:22:13,200
พวกเขากำลังเข้ามา
และพวกเขาจะโจมตีสถานที่นี้


296
00:22:13,240 --> 00:22:15,560
นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เห็น
มันเป็นแบบนี้เหรอ?พอล: ใช่.


297
00:22:15,600 --> 00:22:17,640
พระเจ้า เราโชคดีใช่ไหม!
Jeez ค่าธรรมเนียมที่ยุติธรรมสำหรับคุณ!


298
00:22:17,680 --> 00:22:19,200
ขอบคุณที่ให้เราเข้าไป ยอดเยี่ยม


299
00:22:19,240 --> 00:22:21,680
<font size="50">อยากเซลฟี่ไหม เบรนแดน?
แบรนดัน: แน่นอน ใช่


300
00:22:21,720 --> 00:22:24,240
อาจมีอันหนึ่งกับคุณด้วย
คุณดูดีนะ เบรนแดน!


301
00:22:24,280 --> 00:22:26,600
คุณเองก็ดูดีนะ!
ทำงานได้ดีมาก


302
00:22:26,640 --> 00:22:29,040
แบรนดัน: ฟังนะ ขอบคุณเป็นล้าน
ตอนนี้ยอดเยี่ยมมาก


303
00:22:29,080 --> 00:22:30,720
Jeez นั่นเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด
ขอบคุณมาก.


304
00:22:30,760 --> 00:22:33,000
ใครถามก็ไม่เห็นเรา
ไม่ ฉันไม่เห็นคุณ


305
00:22:33,040 --> 00:22:35,560
<font size="50">เช้าวันเสาร์ถัดไป
สองสามสัปดาห์ ฉันจะอยู่ที่นี่


306
00:22:35,600 --> 00:22:37,920
คุณสามารถเข้ามาได้ตลอดเวลา
เรามีเวลาแค่สองสามวันเท่านั้น


307
00:22:37,960 --> 00:22:40,560
นี่มันน่าทึ่งมาก ฉลาดหลักแหลม.
สมบูรณ์แบบ ยินดีที่ได้รู้จักนะ


308
00:22:40,600 --> 00:22:43,240
เบรนแดน: ใช่แล้ว คุณก็เหมือนกัน เก่งมาก
พระเจ้าอวยพร ขอบคุณมาก.


309
00:22:43,280 --> 00:22:46,600
(การเล่นฮอร์นไปป์ไอริชแบบดั้งเดิม)


310
00:22:55,080 --> 00:22:57,720
ฟรานซิส: เจ๋งเลยใช่ไหม?


311
00:22:57,760 --> 00:22:59,680
<font size="50">เบรนแดน: ใครคือคนเก่งสี่คน?


312
00:22:59,720 --> 00:23:02,040
เอ๊ะ พวกเขาคือ Pillow Queens
พวกเขาเป็นวงดนตรีไอริช


313
00:23:02,080 --> 00:23:04,520
และอัลบั้มของพวกเขากำลังจะออกแล้ว
ในอีกสองสามสัปดาห์


314
00:23:04,560 --> 00:23:07,360
ฉลาดหลักแหลม! พระเยซูสิ่งที่ยอดเยี่ยม


315
00:23:09,560 --> 00:23:12,240
ทุกอย่างเกิดขึ้นที่นี่ใช่ไหม!
(หัวเราะคิกคัก)


316
00:23:14,680 --> 00:23:17,560
นั่นยอดเยี่ยมมาก โอ้ใช่แล้วคุณเป็น
บอกว่ากรมสรรพากร...


317
00:23:17,600 --> 00:23:21,080
กรมสรรพากรอยู่นี่ครับ
คุณเข้าคิวเพื่อเข้าไป...


318
00:23:21,120 --> 00:23:23,520
คุณสามารถดูชุดทั้งหมด
จะเริ่มเดินไปรอบๆเช่นกัน...


319
00:23:23,560 --> 00:23:27,400
ใช่...สำหรับศาล
นกอินทรีที่ถูกกฎหมายทั้งหมด


320
00:23:36,320 --> 00:23:37,400
(การจราจรฮัม)


321
00:23:37,440 --> 00:23:39,280
มอร์แกน เรดมอนด์: ฉันเป็นทนายความ
ในยุค 90


322
00:23:39,320 --> 00:23:42,400
และการพิจารณาคดีอาญาครั้งใหญ่ทั้งหมดที่
เวลานั้นเกิดขึ้นที่ฝั่งตรงข้ามถนน


323
00:23:42,440 --> 00:23:46,240
ดังนั้น ยาม, ทนาย, พวก
ทนายความและบางฝ่าย


324
00:23:46,280 --> 00:23:49,680
จะมาที่นี่เพื่อรับประทานอาหารกลางวัน
และโดยเฉพาะในบรรยากาศสบาย ๆ...


325
00:23:49,720 --> 00:23:53,560
มื้อเที่ยงก็คึกคัก
และข่าวลือและการอภิปราย


326
00:23:53,600 --> 00:23:55,400
และอื่น ๆ
และมันก็เป็นสถานที่ที่มีไฟฟ้า


327
00:23:55,440 --> 00:23:56,960
บรรยากาศเต็มไปด้วยไฟฟ้าอยู่เสมอ


328
00:23:57,000 --> 00:24:00,680
แล้วถ้าพูดถึง "ปาร์ตี้" เอ๊ะ...
คุณกำลังพูดถึงอาชญากรเหรอ?


329
00:24:00,720 --> 00:24:03,360
<font size="50">ก็บางครั้งก็ใช่ ฉันหมายความว่ามันเป็น
การผสมผสานและการรวมตัวของผู้คน


330
00:24:03,400 --> 00:24:05,960
คุณสามารถหาใครก็ได้ นั่นก็คือ
ทุกซอกทุกมุมเล็กๆ น้อยๆ


331
00:24:06,000 --> 00:24:07,760
ในสถานที่แห่งนี้
นี่คือโซนที่เป็นกลางเหรอ?


332
00:24:07,800 --> 00:24:10,360
มอร์แกน: มันเป็นโซนกลาง
และตอนนี้มันก็เหมือนกันทุกประการ


333
00:24:10,400 --> 00:24:13,920
เหมือนตอนนั้น ไม่มี
การเสแสร้ง มันเป็นเพียงสถานที่


334
00:24:13,960 --> 00:24:16,800
ที่คุณเข้ามาคุณนั่งลง
คุณนั่งข้างใครบางคน


335
00:24:16,840 --> 00:24:19,320
และพวกเขาก็พาคุณไปเหมือนอย่างที่คุณเป็น
และคุณก็รับพวกเขาเหมือนเดิม


336
00:24:19,360 --> 00:24:21,640
และนั่นก็คือมัน
นั่นเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับเรื่องนี้


337
00:24:21,680 --> 00:24:24,960
มันเป็นผับที่เป็นโรงเรียนเก่า
ที่มีบุคลิกเป็นของตัวเอง


338
00:24:25,000 --> 00:24:27,680
และนั่นคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่
เกี่ยวกับมัน:


339
00:24:27,720 --> 00:24:29,800
ทุกคนเท่าเทียมกัน
เมื่อพวกเขามาที่นี่คุณก็รู้


340
00:24:29,840 --> 00:24:30,960
(เล่นทั้งหมด "THE HUNT")


341
00:24:53,800 --> 00:24:55,080
<font size="50">คนดี


342
00:24:55,120 --> 00:24:57,960
เดฟ ฮิวจ์ส: มีเยอะมาก
เวลาที่ต่างกันของวันจริงๆ


343
00:24:58,000 --> 00:25:00,920
เช่นตอนเช้า
เมื่อตลาดปลาเปิด


344
00:25:00,960 --> 00:25:03,880
คุณเคยให้ทุกคนเข้ามา
มีคนๆ ​​หนึ่ง


345
00:25:03,920 --> 00:25:09,280
ซึ่งเป็นแก้วที่มีชาหรือ
กาแฟในนั้น และวิสกี้หนึ่งช็อต


346
00:25:09,320 --> 00:25:11,920
แบรนดัน: ถูกต้อง นั่นคือก
หนึ่งต่อหนึ่ง? นั่นคือหนึ่งต่อหนึ่ง


347
00:25:11,960 --> 00:25:13,560
<font size="50">DAVE: แล้วก็ศาล
จะเริ่มขึ้น


348
00:25:13,600 --> 00:25:16,320
และคุณจะได้ทนายความทั้งหมด
และตำรวจและผู้ถูกกล่าวหาบางส่วน


349
00:25:16,360 --> 00:25:20,560
แต่แล้วก็มีเพลงเข้ามา
และมันก็เปลี่ยนไป เพียง...


350
00:25:20,600 --> 00:25:22,800
มันเปลี่ยนบรรยากาศของสถานที่
ซึ่งเยี่ยมมาก


351
00:25:22,840 --> 00:25:25,800
เพราะมันทำให้มันรู้สึกจริงๆ
เหมือนบ้านที่อยู่ไกลบ้าน


352
00:25:25,840 --> 00:25:28,640
ในชุมชนดนตรี
ผู้คนมากมาย


353
00:25:28,680 --> 00:25:31,760
<font size="50">เมื่อมารวมกัน
นั่นคือครอบครัวของพวกเขา และ...


354
00:25:31,800 --> 00:25:35,080
คุณจะเห็นเหมือนกลุ่มต่างๆ
ตลอดเวลาในระหว่างสัปดาห์


355
00:25:35,120 --> 00:25:38,200
เข้ามาแล้วคุณจะได้
มีนักเต้นเข้าฉากเข้ามา


356
00:25:38,240 --> 00:25:40,320
นั่นคือการรวมตัวของครอบครัวพวกเขา
สำหรับสัปดาห์


357
00:25:40,360 --> 00:25:42,800
(นักเต้นส่งเสียงร้องและตะโกน)


358
00:26:05,920 --> 00:26:08,520
มาร์ติน: ฉันจำฤดูร้อนได้
จากปี 85 เบรนดัน: ใช่


359
00:26:08,560 --> 00:26:12,160
<font size="50">มาร์ติน: เพราะฉันจำคืนเหล่านั้นได้
ตอนที่เบรนแดนเริ่มเล่น


360
00:26:12,200 --> 00:26:14,560
เบรนแดน เบกลีย์.
เรารู้จักเบรนแดนผ่าน


361
00:26:14,600 --> 00:26:16,080
วินเซนต์ น้องชายของแม่ฉัน...


362
00:26:16,120 --> 00:26:18,560
พระเจ้าพักเถอะ เขาตายแล้ว
เขาแต่งงานกับน้องสาวของเบรนแดน


363
00:26:18,600 --> 00:26:19,960
นักร้องไอลีน เบกลีย์


364
00:26:20,000 --> 00:26:22,840
เบรนแดนจึงเริ่มเล่น
เพลงบางเพลงในคืนวันจันทร์


365
00:26:22,880 --> 00:26:25,840
และภายในไม่กี่สัปดาห์
สถานที่นั้นเต็มไปหมด
</แบบอักษร>

366
00:26:25,880 --> 00:26:27,920
คุณพูดถึงโทรเลขบุช...


367
00:26:27,960 --> 00:26:30,400
แบรนดัน: ใช่แล้ว!
..มันลุกลามเหมือนไฟป่า!


368
00:26:34,440 --> 00:26:35,920
ผู้ชายตะโกน: เร็วขึ้น!


369
00:26:46,680 --> 00:26:49,320
มาร์ติน: ฉันอายุแค่ประมาณ 12 ปีที่
เวลา. ฉันจะออกไปหยิบแว่นตา


370
00:26:49,360 --> 00:26:51,960
สถานที่นั้นคงจะสั่นไหว
และสิ่งที่โดนใจเราจริงๆ


371
00:26:52,000 --> 00:26:55,480
คือทุกคนรู้จักกัน
มันเหมือนกับปาร์ตี้ทันทีนี้...


372
00:26:55,520 --> 00:26:58,120
<font size="50">ใช่แล้ว...และเรากำลังจะไป
“พวกนี้เป็นใคร?”


373
00:26:58,160 --> 00:27:01,520
คุณรู้ไหมว่า "ฉากนี้คืออะไร?"
คุณรู้ไหมว่า "คนเหล่านี้คือใคร"


374
00:27:01,560 --> 00:27:06,280
และพวกเขาทั้งหมดเป็นนักสังคมสงเคราะห์ที่ยอดเยี่ยม
เยี่ยมมาก อืม...


375
00:27:07,600 --> 00:27:11,720
พวกเขาชอบดนตรีและพูดคุย
พวกเขาเป็นเพียงฝูงชนที่ยอดเยี่ยม


376
00:27:11,760 --> 00:27:13,960
สนุก. และนั่นคือ...
MARTIN: และสนุก!ใช่


377
00:27:14,000 --> 00:27:19,240
และมันก็เหมือนของขวัญนะรู้ไหม
เพราะมันแบบ... เอ่อ...


378
00:27:19,280 --> 00:27:22,320
<font size="50">คุณไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
จะไปปรากฎตัวในสถานที่แห่งหนึ่ง


379
00:27:22,360 --> 00:27:24,560
เลขที่
คุณไม่สามารถ... มันคือ...


380
00:27:24,600 --> 00:27:27,040
คุณสามารถลองตั้งโทนเสียงได้ แต่
แน่นอนว่ามันไม่เคยได้ผลนะรู้ไหม?


381
00:27:27,080 --> 00:27:29,440
แบรนดัน: ใช่แล้ว น้ำเสียงล่ะ
ที่ตกลงไปในที่แห่งหนึ่ง


382
00:27:31,040 --> 00:27:33,040
คุณรู้ คุณไม่มีทางรู้
สิ่งที่คุณจะได้


383
00:27:33,080 --> 00:27:36,400
(สุขสันต์และหัวเราะ
พูดคุยไม่ชัดเจน)


384
00:28:01,200 --> 00:28:04,320
<font size="50">(เพลงจบ เสียงเชียร์ และเสียงปรบมือ)


385
00:28:09,400 --> 00:28:12,240
เบรนแดน คุณคือผู้ให้กำเนิด
ของกระเป๋าถือขึ้นเครื่องทั้งหมดนี้


386
00:28:12,280 --> 00:28:15,320
จากสิ่งที่ฉันได้ยิน! เป็นเรื่องจริงเหรอ?


387
00:28:15,360 --> 00:28:16,760
อย่างที่ฌอน การ์วีย์เคยกล่าวไว้


388
00:28:16,800 --> 00:28:18,800
“ถ้าแมวมีเหงือกปลา
ฉันจะโดนตำหนิ!”


389
00:28:18,840 --> 00:28:19,840
(หัวเราะ)


390
00:28:20,920 --> 00:28:23,520
ฉันจำได้
ประมาณปี 1984


391
00:28:23,560 --> 00:28:26,080
Terry Moylan ติดต่อฉัน:
ฉันจะเล่นให้นักเต้นที่จัดฉากไหม


392
00:28:26,120 --> 00:28:29,920
และฉันก็โดนน้ำร้อนลวก
จากนักเต้นชุดจากการแข่งขัน


393
00:28:29,960 --> 00:28:33,840
และข้อโต้แย้งที่ตามมา
ฉันก็เลยส่งสลิปให้เขาไป


394
00:28:33,880 --> 00:28:37,520
(หัวเราะ) จากนั้นเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
และเขาก็พูดว่า "เราขอซีลีได้ไหม


395
00:28:37,560 --> 00:28:41,160
ที่โรงแรมออร์มอนด์เหรอ?”
และฉันก็พูดว่า "มีใครอีกบ้าง"


396
00:28:41,200 --> 00:28:43,680
และเขากล่าวถึงคนไม่กี่คน
เหมือนไอแดน วอห์น


397
00:28:43,720 --> 00:28:46,760
<font size="50">อ่า น่ารัก แน่นอน ฉันลองดูแล้ว
ฉันมีค่ำคืนที่ดี


398
00:28:46,800 --> 00:28:51,040
("คิลเฟโนรา/คิลรัช/ที่ 4
รูปชุดธรรมดา")


399
00:28:59,840 --> 00:29:02,840
("คิลเฟโนรา/คิลรัช/ที่ 4
รูปของชุดธรรมดา" ต่อ)


400
00:29:02,880 --> 00:29:05,160
เบรนแดน: ฤดูร้อนปี 85 ปีนั้น


401
00:29:05,200 --> 00:29:07,840
น้องสาวของฉันและสามีของเธอ
วินเซนต์ เลาห์เนน,


402
00:29:07,880 --> 00:29:10,800
เขาพูดว่า "พี่สาวของฉันมี
ผับที่นี่ชื่อ Hughes's


403
00:29:10,840 --> 00:29:15,400
<font size="50">และพวกเขากำลังพยายาม... พวกเขามี
การค้าที่ค่อนข้างต่ำในเวลากลางคืน"


404
00:29:15,440 --> 00:29:17,440
แบรนดัน: ใช่
"ธุรกิจทั้งหมดของพวกเขาคือเวลากลางวัน"


405
00:29:17,480 --> 00:29:19,600
เราก็เลยเข้ามาที่นี่
คืนวันจันทร์


406
00:29:19,640 --> 00:29:23,280
ฉันคิดว่าเป็นเจอร์รี่ บีแวน
สตีฟ คูนีย์ และวินนี่ คิลดัฟฟ์


407
00:29:23,320 --> 00:29:27,440
และอาจมีนักเต้นเจ็ดหรือแปดคน
จากไพเพอร์สคลับ


408
00:29:27,480 --> 00:29:29,320
ใช่.
มันเติบโตขึ้นจากตรงนั้น


409
00:29:29,360 --> 00:29:32,120
<font size="50">และมัน... มันเยี่ยมมาก


410
00:29:32,160 --> 00:29:34,720
'เป็นผับแห่งแรกในดับลิน
ที่ได้เตรียมการเต้นรำ


411
00:29:34,760 --> 00:29:39,000
("คิลเฟโนรา/คิลรัช/ที่ 4
รูปชุดธรรมดา")


412
00:29:47,920 --> 00:29:50,080
(การเปลี่ยนแปลงเพลง)


413
00:29:59,200 --> 00:30:01,120
ก็เริ่มมีคนเข้ามา
ในคืนวันอังคารนั้น


414
00:30:01,160 --> 00:30:02,840
และบางครั้งก็มีเช่นนั้น
ฝูงชนที่นี่


415
00:30:02,880 --> 00:30:05,680
จะมีเซสชันอื่นอยู่ข้างใน
สบายและทั้งสองก็จะไป
</แบบอักษร>

416
00:30:05,720 --> 00:30:08,160
และคนหนึ่งก็ไม่ได้ยินอีกคนหนึ่ง
สถานที่นั้นก็จะคึกคัก


417
00:30:08,200 --> 00:30:09,760
ใช่.
PAUL: ฉันคิดว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่


418
00:30:09,800 --> 00:30:13,080
แล้วมันก็มหัศจรรย์จริงๆ มันเป็น
ยอดเยี่ยมสำหรับดนตรี ฉันทำจริงๆ


419
00:30:13,120 --> 00:30:15,760
ฉันคิดว่ามันน่าทึ่งมากสำหรับดนตรี
ที่จะซื่อสัตย์กับคุณ


420
00:30:15,800 --> 00:30:19,040
และอีกอย่างก็คือ
เยี่ยมมากที่นี่ โดยเฉพาะสำหรับฉัน


421
00:30:19,080 --> 00:30:21,840
เหมือนฉันกำลังเล่นกับเบรนแดน
คุณก็จะได้เพลงจากเวสต์เคอร์รี


422
00:30:21,880 --> 00:30:24,200
จากนั้น Dermot กับเพลงจาก Donegal
โดเนกัลตะวันตกเฉียงใต้,


423
00:30:24,240 --> 00:30:26,600
ท่วงทำนองที่ยอดเยี่ยมทั้งหมดของ Dermot
แมรี่ แม็กนามาราก็เป็นอีกคนหนึ่ง


424
00:30:26,640 --> 00:30:28,920
ที่เล่นที่นี่ด้วยเพื่อให้คุณมีทั้งหมด
เพลงของอีสต์ แคลร์เหล่านี้


425
00:30:28,960 --> 00:30:30,760
แล้วฉันก็มีเพลงของฉัน
จากถนนนวนคร


426
00:30:30,800 --> 00:30:32,880
มันจึงเป็นหม้อหลอมละลายที่ยิ่งใหญ่
พบปะนักดนตรี


427
00:30:32,920 --> 00:30:35,040
จากส่วนต่างๆของประเทศ
มันเยี่ยมมาก


428
00:30:35,080 --> 00:30:37,000
(เล่นเพลงไอริชจังหวะขึ้น)


429
00:30:38,000 --> 00:30:41,240
การสูญเสียมันเกิดขึ้นอย่างมหาศาล
ในเมืองตอนนี้...


430
00:30:41,280 --> 00:30:44,400
นักดนตรีพื้นเมืองในเมือง
มีตัวเลือกน้อยมาก


431
00:30:44,440 --> 00:30:47,280
ของสถานที่เล่นดนตรี
เป็นที่เคารพและเข้าใจ


432
00:30:47,320 --> 00:30:49,280
และนี่ก็เป็นหนึ่งในสถานที่
มันอยู่ที่ไหน


433
00:30:49,320 --> 00:30:51,240
(เล่นเพลงไอริชจังหวะขึ้น)


434
00:31:21,000 --> 00:31:23,080
<font size="50">(นักเต้น อ๊ะ เพลงจบลง)


435
00:31:23,120 --> 00:31:25,400
(การเชียร์และเสียงปรบมือ)


436
00:31:26,880 --> 00:31:30,040
ในช่วงต้นทศวรรษที่ 70 และกลางทศวรรษที่ 70 เช่น
มีสโมสรพื้นบ้าน


437
00:31:30,080 --> 00:31:32,520
ทุกคืนของสัปดาห์
Jthem มีมากมาย


438
00:31:32,560 --> 00:31:34,840
บางคืนก็มี.
สโมสรพื้นบ้านสองแห่งที่จัดขึ้นในดับลิน


439
00:31:34,880 --> 00:31:39,280
และนั่นก็เป็นแนวทางหนึ่ง
จนถึงต้นทศวรรษที่ 80 หรือประมาณนั้น


440
00:31:39,320 --> 00:31:42,440
สมัยนั้นชมรมนักร้อง
เริ่มโผล่ขึ้นมาเหมือนกอยลิน


441
00:31:42,480 --> 00:31:45,800
แล้วฉากก็เต้น
เริ่มได้รับความนิยมอย่างมาก


442
00:31:45,840 --> 00:31:47,440
ทั่วประเทศ
และที่นี่ในเมือง


443
00:31:47,480 --> 00:31:49,600
คนก็เยอะมาก
ที่ได้ไปชมคอนเสิร์ต


444
00:31:49,640 --> 00:31:53,200
จบลงด้วยการไปชมรมนักร้อง
และตั้งชมรมเต้นรำ


445
00:31:53,240 --> 00:31:55,440
ในขณะที่มันยอดเยี่ยมมาก
เพื่อนำนักดนตรีมาที่นี่


446
00:31:55,480 --> 00:31:57,720
มันก็สร้างความเสียหายมากมายเช่นกัน
เพราะคุณรู้ไหม


447
00:31:57,760 --> 00:32:00,960
<font size="50">มีคลับพื้นบ้านอยู่ใน Slattery's
พวกเขามีสโมสรพื้นบ้านที่ยอดเยี่ยมอยู่ที่นั่น


448
00:32:01,000 --> 00:32:03,480
พอล: ชมรมประเพณี
ชมรมประเพณี ใช่แล้ว


449
00:32:03,520 --> 00:32:05,960
และฉันคิดว่ามันค่อนข้างจะตาย
ที่ปิดเพราะคนต้องจ่าย


450
00:32:06,000 --> 00:32:10,120
เข้าไปในขณะที่ยังมีอยู่
เพลงดีๆ เกิดขึ้นที่นี่ฟรี


451
00:32:10,160 --> 00:32:12,840
แบรนดัน: ใช่ แต่มีเรื่องหนึ่ง
แล้วไม่มีการเปลี่ยนฉากเหรอ?


452
00:32:12,880 --> 00:32:16,760
<font size="50">มีการเปลี่ยนแปลงของฉาก ที่
ฉันคิดว่าการเปลี่ยนแปลงกำลังจะเกิดขึ้น


453
00:32:16,800 --> 00:32:19,640
ฉันจำได้ว่าเคยไปรอบๆ ดับลิน
ตัวฉันและแมรีในช่วงต้นทศวรรษ 80


454
00:32:19,680 --> 00:32:22,400
ในวันเซนต์แพทริคและเรา
ไม่พบเพลงที่ไหนเลย


455
00:32:22,440 --> 00:32:24,600
ฉันรู้! แต่มันก็ยาก
ผับหลายแห่งไม่ต้องการมัน


456
00:32:24,640 --> 00:32:27,240
แน่ใจนะว่าพวกเขาไม่?ไม่ พวกเขาคิดอย่างนั้น
คือ...ไม่มีวัฒนธรรม


457
00:32:27,280 --> 00:32:29,880
<font size="50">ของการเล่นในผับจึงเล่นดนตรี
ในเซสชั่นในผับ


458
00:32:29,920 --> 00:32:31,720
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันโตมา...


459
00:32:31,760 --> 00:32:36,080
ฉันโตมากับการเล่นดนตรีใน
Pipers 'Club ในถนน Thomas


460
00:32:36,120 --> 00:32:39,080
มันเน้นครอบครัวมาก
พวกแมคเคนนา พวกมัลลิแกนส์...


461
00:32:39,120 --> 00:32:41,760
พวกเราทุกคนอยู่ที่นั่น
นักท่องเที่ยวก็เยอะเช่นกัน


462
00:32:41,800 --> 00:32:43,680
แบรนดัน: ถูกต้อง
หากมีการแข่งขันในเมือง


463
00:32:43,720 --> 00:32:47,280
<font size="50">พวกมันมาจากทิปเปอร์รารี
หรือโดเนกัลหรือสลิโก ที่ไหนก็ตาม


464
00:32:47,320 --> 00:32:49,880
และพวกเขาทั้งหมดจะไปเยี่ยมพวกไพเพอร์
คลับในคืนวันเสาร์


465
00:32:49,920 --> 00:32:52,280
แต่บนถนนโทมัส มันเป็นอย่างนั้น
ศักดิ์สิทธิ์ที่คุณฟัง


466
00:32:52,320 --> 00:32:54,360
คุณรู้ไหมว่ามันสำคัญมาก
ที่คุณฟัง


467
00:32:54,400 --> 00:32:57,080
และมิกค์ในแบบของเขาเอง
พัฒนาสิ่งนั้นที่นี่


468
00:32:57,120 --> 00:33:00,320
ดังนั้นมันจึงเหมาะกับเรามากจริงๆ
เพราะเราอยากฟัง
</แบบอักษร>

469
00:33:00,360 --> 00:33:01,400
เช่นเดียวกับการเล่น


470
00:33:07,920 --> 00:33:10,800
ขาดพื้นที่ทางสังคม
แบบว่าจริงๆ แล้ว...


471
00:33:10,840 --> 00:33:12,960
- พูดถึงปัญหาดับลิน -


472
00:33:13,000 --> 00:33:16,120
ไม่มีสถานที่
ที่จะนั่งลงและไม่เสียเงิน


473
00:33:16,160 --> 00:33:19,520
และอยู่ในบริษัทของคนอื่น
โดยไม่ต้องซื้ออะไร


474
00:33:19,560 --> 00:33:22,440
และแบบว่า ฉันรู้ความคิดทั้งหมดเกี่ยวกับ
ผับคือคุณซื้อเครื่องดื่มแต่...


475
00:33:22,480 --> 00:33:24,520
<font size="50">(คนอื่นๆ เห็นด้วย)
มันเป็นชนิดของ...


476
00:33:24,560 --> 00:33:26,880
ใช่แล้ว เดอะ คอบเบิ้ลสโตน
มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ เหมือนกัน


477
00:33:26,920 --> 00:33:29,520
คุณสามารถนั่งดื่มสักแก้ว
ของน้ำตรงนั้นถ้าคุณต้องการ


478
00:33:29,560 --> 00:33:32,120
ตราบใดที่คุณยังเล่นอยู่บ้าง
เพลง และมีไม่มากทั้งหมด


479
00:33:32,160 --> 00:33:35,280
ของสถานประกอบการอื่นๆ ทั่วเมือง
ซึ่งคุณสามารถทำได้


480
00:33:35,320 --> 00:33:39,080
("อารมณ์ขันของ BALLYLOUGHLIN/
ของ FRAHER" ดำเนินต่อไป)


481
00:33:46,520 --> 00:33:48,600
<font size="50">GAY McKEON: เราเคยเชิญผู้คน
ที่จะมาร้องเพลง


482
00:33:48,640 --> 00:33:51,400
และบ่อยครั้งคือแฟรงก์ ฮาร์ท
ก็จะเข้ามานั่งบนนั้น


483
00:33:51,440 --> 00:33:54,640
และแม้กระทั่ง... ฉันก็คงไม่เอนเอียง
ที่จะออกอากาศช้าๆ ในที่สาธารณะ


484
00:33:54,680 --> 00:33:56,880
แต่เขามักจะถามฉันเสมอ
ฉันก็เลยติดเป็นนิสัย


485
00:33:56,920 --> 00:34:00,160
ของการเล่นออกอากาศที่นี่
คืนวันอาทิตย์ถ้ามีใครถามฉัน


486
00:34:00,200 --> 00:34:03,400
หรือคนจะเข้ามาเต้นรำ
รู้ไหม เต้นเดี่ยว


487
00:34:03,440 --> 00:34:05,240
<font size="50">บางทีเวลาคี่อาจมีเซตหนึ่ง


488
00:34:05,280 --> 00:34:07,920
อาจมีเทศกาลลง
ประเทศและเราจะกลับบ้านเสมอ


489
00:34:07,960 --> 00:34:10,240
และทำให้มันอยู่ที่นี่
เพราะนี่คือสิ่งที่แตกต่างออกไป


490
00:34:13,520 --> 00:34:15,560
เลียม โอคอนเนอร์: และนี่คือสถานที่


491
00:34:15,600 --> 00:34:18,160
คุณสามารถฟัง
และชื่นชมเพลงดีๆ


492
00:34:18,200 --> 00:34:20,720
คุณสามารถได้ยินเรื่องตลก
และเสียงกรี๊ดระหว่างท่วงทำนอง


493
00:34:20,760 --> 00:34:22,680
นั่นคือบางสิ่งบางอย่าง
นั่นมันพิเศษมากที่นี่


494
00:34:22,720 --> 00:34:26,520
ความเป็นธรรมชาติทางสังคมนั้น
ประสานเสียงเพลงเข้าด้วยกัน


495
00:34:26,560 --> 00:34:29,320
และความสัมพันธ์ของผู้คน
และบุคลิกภาพ


496
00:34:29,360 --> 00:34:32,440
ถูกผูกมัดระหว่างบทเพลง


497
00:34:32,480 --> 00:34:36,520
ดนตรีก็เหมือนแม่เหล็ก
และฉันคิดว่ามิกและมาร์ตินรู้


498
00:34:36,560 --> 00:34:39,000
จะเลี้ยงดูและปกป้องอย่างไร
และส่งเสริมสิ่งนั้น


499
00:34:39,040 --> 00:34:43,280
"อารมณ์ขันของ BALLYLOUGHLIN/
FRAHER'S" เล่นต่อ)


500
00:34:51,040 --> 00:34:54,480
<font size="50">(เพลงจบ เสียงปรบมือ)


501
00:34:54,520 --> 00:34:56,800
มือกีตาร์: "Mr By Jove" ใช่แล้ว
มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามา เขา...


502
00:34:56,840 --> 00:34:57,920
ใคร?
“มิสเตอร์ บาย จูฟ”


503
00:34:57,960 --> 00:34:59,960
เลียนแบบสำเนียงภาษาอังกฤษที่หรูหรา:
เป็นคนดีจังเลย


504
00:35:00,000 --> 00:35:03,440
"เพลงที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน!"
และเขาได้ทิ้งเงิน 20 ปอนด์ไว้ในขวด


505
00:35:03,480 --> 00:35:05,800
แบรนดัน: อ่า ไปเลยเหรอ?
เงิน "By Jove" เราเรียกมันว่า!


506
00:35:05,840 --> 00:35:08,280
มือกีต้าร์: Jeez เราเข้าใจแล้ว
สองปีหลังจากนั้นไม่ใช่เหรอ!


507
00:35:08,320 --> 00:35:11,200
ฌอน แมคคีน: พระเจ้า!
ยี่สิบ quid ไปไกล!


508
00:35:11,240 --> 00:35:13,440
ยี่สิบ quid ไปไกลมาก
ในสมัยนั้น!


509
00:35:13,480 --> 00:35:16,960
MUREINN: การแชทเป็นส่วนสำคัญ
ของมัน และแม้กระทั่งในช่วงโควิด อย่างเช่น


510
00:35:17,000 --> 00:35:19,520
เราหยุดเล่นดนตรี
ทันใดนั้น


511
00:35:19,560 --> 00:35:22,960
และวันหนึ่งฉันก็หยิบแบนโจออกมา
และฉันก็แบบว่า "นี่มันขยะ"


512
00:35:23,000 --> 00:35:25,640
ตัวเองมันไม่ดี


513
00:35:25,680 --> 00:35:27,840
<font size="50">และฉันก็รู้ว่าเท่าไหร่
การเชื่อมต่อทางสังคม


514
00:35:27,880 --> 00:35:31,240
เป็นส่วนที่ชัดเจนอย่างยิ่ง
ของดนตรีไอริช


515
00:35:31,280 --> 00:35:33,760
ใช่ เขาอายุยังไม่ถึง 80 เลยหรือ
บางสิ่งบางอย่าง?


516
00:35:33,800 --> 00:35:35,600
ขวา. เขาอายุค่อนข้างมาก
เขารักดนตรี


517
00:35:35,640 --> 00:35:38,280
แมรี่: เขาเคยมาที่นี่
ใช่ในวันอาทิตย์


518
00:35:38,320 --> 00:35:41,240
LIAM: มันไม่ใช่แค่ผับเก่าๆ เท่านั้น
มันเปลี่ยนไม่ได้


519
00:35:41,280 --> 00:35:43,040
เป็นเหมือนที่อยู่อาศัยของ...


520
00:35:43,080 --> 00:35:46,960
<font size="50">ถ้าเป็นหอยทากที่ได้รับการคุ้มครองบ้าง
หรืออะไรบางอย่าง คุณก็รู้


521
00:35:47,000 --> 00:35:49,040
มันไม่ยอมให้ปิด
คุณรู้?


522
00:35:49,080 --> 00:35:50,360
“ที่อยู่อาศัย”!


523
00:35:50,400 --> 00:35:52,440
เทียบเท่าทางดนตรี
ของเดวิด แอทเทนโบโรห์


524
00:35:52,480 --> 00:35:56,040
คงจะถามคน
เพื่อรักษาสิ่งเหล่านี้ไว้!


525
00:35:56,080 --> 00:36:01,360
แต่หาได้ยากและ
แยกสิ่งนั้นออกจาก คุณรู้ไหม...


526
00:36:01,400 --> 00:36:03,560
แบรนดัน: แพดดี้แวคเคอรี่
ใช่แล้ว


527
00:36:08,760 --> 00:36:11,200
<font size="50">มาร์ติน ฮิวจ์ส: เครื่องยนต์
แค่ส่งเสียงฟี้อย่างมีความสุขนะรู้ไหม?


528
00:36:11,240 --> 00:36:15,040
ทุกคนต่างสนุกสนาน
วันจันทร์ กลายเป็น วันจันทร์และวันพุธ


529
00:36:15,080 --> 00:36:16,840
ต่อมาเป็นวันจันทร์ วันพุธ
วันศุกร์.


530
00:36:16,880 --> 00:36:18,200
แล้วคุณจะมีคนพูดว่า


531
00:36:18,240 --> 00:36:20,520
“มีใครเล่นแบบสบาย ๆ บ้างไหม.
ในคืนวันอังคาร?”


532
00:36:20,560 --> 00:36:22,760
ใช่.
“เออ ถีบตัวเองออกไป”


533
00:36:22,800 --> 00:36:25,360
<font size="50">จากนั้นก็จะมีเซสชัน พูดว่า
ซึ่งจะดำเนินต่อไปอีก 15 ปี


534
00:36:25,400 --> 00:36:27,800
ฉันรู้ใช่ เพิร์ล โอ'ชอเนสซี
อยู่ที่นั่นมานานแล้ว


535
00:36:27,840 --> 00:36:30,040
เพิร์ลมีอายุ... หลายสิบปีรู้ไหม?


536
00:36:30,080 --> 00:36:32,720
และเธอก็ไม่ธรรมดา...


537
00:36:32,760 --> 00:36:35,280
..ช่างมีน้ำใจนัก...
ผู้หญิงอะไรแบบนั้น ใช่แล้ว


538
00:36:35,320 --> 00:36:39,800
ผู้หญิงคนนี้และใจกว้างมาก
ด้วยความอดทนของเธอกับ...


539
00:36:39,840 --> 00:36:43,480
ใช่ เธอก็รู้ เธอชวนแล้ว
ผู้เริ่มต้นในการเล่นและอุปถัมภ์พวกเขา


540
00:36:43,520 --> 00:36:46,280
และเซสชันนั้นก็จะกลายเป็น
อัญมณีสำหรับพวกเขา


541
00:37:00,080 --> 00:37:02,240
("ยักษ์ไอริช/
โคมไฟหัก" ดำเนินต่อไป)


542
00:37:02,280 --> 00:37:04,680
พอล โอชอห์เนสซี: เซสชัน
ที่แม่ของฉันเคยไป


543
00:37:04,720 --> 00:37:07,120
เธอคือความต่อเนื่อง
จากเซสชัน Church Street เก่า


544
00:37:07,160 --> 00:37:09,720
ที่นักดนตรีหลายคนพูดถึง


545
00:37:09,760 --> 00:37:11,000
นั่นเป็นเซสชั่นที่ให้


546
00:37:11,040 --> 00:37:13,440
<font size="50">นักดนตรีมากมายเริ่มต้นขึ้น
และทรงประทานที่ให้พวกเขาไป


547
00:37:13,480 --> 00:37:17,320
("ยักษ์ไอริช/
โคมไฟหัก" ดำเนินต่อไป)


548
00:37:40,760 --> 00:37:42,840
มันเป็นสถานที่ที่คุณสามารถออกไปข้างนอกได้
โดยไม่มีเจตนาใดๆ


549
00:37:42,880 --> 00:37:44,160
ของการเล่นเพลง


550
00:37:44,200 --> 00:37:46,960
และคุณสามารถพบปะผู้คนที่บาร์ได้
และพูดคุยกัน


551
00:37:47,000 --> 00:37:49,320
หรือถ้าความคิดนั้นพาคุณไป
ถ้ามีเซสชั่นเกิดขึ้น


552
00:37:49,360 --> 00:37:52,000
<font size="50">คุณสามารถเข้าร่วมและเล่นสิ่งนั้นได้ นั่งลง
ลงไปแล้วเล่นเพลงถ้าคุณต้องการ


553
00:37:52,040 --> 00:37:54,720
มันเยี่ยมมากที่มีมัน
และเราก็คงจะหลงทางในเมืองนี้แล้ว


554
00:37:54,760 --> 00:37:56,840
เป็นเวลาประมาณ 20, 30 ปี
ถ้าเราไม่มีมัน...


555
00:37:56,880 --> 00:37:58,880
เราคงหลงทางมากแล้ว
สำหรับสถานที่ที่จะออกไป


556
00:37:58,920 --> 00:38:00,160
และเล่นเพลงและผ่อนคลาย


557
00:38:00,200 --> 00:38:03,720
("ยักษ์ไอริช/
โคมไฟหัก" ดำเนินต่อไป)


558
00:38:22,720 --> 00:38:24,280
MAN: น่ารักพอล
</แบบอักษร>

559
00:38:25,240 --> 00:38:28,120
(ปรบมือระยะไกล
และการดีดเบาๆ ค่อยๆ หายไป)


560
00:38:46,920 --> 00:38:48,840
("แคปเปอร์คูซิตู" ต่อ)


561
00:38:51,560 --> 00:38:53,760
ในส่วนของครอบครัวนั้น
พวกเขาทั้งหมดก็เป็นส่วนหนึ่งของมันเช่นกัน


562
00:38:53,800 --> 00:38:57,400
ไม่ใช่เหรอ ใช่ ความทรงจำที่ฉันต้องการ
มีที่นี่เกี่ยวกับครอบครัวคือ


563
00:38:57,440 --> 00:39:00,520
เมื่อลูกสาวคนโตของฉันเกิด
ฉันควรจะเข้ามาที่นี่


564
00:39:00,560 --> 00:39:04,920
และเล่นเพราะว่าเธอเกิดที่เซนต์
วันแพทริคเมื่อ 33 ปีที่แล้ว อายเฟ่


565
00:39:04,960 --> 00:39:08,320
<font size="50">และฉันจำได้ระหว่างทาง
ถึงชาวคูมเบพูดกับทอมว่า


566
00:39:08,360 --> 00:39:11,360
“คุณจะโทรหาพวกเด็กๆ และ.
บอกพวกเขาว่าฉันจะไม่อยู่บ้านฮิวส์เหรอ?”


567
00:39:11,400 --> 00:39:14,040
และได้รับข้อความตอบกลับมาว่า
“บอกเธอว่านั่นไม่ใช่ข้อแก้ตัว”


568
00:39:14,080 --> 00:39:16,080
(เบรนแดนหัวเราะอย่างควบคุมไม่ได้)
ยอดเยี่ยม!


569
00:39:16,120 --> 00:39:18,240
และฉันก็มีเรื่องราวที่คล้ายกัน
เพราะฉันจำได้เมื่อตอนที่ฉันยังเป็นอยู่


570
00:39:18,280 --> 00:39:22,480
มีแฝดฉันก็มีคดีอยู่
ท้ายรถและไม่มีใครรู้


571
00:39:22,520 --> 00:39:25,840
เพราะฉันรู้ว่า "อา..." และแบบว่า
ว่าฉันได้ไปทำงานแล้ว


572
00:39:25,880 --> 00:39:28,240
และฉันก็พูดว่า "โอ้ ดูสิ ฉันจะแค่
เข้าไปเล่นเพลงสักหน่อย


573
00:39:28,280 --> 00:39:31,040
แล้วฉันจะเข้าโรงพยาบาล"!
(เบรนแดนหัวเราะอย่างเต็มที่)


574
00:39:31,080 --> 00:39:32,640
นั่นคือสิ่งที่ฉันทำ!


575
00:39:32,680 --> 00:39:34,600
("แคปเปอร์คูซิตู" ต่อ)


576
00:39:40,040 --> 00:39:42,280
เราจะนั่งลงตรงนั้น
และเราจะเล่นเพลง


577
00:39:42,320 --> 00:39:45,200
<font size="50">และคนในพื้นที่ก็จะอยู่ที่นี่


578
00:39:45,240 --> 00:39:48,400
และมีการแสดงความเคารพอย่างสูง
จากเราเพื่อพวกเขา


579
00:39:48,440 --> 00:39:50,840
และจากพวกเขาเพื่อเรา
คุณรู้?


580
00:39:50,880 --> 00:39:54,040
และในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
เรารู้จักกัน


581
00:39:54,080 --> 00:39:56,680
เช่น ฉันหมายถึงดอลลี่และจิมมี่
จะนั่งที่บาร์


582
00:39:56,720 --> 00:40:00,040
ฉันคิดว่าฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับ
ลูกและหลานของดอลลี่


583
00:40:00,080 --> 00:40:02,400
เมื่อฉันเสร็จงานแล้ว
คุณรู้?


584
00:40:02,440 --> 00:40:04,440
<font size="50">มีหลายสัปดาห์
ฉันคิดว่าเกย์ตัดสินใจ


585
00:40:04,480 --> 00:40:06,640
ที่พวกเขาต้องมี
วันเกิดทุกสุดสัปดาห์


586
00:40:06,680 --> 00:40:09,120
เพราะมีเค้กวันเกิด
ถูกส่งไปด้านหลังบาร์


587
00:40:09,160 --> 00:40:10,960
และพวกเขาก็จะส่งเค้กวันเกิดให้
ลงมาหาเรา!


588
00:40:11,000 --> 00:40:12,600
แต่เหมือนได้รับความเคารพนับถืออย่างสูง


589
00:40:12,640 --> 00:40:14,560
("คาเปอร์คิวซิตู" ดำเนินต่อไป)


590
00:40:19,480 --> 00:40:22,800
เมื่อเกิดโรคระบาดนั้น.
ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมไม่ได้เกิดขึ้น
</แบบอักษร>

591
00:40:22,840 --> 00:40:24,720
คุณพบว่ามันหยาบหรือเปล่า?


592
00:40:24,760 --> 00:40:27,680
ฉัน...เล่นไม่ได้เลย
ข้าพเจ้ามีความตั้งใจอันใหญ่หลวง


593
00:40:27,720 --> 00:40:30,280
และไปเรียนรู้บทเพลงใหม่ ๆ ทุกครั้ง
สัปดาห์และส่วนที่เหลือทั้งหมด


594
00:40:30,320 --> 00:40:34,560
เริ่มต้นได้เยี่ยมมาก
หยิบซอออกมาแล้วไป:


595
00:40:34,600 --> 00:40:37,040
“โอเค ฉันจะเล่นอะไรล่ะ”
เพราะฉันไม่เคยเล่นที่บ้าน


596
00:40:37,080 --> 00:40:41,440
ฉันเคยเล่นแค่ตอนที่ออกไปข้างนอก
และเอ๊ะ... หลังจากนั้นประมาณสองสัปดาห์


597
00:40:41,480 --> 00:40:44,560
<font size="50">ฉันแค่ต้องทิ้งมันไว้ตรงนั้น
เพราะมันทำให้ฉันเศร้า


598
00:40:44,600 --> 00:40:49,000
ฉันรู้สึกเศร้ามากเพราะเพลง
เพิ่งนำความทรงจำกลับมา


599
00:40:49,040 --> 00:40:51,520
ด้วยผลตอนนี้
ฉันต้องไปและเรียนรู้ทุกอย่างใหม่


600
00:40:51,560 --> 00:40:54,000
เพราะฉันมีภาคสองหมดแล้ว
ของทุกเพลงที่ปะปนกัน!


601
00:40:54,040 --> 00:40:55,080
(เบรนแดน ชัคเคิลส์)


602
00:40:55,120 --> 00:40:57,040
("คาเปอร์คิวซิตู" ดำเนินต่อไป)


603
00:41:11,440 --> 00:41:13,160
แบรนดัน: มันเกี่ยวกับผู้คน
ไม่ใช่เหรอ?
</แบบอักษร>

604
00:41:13,200 --> 00:41:15,280
PAUL: คุณอยู่กับใคร ใช่แล้ว
เป็นอย่างมาก.


605
00:41:15,320 --> 00:41:18,600
มันให้บริบททั้งหมดแก่มัน
โดยไม่มีคนรอบข้างรับฟัง


606
00:41:18,640 --> 00:41:22,240
กับคุณ พูดคุยกับคุณ ผสมเพลง
กับคนอื่นก็คือ...คือ...


607
00:41:22,280 --> 00:41:25,320
สำหรับผม ขาดทุนหนักมาก
สูญเสียเกือบทุกอย่าง


608
00:41:25,360 --> 00:41:27,280
("คาเปอร์คิวซิตู" ดำเนินต่อไป)


609
00:41:38,600 --> 00:41:39,600
(เสียงปรบมือ)


610
00:41:42,720 --> 00:41:45,040
แบร์รี่: คุณเต้นรำ ร้องเพลง...
แบรนดัน: ใช่ ใช่.


611
00:41:45,080 --> 00:41:49,080
แบร์รี่: ..เพลงเต็มไปหมด และเอ๊ะ...
และทนายความ


612
00:41:49,120 --> 00:41:51,960
และผู้คนจากตลาด
คุณมีทุกอย่าง! ชีวิตมนุษย์ทั้งหมด


613
00:41:52,000 --> 00:41:54,880
แบรนดัน: ฉันรู้ แอนเทนน่าจะมี
อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกเหมือนกัน...


614
00:41:54,920 --> 00:41:58,400
แบร์รี่: โอ้ใช่ แบรนดัน: เพราะเขา
กำลังเต้นอยู่ แบร์รี่: ใช่แล้ว เขาเป็นเช่นนั้น


615
00:41:58,440 --> 00:42:00,600
แล้วคุณจะเห็นหัวโตของเขา
กระดกไปในนั้น


616
00:42:00,640 --> 00:42:04,000
<font size="50">กระแทกหลังคาแล้ว
เขาจะอยู่ที่นี่เพื่อร้องเพลง Sean-nos


617
00:42:04,040 --> 00:42:07,200
มันเป็นชีวิตของ Sean-Nos Cois หรือไม่?


618
00:42:07,240 --> 00:42:09,640
แบร์รี่: พวกเขาอยู่ที่นี่
นานนับปีลา


619
00:42:09,680 --> 00:42:13,320
วันสุดท้ายก็คงจะเป็น
ในวันอาทิตย์ที่บ้านฮิวจ์


620
00:42:13,360 --> 00:42:14,920
ซึ่งเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมเสมอ
การประชุม.


621
00:42:14,960 --> 00:42:19,200
ฉันมักจะลงไปด้วยตัวเอง
โดยทั่วไปวันอาทิตย์ที่นี่ตอนนี้


622
00:42:19,240 --> 00:42:21,960
จะเป็น... (พูดภาษาไอริช)


623
00:42:22,000 --> 00:42:23,680
<font size="50">(พูดภาษาอังกฤษ)
เพราะมันคือ...


624
00:42:23,720 --> 00:42:25,720
(พูดภาษาไอริช)


625
00:42:30,760 --> 00:42:35,200
(เพลงฌอน-นอสร้องเป็นภาษาไอริช
จางหายไป)


626
00:42:45,040 --> 00:42:48,520



627
00:42:48,560 --> 00:42:54,120

ใครจะบอกว่าไม่?


628
00:42:55,560 --> 00:42:59,240

เกี่ยวกับ บาบา คอน รี


629
00:42:59,280 --> 00:43:03,360

เกี่ยวกับ บาบา คอน รี


630
00:43:03,400 --> 00:43:06,560

'กับริ


631
00:43:06,600 --> 00:43:09,880
<ขนาดตัวอักษร="50">
และล้อไปรอบ ๆ


632
00:43:09,920 --> 00:43:14,160



633
00:43:14,200 --> 00:43:20,760

ใครจะบอกว่าไม่?


634
00:43:20,800 --> 00:43:24,560

อุ้ยธินินทร์สวมผ้าคลุมไหล่


635
00:43:24,600 --> 00:43:28,760

อุ้ยธินินทร์สวมผ้าคลุมไหล่


636
00:43:28,800 --> 00:43:32,480

อุ้ยธินินทร์สวมผ้าคลุมไหล่


637
00:43:32,520 --> 00:43:35,960
<ขนาดตัวอักษร="50">
และผ้าห่มบนศีรษะของเธอ


638
00:43:36,000 --> 00:43:39,920



639
00:43:39,960 --> 00:43:45,360

ใครจะบอกว่าไม่?


640
00:43:46,880 --> 00:43:50,360
(การเล่นดนตรีไอริชแบบดั้งเดิม)


641
00:43:56,520 --> 00:43:58,680
แบรนดัน: แล้วใครเป็นคนก่อนหน้านี้
เจ้าของผับแล้วเหรอ?


642
00:43:58,720 --> 00:44:01,080
มาร์ติน ฮิวจ์ส: มันเป็นผู้ชาย
เรียกว่าบิล โอ'ฮาร่า


643
00:44:01,120 --> 00:44:04,320
เขาขายสถานที่นี้ในปี 53
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา


644
00:44:04,360 --> 00:44:06,560
<font size="50">แต่เขาอยู่ที่นี่มานานแล้ว


645
00:44:10,440 --> 00:44:12,160
หลังจากการปลอกกระสุน
ของสี่ศาล,


646
00:44:12,200 --> 00:44:14,880
เปลือกหอยจรจัดเล็กน้อย
ได้เขย่ารากฐานแล้ว


647
00:44:14,920 --> 00:44:17,080
ดังนั้นพวกเขาจึงต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2470


648
00:44:17,120 --> 00:44:19,480
ดังนั้นสถานะก่อนหน้านี้
เราไม่แน่ใจ


649
00:44:19,520 --> 00:44:22,000
มันค่อนข้างมืดมน ฉันเคยไป
สำนักทะเบียนที่ดิน และทั้งหมดยกเว้น...


650
00:44:22,040 --> 00:44:23,960
ไมเคิล คอลลินส์ ระเบิดผับนี้เหรอ?


651
00:44:24,000 --> 00:44:25,760
<font size="50">มาร์ติน: เขาทำ
และสิ่งที่ตลกก็คือ


652
00:44:25,800 --> 00:44:31,000
เมื่อไร เมื่อไร เมื่อไร...คุณเป็น
ที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนั้น 'Michael Collins'


653
00:44:31,040 --> 00:44:34,120
ฉันตื่นแต่เช้าคุณ
คือ...(เบรนแดน ชัคเคิลส์)


654
00:44:34,160 --> 00:44:36,400
คุณกำลังทำซ้ำสิ่งนั้น!
โอ้!


655
00:44:36,440 --> 00:44:38,360
MARTIN: แร็กเก็ตนี้!
การต่อสู้กำลังจะจบลง!


656
00:44:38,400 --> 00:44:40,800
(การเล่นดนตรีไอริชแบบดั้งเดิม)


657
00:44:42,760 --> 00:44:45,680
พ่อของพ่อฉันซื้อที่นี่
ในปี พ.ศ. 2496


658
00:44:45,720 --> 00:44:50,280
<font size="50">และเขาคือตัว M บนป้ายด้านนอก
และเห็นได้ชัดว่าฉันถูกตั้งชื่อตามเขา


659
00:44:51,720 --> 00:44:54,280
เขาเป็นชาวทิปเปอร์รารี
เขารับช่วงต่อที่นี่


660
00:44:54,320 --> 00:44:57,680
และเขาวิ่งไปพร้อมกับริต้าภรรยาของเขา
ซึ่งเป็นสตรีชาวดับลิน


661
00:44:57,720 --> 00:44:59,080
พวกเขาทั้งสองเสียชีวิตด้วยวัณโรค


662
00:44:59,120 --> 00:45:00,680
(เพลงไอริชดั้งเดิมยังคงดำเนินต่อไป)


663
00:45:03,440 --> 00:45:05,880
พ่อกำลังวิ่งมาที่นี่
ตั้งแต่ตอนที่เขาอายุ 19 ปี


664
00:45:05,920 --> 00:45:10,200
เขาไปเรียนมหาวิทยาลัยหนึ่งวัน
และเขาพูดว่า:


665
00:45:10,240 --> 00:45:13,920
<font size="50">"ไม่นะ! ฉันคิดว่าฉันชอบผับมากกว่า"
เขาจึงเข้ามารับอยู่ที่นี่


666
00:45:13,960 --> 00:45:17,160
(เพลงไอริชดั้งเดิม
เล่นต่อ)


667
00:45:19,080 --> 00:45:21,440
แบรนดัน: มันต้องมีบางอย่าง
ทักษะบางอย่างที่ต้องเป็นพิเศษ


668
00:45:21,480 --> 00:45:24,880
ประเภทของบาร์เทนเดอร์ และมิกค์ก็มี
คุณสมบัติโดยกำเนิดนั้นใช่ไหม?


669
00:45:24,920 --> 00:45:26,400
เขาก็แค่...


670
00:45:26,440 --> 00:45:28,640
เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ธรรมดา
เพราะเขาเป็นเหมือน


671
00:45:28,680 --> 00:45:30,960
หนึ่งในผู้ควบคุมวงเก่าเหล่านั้น
คุณจะเห็นเป็นภาพขาวดำ


672
00:45:31,000 --> 00:45:33,520
ใครจะทำท่าทางเล็กน้อยที่สุด
ด้วยมือของเขา


673
00:45:33,560 --> 00:45:37,000
แต่ผู้ชายคนนั้นอยู่ห่างออกไป 50 ฟุต
รู้แน่ชัดว่าเขาต้องการอะไร


674
00:45:38,280 --> 00:45:40,000
เดฟ ฮิวส์: เขารู้
ถ้ามีใครเข้ามา


675
00:45:40,040 --> 00:45:42,240
และพวกเขาต้องการแค่กระดาษ
และอยากจะถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง


676
00:45:42,280 --> 00:45:44,680
เขาจะยื่นกระดาษให้พวกเขา
ตอนที่พวกเขาไปถึงบาร์


677
00:45:44,720 --> 00:45:48,000
เขาเป็นนายที่มีความสม่ำเสมอที่นี่
สำหรับคนจำนวนมาก


678
00:45:48,040 --> 00:45:51,040
และไม่ว่าคุณจะเป็นใคร
คุณเข้ามาทางประตู


679
00:45:51,080 --> 00:45:53,240
เขาจะมองคุณอีกครั้ง


680
00:45:53,280 --> 00:45:57,400
และถ้าเขาคิดว่าคุณสบายดี
คุณอยู่ในนั้นและนั่นคือมัน


681
00:45:57,440 --> 00:46:00,480
มารี: ผู้คนพูดคุยกับไมเคิล
เหมือนเป็นการสารภาพบ่อยๆ


682
00:46:00,520 --> 00:46:03,800
รู้ไหมมีคนเข้ามา
แต่พวกเขารู้ว่าเขาจะไม่มีวันพูดซ้ำอีก


683
00:46:03,840 --> 00:46:06,800
ซึ่งเขาไม่ได้ทำ เรื่องนั้น
พวกเขาจะบอกเรื่องส่วนตัว


684
00:46:06,840 --> 00:46:08,840
ไม่ใช่
และเขาไม่เคยทำ


685
00:46:08,880 --> 00:46:12,280
เขาจะไม่บอกฉันเกี่ยวกับอะไร
พวกเขากำลังพูดถึงอยู่นะรู้ไหม?


686
00:46:21,600 --> 00:46:26,480
("แพดดี้จากพอร์ทลอว์/เดอะวิสเลอร์แอท
การตื่น" (ซี. วินเซนต์) ดำเนินต่อไป)


687
00:46:41,920 --> 00:46:44,920
มูรินน์ แบงก์ส: ตัวฉันและไอเมียร์
ทั้งสองมีพี่น้องที่เล่นดนตรี


688
00:46:44,960 --> 00:46:46,840
และพวกเขาก็เคยออกไป
สำหรับเซสชัน


689
00:46:46,880 --> 00:46:49,960
<font size="50">และเราเพิ่งจะรู้เรื่องนี้เท่านั้น
พวกเขาตามความเป็นจริง!(หัวเราะ)


690
00:46:50,000 --> 00:46:52,600
แล้ววันหนึ่งเราก็เบื่อหน่าย
และเรากล่าวว่า:


691
00:46:52,640 --> 00:46:55,640
“นั่นสินะ! พวกผู้หญิงกำลังไปแล้ว
ที่จะมีเซสชั่นของตัวเอง”


692
00:46:55,680 --> 00:46:59,280
และเราก็แค่วางสายไป
และน่าจะมีเปิดและปิด


693
00:46:59,320 --> 00:47:04,840
อาจจะเป็นพวกเรา 10 หรือ 12 คนที่จะมา
เพื่อรับฟังทุกคืนวันอังคาร


694
00:47:04,880 --> 00:47:07,560
แบรนดัน: ใช่
บ่อยครั้งสถานที่นั้นก็จะว่างเปล่า


695
00:47:07,600 --> 00:47:10,680
และจะมีเซสชั่นลง
ด้านหลังและเซสชั่นที่สะดวกสบาย


696
00:47:10,720 --> 00:47:13,480
และนั่นก็แค่สองเซสชันเท่านั้น
และมิกอยู่ที่บาร์


697
00:47:13,520 --> 00:47:15,200
แบรนดัน: ใช่
และเอ่อ...


698
00:47:15,240 --> 00:47:17,680
..เขาจะลงจอดเสมอ
กับแซนวิชแฮมอีกสองสามชิ้น!


699
00:47:17,720 --> 00:47:19,280
และหลังจากนั้นไม่นาน
พวกเราเป็นเหมือน:


700
00:47:19,320 --> 00:47:21,600
“ไม่ มิค ไม่กินแซนด์วิชอีกแล้ว”
เรากำลังดู...


701
00:47:21,640 --> 00:47:23,360
<font size="50">(หัวเราะ)
..สะโพก!”


702
00:47:23,400 --> 00:47:26,160
MUIREANN: แต่มันก็ถึงจุดหนึ่งแล้ว
แล้วคุณก็รู้


703
00:47:26,200 --> 00:47:29,680
ผู้หญิงทั่วไปก็มีกลางคืน
เรามาถึงที่นี่และในเวลา 11.30 น.


704
00:47:29,720 --> 00:47:32,480
เราคงจะเป็นแบบนั้น
“หนุ่มน้อย เราไม่ได้เล่นเพลงเลย”


705
00:47:32,520 --> 00:47:35,000
ทั้งหมดที่เราทำคือพูดคุย


706
00:47:35,040 --> 00:47:36,520
ใช่!
และก็จะมีเค้ก


707
00:47:36,560 --> 00:47:38,440
และจะเป็นวันเกิด
การเฉลิมฉลอง


708
00:47:38,480 --> 00:47:40,720
<font size="50">มีการเฉลิมฉลองอยู่เสมอ
ใช่เสมอ


709
00:47:40,760 --> 00:47:43,920
และมิกค์ก็จะโผล่หัวเข้ามา
เขาจะเป็นเช่น:


710
00:47:43,960 --> 00:47:46,160
“คืนนี้คุณจะฉลองอะไร”
(หัวเราะ)


711
00:47:48,000 --> 00:47:50,480
Paula Hanley ส่งข้อความหาเรา
และเธอก็ไปไม่ถึง


712
00:47:50,520 --> 00:47:53,560
และเธอก็เขียนว่า "ฉันจะไม่ไป
เพื่อสร้างพลังฟานี่คืนนี้”


713
00:47:53,600 --> 00:47:56,240
นั่นก็คือมัน
เรากลายเป็นแฟนนี่พาวเวอร์


714
00:47:56,280 --> 00:47:58,200
<font size="50">ดังนั้นสำหรับใครก็ตามที่ไม่ใช่นักดนตรี


715
00:47:58,240 --> 00:48:00,960
Fanny Power เป็นเพลง
เขียนโดย O'Carolan!


716
00:48:01,000 --> 00:48:04,880
แต่มันพัฒนามาจากแฟนนี่พาวเวอร์
เข้ามาสู่เราจนกลายเป็น The Fannies


717
00:48:04,920 --> 00:48:07,800
เบรนแดน: ใช่แล้วมิก
ฟักจะเปิดออก:


718
00:48:07,840 --> 00:48:10,680
“ดาฟานี่เป็นยังไงบ้าง”
(หัวเราะ)


719
00:48:10,720 --> 00:48:13,880
และ เอ่อ แม่ของฉันคือราชินี
ของแฟนนี่ และ... คุณรู้ไหม?


720
00:48:13,920 --> 00:48:15,720
เบรนแดน: โอ้น่ารัก!
เรามีแฟนนี่ออนทัวร์


721
00:48:15,760 --> 00:48:19,360
เราไปลอนดอนเพื่อชมแคมเดน
เทศกาลการค้า และ...


722
00:48:19,400 --> 00:48:21,920
ใช่ มันพัฒนามาจากตรงนั้น
ดังนั้นเราจึงมีความทรงจำดีๆ มากมาย


723
00:48:21,960 --> 00:48:25,960
และเรามีการเกิด การแต่งงาน
การนัดหมาย การเลิกรา การงาน


724
00:48:26,000 --> 00:48:28,800
แบรนดัน: ใช่ มันทำงานยังไงล่ะ?
EIMEAR: ทุกคนเฉลิมฉลองที่นี่


725
00:48:28,840 --> 00:48:33,720
("แพดดี้จากพอร์ทลอว์/เดอะวิสเลอร์แอท
การตื่น" (ซี. วินเซนต์) ดำเนินต่อไป)


726
00:49:02,240 --> 00:49:03,240
<font size="50">(เพลงจบ)


727
00:49:03,280 --> 00:49:04,440
(รถรางดังก้อง)


728
00:49:09,720 --> 00:49:11,080
(รถรางดังก้อง)


729
00:49:11,120 --> 00:49:12,960
("สเลียบห์ นา มาน" กำลังเล่น)


730
00:49:37,240 --> 00:49:39,320
("สเลียบ นา มาน" ดำเนินต่อไป)


731
00:49:58,800 --> 00:50:00,880
ตัวเองและแม่
พวกเขาอยู่ในคิลลาโล


732
00:50:00,920 --> 00:50:04,560
ฉันถูกขังอยู่ที่นี่ในคืนหนึ่ง
กับโจ คิดถึงโจ...


733
00:50:05,720 --> 00:50:06,880
ใช่.
..ที่ทำงานให้กับพ่อของฉัน


734
00:50:06,920 --> 00:50:09,680
ตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 70
โจ เทิร์นเนอร์ ชายผู้เก่งกาจ


735
00:50:09,720 --> 00:50:12,640
และ เอ่อ... โจเพิ่งจะจากไป...


736
00:50:12,680 --> 00:50:15,200
ฉันกำลังปิดประตูด้านข้าง
ฉันได้รับโทรศัพท์จากแม่


737
00:50:15,240 --> 00:50:17,840
และเธอก็เสียใจและพูดว่า
“พ่อคุณใจร้ายมาก”


738
00:50:17,880 --> 00:50:20,600
และฉันรู้ว่ามีบางอย่าง...
ฉันพูดว่า "โอเค ฉันจะมา"


739
00:50:20,640 --> 00:50:22,640
("ภูเขาแห่งสุภาพสตรี" ดำเนินต่อไป)


740
00:50:37,800 --> 00:50:40,480
ปรากฎว่า
เขามีอาการหัวใจวายครั้งใหญ่


741
00:50:40,520 --> 00:50:43,680
<font size="50">และ อืม พวกเขาก็พาเขามา
ถึงนายพลลิเมอริก


742
00:50:43,720 --> 00:50:46,640
ฉันจึงขึ้นรถขับขึ้นไป
รวบรวมเดฟ


743
00:50:46,680 --> 00:50:48,040
นี่คือบ่าย 1 โมง
ในตอนเช้า


744
00:50:48,080 --> 00:50:51,560
ไปถึง Limerick General เวลา 2.35 น
เพราะคุณรู้ไหม ฉันไม่รู้...


745
00:50:51,600 --> 00:50:54,400
ตอนนี้เขาไม่เคยทำมันเลย
ไปโรงพยาบาลตามที่ปรากฏ


746
00:50:57,440 --> 00:50:59,400
มันน่าตกใจมาก
เพราะคุณรู้ไหม


747
00:50:59,440 --> 00:51:01,680
เขายังคงเล่นกอล์ฟอยู่
สองสามครั้ง...


748
00:51:01,720 --> 00:51:04,520
เขาดูดี เขารู้สึกดีมาก
แบรนดัน: ใช่แล้ว! ใช่.


749
00:51:04,560 --> 00:51:07,720
สิ่งหนึ่งที่แม้ว่า
ฉันสามารถพูดในการเข้าใจถึงปัญหาหลังเหตุการณ์


750
00:51:07,760 --> 00:51:12,760
คือว่าฉันดีใจมากที่เป็นเขา
ช่างเป็นคนกระตือรือร้นและมีความสุข


751
00:51:12,800 --> 00:51:15,640
ฉันหวังว่าเขาจะมีอีก 10, 15 ปี
ใช่แน่นอน


752
00:51:15,680 --> 00:51:20,360
เขาอายุ 75 ปีแต่
ด้านบวกก็คือเขา เอ่อ...


753
00:51:20,400 --> 00:51:22,320
เขารักชีวิตของเขารู้ไหม?


754
00:51:22,360 --> 00:51:24,880
<font size="50">เขาชื่นชอบแม่ของฉัน
เขาชื่นชอบครอบครัว


755
00:51:24,920 --> 00:51:29,360
เอ่อ เขา-เขาแค่... เขาเป็นจริงๆ
ผู้ชายที่มีความสุขที่สุดที่ฉันรู้จัก


756
00:51:36,440 --> 00:51:38,400
(โดรนทวีความรุนแรงมากขึ้น)


757
00:52:24,360 --> 00:52:26,680
("ภูเขาแห่งสุภาพสตรี" จบลง)
(ผู้ฟังตบมือและชมเชย)


758
00:52:26,720 --> 00:52:27,720
เกย์: ขอบคุณครับ.


759
00:52:27,760 --> 00:52:29,560
ฉันนอนตื่นอยู่คืนหนึ่ง
ฉันนอนไม่หลับ


760
00:52:29,600 --> 00:52:32,960
และฉันก็เปิดดู YouTube
และก็มีวิดีโอแนะนำขึ้นมา


761
00:52:33,000 --> 00:52:35,040
<font size="50">มันคือเอลวิส เพรสลีย์
'ตอนนี้หรือไม่เลย'


762
00:52:35,080 --> 00:52:36,520
และฉันจำได้ว่ากำลังจะไป


763
00:52:36,560 --> 00:52:39,240
“ฉันได้รับข้อความจาก.
จักรวาล...(เบรนแดนหัวเราะ)


764
00:52:39,280 --> 00:52:42,640
..ผ่านเอลวิส เพรสลีย์!”
แบรนดัน: ใครดีกว่ากัน!


765
00:52:42,680 --> 00:52:44,240
ใครดีกว่ากัน! และถ้าคุณ...


766
00:52:44,280 --> 00:52:47,560
คุณรู้ไหม และฉันจำได้ว่ากำลังจะไป
“คือ...ถ้าถึงเวลาต้องทำ...


767
00:52:47,600 --> 00:52:49,440
“ถ้าฉันจะทำ..
ตอนนี้ถึงเวลาที่จะทำมันแล้ว”
</แบบอักษร>

768
00:52:49,480 --> 00:52:51,960
แบรนดัน: ใช่ ใช่
มันรู้สึกถูกต้อง


769
00:52:52,000 --> 00:52:53,760
และเรากำลังคุยกันเรื่องนี้
เป็นครอบครัว


770
00:52:53,800 --> 00:52:56,240
คุณรู้ไหม
ฉันเพิ่งมาตัดสินใจ


771
00:52:56,280 --> 00:52:58,160
นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่ดี


772
00:52:58,200 --> 00:53:00,480
เช่น เรามีการวิ่งที่ยอดเยี่ยม
แบรนดัน: ใช่


773
00:53:00,520 --> 00:53:04,320
มันจะรู้สึก...ความรู้สึกแบบนี้
เป็นเวลาที่ดีที่จะสรุปมัน


774
00:53:04,360 --> 00:53:06,880
มีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบมากมาย
ในช่วงที่มีการระบาดใหญ่อยู่แล้ว


775
00:53:06,920 --> 00:53:09,040
กับผู้คนมากมาย
ในแง่ของชีวิตของพวกเขา


776
00:53:09,080 --> 00:53:10,560
คุณกำลังตามเพลงเหรอ?


777
00:53:10,600 --> 00:53:14,520
ใช่ ฉัน-ฉัน...
การสอนและการเล่นอิสระ


778
00:53:14,560 --> 00:53:17,080
และคุณก็รู้ ซึ่งฉันก็ทำมาตลอด
ด้านข้างเล็กน้อย


779
00:53:17,120 --> 00:53:20,720
แต่ตอนนี้ฉันจะสนุกกับมันมากกว่านี้มาก
พร้อมพื้นที่เล็กๆ น้อยๆ ให้หายใจ


780
00:53:20,760 --> 00:53:22,280
(นกพิราบส่งเสียงร้อง)


781
00:53:22,320 --> 00:53:25,840
<font size="50">(ทำนองช้าและพลิ้วไหว
ในการเล่นฟลุตคลาสสิก)


782
00:55:03,640 --> 00:55:05,040
(หมายเหตุสุดท้ายลงมา)


783
00:55:09,440 --> 00:55:12,440
(ดนตรีจบลง เสียงนกร้องอันไกลโพ้น)


784
00:55:12,480 --> 00:55:14,960
ฉันคิดอะไร
ของมรดกที่นี่ใน Hughes's?


785
00:55:15,000 --> 00:55:17,800
จะได้เห็นความบริบูรณ์
มันมีบทบาทที่โดดเด่นในการเล่น


786
00:55:17,840 --> 00:55:20,600
ในดนตรีแบบดั้งเดิม
ร้องเพลงและเต้นรำในดับลิน


787
00:55:20,640 --> 00:55:24,480
คุณรู้ไหมเมื่อฉันไปสถานที่ต่างๆ
เช่น พูดว่าปารีส และเอ๊ะ...


788
00:55:24,520 --> 00:55:27,400
ฉันมักจะรู้สึกเหมือนอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เช่นนั้น ฉันมาช้าไป 120 ปี


789
00:55:27,440 --> 00:55:31,680
สถานที่เช่นนั้นเฮมิงเวย์และ
จอยซ์และคนเหล่านี้ออกไปเที่ยวกัน


790
00:55:31,720 --> 00:55:34,560
แต่ฉันคิดว่าเราจะมองย้อนกลับไป
และโชคดีมาก


791
00:55:34,600 --> 00:55:38,000
ที่เราประสบและดำรงอยู่
บางสิ่งบางอย่างเมื่อมันถึงจุดสูงสุดแล้ว


792
00:55:38,040 --> 00:55:40,120
เราจะคิดถึงที่นี่มาก


793
00:55:40,160 --> 00:55:42,440
ฉันรู้.
แมรี่: และเราก็ไม่มีค่ำคืนอำลา


794
00:55:42,480 --> 00:55:44,960
ฉันต้องบอกว่าฉันคิดถึงสิ่งนั้น
แบรนดัน: ใช่


795
00:55:45,000 --> 00:55:46,560
ฉันหมายถึงฉันอยากจะพูดว่า:


796
00:55:46,600 --> 00:55:50,080
“โอเค นี่จะเป็นของเรา”
เมื่อคืน. มามอบถุงเท้ากันเถอะ”


797
00:55:50,120 --> 00:55:53,240
คุณรู้?
มันก็แค่กรองออกไป


798
00:55:53,280 --> 00:55:56,080
สถานที่เช่นนี้มาแล้วก็ไป
แบรนดัน: ใช่


799
00:55:56,120 --> 00:55:59,320
และอาจเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ
สั่งให้พวกเขาไปด้วยรู้ไหม?


800
00:55:59,360 --> 00:56:03,800
<font size="50">แบบว่า ฉันคิดถึงคัลเลนส์
คุณรู้? เอ่อ... นี่นะรู้ไหม?


801
00:56:03,840 --> 00:56:07,080
ฉันนึกถึงที่อื่นได้
เหมือนของยิวน้อย


802
00:56:07,120 --> 00:56:09,960
ขึ้นไปใน Gaoth Dobhair ซึ่ง
โชคดีที่ยังคงแข็งแกร่งอยู่


803
00:56:10,000 --> 00:56:13,040
แต่บางทีคุณอาจไม่สามารถตรึงพวกเขาไว้ได้
คุณไม่สามารถ...


804
00:56:13,080 --> 00:56:15,720
คุณรู้ไหมว่ามันไม่ใช่ธง
ในแผนที่สภาศิลปะนะรู้ไหม?


805
00:56:15,760 --> 00:56:18,080
เช่น สร้างสถานที่
และทำเครื่องหมายในช่อง


806
00:56:18,120 --> 00:56:22,560
<font size="50">และคุณก็รู้ สถานที่ที่อยู่บนถนน
เช่นกัน The Cobblestone เหมือนกับ...


807
00:56:23,480 --> 00:56:25,200
พวกเขาเกือบจะเหมือนฝาแฝด
ในแง่นั้น


808
00:56:25,240 --> 00:56:30,120
ฉันหมายถึง เดอะ คอบเบิ้ลสโตน
อาจจะเปิดเผยต่อสาธารณะมากกว่า


809
00:56:30,160 --> 00:56:32,600
นั่นก็น่าสนใจเช่นกัน
มันทำให้ฉันสดชื่นจริงๆ


810
00:56:32,640 --> 00:56:35,280
ที่ผู้คนเริ่มเห็นคุณค่า
The Cobblestone คืออะไร


811
00:56:35,320 --> 00:56:37,080
ก่อนที่พวกเขาจะล้มมันลง
ฌอน: ใช่


812
00:56:37,120 --> 00:56:38,840
<font size="50">และความแตกต่าง
ระหว่างนั้นกับที่นี่


813
00:56:38,880 --> 00:56:42,880
คือว่านี่คือ คุณรู้ไหม
นี่คือการปิดประตูอย่างนุ่มนวล


814
00:56:42,920 --> 00:56:47,560
ไม่ได้ขับไปหามัน ไม่ได้ขับออกไป.
ใช่. ใช่.


815
00:56:47,600 --> 00:56:52,560
แล้วก็รู้สึก...มีอะไรบางอย่าง
รุ่งโรจน์เกี่ยวกับเพียง...


816
00:56:52,600 --> 00:56:56,080
มันอาจจะถึงเวลาแล้วใช่ไหม?
คุณรู้ไหมว่า...


817
00:56:56,120 --> 00:56:58,160
..รู้ไหม แบบว่า...


818
00:56:58,200 --> 00:57:01,640
ขอบคุณพระเจ้าสำหรับมิก
และขอบคุณพระเจ้าสำหรับมาร์ติน:
</แบบอักษร>

819
00:57:01,680 --> 00:57:04,920
วิธีที่พวกเขาดูแลสถานที่แห่งนี้
และทุกคนที่อยู่ในนั้น


820
00:57:04,960 --> 00:57:07,640
แบรนดัน: ใช่
และเราจะรู้สึกขอบคุณตลอดไป


821
00:57:07,680 --> 00:57:13,120
สำหรับพวกเขาเพื่อสิ่งนั้น
แต่บางครั้งบางทีคุณก็รู้...


822
00:57:13,160 --> 00:57:15,040
สิ่งต่างๆ จะต้องดำเนินต่อไปหรือเปลี่ยนแปลง


823
00:57:15,080 --> 00:57:17,720
แบรนดัน: ใช่
แต่ The Cobblestone ยังไม่พร้อม


824
00:57:17,760 --> 00:57:19,920
ฌอน: ใช่
และประชาชนก็ต้องดำเนินต่อไป


825
00:57:19,960 --> 00:57:23,160
<font size="50">เพื่อให้เห็นคุณค่าของสถานที่ที่มีอยู่
และเพียง...และหลีกทางให้


826
00:57:23,200 --> 00:57:24,920
และหยุด...ปล่อยพวกเขาไว้ตามลำพัง


827
00:57:24,960 --> 00:57:27,120
ใช่แล้ว


828
00:57:27,160 --> 00:57:28,320
ใช่.


829
00:57:30,000 --> 00:57:31,400
ฌอน: ใช่


830
00:57:33,600 --> 00:57:36,880
(ม้วนท่อมุมจางลง)


831
00:57:38,360 --> 00:57:40,280
(เครื่องมืออื่น ๆ เข้าร่วม)


832
00:58:35,560 --> 00:58:38,000
(รีลจางหายไป)


833
00:58:40,160 --> 00:58:43,400
ผู้ชายกำลังร้องเพลงแคปเปลลา:



834
00:58:43,440 --> 00:58:47,000
<ขนาดตัวอักษร="50">


835
00:58:47,040 --> 00:58:51,000



836
00:58:51,040 --> 00:58:56,360



837
00:58:56,400 --> 00:58:59,640



838
00:58:59,680 --> 00:59:03,760

กว้างและเล่าเรื่อง'


839
00:59:03,800 --> 00:59:10,160



840
00:59:10,200 --> 00:59:16,160



841
00:59:16,200 --> 00:59:19,840



842
00:59:19,880 --> 00:59:23,360



843
00:59:23,400 --> 00:59:28,280
<ขนาดตัวอักษร="50">


844
00:59:28,320 --> 00:59:33,360



845
00:59:33,400 --> 00:59:37,040



846
00:59:37,080 --> 00:59:42,000

กว้างและเล่าเรื่อง'


847
00:59:42,040 --> 00:59:50,280



848
00:59:50,320 --> 00:59:56,840



849
00:59:56,880 --> 01:00:01,800



850
01:00:01,840 --> 01:00:07,400

มีชีวิตอยู่-โอ้-โอ้


851
01:00:07,440 --> 01:00:15,520



852
01:00:15,560 --> 01:00:23,840
<ขนาดตัวอักษร="50">


853
01:00:26,400 --> 01:00:27,800
ว้าว!


854
01:00:27,840 --> 01:00:31,840
คำบรรยายโดย Sky Access
บริการ www.skyaccessibility.sky